Sukta 149

Mantra 1

सविता यन्त्रैः पृथिवीमरम्णादस्कम्भने सविता द्यामदृंहत् । अश्वमिवाधुक्षद्धुनिमन्तरिक्षमतूर्ते बद्धं सविता समुद्रम् ॥

Sawitr dzięki swoim mocom zaprzęgowym ustawił Ziemię na jej właściwym kursie; w podporze utwierdził Niebo. Jak koń wydoił wzburzony środkowy świat; Sawitr związał ocean w nie do zdobycia, ustanawiając uporządkowane rytmy istnienia.

Mantra 2

यत्रा समुद्रः स्कभितो व्यौनदपां नपात्सविता तस्य वेद । अतो भूरत आ उत्थितं रजोऽतो द्यावापृथिवी अप्रथेताम् ॥

Gdzie ocean, podparty, rozpostarł się, Sawitr, dziecko wód, to wie. Z tego powstała Ziemia; z tego przestrzeń została wzniesiona; z tego Niebo i Ziemia zostały rozszerzone: tak uporządkowane światy objawiły się.

Mantra 3

पश्चेदमन्यदभवद्यजत्रममर्त्यस्य भुवनस्य भूना । सुपर्णो अङ्ग सवितुर्गरुत्मान्पूर्वो जातः स उ अस्यानु धर्म ॥

Potem to inne (porządki świata) powstało, godne czci, w ogromie nieśmiertelnej egzystencji. Pięknoskrzydły Garutman Sawitry narodził się pierwszy; on porusza się zgodnie z prawem tego (wiecznego) porządku, niosąc impuls prawdy w swoim locie.

Mantra 4

गाव इव ग्रामं यूयुधिरिवाश्वान्वाश्रेव वत्सं सुमना दुहाना । पतिरिव जायामभि नो न्येतु धर्ता दिवः सविता विश्ववारः ॥

Jak krowy zdążają do swego domu, jak pragnące konie napierają, jak rycząca z miłością daje mleko swemu cielęciu, tak niech Savitṛ, Podtrzymujący niebiosa, bogaty we wszystkie pożądane dary, zstąpi do nas jak mąż do swej małżonki, aby ustanowić w nas właściwy ruch i pełnię.

Mantra 5

हिरण्यस्तूपः सवितर्यथा त्वाङ्गिरसो जुह्वे वाजे अस्मिन् । एवा त्वार्चन्नवसे वन्दमानः सोमस्येवांशुं प्रति जागराहम् ॥

O Savitṛ o złotym szczycie, jak Aṅgirasowie wzywali cię w tej pełni siły, tak i ja, śpiewając tobie o pomoc i oddając cześć, czuwam ku tobie, jak ten, który wypatruje lśniącego promienia Somy, aż twoje poruszenie stanie się czynne w nas.