Sukta 70

Mantra 1

त्रिरस्मै सप्त धेनवो दुदुह्रे सत्यामाशिरं पूर्व्ये व्योमनि । चत्वार्यन्या भुवनानि निर्णिजे चारूणि चक्रे यदृतैरवर्धत ॥

മൂന്നു പ്രാവശ്യം ഏഴ് ധേനുക്കൾ അവനുവേണ്ടി പുരാതനമായ ആകാശത്തിന്റെ വിശാല വ്യോമത്തിൽ സത്യമായ ആശീർവാദരൂപമായ ആനന്ദം ദോഹിച്ചു. അവൻ ഋതത്തിന്റെ നിയമങ്ങളാൽ വർദ്ധിച്ചപ്പോൾ, തന്റെ ദീപ്തമായ വസ്ത്രംപോലെ നാല് മറ്റു മനോഹര ഭുവനങ്ങളെ അവൻ സൃഷ്ടിച്ചു.

Mantra 2

स भिक्षमाणो अमृतस्य चारुण उभे द्यावा काव्येना वि शश्रथे । तेजिष्ठा अपो मंहना परि व्यत यदी देवस्य श्रवसा सदो विदुः ॥

സുന്ദരമായ അമൃതത്വം തേടുന്ന അവൻ കാവ്യദൃഷ്ടിയാൽ ഇരുവിധ ദ്യാവകളിലേക്കും വ്യാപിച്ചു വിരിയുന്നു. വേഗമുള്ള ഉദാരതയോടെ അവൻ ഏറ്റവും ദീപ്തമായ അപഃ (ജലങ്ങൾ) ചുറ്റും വ്യാപിക്കുന്നു; ദേവന്റെ ശ്രവസ്സാൽ അവർ സദഃ—ആ പ്രകാശമയ ആസനം—അറിയുമ്പോൾ.

Mantra 3

ते अस्य सन्तु केतवोऽमृत्यवोऽदाभ्यासो जनुषी उभे अनु । येभिर्नृम्णा च देव्या च पुनत आदिद्राजानं मनना अगृभ्णत ॥

അവന്റെ കേതവുകൾ അമൃത്യവ—മരണരഹിത—വും അദാഭ്യ—അജേയ—വും ആയിരിക്കട്ടെ; ഇരുവിധ ജന്മങ്ങളെയും അനുഗമിച്ചുകൊണ്ട്. അവയാൽ—മാനുഷ നൃമ്ണത്താലും ദൈവീ ശക്തിയാലും—അവൻ ശുദ്ധീകരിക്കുമ്പോൾ, മനസ്സിന്റെ ചിന്തകൾ രാജാവായ സോമനെ തീർച്ചയായും പിടിച്ചെടുക്കുന്നു.

Mantra 4

स मृज्यमानो दशभिः सुकर्मभिः प्र मध्यमासु मातृषु प्रमे सचा । व्रतानि पानो अमृतस्य चारुण उभे नृचक्षा अनु पश्यते विशौ ॥

അവൻ പത്ത് സുകർമങ്ങളാൽ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ട്, മധ്യമ മാതൃകളോടൊപ്പം, അഗ്രമാപത്തിൽ മുന്നോട്ട് സഞ്ചരിക്കുന്നു. അമൃതത്തിന്റെ മനോഹര രസം പാനം ചെയ്ത്, നൃചക്ഷു (മനുഷ്യദൃഷ്ടി) ധരിച്ചു, അവൻ ഇരുപ്രജകളെയും—ഇരുലോകധാമങ്ങളെയും—അനുപശ്യതി ചെയ്യുന്നു.

Mantra 5

स मर्मृजान इन्द्रियाय धायस ओभे अन्ता रोदसी हर्षते हितः । वृषा शुष्मेण बाधते वि दुर्मतीरादेदिशानः शर्यहेव शुरुधः ॥

ഇന്ദ്രന്റെ ഇന്ദ്രിയശക്തിക്കായി സ്വയം മൃജിച്ചുകൊണ്ട്, അവൻ രണ്ടു രോദസികളുടെ അറ്റങ്ങൾക്കിടയിൽ സ്ഥാപിതനായി ഹർഷിക്കുന്നു. ശുഷ്മബലം നിറഞ്ഞ വൃഷഭനായി, അവൻ ദുർമതികളെ ചിതറിച്ച് അകറ്റുന്നു; തടസ്സക്കാരെതിരെ വേട്ടക്കാരനെപ്പോലെ പാഞ്ഞുചെന്ന്, ശൂരധാവകനായി.

Mantra 6

स मातरा न ददृशान उस्रियो नानददेति मरुतामिव स्वनः । जानन्नृतं प्रथमं यत्स्वर्णरं प्रशस्तये कमवृणीत सुक्रतुः ॥

അവൻ മാതൃകളെ വിളിക്കുന്നതുപോലെ, പ്രകാശമുള്ള പശുക്കളെപ്പോലെ മൂളുന്നു; മരുത്തുക്കളുടെ സ്വനത്തെപ്പോലെ അവന്റെ നാദം ഉയരുന്നു. ആദ്യ ഋതത്തെ—സ്വർണര, സ്വർഗ്ഗവാഹകമായ തേജസ്സിനെ—അറിഞ്ഞ്, സുക്രതു അതിനെ തന്നെയാണ് തന്റെ പ്രശസ്തിക്കായി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്.

Mantra 7

रुवति भीमो वृषभस्तविष्यया शृङ्गे शिशानो हरिणी विचक्षणः । आ योनिं सोमः सुकृतं नि षीदति गव्ययी त्वग्भवति निर्णिगव्ययी ॥

ഗർജ്ജിച്ച്, ഭയങ്കരനായ വൃഷഭൻ ശക്തിയാൽ തന്റെ കൊമ്പുകൾ മൂർച്ചപ്പെടുത്തുന്നു—വിശാലദർശിയായ ഹരിവർണ്ണൻ (സോമൻ). സോമൻ സുകൃതമായ, സുസംസ്കൃതമായ യോനിയിൽ വന്ന് ഇരിക്കുന്നു; ഗോജന്യമായ ത്വക്ക് അവന്റെ ദീപ്തമായ വസ്ത്രമാകുന്നു, ഗോജന്യമായതുതന്നെ അവന്റെ പ്രകാശമയമായ അങ്കവസ്ത്രം.

Mantra 8

शुचिः पुनानस्तन्वमरेपसमव्ये हरिर्न्यधाविष्ट सानवि । जुष्टो मित्राय वरुणाय वायवे त्रिधातु मधु क्रियते सुकर्मभिः ॥

ശുചിയായും പുനാനനായും അവൻ തന്റെ തനുവിനെ അരെപസ്—കലങ്കരഹിതം—ആക്കുന്നു; ഹരിവർണ്ണ സോമൻ ഉണ്ണിന്റെ സാനവിയിൽ (ചാലനത്തിന്റെ കരയിൽ) പതിയുന്നു. മിത്രൻ, വരുണൻ, വായു എന്നിവർക്കു പ്രിയനായി, സുകർമങ്ങളാൽ ത്രിധാതു മധു നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു.

Mantra 9

पवस्व सोम देववीतये वृषेन्द्रस्य हार्दि सोमधानमा विश । पुरा नो बाधाद्दुरिताति पारय क्षेत्रविद्धि दिश आहा विपृच्छते ॥

പവസ്വ, സോമാ, ദേവവീതയേ—ദേവന്മാരുടെ ആസ്വാദനത്തിനായി—ഒഴുകുക; വൃഷേന്ദ്രനായ ഇന്ദ്രന്റെ ഹൃദയത്തിലെ സോമധാനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്ക. പ്രഹരം വരുന്നതിന് മുമ്പേ ഞങ്ങളെ ദുഃഖവും ദുരിതവും കടത്തിവിടുക; ക്ഷേത്രവിദനായി, ചോദിക്കുന്നവനോട് ദിക്കുകൾ പ്രസ്താവിക്ക.

Mantra 10

हितो न सप्तिरभि वाजमर्षेन्द्रस्येन्दो जठरमा पवस्व । नावा न सिन्धुमति पर्षि विद्वाञ्छूरो न युध्यन्नव नो निदः स्पः ॥

കെട്ടിയ കുതിരപോലെ ബലത്തിന്റെ സമൃദ്ധിയിലേക്കു പാഞ്ഞുചെല്ലുക; ഹേ ഇന്ദു (സോമ), ഇന്ദ്രന്റെ ജഠരത്തിലേക്കു ശുദ്ധനായി ഒഴുകുക. തോണിപോലെ നദി കടത്തുക—വഴി അറിഞ്ഞു കടത്തുക; യുദ്ധിക്കുന്ന വീരനെപ്പോലെ ഞങ്ങളിലേക്കു വരുന്ന ശത്രുനിന്ദകളും ആക്ഷേപങ്ങളും അകറ്റുക.