Sukta 168

Mantra 1

यज्ञायज्ञा वः समना तुतुर्वणिर्धियंधियं वो देवया उ दधिध्वे । आ वोऽर्वाचः सुविताय रोदस्योर्महे ववृत्यामवसे सुवृक्तिभिः ॥

യജ്ഞത്തിൽ നിന്ന് യജ്ഞത്തിലേക്ക് നിങ്ങൾ ഏകമനസ്സോടെ, വേഗത്തിൽ മുന്നേറുന്നു; ചിന്തയ്ക്ക് പിന്നാലെ ചിന്ത, ദേവമുഖിയായ ശക്തികളേ, നിങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കുന്നു. ഇരുലോകങ്ങളിൽ (രോദസി) സുഖഗതിക്കായി, മഹത്തായ സഹായത്തിനായി, നന്നായി പിണഞ്ഞ വചനങ്ങളോടെ ഞങ്ങൾ നിങ്ങളിലേക്കു ഇവിടെ തിരിയുന്നു.

Mantra 2

वव्रासो न ये स्वजाः स्वतवस इषं स्वरभिजायन्त धूतयः । सहस्रियासो अपां नोर्मय आसा गावो वन्द्यासो नोक्षणः ॥

വേലിക്കെട്ടുകളെപ്പോലെ, സ്വജാഃ—സ്വയം ജനിച്ചവരും സ്വതവസഃ—സ്വബലശാലികളും ആയ അവർ, ഇഷം—ഊർജ്ജസമൃദ്ധി കൈവെച്ച് സ്വർ—പ്രകാശമയ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് ധൂതയഃ—കുലുങ്ങിക്കൊണ്ട് ജന്മം പ്രാപിക്കുന്നു. അപാം—ജലങ്ങളുടെ ഊർമയഃ—തിരമാലകളെപ്പോലെ അവരുടെ വരവ് സഹസ്രിയാ—ആയിരമടങ്ങ്; വന്ദ്യാ ഗാവഃ—സ്തുത്യമായ പശുക്കളെപ്പോലെ, നൊക്ഷണഃ—ബലവാനായ കാളകളെപ്പോലെ അവർ മുന്നേറുന്നു.

Mantra 3

सोमासो न ये सुतास्तृप्तांशवो हृत्सु पीतासो दुवसो नासते । ऐषामंसेषु रम्भिणीव रारभे हस्तेषु खादिश्च कृतिश्च सं दधे ॥

സോമാസോ ന—പിഴിഞ്ഞെടുത്ത സോമപാനങ്ങളെപ്പോലെ, അവരുടെ അംശവഃ—ധാരകൾ തൃപ്തമാണ്; ഹൃത്സു പീതാസഃ—ഹൃദയത്തിൽ കുടിക്കപ്പെട്ടവർ, അവർ ദുവസോ ന—ദാന/സേവനത്തിൽ ഇരിപ്പിടം എടുക്കുന്നു. ഏഷാമംസേഷു—അവരുടെ തോളുകളിൽ രംഭിണീവ—രംഭിണിയെപ്പോലെ ചേർന്നു പിടിക്കുന്നു; ഹസ്തേഷു ഖാദിശ്ച—തുറന്നുപൊളിക്കുന്ന ശക്തിയും കൃതിശ്ച—രൂപപ്പെടുത്തുന്ന/സൃഷ്ടിക്കുന്ന ശക്തിയും, രണ്ടും സം ദധേ—ഒരുമിച്ച് സ്ഥാപിതമാണ്.

Mantra 4

अव स्वयुक्ता दिव आ वृथा ययुरमर्त्याः कशया चोदत त्मना । अरेणवस्तुविजाता अचुच्यवुर्दृळ्हानि चिन्मरुतो भ्राजदृष्टयः ॥

ദിവഃ അവ—ആകാശത്തിൽ നിന്ന് താഴേക്ക്, സ്വയുക്താ—സ്വയം യോജിപ്പിക്കപ്പെട്ടവർ, അവർ വൃഥാ—വേഗത്തിൽ വന്നു; അമർത്യാഃ—അമരന്മാർ, ത്മനാ—സ്വസ്വഭാവത്തിന്റെ കശയാ—ചാട്ടുകൊണ്ട് പ്രേരിതരായി. അരെണവഃ—മലിനതയില്ലാത്തവർ, തുവിജാതാ—മഹാശക്തിയിൽ ജനിച്ചവർ, മരുതഃ—മരുത്തുകൾ, ഭ്രാജദൃഷ്ടയഃ—മിനുങ്ങുന്ന കുന്തങ്ങളുള്ളവർ, ദൃഢ്ഹാനി ചിത്—ദൃഢമായി സ്ഥാപിതമായതിനെപ്പോലും അചുച്യവുഃ—കുലുക്കി നീക്കി.

Mantra 5

को वोऽन्तर्मरुत ऋष्टिविद्युतो रेजति त्मना हन्वेव जिह्वया । धन्वच्युत इषां न यामनि पुरुप्रैषा अहन्यो नैतशः ॥

ഹേ മരുതുകളേ, കുന്ത-മിന്നൽപോലെ ദീപ്തരായവരേ, നിങ്ങളിൽ അകത്ത് ആരാണ് തന്റെ തന്നെ ശക്തിയാൽ വിറയുന്നത്—നാവോടുകൂടിയ താടിപോലെ? പ്രേരണയുടെ യാത്രാമാർഗത്തിൽ വില്ലിൽ നിന്നു വിട്ട അമ്പുപോലെ, അനേകം പ്രേരണകൾ പുറപ്പെടുവിച്ച്, പകൽ-പ്രകാശമുള്ള കുതിരപോലെ അവൻ പാഞ്ഞുചെല്ലുന്നു.

Mantra 6

क्व स्विदस्य रजसो महस्परं क्वावरं मरुतो यस्मिन्नायय । यच्च्यावयथ विथुरेव संहितं व्यद्रिणा पतथ त्वेषमर्णवम् ॥

ഈ മഹത്തായ രജസ്‌ (മധ്യലോകം) എന്നതിന്റെയെ ദൂരത്തേയുള്ള തീരം എവിടെയാണ്, അടുത്ത പരിധി എവിടെയാണ്—ഹേ മരുതുകളേ—നിങ്ങൾ സഞ്ചരിക്കുന്ന ആ വിസ്താരത്തിൽ? നിങ്ങൾ ഘനമായി ചേർന്നിരിക്കുന്നതിനെ വിറയുന്നതുപോലെ കുലുക്കി അഴിച്ചുവിടുമ്പോൾ, ശിലാ-ശസ്ത്രവുമായി നിങ്ങൾ ദീപ്തമായ അർണവത്തെ കടന്ന് പറക്കുന്നു—തടസ്സമായ കട്ടയെ പൊളിച്ച്, ജീവന്റെ മുന്നോട്ടുള്ള പഥത്തിന് വഴി തുറക്കുന്നു.

Mantra 7

सातिर्न वोऽमवती स्वर्वती त्वेषा विपाका मरुतः पिपिष्वती । भद्रा वो रातिः पृणतो न दक्षिणा पृथुज्रयी असुर्येव जञ्जती ॥

ഞങ്ങൾക്കായി നിങ്ങളുടെ സാതി (വിജയ-ശക്തി) അമവതീ (ബലസമ്പന്ന)യും സ്വർവതീ (സൂര്യ-പൂർണതയുള്ളതും) ആയിരിക്കട്ടെ—ഹേ മരുതുകളേ—തീക്ഷ്ണം, വിപാകാ (പരിപക്വമാക്കുന്ന), പിപിഷ്വതീ (പോഷണം വർധിപ്പിക്കുന്ന). ശുഭമായിരിക്കട്ടെ നിങ്ങളുടെ രാതി (ദാനം)—ദക്ഷിണയെപ്പോലെ, ദാതാവിനെ നിറയ്ക്കുന്നതു; വിശാലമായി ചുവടുവയ്ക്കുന്നതു, അസുര്യ (പ്രഭുത്വ-ശക്തി)പോലെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതു, ഞങ്ങളെ വിപുലമായ ഗതിയിലേക്ക് മുന്നോട്ട് തള്ളുന്നതു.

Mantra 8

प्रति ष्टोभन्ति सिन्धवः पविभ्यो यदभ्रियां वाचमुदीरयन्ति । अव स्मयन्त विद्युतः पृथिव्यां यदी घृतं मरुतः प्रुष्णुवन्ति ॥

നിങ്ങൾ മേഘജന്യമായ വാണിയെ ഉയർത്തി ഉച്ചരിക്കുമ്പോൾ, നദികൾ നിങ്ങളുടെ പ്രേരകശക്തികൾക്ക് പ്രത്യുത്തരം നൽകുന്നു. ഹേ മരുതന്മാരേ, നിങ്ങൾ ഘൃതം—നിങ്ങളുടെ ദീപ്തസാരം—തളിക്കുമ്പോൾ, ഭൂമിയിൽ മിന്നലുകൾ പുഞ്ചിരിപോലെ തെളിയുന്നു.

Mantra 9

असूत पृश्निर्महते रणाय त्वेषमयासां मरुतामनीकम् । ते सप्सरासोऽजनयन्ताभ्वमादित्स्वधामिषिरां पर्यपश्यन् ॥

പൃശ്നി—ബഹുവർണ്ണ മാതാവ്—മഹായുദ്ധത്തിനായി മരുതന്മാരുടെ ജ്വലിക്കുന്ന, അശ്രാന്തമായ അഗ്രമുഖത്തെ പ്രസവിച്ചു. ആ വേഗവാന്മാർ വിശാലതയെ ജനിപ്പിച്ചു; പിന്നെ അവർ എല്ലാടവും തങ്ങളുടെ സ്വധാ—ജന്മസിദ്ധ ശക്തി—യെ കണ്ടു, ഉഗ്രവും സ്വതന്ത്രവും, സത്തയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ബലത്തിന്റെ അന്തർനിയമമായി.

Mantra 10

एष वः स्तोमो मरुत इयं गीर्मान्दार्यस्य मान्यस्य कारोः । एषा यासीष्ट तन्वे वयां विद्यामेषं वृजनं जीरदानुम् ॥

ഹേ മരുതന്മാരേ, ഇതാണ് നിങ്ങളുടെ സ്തോമം; ആനന്ദത്തിനും ബഹുമാനത്തിനും അർഹനായ സ്തുതികാരന്റെ പ്രചോദിത ഗീർ ഇതാണ്. ഞങ്ങളുടെ തനുവിന്നായി പോഷണം കൊണ്ടുവരുവിൻ; ഞങ്ങൾ ഈ ബലവത്തായ ഗണത്തെ—ഈ പ്രേരകശക്തിയെ—അറിയുകയും കൈവശമാക്കുകയും ചെയ്യട്ടെ; അത് വേഗത്തിൽ ദാനം ചെയ്ത് യാത്രയെ വിജയകരമാക്കുന്നു.