Sukta 70

Mantra 1

त्रिरस्मै सप्त धेनवो दुदुह्रे सत्यामाशिरं पूर्व्ये व्योमनि । चत्वार्यन्या भुवनानि निर्णिजे चारूणि चक्रे यदृतैरवर्धत ॥

அவருக்காக ஏழு தாய்ப்பசுக்கள் மூன்று முறை உண்மையான ஆசீர்வாதம், உண்மையான ஆனந்தத்தைப் பிழிந்தன—பழமையான விரிந்த வானவெளியில். மேலும் அவர் ‘஋த’த்தின் விதிகளால் வளர்ந்தபோது, நான்கு பிற அழகிய உலகங்களைத் தன் ஒளிமிகு ஆடை (நிர்ணிஜ) போல அமைத்தார்.

Mantra 2

स भिक्षमाणो अमृतस्य चारुण उभे द्यावा काव्येना वि शश्रथे । तेजिष्ठा अपो मंहना परि व्यत यदी देवस्य श्रवसा सदो विदुः ॥

அழகிய அமரத்துவத்தை நாடி, அவர் கவியின் தரிசனத்தால் இரு வானங்களிலும் விரிகிறார். வேகமிகு தாராளத்தால் மிக ஒளிரும் நீர்களைச் சுற்றிலும் ஆட்கொள்கிறார்; தேவனின் ‘ஶ்ரவஸ்’ (புகழ்/மகிமை) மூலம் அவர்கள் அந்த ‘ஸதஸ்’—ஒளிமிகு நிலையைக்—கண்டறியும் போது.

Mantra 3

ते अस्य सन्तु केतवोऽमृत्यवोऽदाभ्यासो जनुषी उभे अनु । येभिर्नृम्णा च देव्या च पुनत आदिद्राजानं मनना अगृभ्णत ॥

அவருடைய ‘கேது’ (ஒளிக் குறிகள்) அமரமானவை, வெல்ல முடியாதவை ஆகட்டும்—இரு பிறப்புகளையும் தொடர்ந்து. எவற்றால்—மனித ‘ந்ரும்ண’மும் தெய்வீக சக்தியும் கொண்டு—அவர் தூய்மைப்படுத்துகிறாரோ, அவற்றாலேயே மனனமாகிய எண்ணங்கள் உண்மையிலே அரசன் (சோமன்) ஐப் பற்றிக் கொள்கின்றன.

Mantra 4

स मृज्यमानो दशभिः सुकर्मभिः प्र मध्यमासु मातृषु प्रमे सचा । व्रतानि पानो अमृतस्य चारुण उभे नृचक्षा अनु पश्यते विशौ ॥

அவன் பத்து நற்கருமங்களால் சுத்திகரிக்கப்படுபவனாய், நடுவிலுள்ள மாத்ரு-சக்திகளுடன், முன்னோக்கிய அளவில் (ப்ரமே) முன்னே செல்கிறான். அமிர்தத்தின் இனிய ரசத்தை அருந்தி, ந்ருசக்ஷா—மனிதக் கண்ணோட்டத்துடன், இரு ஜனங்களையும்/இரு உலகப் பரப்புகளையும் தொடர்ந்து நோக்குகிறான்.

Mantra 5

स मर्मृजान इन्द्रियाय धायस ओभे अन्ता रोदसी हर्षते हितः । वृषा शुष्मेण बाधते वि दुर्मतीरादेदिशानः शर्यहेव शुरुधः ॥

இந்திரனின் இந்திரிய-சக்திக்காகத் தன்னை ம்ருஜமானமாக (மெருகேற்றி) கொண்டு, அவன் இரு ரோதஸீ—வானும் பூமியும்—இரு எல்லைகளுக்கிடையில் நிலைபெற்று மகிழ்கிறான். காளைபோல் தன் ஷுஷ்ம (வலிமை) கொண்டு அவன் தீய வளைந்த எண்ணங்களை விரட்டுகிறான்; ஷர்யஹா—வேட்டைக்காரனைப் போலத் தடுப்பவர்களை நோக்கி பாய்ந்து முன்னே செல்கிறான்.

Mantra 6

स मातरा न ददृशान उस्रियो नानददेति मरुतामिव स्वनः । जानन्नृतं प्रथमं यत्स्वर्णरं प्रशस्तये कमवृणीत सुक्रतुः ॥

அவன் ஒளிரும் பசுக்களைப் போலக் குரலெழுப்பி, மாதர்களை அழைப்பதுபோல்—மருத்களின் ஸ்வனம்போல் முழங்கிக் செல்கிறான். முதல் ருதத்தை, அந்த ஸ்வர்ணர (சுவர்க்கம் தாங்கும்) சக்தியை அறிந்து, ஸுக்ரது (உறுதியான சித்தம்) அதைத் தன் புகழ்ச்சிக்காகத் தேர்ந்தெடுக்கிறான்.

Mantra 7

रुवति भीमो वृषभस्तविष्यया शृङ्गे शिशानो हरिणी विचक्षणः । आ योनिं सोमः सुकृतं नि षीदति गव्ययी त्वग्भवति निर्णिगव्ययी ॥

கர்ஜித்து, அச்சமூட்டும் அந்த வृषபன் தன் தவிஷ்யா (வலிமை-தேஜஸ்) கொண்டு தன் கொம்புகளைத் தீட்டுகிறான்—பரந்த பார்வையுடைய ஹரி (பொன்னிறன்). சோமன் நன்கு அமைந்த யோனியில் வந்து அமர்கிறான்; கோ-ஜன்ய தோல் அவனுக்குப் பிரகாசமான ஆடை ஆகிறது, கோ-ஜன்யமே அவனுடைய ஒளிவீசும் போர்வை.

Mantra 8

शुचिः पुनानस्तन्वमरेपसमव्ये हरिर्न्यधाविष्ट सानवि । जुष्टो मित्राय वरुणाय वायवे त्रिधातु मधु क्रियते सुकर्मभिः ॥

தூயவன், பவமானன், தன் உடலை அரிபஸம் (களங்கமற்றது) ஆக்குகிறான்; ஹரி ஊன்சானு (கம்பள மேடு/முனை) மீது வந்து தங்குகிறான். மித்ரன், வருணன், வாயு இவர்களுக்கு இன்பமானவனாய், திரிதாது மது சுகர்மங்களால் உருவாக்கப்படுகிறது.

Mantra 9

पवस्व सोम देववीतये वृषेन्द्रस्य हार्दि सोमधानमा विश । पुरा नो बाधाद्दुरिताति पारय क्षेत्रविद्धि दिश आहा विपृच्छते ॥

ஓ சோமா, தேவவீதி (தேவர்களின் ஆனந்தப் பங்கு)க்காகப் பாய்ந்து வா; வृषேந்திர இந்திரனின் இதயத்தில் உள்ள சோமதானம் (சோம-ஆசனம்) içine நுழை. துன்பமும் துரிதமும் தாக்குவதற்கு முன்பே எங்களை அப்பால் கடத்தி விடு; க்ஷேத்ரவித் ஆகி, கேட்பவனுக்கு திசைகளை அறிவி.

Mantra 10

हितो न सप्तिरभि वाजमर्षेन्द्रस्येन्दो जठरमा पवस्व । नावा न सिन्धुमति पर्षि विद्वाञ्छूरो न युध्यन्नव नो निदः स्पः ॥

யோகமிட்ட குதிரைபோல் வலத்தின் நிறைவை நோக்கி வேகமாய் பாய்வாய்; ஹே இந்தோ, இந்திரனின் ஜடரத்தில் உன்னைப் புனிதமாக்கிக் கொள். படகுபோல் வழி அறிந்து நதியைத் தாண்டு; வீரன் போல் போராடி எங்கள்மேல் வரும் பகைவரின் இகழ்ச்சி-நிந்தைகளைத் தடுத்து அகற்று.