Sukta 70

Mantra 1

त्रिरस्मै सप्त धेनवो दुदुह्रे सत्यामाशिरं पूर्व्ये व्योमनि । चत्वार्यन्या भुवनानि निर्णिजे चारूणि चक्रे यदृतैरवर्धत ॥

त्याच्यासाठी सात धेनूंनी तिन्ही वेळा सत्य-आशीर्वाद, सत्य-आनंदाचे दुहन केले—प्राचीन विस्तीर्ण व्योमात. आणि तो ऋताच्या नियमांनी वाढला तेव्हा, चार अन्य सुंदर भुवने त्याने आपल्या तेजस्वी वस्त्रासारखी (निर्णिज) घडविली.

Mantra 2

स भिक्षमाणो अमृतस्य चारुण उभे द्यावा काव्येना वि शश्रथे । तेजिष्ठा अपो मंहना परि व्यत यदी देवस्य श्रवसा सदो विदुः ॥

सुंदर अमृतत्वाची याचना करीत तो कवीच्या दृष्टीने दोन्ही द्यावा (दोन आकाशे) व्यापून पसरतो. तीव्र उदारतेने तो सर्वाधिक तेजस्वी जलांना सर्वत्र वेढतो, जेव्हा देवाच्या श्रवस् (यश/महिमा) मुळे ते त्या सदस्—त्या प्रकाशमय आसन—ला ओळखतात.

Mantra 3

ते अस्य सन्तु केतवोऽमृत्यवोऽदाभ्यासो जनुषी उभे अनु । येभिर्नृम्णा च देव्या च पुनत आदिद्राजानं मनना अगृभ्णत ॥

त्याचे केतु (प्रकाशचिन्हे) अमृत, अजेय असोत—दोन्ही जन्मांच्या अनुगामी. ज्यांद्वारे—मानवी नृम्ण आणि दैवी शक्तीने—तो पवित्र करतो, त्यांच्याच बळावर मननरूप विचार खरोखरच राजा (सोम) ला पकडून धरतात.

Mantra 4

स मृज्यमानो दशभिः सुकर्मभिः प्र मध्यमासु मातृषु प्रमे सचा । व्रतानि पानो अमृतस्य चारुण उभे नृचक्षा अनु पश्यते विशौ ॥

तो दहा सुकर्मांनी परिशुद्ध होत, मध्यातील मातृ-शक्तींशी संग करून, अग्र-मानात (प्रमे) पुढे सरकतो. अमृताचा रम्य रस पिऊन, नृचक्षा—मानवी दृष्टीने, तो उभय जन/उभय लोक-प्रदेश यांना अनुसरून पाहतो.

Mantra 5

स मर्मृजान इन्द्रियाय धायस ओभे अन्ता रोदसी हर्षते हितः । वृषा शुष्मेण बाधते वि दुर्मतीरादेदिशानः शर्यहेव शुरुधः ॥

इंद्राच्या इंद्रिय-शक्तीसाठी स्वतःला मृजमान (माजत) करून, तो द्यावा-पृथिवी—दोन्ही रोदसींच्या दोन टोकांमध्ये स्थित होऊन हर्षित होतो. वृषभासारखा शुष्म (बल) घेऊन तो दुर्मतींना दूर हाकलतो; शर्यहा—शिकाऱ्यासारखा अडथळे घालणाऱ्यांवर झेपावत पुढे धावतो.

Mantra 6

स मातरा न ददृशान उस्रियो नानददेति मरुतामिव स्वनः । जानन्नृतं प्रथमं यत्स्वर्णरं प्रशस्तये कमवृणीत सुक्रतुः ॥

तो उजळ गायींसारखा हंबरत, जणू मातांना हाक देत आहे—मरुतांच्या स्वनासारखा निनाद करत पुढे जातो. प्रथम ऋताला, त्या स्वर्णर (स्वर्ग-धारक) शक्तीला जाणून, सुक्रतु (दृढ-संकल्प) त्यालाच आपल्या प्रशस्तीसाठी निवडतो.

Mantra 7

रुवति भीमो वृषभस्तविष्यया शृङ्गे शिशानो हरिणी विचक्षणः । आ योनिं सोमः सुकृतं नि षीदति गव्ययी त्वग्भवति निर्णिगव्ययी ॥

गर्जणारा, भीषण असा तो वृषभ आपल्या तविष्या (बल-तेज) ने शिंगे धारदार करीत आहे—दूरदृष्टीचा हरि (सुवर्णवर्ण). सोम सु-घडविलेल्या योनीत येऊन बसतो; गो-जन्य त्वचा त्याचे दीप्त वस्त्र होते, गो-जन्यच त्याचा उज्ज्वल आवरणरूप झगा होतो.

Mantra 8

शुचिः पुनानस्तन्वमरेपसमव्ये हरिर्न्यधाविष्ट सानवि । जुष्टो मित्राय वरुणाय वायवे त्रिधातु मधु क्रियते सुकर्मभिः ॥

शुचि, पवमान असा तो आपले तन अरिपस (निर्दोष, कलुषरहित) करतो; हरि ऊनी सानु (लोकराचा उतार/कडा) यावर येऊन स्थिरावतो. मित्र, वरुण आणि वायू यांना प्रिय होऊन, त्रिधातु मधु सु-कर्मांनी घडविले जाते.

Mantra 9

पवस्व सोम देववीतये वृषेन्द्रस्य हार्दि सोमधानमा विश । पुरा नो बाधाद्दुरिताति पारय क्षेत्रविद्धि दिश आहा विपृच्छते ॥

हे सोम, देववीति (देवांचा आनंद-भाग) यासाठी प्रवाहित हो; वृषेन्द्र इंद्राच्या हृदयातील सोमधाम/सोमासनात प्रवेश कर. आपत्ती व दुरित यांचा आघात होण्यापूर्वीच आम्हाला पार ने; क्षेत्रविद् होऊन, विचारणाऱ्यास दिशा सांग.

Mantra 10

हितो न सप्तिरभि वाजमर्षेन्द्रस्येन्दो जठरमा पवस्व । नावा न सिन्धुमति पर्षि विद्वाञ्छूरो न युध्यन्नव नो निदः स्पः ॥

जुंपलेल्या अश्वाप्रमाणे बलसमृद्धीकडे वेगाने धाव; हे इन्दो, इन्द्राच्या जठरात स्वतःला पवित्र कर. नौकेप्रमाणे मार्ग जाणून नदी पार कर; आणि वीराप्रमाणे युद्ध करत आमच्यावर येणाऱ्या शत्रूंच्या निंदात्मक अपवादांना दूर हाकल.