Brahmottara Khanda
Brahmottara Khanda
In this sub-division, sacred geography is articulated through the prominence of Śaiva kṣetras, especially the coastal pilgrimage sphere of Gokarṇa (गोकर्ण). The discourse treats the site as a concentrated field of ritual efficacy, where darśana (seeing the liṅga), upavāsa (fasting), jāgaraṇa (night vigil), and bilva-patra arcana (bilva-leaf offering) are framed as high-impact devotional technologies. The narrative also situates kingship and social order within tīrtha practice: the ruler’s moral crisis becomes legible and resolvable through movement across places, culminating in a sage-mediated redirection toward Gokarṇa as a purificatory destination.
Adhyayas in Brahmottara Khanda
22 chapters to explore.
Adhyaya 1
शैवपञ्चाक्षरी-मन्त्र-माहात्म्यं तथा गुरूपदेश-प्रभावः (The Glory of the Śaiva Pañcākṣarī and the Efficacy of Guru-Initiated Japa)
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍຄຳສັນລະເສີນແລະການນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະຄະເນຊາ ແລະພຣະສິວະ ແລ້ວເຂົ້າສູ່ການສົນທະນາທີ່ພວກຣິສີຂໍໃຫ້ສູຕະເລົ່າເຖິງ ຕຣິປຸຣະດວິສ (ພຣະສິວະຜູ້ທຳລາຍຕຣິປຸຣະ) ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງຜູ້ບູຊາພຣະສິວະ ແລະພະລັງຂອງມັນຕຣາ. ສູຕະກ່າວວ່າ ຄວາມພັກດີອັນບໍ່ຫວັງຜົນຕໍ່ການຟັງ/ເລົ່າກະຖາຂອງອີສະວະຣະແມ່ນປະໂຫຍດສູງສຸດ ແລະຍົກ “ຈະປະ” (japa) ເປັນຍັດຍະທີ່ປະເສີດທີ່ສຸດ. ໃຈຄວາມຫຼັກຢູ່ທີ່ມັນຕຣາໄສວະ “ປັນຈາກສະຣີ” ຖືກກ່າວວ່າເປັນມັນຕຣາສູງສຸດ ນຳໄປສູ່ມົກສະ ແລະຄວາມບໍລິສຸດ ມີນັຍສອດຄ່ອງກັບເວດານຕະ. ຖ້າຈິດໃຈບໍລິສຸດ ແລະມີທິດທາງຖືກຕ້ອງ ກໍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງພຶ່ງພາພິທີກຳພາຍນອກ ຫຼືເວລາກຳນົດອັນຊັບຊ້ອນ. ຍັງລະບຸສະຖານທີ່ດີສຳລັບຈະປະ ເຊັ່ນ ປຣະຍາກ, ປຸສກະຣະ, ເກດາຣະ, ເສຕຸບັນທະ, ໂກກະຣະນະ, ໄນມິສາຣັນຍະ. ຕໍ່ມາເປັນນິທານຕົວຢ່າງ: ກະສັດຜູ້ກ້າຫານໃນມະຖຸຣາ ແຕ່ງງານກັບເຈົ້າຍິງກະລາວະຕີ. ເມື່ອພຣະອົງພະຍາຍາມເຂົ້າໃກ້ໂດຍບໍ່ເຄົາລົບຄຳປະຕິຍານ/ຄວາມບໍລິສຸດຂອງນາງ ກໍເກີດເຫດປະຫລາດໃຈ. ເຈົ້າຍິງອະທິບາຍວ່າ ໃນວັຍເດັກນາງໄດ້ຮັບຄຳສອນປັນຈາກສະຣີຈາກຣິສີດຸຣວາສາ ຈຶ່ງມີການຄຸ້ມຄອງທາງພິທີ ແລະນາງຕຳນິກະສັດທີ່ຂາດຄວາມສະອາດປະຈຳວັນ ແລະວິໄນພັກດີ. ກະສັດຈຶ່ງໄປຫາຄູອາຈານກາຣກະ ເພື່ອຂໍການຊຳລະ. ຄູພາໄປຝັ່ງແມ່ນ້ຳຢະມຸນາ ຈັດອາສນະ ແລະທິດທາງໃຫ້ຖືກ ແລ້ວປະທານມັນຕຣາໂດຍວາງມືເທິງສະໂຫຼກກະສັດ. ຄວາມສົກປົ່ນຂອງກຳມະຖືກສະແດງເປັນອີກາອອກຈາກຮ່າງ ແລະຖືກທຳລາຍ; ຄູອະທິບາຍວ່າເປັນການເຜົາບາບທີ່ສະສົມດ້ວຍການຍຶດມັນຕຣາ. ບົດນີ້ປິດທ້າຍດ້ວຍການຢືນຢັນອານຸພາບຄົບຖ້ວນ ແລະຄວາມເຂົ້າເຖິງໄດ້ຂອງມັນຕຣານີ້ສຳລັບຜູ້ແສວງຫາມົກສະ.
Adhyaya 2
माघकृष्णचतुर्दशी-व्रतप्रशंसा तथा कल्मषाङ्घ्रिराजोपाख्यानम् (Praise of the Māgha Kṛṣṇa Caturdaśī observance and the legend of King Kalmaṣāṅghri)
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍສູຕະກ່າວທຳມະວິຈາລະນາວ່າ ການບູຊາພຣະສິວະມີອຳນາດຊຳລະບາບຢ່າງສູງສຸດ ເປັນປຣາຍະຈິດຕະທີ່ໃຊ້ໄດ້ແມ່ນກະທັ້ງບາບທີ່ຖືກວ່າ “ຕິດແນ່ນ” ຫຼືຍາກຈະຂາດ. ຈາກນັ້ນຈຶ່ງຍົກຍ້ອງວຣະຕະມາຆະກຣິສນະຈະຕຸຣທະສີ—ອົບວາສາ (ອົດອາຫານ), ຈາກາຣະນະ (ເຝົ້າຕື່ນກາງຄືນ), ດັຣຊະນະພຣະສິວະລິງຄະ ແລະໂດຍພິເສດການຖວາຍໃບບິລວະ—ວ່າໃຫ້ຜົນບຸນເທົ່າກັບຍັດຍະພິທີໃຫຍ່ ແລະການອາບນ້ຳຕີຣຖະອັນຍາວນານ. ຕໍ່ມາເປັນນິທານຕົວຢ່າງ: ກະສັດຜູ້ທຳດີໃນສາຍອິກສະວາກຸ (ພາຍຫຼັງເອີ້ນ ກັລມະສາງຄຣິ) ໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງຣາກສະສະທີ່ປອມຕົວໂດຍບໍ່ຮູ້ ຈົນເກີດການລ່ວງເກີນຕໍ່ວະສິດຖະ ແລະຖືກສາບໃຫ້ກາຍເປັນຣາກສະສະຊົ່ວຄາວ. ໃນສະພາບນັ້ນ ກະສັດໄດ້ກະທຳບາບໜັກ (ກິນລູກຊາຍຂອງິສີ) ແລະພັນລະຍາຜູ້ໂສກເສົ້າໄດ້ສາບຢ່າງແຮງ ຈຳກັດຊີວິດຄູ່ຄອງໃນອະນາຄົດ. ພ້ອມກັນນັ້ນ ບຣະຫມະຫັດຍາທີ່ປາກົດເປັນຮູບບຸກຄົນໄດ້ຕາມຫຼອກຫຼອນພຣະອົງ. ເພື່ອຫາການພົ້ນທຸກ ກະສັດເດີນທາງໄປຕາມຕີຣຖະຫຼາຍແຫ່ງແຕ່ບໍ່ສຳເລັດ ຈົນໄດ້ພົບພຣະິສີເກົາຕະມະ ຜູ້ຊີ້ນຳວ່າ ໂກກັຣນະແມ່ນກະເສດຕະອັນພິເສດ: ເຂົ້າໄປແລະໄດ້ດັຣຊະນະກໍຊຳລະໄດ້ທັນທີ ແລະພິທີກຳທີ່ນັ້ນໃຫ້ຜົນເກີນກວ່າການປະຕິບັດຢູ່ທີ່ອື່ນໆໃນເວລາອັນຍາວນານ. ບົດນີ້ຈຶ່ງເຊື່ອມໂຍງກຳ, ຄຳສາບ, ການສຳນຶກຜິດ ກັບພູມສັນຖານແຫ່ງການແກ້ໄຂ (ໂກກັຣນະ) ແລະລະບົບວຣະຕະ-ບູຊາພຣະສິວະ.
Adhyaya 3
चाण्डाल्याः पूर्वकर्मविपाकः, गोकर्णे बिल्वार्पणप्रभावः, शिवानुग्रहकथा (Karmic Ripening and Śiva’s Grace through a Bilva Offering at Gokarṇa)
ບົດນີ້ເປັນການສົນທະນາລະຫວ່າງກະສັດກັບິສີ ໂກຕະມະ ກ່ຽວກັບເຫດການອັນນ່າພິສົດທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນການເດີນທາງ. ໂກຕະມະເລົ່າວ່າ ໃນເວລາທ່ຽງ ໃກ້ທະເລສາບອັນບໍລິສຸດ ລາວເຫັນຍິງຈັນດາລີຊະລາ ຕາບອດ ແລະເຈັບໄຂ້ຮ້າຍແຮງ ກຳລັງທຸກທໍລະມານ. ໃນຂະນະທີ່ລາວເບິ່ງດ້ວຍເມດຕາ ມີວິມານສະຫວ່າງໄສປາກົດ ພ້ອມດ້ວຍຜູ້ຮັບໃຊ້ພຣະສິວະ 4 ອົງ ຖືເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງໄສວະ. ໂກຕະມະສົນໃຈວ່າ ເປັນຫຍັງທູດຂອງພຣະສິວະຈຶ່ງມາຫາຜູ້ທີ່ຖືກດູຖູກທາງສັງຄົມ ແລະຖືກກ່າວຫາວ່າມີຄວາມຜິດ. ທູດໄສວະອະທິບາຍເລື່ອງກຳມະ: ນາງເຄີຍເປັນສາວພຣາຫມັນ ຕໍ່ມາເປັນແມ່ໝ້າຍ ແລະເຂົ້າສູ່ຄວາມສຳພັນທີ່ລ່ວງລະເມີດ ກິນເນື້ອ ແລະດື່ມເຫຼົ້າ. ຍັງໄດ້ກໍ່ກຳມະຫນັກໂດຍຂ້າລູກງົວ ແລະພະຍາຍາມປິດບັງ. ຫຼັງຕາຍ ນາງຮັບຜົນທຸກທໍລະມານ ແລະເກີດໃໝ່ເປັນຈັນດາລີຕາບອດ ເຈັບໄຂ້ ແລະຂັດສົນ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຫັນໄປສູ່ອຳນາດຂອງເວລາແລະສະຖານທີ່ສັກສິດ. ໃນການເດີນທາງບຸນໄປກົກກະນະ ໃນວັນຕິຖິຂອງພຣະສິວະ ນາງຂໍອາຫານ; ນັກເດີນທາງຄົນໜຶ່ງໂຍນກິ່ງໃບບິລວະໃຫ້ ແຕ່ນາງປະຕິເສດວ່າກິນບໍ່ໄດ້. ແຕ່ກິ່ງນັ້ນກັບຕົກລົງເທິງສິວະລິງຄະໂດຍບັງເອີນ ໃນຄືນສິວະຈະຕຸຣທະສີ (ບັນບົດຂອງອຸປະວາສ/ຈາກະຣະນ). ການຖວາຍບິລວະໂດຍບໍ່ໄດ້ຕັ້ງໃຈນີ້ ກາຍເປັນເຫດໃຫ້ພຣະສິວະປະທານພຣະກະຣຸນາ ຍົກຂຶ້ນຊ່ວຍເຫຼືອນາງ ແມ່ນແຕ່ຍັງມີພາລະກຳມະ. ບົດນີ້ຈົບດ້ວຍການຍົກຍ້ອງມາຫາຕະມະຂອງການບູຊາພຣະສິວະ ວ່າແມ່ນການຖວາຍນ້ອຍໆກໍມີພະລັງ ແຕ່ກໍຍັງຮັກສາຫຼັກກຳມະແລະພຣະເມດຕາໄວ້ຄຽງກັນ.
Adhyaya 4
चतुर्दशी-शिवपूजा-माहात्म्यं (The Glory of Śiva Worship on Caturdaśī and the Karmic Power of Darśana)
ສູຕະໄດ້ນໍາເລື່ອງ “ອັນພິເສດ” ກ່ຽວກັບມະຫິມາຂອງພຣະສິວະ ໂດຍກ່າວວ່າ ການບູຊາພຣະສິວະເປັນວິທີອັນຕັດສິນໃຈໃນການຂ້າມ “ມະຫາສະໝຸດແຫ່ງບາບກຳ” ສໍາລັບຜູ້ທີ່ຫມົດໃຈຢູ່ໃນອາລົມແລະວັດຖຸໂລກ. ຕໍ່ມາເລົ່າເຖິງກະສັດວິມາດະນະ ແຫ່ງດິນແດນກິຣາຕະ. ແມ່ນແຕ່ມີນິໄສຮຸນແຮງ ແລະຄວາມປະພຶດເກີນຂອບ ກະສັດກໍບູຊາພຣະສິວະເປັນປະຈໍາ ໂດຍສະເພາະໃນວັນຈັນທຣະທີ 14 (ຈະຕຸຣະດະສີ) ທັງຂ້າງຂຶ້ນແລະຂ້າງແຮມ ພ້ອມການຮ້ອງເພງແລະຟ້ອນລໍາ. ພຣະມະເຫສີກຸມຸດວະຕີສົນໃຈຄວາມຂັດແຍ້ງລະຫວ່າງການປະພຶດແລະຄວາມເລື່ອມໃສ. ກະສັດຈຶ່ງອະທິບາຍກ່ຽວກັບເສດກຳຈາກຊາດກ່ອນ: ຄັ້ງໜຶ່ງເຄີຍເປັນໝາ ອ້ອມວຽນວັດພຣະສິວະຊໍ້າໆເພື່ອຫາອາຫານ ແລະຕາຍຢູ່ປະຕູວັດຫຼັງຖືກໄລ່ແລະຖືກຕີ; ດ້ວຍຄວາມໃກ້ຊິດແລະການປະທັກສິນາ (ອ້ອມວຽນ) ຈຶ່ງໄດ້ເກີດເປັນກະສັດ. ທ່ານຍັງກ່າວວ່າ ຄວາມຮູ້ສາມການ (ອະດີດ-ປັດຈຸບັນ-ອະນາຄົດ) ເກີດຈາກການເຫັນພິທີບູຊາຈະຕຸຣະດະສີ ແລະງານຈຸດໂຄມໄຟ. ສ່ວນພຣະມະເຫສີເຄີຍເປັນນົກພິຣາບບິນ ໜີສັດລ່າ ແລ້ວອ້ອມວຽນສະຖານບູຊາພຣະສິວະ ແລະຕາຍຢູ່ນັ້ນ ຈຶ່ງໄດ້ເກີດເປັນພຣະມະເຫສີ. ຕໍ່ມາກະສັດພະຍາກອນການເກີດຮ່ວມກັນຫຼາຍຊາດໃນຫຼາຍອານາຈັກ ຈົນສຸດທ້າຍອອກບວດ ໄດ້ຮັບພຣະພຣະມະຍານຈາກອະກັສຕະຍະ ແລະທັງສອງເຂົ້າສູ່ພຣະສະຖານສູງສຸດຂອງພຣະສິວະ. ຟະລະສຣຸຕິທ້າຍບົດກ່າວວ່າ ການຟັງຫຼືສະດຸດອ່ານມາຫາຕະມະນີ້ ນໍາໄປສູ່ສະຖານະສູງສຸດ.
Adhyaya 5
Śiva-bhakti-mahātmya and the Legend of Candrasena and Śrīkara (Ujjayinī–Mahākāla Context)
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍການສັນລະເສີນພຣະສິວະເປັນຄູບາອາຈານ (ຄຸຣຸ), ເປັນເທວະ, ເປັນຍາດ, ເປັນອາຕະມາ ແລະເປັນຫຼັກຊີວິດ. ກ່າວວ່າການຖວາຍບູຊາ, ການຈະປະ (ສວດມົນ) ແລະໂຮມະ ທີ່ມີພຣະສິວະເປັນເປົ້າໝາຍ ຈະໄດ້ຜົນບໍ່ຮູ້ຈົບຕາມອາຄະມະ. ແມ່ນແຕ່ຂອງຖວາຍນ້ອຍໆດ້ວຍພັກຕິ ກໍຂະຫຍາຍເປັນບຸນໃຫຍ່ ແລະການອຸທິດຕົນແຕ່ພຣະສິວະພຽງອົງດຽວ ເປັນທາງພົ້ນພັນທະນາການ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຍ້າຍໄປອຸຊະຊະຍິນີ: ພຣະຣາຊາຈັນທຣະເສນ ບູຊາພຣະມະຫາກາລ. ມະນິພັດຣະໃຫ້ແກ້ວຈິນຕາມະນິອັນສົມປາດຖະນາ ເຮັດໃຫ້ກະສັດອື່ນໆອິດສາ ແລະຍົກທັບມາລ້ອມ. ຈັນທຣະເສນພຶ່ງພາພຣະມະຫາກາລດ້ວຍການບູຊາຢ່າງໝັ້ນຄົງ. ພ້ອມກັນນັ້ນ ເດັກລ້ຽງງົວຄົນໜຶ່ງເຫັນພິທີຫຼວງ ຈຶ່ງປັ້ນລິງຄະງ່າຍໆ ແລະບູຊາຕາມໃຈ; ແມ່ຂອງເຂົາມາຂັດຂວາງ ແຕ່ພຣະສິວະປະທານພອນ ໃຫ້ຄ່າຍຂອງເດັກກາຍເປັນວິຫານພຣະສິວະອັນສະຫງ່າງາມ ແລະຄອບຄົວຮັ່ງມີ. ອັດສະຈັນນີ້ເຮັດໃຫ້ກະສັດສັດຕູສະຫງົບ ລະທິ້ງຄວາມຮຸນແຮງ ນັບຖືພຣະມະຫາກາລ ແລະໃຫ້ລາງວັນແກ່ເດັກ. ຮານຸມານປາກົດ ສອນວ່າບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງໃດເທົ່າກັບການບູຊາພຣະສິວະ ແລະຕັ້ງຊື່ເດັກວ່າ «ສຣີກະຣະ» ພ້ອມພະຍາກອນສາຍຕະກູນໃນອະນາຄົດ. ທ້າຍບົດກ່າວເຖິງຜົນ: ເລື່ອງນີ້ເປັນຄວາມລັບ ຊໍາລະບາບ ເພີ່ມຊື່ສຽງ ແລະເພີ່ມພັກຕິຕໍ່ພຣະສິວະ.
Adhyaya 6
प्रदोषपूजामाहात्म्यं तथा विदर्भराजवंशोपाख्यानम् (The Glory of Pradoṣa Worship and the Vidarbha Royal Legend)
ບົດທີ 6 ເລີ່ມດ້ວຍພວກລິສີຖາມສູຕະໃຫ້ອະທິບາຍເພີ່ມເຕີມເຖິງອານຸພາບທາງຈິດວິນຍານຂອງການບູຊາພຣະສິວະໃນເວລາ «ປຣະໂດສະ» (ຕອນແລງຂອງວັນຕິຖີ 13)។ ສູຕະກ່າວວ່າ ປຣະໂດສະເປັນເວລາອັນປະເສີດທີ່ຄວນບູຊາມະຫາເທວະເພື່ອຜູ້ປາຖະໜາຈະຕຸວັກຄະ (ທັມມະ, ອັດຖະ, ກາມະ, ໂມກຂະ) ແລະແນະນຳການປູຊາ, ຈະປະ, ໂຮມະ, ການສວດສັນລະເສີນຄຸນຂອງພຣະສິວະເປັນວິໄນທາງທັມ-ພິທີ. ໃນເວລາປຣະໂດສະ ພຣະສິວະຖືກພັນລະນາວ່າກຳລັງຟ້ອນຢູ່ເຂົາໄກລາສະໃນວິມານເງິນ ມີເທວະ ແລະສັດສະຫວັນລ້ອມຮອບຮັບໃຊ້. ຕໍ່ມາເລົ່ານິທານກະສັດແຫ່ງວິດັຣພະ: ພຣະຣາຊາສັດຕະຍະຣະຖະພ່າຍແພ້ແລະສິ້ນພຣະຊົນ; ພຣະມະເຫສີຫນີອອກ ໃຫ້ກຳເນີດລູກ ແລ້ວຖືກຈະເຂ້ລາກໄປ ປະໄວ້ເດັກນ້ອຍຢ່າງໂດດດ່ຽວ. ນາງພຣາຫມັນຊື່ «ອຸມາ» ພົບເດັກແລະລ້ຽງດູຄຽງກັບລູກຊາຍຂອງນາງ. ລິສີຊານດິລຍະເຜີຍຊາດກຳເນີດຮາຊະວົງ ແລະອະທິບາຍວ່າຄວາມທຸກຍາກ-ວິບັດເກີດຈາກການຂັດຂວາງ/ລະເລີຍການບູຊາພຣະສິວະໃນເວລາປຣະໂດສະ ແລະຄວາມຜິດທາງຈິດທຳ; ການກັບໄປພຶ່ງພາພຣະສັງກະຣະແມ່ນທາງແກ້ໄຂ.
Adhyaya 7
प्रदोषकाले शिवपूजाविधिः (Pradoṣa-Time Procedure for Śiva Worship)
ບົດທີ 7 ນຳເສີນແບບພິທີການບູຊາພຣະສິວະໃນເວລາປຣໂດສະ (ຍາມແລງ) ຢ່າງເປັນລະບຽບ ໂດຍພຣະລືສີ ຊານດິລຍະ ຕອບຄຳຖາມຂອງນາງພຣາຫມິນ ແລະ ສູຕະເປັນຜູ້ຖ່າຍທອດ. ຕອນຕົ້ນກ່າວເຖິງວິໄນການກຽມຕົວ: ອົດອາຫານໃນວັນທີ 13 ຂອງຄື່ງເດືອນ, ອາບນ້ຳກ່ອນຕາເວັນຕົກ, ຮັກສາຄວາມບໍລິສຸດ ແລະ ສຳລວມວາຈາ. ຕໍ່ມາເປັນການຈັດວາງພິທີຢ່າງລະອຽດ: ຊຳລະພື້ນທີ່ບູຊາ, ຂີດມັນດະລາ, ຈັດເຄື່ອງບູຊາ, ເຊີນພີຖະ, ປະຕິບັດ ອາດມາ-ຊຸດທິ ແລະ ພູຕະ-ຊຸດທິ, ປຣານາຍາມ, ມາຕຣິກາ-ນຍາສ ແລະ ການພິຈາລະນາຮູບພຣະເທວະ. ມີຄຳພັນລະນາທຽນພຣະສິວະແບບ “ຈັນທຣະເສກະຣະ” ແລະ ພຣະປາຣະວະຕີ, ຈາກນັ້ນຈັດອາວະຣະນະ-ປູຊາຕາມທິດ ພ້ອມອຳນາດ, ເທວະ, ສິດທິ ແລະ ຜູ້ປົກປ້ອງ. ທ້າຍບົດກຳນົດອຸປະຈາຣະ: ອະພິເສກະດ້ວຍປັນຈາມຣິຕະ, ນ້ຳທີຣຖະ ແລະ ການສະດຸດຣະ-ສູກຕະ, ຖວາຍດອກໄມ້ (ລວມບິລວະ), ທູບ, ໂຄມໄຟ, ໄນເວດຍະ, ໂຮມະ ແລະ ຄຳອະທິຖານໃຫ້ພົ້ນຈາກໜີ້, ບາບ, ຄວາມທຸກຍາກ, ໂລກໄພ ແລະ ຄວາມຢ້ານ. ບົດນີ້ຍືນຢັນຜົນບຸນວ່າການບູຊາພຣະສິວະລົບລ້າງກຳຊົ່ວຫນັກໄດ້, ເນັ້ນໂທດຫນັກຂອງການຍຶດຄອງຊັບຂອງພຣະສິວະ, ແລະ ເລົ່າຄວາມສຳເລັດຂອງຜູ້ປະຕິບັດ—ຈົນພົບຂຸມຊັບ ແລະ ໄດ້ພອນອື່ນໆ—ຊີ້ວ່າວິໄນພິທີເປັນທັງຫຼັກຈັນຍາ ແລະ ເຄື່ອງມືແຫ່ງການພົ້ນທຸກ.
Adhyaya 8
Somavāra-Śivapūjā Māhātmya and the Narrative of Sīmantinī & Candrāṅgada
ບົດທີ 8 ເປີດດ້ວຍການວາງຫຼັກທຳຂອງສູຕະ: ຜູ້ໃດຮູ້ “ສິວະ-ຕັດຕະວະ” ວ່າເປັນນິລັນດອນ ສະງົບ ແລະເກີນການປຸງແຕ່ງດ້ວຍຄວາມຄິດ ຈະໄດ້ບັນລຸສະຖານະສູງສຸດ; ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຍັງຕິດຢູ່ກັບອາລົມສຳຜັດ ກໍສາມາດກ້າວໜ້າໄດ້ຜ່ານການບູຊາແບບກຳ (karmamaya pūjā) ທີ່ເຂົ້າເຖິງງ່າຍ. ຕໍ່ມາໄດ້ຍົກຍ້ອງການບູຊາພຣະສິວະໃນວັນຈັນ (Somavāra) ດ້ວຍການອົດອາຫານ ຄວາມບໍລິສຸດ ການສຳລວມຕົນ ແລະພິທີທີ່ຖືກຕ້ອງ ເປັນທາງໄດ້ທັງຜົນໂລກີ ແລະອະປະວັກຄະ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ)។ ຈາກນັ້ນເປັນນິທານຕົວຢ່າງ: ໃນອາຣະຍາວັດຕະ ນາງສີມັນຕິນີ ທິດາຂອງພຣະຣາຊາຈິດຣະວັຣມັນ ຖືກພຣາຫມັນນັກໂຫຣາສາດສັນລະເສີນ ແຕ່ມີຄຳທຳນາຍອີກວ່ານາງຈະເປັນໝ້າຍໃນວັຍ 14. ເພື່ອແກ້ໄຂ ນາງໄປພົບໄມເຕຣຍີ ພັນລະຍາຂອງຢາຊະນະວັລກະຍະ ຜູ້ແນະນຳໃຫ້ປະຕິບັດວຣະຕະວັນຈັນ ບູຊາພຣະສິວະແລະເທວີເກົາຣີ ພ້ອມການຖວາຍເຄື່ອງ ແລະລ້ຽງພຣາຫມັນ; ຍັງອະທິບາຍອຸປະຈາຣະເຊັ່ນ ອະພິເສກ, ກັນທະ, ມາລະ, ທູປະ, ທີປະ, ໄນເວດຍະ, ຕາມບູລະ, ນະມັດສະການ, ຊະປະ, ໂຫມະ ແລະຜົນຂອງມັນ. ແມ່ນແຕ່ເມື່ອເກີດເຫດໂສກ—ສາມີຂອງນາງ ຈັນດຣາງກະດະ ຫາຍໄປໃນແມ່ນ້ຳຢະມຸນາ—ນາງກໍຍັງຮັກສາວຣະຕະ. ພາລາເລວກັນ ມີຄວາມປັ່ນປ່ວນທາງການເມືອງ ແລະຈັນດຣາງກະດະຍັງມີຊີວິດຢູ່ໃນໂລກນາກຂອງທັກສະກະ; ການປະກາດຄວາມເປັນສາວົກພຣະສິວະຂອງລາວ ທຳໃຫ້ທັກສະກະປະທັບໃຈ ແລະຊ່ວຍໃຫ້ກັບຄືນ ຢືນຢັນວ່າພຣະສິວະພັກຕິຄຸ້ມຄອງໄດ້ແມ່ນໃນວິກິດຮ້າຍແຮງ. ທ້າຍບົດຊີ້ວ່າຈະອະທິບາຍມະຫາຕະມະຂອງວຣະຕະວັນຈັນຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 9
Sīmantaṇī-prabhāvaḥ — Somavāra-Śiva–Ambikā-pūjāyāḥ kathā (The Efficacy of Queen Sīmantaṇī’s Devotion)
ພວກລິສີຂໍເລື່ອງສອນໃຈອີກ ແລະ ສູຕະໄດ້ເລົ່າເຫດການໃນແດນວິດັຣພະ. ພຣາຫມັນສອງຄົນຜູ້ສະນິທກັນ ວິເທມິຕຣະ ແລະ ສາຣັສວະຕະ ລ້ຽງລູກຊາຍ ສຸເມທາ ແລະ ໂສມະວານ ໃຫ້ຮູ້ວິຊາເວດ, ວິຊາປະກອບ, ອິຕິຫາສ–ປຸຣານ, ແລະ ທັມມະສາດ. ເມື່ອຂາດທຶນສໍາລັບການແຕ່ງງານ ພວກເຂົາໄປຂໍຊ່ວຍຈາກກະສັດແຫ່ງວິດັຣພະ. ກະສັດເສນແຜນທີ່ຄ່ອນຂ້າງຂັດກັບທັມມະ: ໃຫ້ຊາຍໜຸ່ມຄົນໜຶ່ງປອມໂຕເປັນຍິງ ເພື່ອເຂົ້າໄປໃນຊຸມນຸມບູຊາໂສມະວາຣະ (ວັນຈັນ) ຂອງພຣະຣາຊິນີ ສີມັນຕະນີ ແຫ່ງນິສາທະ ແລະ ຮັບທານອັນຫຼາຍ. ສອງຊາຍໜຸ່ມຄັດຄ້ານເນື່ອງຈາກການຫລອກລວງ ຈະນໍາໄປສູ່ຄວາມເສຍກຽດ ແລະ ການສູນເສຍຄຸນງາມຄວາມດີ ແຕ່ກະສັດບັງຄັບໃຫ້ເຊື່ອຟັງພຣະຣາຊະບັນຊາ. ໂສມະວານຈຶ່ງຖືກແປງເປັນຮູບຍິງຢ່າງແນບນຽນ ຊື່ ສາມະວະຕີ ແລະ ທັງຄູ່ເຂົ້າໄປໃນພິທີ ທີ່ບັນດາພຣາຫມັນແລະພັນລະຍາໄດ້ຮັບການບູຊາ ແລະ ທານ. ຫຼັງພິທີ ພຣະຣາຊິນີເກີດຄວາມຫຼົງໃຫຼໃນສາມະວະຕີ ກ່ອນເກີດວິກິດແຫ່ງຕັນຫາ ແລະ ຄວາມວຸ່ນວາຍທາງສັງຄົມ. ສຸເມທາໄດ້ຕັກເຕືອນດ້ວຍເຫດຜົນທັມມະ ເຫັນວ່າຄວາມຜິດເກີດຈາກການຫລອກລວງພາຍໃຕ້ການບັງຄັບ. ເມື່ອເລື່ອງໄປຮອດກະສັດ ນັກບວດອະທິບາຍວ່າ ອານຸພາບແຫ່ງພັກຕິຕໍ່ພຣະສິວະ–ອັມບິກາ ແລະ ພຣະປະສົງຂອງເທວະ ບໍ່ງ່າຍຈະກັບຄືນ. ກະສັດຈຶ່ງປະພຶດວຣະຕະຢ່າງເຂັ້ມງວດ ແລະ ສັນລະເສີນອັມບິກາ; ນາງປາກົດ ແລະ ປະທານທາງອອກ: ໃຫ້ສາມະວະຕີຢູ່ເປັນບຸດຣີຂອງສາຣັສວະຕະ ແລະ ເປັນພັນລະຍາຂອງສຸເມທາ; ສາຣັສວະຕະຈະໄດ້ລູກຊາຍອີກຄົນໂດຍພຣະກະລຸນາ. ບົດນີ້ສະຫຼຸບດ້ວຍການຍ້ອງຍໍ “ປຣະພາວະ” ອັນນ່າອັດສະຈັນຂອງຜູ້ມີພັກຕິຕໍ່ພຣະສິວະ ແລະ ຊີ້ວ່າ ພັກຕິທີ່ຢູ່ໃນຂອບເຂດພິທີແລະທັມມະ ສາມາດປັບປ່ຽນຜົນກຳໄດ້ ແມ່ນແຕ່ທ່າມກາງຄວາມຜິດພາດຂອງມະນຸດ.
Adhyaya 10
ऋषभशिवयोग्युपदेशः, भस्ममन्त्रप्रभावश्च (Ṛṣabha’s Śiva-yogic instruction and the efficacy of consecrated ash)
ສູຕະເລົ່າເຫດການອັນນ່າອັດສະຈັນທີ່ຍຶດພຣະສິວະເປັນສູນກາງ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄວາມເຊື່ອມັ່ນແລະການເຄົາລົບຕໍ່ໂຍຄີຜູ້ຮູ້ແຈ້ງ ສາມາດປ່ຽນແປງເສັ້ນທາງກຳໄດ້. ທີ່ອະວັນຕີ ພຣາຫມັນຊື່ ມັນດະຣະ ຜູ້ເຄີຍຊິນກັບກາມ ແລະລະເລີຍພິທີປະຈຳວັນ ຢູ່ກັບນາງຄະນິກາ ປິງກະລາ. ເມື່ອໂຍຄີພຣະສິວະ ຣິສະພະ ມາເຖິງ ທັງສອງໄດ້ຕ້ອນຮັບຕາມທຳນຽມ—ລ້າງຕີນ ຖວາຍອາຣະຄະ ຖວາຍອາຫານ ແລະຮັບໃຊ້—ເປັນກຸສົນສຳຄັນທີ່ກ່ອດຂຶ້ນກາງຊີວິດທີ່ເສື່ອມຊົມ. ຫຼັງຄວາມຕາຍ ຜົນກຳນຳໄປສູ່ການເກີດໃໝ່ແລະຄວາມທຸກ: ພຣາຫມັນໄດ້ເກີດໃນບ້ານເມືອງກະສັດແຫ່ງດະຊາຣະນະ ແຕ່ມີໂທດພິດທຳໃຫ້ແມ່ແລະລູກທົນທຸກ ຈົນຖືກປະຖິ້ມໃນປ່າ. ຕໍ່ມາພໍ່ຄ້າມັ່ງຄັ່ງ ປັດມາກະຣະ ໄດ້ຮັບເຂົ້າອຸປະຖຳ ແຕ່ເດັກນ້ອຍກໍຕາຍ. ຣິສະພະປາກົດອີກຄັ້ງເປັນຜູ້ປອບໃຈ ແລະອາຈານ ສອນເລື່ອງອະນິດຈັງ ກຸນະ ກຳ ກາລະ ແລະຄວາມຕາຍທີ່ຫຼີກບໍ່ພົ້ນ ພ້ອມຊີ້ໃຫ້ເຂົ້າພຶ່ງພາພຣະສິວະ ມຣິຕຍຸນຊະຍະ ອຸມາປະຕິ ແລະຝຶກສິວະທະຍານາ ເປັນຢາແກ້ທຸກແລະການເກີດຊ້ຳ. ຈາກນັ້ນ ທ່ານໃຊ້ຂີ້ເທົ່າສັກສິດ (ບະສະມະ) ທີ່ປະພອງດ້ວຍມັນຕຣາພຣະສິວະ ຊຸບຊີວິດເດັກໃຫ້ຟື້ນ ແລະຮັກສາແມ່ລູກ ໃຫ້ໄດ້ກາຍອັນດຸດດັ່ງເທວະ ແລະຊະຕາອັນມົງຄຸນ. ເດັກໄດ້ຊື່ ພະດຣາຍຸ ແລະຖືກພະຍາກອນວ່າຈະມີຊື່ສຽງແລະໄດ້ຄອງລາຊະອານາຈັກ.
Adhyaya 11
Ṛṣabha-Śivayogin’s Dharma-Saṅgraha and Śaiva Devotional Discipline (Ethical Compendium)
ບົດນີ້ ສູຕະສືບຕໍ່ເລື່ອງກຳແລະສັງຄົມ: ນາງຄະນິກາ ປິງຄະລາ ໄດ້ເກີດໃໝ່ເປັນ ກີຣຕິມາລິນີ ລູກສາວຂອງ ສີມັນຕິນີ ມີຄວາມງາມແລະຄຸນຄ່າດີ. ພ້ອມກັນນັ້ນ ພຣະຣາຊະບຸດ ແລະ ລູກຊາຍພໍ່ຄ້າ ຊື່ ສຸນະຍະ ເຕີບໃຫຍ່ເປັນໝູ່ສະໜິດ, ຮັບພິທີສັງສະກາຣ (ລວມທັງ ອຸປະນະຍະນະ) ແລະຮຽນຮູ້ວິໄນດ້ວຍຄວາມປະພຶດຖືກຕ້ອງ. ເມື່ອພຣະຣາຊະບຸດອາຍຸ 16 ປີ ໂຢຄີສາຍວະ ຣິສະພະ ມາຮອດວັງ; ພຣະຣາຊິນີ ແລະ ພຣະຣາຊະບຸດ ກໍ່ກົ້ມກາບຊ້ຳໆ ແລະຕ້ອນຮັບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ພຣະຣາຊິນີວອນຂໍໃຫ້ທ່ານຮັບເອົາພຣະຣາຊະບຸດເປັນສິດ ແລະເປັນຄູອຸປະຖຳດ້ວຍເມດຕາ. ຣິສະພະໄດ້ສະແດງ “ທັມມະ-ສັງຄຣະຫະ” ຢ່າງເປັນລຳດັບ: ທັມມະອີງສຣຸຕິ-ສມຣິຕິ-ປຸຣານ ແລະປະພຶດຕາມວັນນາສຣະມ; ຄວາມພັກດີຕໍ່ງົວ, ເທວະ, ຄູ, ພຣາຫມັນ; ຄວາມຈິງ (ຍົກເວັ້ນເພື່ອປົກປ້ອງງົວແລະພຣາຫມັນ); ລະທິ້ງຄວາມໃຄ່ຕໍ່ຊັບ/ເມຍຄົນອື່ນ ແລະຫຼີກດ່າ, ລວງລອກ, ນິນທາ, ຄວາມຮຸນແຮງບໍ່ຈຳເປັນ; ຊີວິດມີວິໄນ—ພອດດີໃນການນອນ, ຄຳເວົ້າ, ອາຫານ, ການພັກຜ່ອນ; ຫຼີກຄົນຊົ່ວ ແລະຄົ້ນຫາຄຳແນະນຳດີ; ປົກປ້ອງຜູ້ອ່ອນແອ ແລະບໍ່ເຮັດຮ້າຍຜູ້ຂໍພຶ່ງ; ໃຫ້ທານແມ່ນແມ່ນຍາກ ແລະຮັກສາຊື່ສຽງດີ (ສັດກີຣຕິ); ຈັນຍາບັນການປົກຄອງ—ຄຳນຶງເວລາ-ສະຖານທີ່-ກຳລັງ, ປ້ອງກັນອັນຕະລາຍ, ຄວບຄຸມຜູ້ຮ້າຍດ້ວຍນະໂຍບາຍຖືກ; ແລະວິນັຍບູຊາພຣະສິວະປະຈຳວັນ—ຄວາມສະອາດຕອນເຊົ້າ, ນະມັດສະການຄູແລະເທວະ, ຖວາຍອາຫານແດ່ພຣະສິວະ, ອຸທິດການກະທຳທັງໝົດແດ່ພຣະສິວະ, ລະລຶກຢູ່ເສມອ, ສວມຣຸທຣາກຩະ ແລະ ຕຣິປຸນດຣະ, ຈະປະມັນຕຣະ “ປັນຈາກສະຣະ”. ທ້າຍບົດປະກາດວ່າຈະມີຄຳສອນຕໍ່ໄປ: ກະວະຈະສາຍວະ ເປັນຄວາມລັບໃນປຸຣານ ຊ່ວຍລ້າງບາບ ແລະໃຫ້ການຄຸ້ມຄອງ.
Adhyaya 12
Śivamaya Kavaca (Śaiva Protective Armour): Meditation, Nyāsa, Directional Guardianship, and Phalaśruti
ບົດນີ້ນຳເສີນ “ກະວະຈະ” ແບບໄສວະທີ່ມີລັກສະນະເປັນພິທີການ ໂດຍມີ ຣິສະພະ (Ṛṣabha) ເປັນຜູ້ກ່າວ. ເລີ່ມດ້ວຍລຳດັບພິທີ-ຈິດໃຈ: ນະມັດສະການພຣະມະຫາເທວະ, ນັ່ງໃນບ່ອນບໍລິສຸດ, ຈັດອາສະນະ, ສຳລວມອິນຊີ, ແລະພິຈາລະນາພຣະສິວະຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ. ຕໍ່ມາໃຫ້ພາວະນາເຫັນພຣະມະຫາເທວະຢູ່ໃນດອກບົວໃນຫົວໃຈ ແລະປົກປ້ອງດ້ວຍ ṣaḍakṣara-nyāsa ພ້ອມການສວມກະວະຈະ. ຄຳລຳດັບການຄຸ້ມຄອງຈັດແຜ່ຮູບພຣະສິວະໄປສູ່ (ກ) ສິ່ງແວດລ້ອມແລະທາດຕ່າງໆ ເຊັ່ນ ດິນ ນ້ຳ ໄຟ; (ຂ) ທິດທັງຫມົດຜ່ານພຣະສິວະຫ້າໜ້າ (Tatpuruṣa, Aghora, Sadyojāta, Vāmadeva, Īśāna); (ຄ) ຮ່າງກາຍຈາກຫົວຮອດຕີນ; ແລະ (ງ) ຊ່ວງເວລາກາງວັນ-ກາງຄືນ. ມົນຕຣາອະທິຖານຍາວຈົນສຸດທ້າຍຂໍໃຫ້ຄຸ້ມຄອງຄົບຖ້ວນ ກຳຈັດໂລກໄພ ແລະອັນຕະລາຍ; ພ້ອມ phalaśruti ວ່າ ຜູ້ສວມ/ສວດປະຈຳ ຈະພົ້ນອຸປະສັກ ບັນເທົາທຸກ ໄດ້ອາຍຸຍືນ ແລະມົງຄຸນ. ຕອນທ້າຍ Sūta ເລົ່າວ່າ Ṛṣabha ໄດ້ປະສິດທິພອນໃຫ້ເຈົ້າຊາຍດ້ວຍຂີ້ເທົ່າສັກສິດ, ສັງຂ໌, ແລະດາບ ຊຶ່ງເພີ່ມກຳລັງ ກຳລັງໃຈ ແລະຂັດຂວາງສັດຕູ ພ້ອມຄຳຮັບຮອງໄຊຊະນະແລະການປົກຄອງ.
Adhyaya 13
भद्रायोः पराक्रमः — The Valor of Bhadrāyu and the Restoration of Daśārṇa
ສູຕະເລົ່າເຖິງວິກິດການເມືອງ: ກະສັດແຫ່ງມາຄະທະ ເຮມະຣະຖະ ບຸກລຸກດາສາຣະນະ ປົ້ນຊັບ ເຜົາເຮືອນ ແລະຈັບເອົາຍິງສາວກັບຜູ້ພຶ່ງພາລາຊະວົງ. ກະສັດ ວັຊຣະບາຫູ ພະຍາຍາມຕ້ານທານແຕ່ຖືກກຳລັງກົດຂີ່ ຖືກປົດອາວຸດ ແລະຖືກມັດ; ເມືອງຖືກປົ້ນຢ່າງເປັນລະບຽບ. ເຈົ້າຊາຍ ພັດຣາຍູ ໄດ້ຍິນຂ່າວການຈັບພໍ່ ແລະຄວາມພິນາດຂອງອານາຈັກ ຈຶ່ງອອກໄປດ້ວຍຄວາມກ້າຫານ ເຂົ້າສູ່ກອງທັບສັດຕູ. ດ້ວຍການຄຸ້ມຄອງຂອງ ຊິວະວັຣມະ ແລະອາວຸດວິເສດ (ໂດຍສະເພາະດາບ ແລະສັງຂ໌) ລາວກຳຈັດກອງທັບຕົວຕ້ານ; ສຽງສັງຂ໌ເຮັດໃຫ້ສັດຕູຫມົດສະຕິ ແລະລາວບໍ່ຟັນຜູ້ທີ່ຫມົດສະຕິ ຫຼືບໍ່ມີອາວຸດ ສະແດງການຮັກສາທຳມະໃນສົງຄາມ. ພັດຣາຍູປົດປ່ອຍພໍ່ ແລະຜູ້ຖືກຈັບທັງໝົດ ຍຶດຊັບສັດຕູ ແລະມັດເຮມະຣະຖະກັບຫົວໜ້າພັນທະມິດ ເພື່ອນຳເຂົ້າເມືອງຕໍ່ໜ້າປະຊາຊົນ. ຕໍ່ມາເກີດການຮັບຮູ້ວ່າ ພັດຣາຍູແມ່ນລູກແທ້ຂອງກະສັດ ທີ່ເຄີຍຖືກປະຖິ້ມໃນວັຍເດັກເນື່ອງຈາກໂລກໄພ ແລະຖືກໂຢກີ ຣິສະພະ ຊຸບຊີວິດຄືນ; ພະລັງອັນສູງສົ່ງຂອງລາວເກີດຈາກພຣະກະລຸນາແຫ່ງໂຢກະສາຍວະ. ບົດຈົບດ້ວຍການແຕ່ງງານກັບ ກີຣຕິມາລິນີ ການຟື້ນຟູການເມືອງ ແລະຄວາມໃຈກວ້າງທີ່ປ່ອຍເຮມະຣະຖະແລະຜູກມິດຕໍ່ໜ້າພຣະຣິສີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່; ພັດຣາຍູຂຶ້ນປົກຄອງດ້ວຍພະລັງອັນຫາຍາກ.
Adhyaya 14
भद्रायोः धर्मपरीक्षा तथा शिवप्रत्यक्षता (Bhadrāyu’s Ethical Test and Śiva’s Direct Manifestation)
ສູຕະເລົ່າວ່າ ພະຣາຊາ ພັດຣາຍຸ ກຳລັງຊົມຊື່ນລະດູໃບໄມ້ຜຸດໃນປ່າອັນງາມຫຼາຍ ພ້ອມພະຣາຊິນີ ກີຣຕິມາລິນີ ແລ້ວໄດ້ພົບຄູ່ຜົວເມຍພຣາຫມັນກຳລັງຫນີເສືອ. ແມ່ນວ່າພະຣາຊາຍິງລູກສອນ ແຕ່ບໍ່ອາດຢຸດເສືອໄດ້ ແລະເສືອກໍຈັບເອົາເມຍພຣາຫມັນໄປ ເປັນວິກິດໃຫ້ເຫັນວ່າອຳນາດກະສັດບໍ່ສຳເລັດຜົນ. ພຣາຫມັນຜູ້ເສຍເມຍຮ້ອງໄຫ້ ແລະຕຳນິພະຣາຊາວ່າຜິດພາດໃນຣາຊະທັມ—ການປົກປ້ອງຜູ້ທຸກຍາກສຳຄັນກວ່າຊີວິດ ຊັບສິນ ແລະອຳນາດ. ພະຣາຊາອັບອາຍ ແລະຢ້ານບາບ ຈຶ່ງຂໍຊົດເຊີຍ ແຕ່ພຣາຫມັນກັບຮ້ອງຂໍເອົາພະຣາຊິນີ ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຂັດແຍ້ງທາງຈິດທຳລະຫວ່າງໜ້າທີ່ປົກປ້ອງ ຂົນທຳນຽມສັງຄົມ ແລະບາບ. ພະຣາຊາເຫັນວ່າການບໍ່ປົກປ້ອງນຳໄປສູ່ບາບໜັກ ຈຶ່ງຍອມມອບພະຣາຊິນີ ແລະຈະເຂົ້າໄຟເພື່ອຮັກສາເກຍດ ແລະຊຳລະຄວາມຜິດ. ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະສິວະປາກົດພ້ອມພຣະອຸມາ ມີເທວະດາຫ້ອມລ້ອມ ແລະຮັບຟັງບົດສັນລະເສີນທີ່ຍົກພຣະສິວະເປັນເຫດປັດໃຫຍ່ ເກີນຈິດແລະຄຳເວົ້າ. ພຣະສິວະເຜີຍວ່າ ເສືອແລະພຣາຫມັນເປັນຮູບມາຍາເພື່ອທົດສອບຄວາມໝັ້ນຄົງແລະພັກດີຂອງພະຣາຊາ ແລະຍິງທີ່ຖືກຈັບແມ່ນເທວີ (ກິຣີນທຣະຈາ). ພຣະອົງປະທານພອນ: ພະຣາຊາຂໍໃຫ້ຕົນ ພະຣາຊິນີ ແລະຍາດພີ່ນ້ອງທີ່ເອີ້ນຊື່ ໄດ້ຢູ່ໃກ້ພຣະສິວະຕະຫຼອດ; ພະຣາຊິນີຂໍເຊັ່ນດຽວກັນໃຫ້ພໍ່ແມ່. ຕອນທ້າຍມີຜົນອານິສົງວ່າ ຜູ້ໃດອ່ານ ຫຼືໃຫ້ຜູ້ອື່ນໄດ້ຟັງ ຈະໄດ້ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ ແລະສຸດທ້າຍບັນລຸພຣະສິວະ.
Adhyaya 15
भस्ममाहात्म्यं तथा वामदेवयोगिनः प्रभावः (The Glory of Sacred Ash and the Transformative Power of Yogin Vāmadeva)
ສູຕະໄດ້ນໍາເສີນຕົວຢ່າງເພີ່ມເຕີມເຖິງອໍານາດຂອງຍົກຄີຜູ້ບໍລິສຸດແຫ່ງພຣະສິວະ ແລະປະກາດຈະກ່າວຢ່າງຫຍໍ້ເຖິງມະຫາຕະມະຂອງບັສມະ (ວິພູຕິ) ອັນເປັນຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ. ບົດນີ້ພາໃຫ້ເຫັນຍົກຄີວາມະເທວະ: ປະຖິ້ມໂລກ, ສະງົບ, ບໍ່ຍຶດຖື, ທາຂີ້ເຖົ່າ, ຜົມມັດ, ນຸ່ງເປືອກໄມ້/ໜັງ ແລະດໍາລົງຊີວິດແບບພະຈາລິກ. ເມື່ອລາວເຂົ້າປ່າກຣອນຈະອັນນ່າຢ້ານ ກໍຖືກບຣາຫມະຣາກຊະສະຜູ້ຫິວໂຫຍໂຈມຕີ; ແຕ່ຍົກຄີບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ. ພຽງແຕ່ສັດນັ້ນແຕະຕ້ອງຮ່າງກາຍທີ່ທາຂີ້ເຖົ່າ ບາບກໍຖືກທໍາລາຍທັນທີ, ຄວາມຈໍາຊາດກ່ອນກັບຄືນ, ແລະເກີດນິຣເວດ—ຄວາມເບື່ອໜ່າຍແລະການຫັນໃຈພາຍໃນ. ມັນເລົ່າປະຫວັດກັມມະຍາວນານ: ເຄີຍເປັນກະສັດມີອໍານາດແຕ່ອະທໍາ (ມີການບັງຄັບທາງເພດ), ຕໍ່ມາທຸກທໍລະມານໃນນະລົກ ແລະເກີດໃໝ່ເປັນອະມະນຸດຫຼາຍຄັ້ງ ຈົນກາຍເປັນບຣາຫມະຣາກຊະສະ. ມັນຖາມວ່າອໍານາດນີ້ໄດ້ມາຈາກຕະປະ, ຕີຣຖະ, ມັນຕຣະ ຫຼືພະລັງເທວະບໍ? ວາມະເທວະຕອບວ່າ ຜົນນີ້ເກີດຈາກມະຫິມາຂອງບັສມະໂດຍສະເພາະ ແລະຄວາມສາມາດແທ້ຂອງມັນມີແຕ່ພຣະມະຫາເທວະເທົ່ານັ້ນທີ່ຮູ້ຄົບ. ລາວຍົກຕົວຢ່າງວ່າ ສົບທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍຂີ້ເຖົ່າ ຖືກທູດຂອງພຣະສິວະຮັບໄປ ແມ່ນແຕ່ຕໍ່ຫນ້າຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງຍະມະ. ທ້າຍບົດ ບຣາຫມະຣາກຊະສະຂໍຄໍາສອນ: ວິທີທາບັສມະ, ມັນຕຣະໃດ, ພິທີມົງຄຸນ ແລະເວລາ-ສະຖານທີ່ທີ່ຖືກຕ້ອງ ເພື່ອນໍາໄປສູ່ການສົນທະນາຕໍ່ໄປ।
Adhyaya 16
त्रिपुण्ड्र-माहात्म्य तथा भस्म-धारण-विधि (Tripuṇḍra: Greatness and the Procedure for Wearing Sacred Ash)
ອັດທະຍາຍນີ້ເລີ່ມດ້ວຍການເລົ່າເລື່ອງແບບຊັ້ນໆ: ສູຕະນໍາເຂົ້າສູ່ຄໍາບອກເລົ່າຂອງວາມະເທວະ ກ່ຽວກັບສະພາທິບທິບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ພູມັນດາຣາ ເມື່ອຣຸດຣະປາກົດເປັນອົງພຣະເຈົ້າຜູ້ນ່າເກງຂາມ ມີຫມູ່ຣຸດຣະນັບບໍ່ຖ້ວນ ແລະສັດຕະວະຫຼາຍຈໍາພວກລ້ອມຮອບ. ສະນັດກຸມາຣະເຂົ້າໄປທູນຖາມທໍາມະທີ່ນໍາໄປສູ່ມຸກຕິ ແລະຂໍວິທີປະຕິບັດທີ່ບໍ່ຫນັກແຮງແຕ່ໄດ້ຜົນສູງ. ຣຸດຣະຊີ້ແນະວ່າ “ທຣິປຸນດຣະ-ທາຣະນະ” (ການທາຂີ້ເທົ່າເປັນເສັ້ນສາມ) ແມ່ນຄວາມລັບອັນສູງສົ່ງ ສອດຄ່ອງກັບສຣຸຕິ ສໍາລັບສັດທັງປວງ. ຈາກນັ້ນອະທິບາຍລາຍລະອຽດພິທີ: ໃຊ້ພະສະມະ (bhāsma) ຈາກຂີ້ງົວເຜົາ ປະພອມດ້ວຍມັນຕຣາພຣະພຣະມາ 5 (ສັດຍໂຢຊາຕ ແລະອື່ນໆ) ພ້ອມມັນຕຣາອື່ນ; ທາທີ່ຫົວ ໜ້າຜາກ ແຂນ ແລະບ່າ; ກໍານົດຄວາມກວ້າງຂອງເສັ້ນສາມດ້ວຍວິທີນິ້ວ. ຍັງມີການຈັດຄູ່ທາງຄໍາສອນເປັນຊຸດລະ 9 ສໍາລັບແຕ່ລະເສັ້ນ (ສຽງ a/u/ma, ໄຟ, ໂລກ/ຄຸນະ/ສ່ວນເວດ, ພະລັງ, ສະວະນະ, ເທວະຜູ້ຄຸ້ມຄອງ) ຈົນສຸດທ້າຍໄປຫາມະຫາເທວະ/ມະເຫສະວະຣະ/ສິວະ. ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ການຖືທຣິປຸນດຣະຊໍາລະບາບໃຫຍ່ນ້ອຍ ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຖືສູງສົ່ງແມ່ນແຕ່ຜູ້ຕໍ່າຕ້ອຍ, ເທົ່າກັບອາບນໍ້າໃນຕີຣຖະທັງປວງ, ໄດ້ຜົນດັ່ງສວດມັນຕຣາຫຼາຍ, ຍົກຍ້ອງວົງຕະກູນ, ໄດ້ສຸກໃນສະຫວັນ ແລະສຸດທ້າຍເຖິງສິວະໂລກ ໄດ້ສາຍຸຊະຍະ ບໍ່ກັບມາເກີດອີກ. ຕອນຈົບ ຣຸດຣະຫາຍໄປ ວາມະເທວະຕັກເຕືອນໃຫ້ຖືປະຕິບັດ ແລະຍົກຕົວຢ່າງວ່າ ບຣາຫມະຣາກສະສະຫນຶ່ງໄດ້ຮັບພະສະມະ/ທຣິປຸນດຣະ ແລ້ວກາຍເປັນດີ ຂຶ້ນໄປສູ່ໂລກອັນມົງຄຸນ; ການຟັງ ການສວດ ຫຼືການສອນມາຫາຕມະນີ້ ກໍຖືວ່າເປັນທາງໄຖ່ຊີວິດເຊັ່ນກັນ.
Adhyaya 17
Śraddhā–bhāva and the Efficacy of Śiva-Pūjā: The Niṣāda Couple’s Exemplum (श्रद्धा-भावमाहात्म्यं)
ບົດນີ້ກ່າວເຖິງຄວາມສຳຄັນຂອງ "ສັດທາ" ໃນການບູຊາພະສິວະ. ທ່ານ ສຸຕະ ໄດ້ອະທິບາຍວ່າ ຜົນສຳເລັດຂອງການປະຕິບັດທຳຂຶ້ນຢູ່ກັບຄວາມຕັ້ງໃຈ ແລະ ຄວາມເຊື່ອໝັ້ນ. ເລື່ອງລາວຂອງເຈົ້າຊາຍ Siṃhaketū ແລະ ນາຍພານ Caṇḍaka ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ການບູຊາດ້ວຍຂີ້ເຖົ່າຈາກປ່າຊ້າຕາມຄຳແນະນຳທີ່ລຽບງ່າຍ ແຕ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສັດທາ ສາມາດນຳໄປສູ່ຄວາມຫຼຸດພົ້ນໄດ້. ເມື່ອຂີ້ເຖົ່າໝົດໄປ, ເມຍຂອງນາຍພານໄດ້ສະລະຊີວິດເຂົ້າກອງໄຟເພື່ອສ້າງຂີ້ເຖົ່າຖວາຍພະອົງ. ດ້ວຍພະລັງແຫ່ງສັດທາ, ນາງບໍ່ໄດ້ຮັບອັນຕະລາຍ ແລະ ທັງສອງກໍໄດ້ຮັບກາຍທິບຄືກັບພະສິວະ ແລະ ໄປສູ່ໂລກເໜືອ.
Adhyaya 18
Umā–Maheśvara Vrata: Narrative of Śāradā and the Ritual Protocol
ສູຕະເລົ່າການສົນທະນາທາງທິດສະດີທີ່ອີງໃສ່ເຫດການ ໂດຍມີວຣະຕະ «ອຸມາ–ມະເຫສະວະຣະ» ເປັນໃຈກາງ ແລະຍົກຍ້ອງວ່າເປັນຄຳປະຕິຍານທີ່ຄົບຖ້ວນເພື່ອ «ສະຣະວາຣຖະ-ສິດທິ» (ຄວາມສຳເລັດທຸກດ້ານ). ເລີ່ມດ້ວຍບ້ານຂອງພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ ວະເທຣະຣະຖະ; ລູກສາວ ຊາຣະດາ ໄດ້ແຕ່ງງານກັບຊາຍທະວິຊະຊາດຜູ້ມັ່ງຄັ່ງ ແຕ່ເຂົາກັບເສຍຊີວິດໄວຫຼັງພິທີແຕ່ງງານເນື່ອງຈາກຖືກງູກັດ ເຮັດໃຫ້ນາງເປັນແມ່ໝ້າຍທັນທີ. ພຣະລິສີເຖົ້າຕາບອດ ໄນດຣຸວະ ມາຮອດ; ຊາຣະດາຕ້ອນຮັບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ—ລ້າງຕີນ, ພັດລົມ, ທານ້ຳມັນ, ຈັດການອາບນ້ຳແລະບູຊາ, ຖວາຍອາຫານ—ສະແດງ «ອະຕິຖິ-ເສວາ» ເປັນຄຸນທຳທາງພິທີ. ລິສີພໍໃຈແລະໃຫ້ພອນວ່ານາງຈະໄດ້ຊີວິດຄູ່ຄອງຄືນ, ໄດ້ລູກຊາຍມີສິນທຳ, ແລະມີຊື່ສຽງ; ແຕ່ນາງສົນໃຈວ່າຈະເປັນໄປໄດ້ແນວໃດໃນເມື່ອມີກຳມະແລະຄວາມເປັນແມ່ໝ້າຍ. ລິສີຈຶ່ງກຳນົດໃຫ້ປະຕິບັດວຣະຕະ ອຸມາ–ມະເຫສະວະຣະ ແລະອະທິບາຍພິທີການຢ່າງລະອຽດ: ເລືອກເວລາມົງຄຸນ (ເດືອນໄຈຕຣະ ຫຼື ມາຣະກະຊີຣສະ, ຂ້າງຂຶ້ນ), ຕັ້ງສັງກັລປະໃນວັນອັດຖະມີ ແລະ ຈະຕຸຣທະສີ, ສ້າງມັນດະປະຕົກແຕ່ງ, ວາດດອກບົວຕາມຈຳນວນກີບທີ່ກຳນົດ, ຕັ້ງກອງເຂົ້າ, ຄູຣຈະ, ກະລະສະນ້ຳ, ຜ້າ, ແລະຮູບຄຳຂອງພຣະສິວະ–ພາຣະວະຕີ. ມີອະພິເສກດ້ວຍປັນຈາມຣິຕະ, ຈະປະ (ຣຸດຣະ-ເອກາດະສະ ແລະ ປັນຈາກສະຣະ), ປຣານາຍາມະ, ສັງກັລປະເພື່ອທຳລາຍບາບແລະເພີ່ມພູນຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ, ທຽນພິຈາລະນາຮູບລັກຂອງພຣະສິວະແລະເທວີ, ບູຊາພາຍນອກດ້ວຍມັນຕຣະອະຣະຄະຍະ, ຖວາຍນາຍເວດຍະ, ໂຮມະ ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ວຣະຕະນີ້ຮັກສາໜຶ່ງປີ (ທັງສອງຂ້າງເດືອນ) ແລະຈົບດ້ວຍອຸດຍາປະນະ—ອາບນ້ຳດ້ວຍມັນຕຣະ, ຖວາຍຂອງແກ່ຄູອາຈານ (ກະລະສະ, ຄຳ, ຜ້າ), ເລີ້ຍງພຣາຫມັນ ແລະໃຫ້ທັກສິນາ. ຜົນບຸນກ່າວວ່າຈະຍົກຍ້ອງວົງຕະກູນ ແລະໄດ້ເສບສຸກໃນໂລກເທວະດາຕາມລຳດັບ ຈົນເຖິງຄວາມໃກ້ຊິດກັບພຣະສິວະ; ຄອບຄົວຂອງຊາຣະດາຂໍໃຫ້ລິສີພັກໃກ້ໆ ແລະນາງປະຕິບັດວຣະຕະຕາມຄຳສອນ.
Adhyaya 19
गौरी-प्रादुर्भावः, स्वप्न-संगम-वरदानम्, तथा शारदाया चरितम् (Gaurī’s Epiphany, Dream-Union Boon, and the Account of Śāradā)
ບົດນີ້ເປັນການເລົ່າຂອງສູຕະ ທີ່ຮ້ອຍຮັດເຫດການທາງທຳມະຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ນາງສາຣະດາ ໄດ້ປະຕິບັດມະຫາວຣະຕະ 1 ປີ ດ້ວຍນິຍະມະອັນເຂັ້ມງວດ ໃກ້ຊິດກັບຄູອາຈານ; ເມື່ອສຳເລັດແລ້ວ ນາງເຮັດພິທີອຸດຍາປະນະ ໂດຍລ້ຽງພຣາຫມະນ ແລະຖວາຍທານຕາມຄວາມເໝາະສົມ. ໃນຄືນທີ່ຕື່ນເຝົ້າ ພຣະລິສີແລະນາງເພີ່ມພູນຊະປະ, ອາຣະຈະນາ, ແລະສະມາທິ; ພຣະເທວີພະວານີ (ເກົາຣີ) ປາກົດໃນຮູບກາຍອັນໜາແນ່ນ ແລະພຣະລິສີຜູ້ຕາບອດກໍໄດ້ຄືນສາຍຕາທັນທີ. ເທວີປະທານພອນ; ພຣະລິສີຂໍໃຫ້ສຳເລັດຄຳສັນຍາທີ່ໃຫ້ແກ່ສາຣະດາ—ໃຫ້ຢູ່ຄູ່ກັບສາມີຍາວນານ ແລະໄດ້ບຸດຜູ້ດີເລີດ. ເທວີອະທິບາຍເຫດກຳ: ຊາດກ່ອນນາງເຄີຍເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມບໍ່ສົມານໃນຄູ່ຄອງ ຈຶ່ງຕ້ອງເປັນແມ່ໝ້າຍຊ້ຳໆ; ແຕ່ການບູຊາເທວີໃນອະດີດໄດ້ລົບລ້າງບາບທີ່ເຫຼືອ. ຕໍ່ມານາງໄດ້ຮ່ວມສຳພັນກັບສາມີໃນຄວາມຝັນທຸກຄືນ (ສາມີເກີດໃໝ່ຢູ່ທີ່ອື່ນ) ແລະຕັ້ງຄັນດ້ວຍວິທີອັນອັດສະຈັນ; ຊຸມຊົນຈຶ່ງກ່າວຫາ. ແຕ່ມີສຽງບໍ່ເຫັນຕົວປະກາດຢືນຢັນຄວາມບໍລິສຸດຂອງນາງ ແລະຂູ່ໂທດທັນທີຕໍ່ຜູ້ໃສ່ຮ້າຍ; ຜູ້ເຖົ້າຜູ້ແກ່ຈຶ່ງອ້າງເລື່ອງແບບຢ່າງການກຳເນີດພິເສດເພື່ອອະທິບາຍ. ສຸດທ້າຍ ບຸດຜູ້ສະຫຼາດຫຼາຍໄດ້ເກີດ ແລະໄດ້ຮຽນຮູ້ຢ່າງດີ. ທີ່ສະຖານທີ່ຈາລິກບຸນກົກກະນາ ສາມີພັນລະຍາຮູ້ຈັກກັນຄືນ ຖ່າຍທອດ “ຜົນຂອງວຣະຕະ” ຜ່ານລູກ ແລະໄດ້ເຖິງຖິ່ນພຣະເທວະ. ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າ ຜູ້ຟັງຫຼືສະດຸດອ່ານຈະພົ້ນບາບ ໄດ້ຄວາມຮັ່ງມີ ສຸຂະພາບ ມົງຄຸນແກ່ສະຕຣີ ແລະການບັນລຸສູງສຸດ.
Adhyaya 20
रुद्राक्षमाहात्म्यं (Rudrākṣa Māhātmya: Theological Discourse on the Sacred Bead)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍຄໍາປະກາດສັ້ນໆຂອງສູຕະ ວ່າການຟັງ ແລະການສວດ/ອ່ານເລື່ອງຣຸດຣາກຊາ (Rudrākṣa) ມີອໍານາດຊໍາລະບາບ ໃຫ້ຜູ້ຄົນທຸກຊັ້ນວັນນະ ແລະຜູ້ມີພະກະຕິ. ຕໍ່ມາຈຶ່ງລຽງລໍາຣຸດຣາກຊາເປັນວິນັຍດຸດດັ່ງມະຫາວຣະຕະ (mahā-vrata) ກໍານົດຈໍານວນທີ່ຄວນມີ ແລະບ່ອນທີ່ຄວນສວມໃສ່ໃນຮ່າງກາຍ. ຍັງມີການທຽບຄຸນບຸນ: ລ້າງສີສະດ້ວຍຣຸດຣາກຊາໄດ້ບຸນເທົ່າອາບນ້ໍາຄົງຄາ; ບູຊາຣຸດຣາກຊາເທົ່າກັບບູຊາລິງຄະ. ການຈະປະ (japa) ພ້ອມຣຸດຣາກຊາຖືກກ່າວວ່າໃຫ້ຜົນທະວີຄູນ ແລະຣຸດຣາກຊາຖືກວາງໄວ້ໃນອົງປະກອບອັດຕະລັກຂອງສາຍສິວະ ຄຽງຄູ່ກັບບະສະມະ (bhasma) ແລະຕຣິປຸນດຣະ (tripuṇḍra)។ ຕໍ່ມາເລື່ອງຫັນໄປຫານິທານສອນໃຈ: ກະສັດພະດຣະເສນ ແຫ່ງກາສະມີຣ ຖາມລະສີພຣາຊະຣະ ກ່ຽວກັບເດັກຊາຍສອງຄົນທີ່ມີຄວາມເຄົາລົບຣຸດຣາກຊາແຕ່ເກີດ. ພຣາຊະຣະເລົ່າອະດີດຊາດ: ນາງຄະນິກາຜູ້ມີພະກະຕິຕໍ່ພຣະສິວະ, ພໍ່ຄ້າຜູ້ຖວາຍກໍາໄລເພັດ ແລະຝາກລິງຄະເພັດໃຫ້ຮັກສາ, ແຕ່ເກີດໄຟກະທັນຫັນເຜົາທໍາລາຍລິງຄະ ແລະພໍ່ຄ້າຕັ້ງໃຈຈະເຂົ້າໄຟ. ນາງຄະນິກາດ້ວຍຄໍາສັດທີ່ເຄີຍກ່າວ ກໍຈະເຂົ້າໄຟດ້ວຍ; ພຣະສິວະປາກົດ ຊີ້ວ່າເປັນການທົດສອບ ປະທານພອນ ແລະປົດປ່ອຍນາງກັບຜູ້ພຶ່ງພາ. ລີງແລະໄກ່ທີ່ເຄີຍປະດັບຣຸດຣາກຊາ ຖືກກ່າວວ່າເກີດໃໝ່ເປັນເດັກຊາຍສອງຄົນ ເພາະບຸນເກົ່າແລະຄວາມຄຸ້ນຊິນໃນການປະຕິບັດ।
Adhyaya 21
रुद्राध्याय-प्रभावः तथा आयुर्लेख्य-परिवर्तनम् (The Efficacy of the Rudrādhyāya and the Revision of Lifespan Records)
ສູຕະເລົ່າການສົນທະນາໃນຮາຊສຳນັກ ເມື່ອກະສັດໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳອັນຫວານດັ່ງນ້ຳອະມຣິດຂອງິສີ ຈຶ່ງສັນລະເສີນ sat-saṅga ວ່າເປັນສິ່ງຊຳລະໃຈ ກົດຂີ່ກິເລດ ແລະໃຫ້ຄວາມແຈ້ງ. ຈາກນັ້ນພຣະອົງຖາມພາຣາຊະຣະເຖິງອະນາຄົດຂອງພຣະຣາຊະກຸມານ—ອາຍຸ, ວາສະນາ, ວິຊາ, ຊື່ສຽງ, ກຳລັງ, ສັດທາ ແລະພັກດີ. ພາຣາຊະຣະເຜີຍຢ່າງລຳບາກວ່າ ກຸມານມີອາຍຸແຕ່ 12 ປີ ແລະຈະຕາຍໃນວັນທີ 7 ນັບແຕ່ບັດນີ້ ເຮັດໃຫ້ກະສັດລົ້ມລົງດ້ວຍຄວາມໂສກ. ິສີປອບໃຈ ແລະສອນທຳ: ພຣະສິວະແມ່ນຫຼັກການເດີມແທ້ ບໍ່ແບ່ງສ່ວນ ເປັນແສງ-ຈິດ-ອານັນດ; ພຣະພຣະຫມາໄດ້ຮັບອຳນາດໃນການສ້າງ ແລະໄດ້ຮັບເວດາພ້ອມຣຸດຣາທະຍາຍເປັນແກ່ນອຸປນິສັດ. ຕໍ່ມາອະທິບາຍຈັກກະວານກຳ-ຈິດທຳ: ທຳ/ອະທຳກໍ່ໃຫ້ເກີດສະຫວັນ/ນະຣົກ; ບາບແລະກິເລດຖືກພາບເປັນຜູ້ບໍລິຫານນະຣົກພາຍໃຕ້ຍະມະ. ເມື່ອການປະຕິບັດຣຸດຣາທະຍາຍແຜ່ກວ້າງເປັນທາງກົງສູ່ໄກວັນຍະ ພວກນັ້ນຮ້ອງທຸກວ່າເຮັດວຽກບໍ່ໄດ້; ຍະມະຈຶ່ງທູນພຣະພຣະຫມາ ແລະພຣະພຣະຫມາວາງອຸປະສັກ—ອະສັດທາ (aśraddhā) ແລະປັນຍາທຶບ (durmedhā)—ເພື່ອຂັດຂວາງການສວດ. ບົດນີ້ຍົກຍ້ອງຜົນຂອງການຈະປະຣຸດຣາທະຍາຍ ແລະຣຸດຣາອະພິເສກ: ທຳລາຍບາບ, ອາຍຸຍືນ, ສຸຂະພາບ, ຄວາມຮູ້, ແລະບໍ່ຢ້ານຄວາມຕາຍ. ມີພິທີອາບນ້ຳໃຫຍ່ໃຫ້ກຸມານ; ພຣະອົງເຫັນຮູບຜູ້ລົງໂທດຊົ່ວຄາວ ແຕ່ການຄຸ້ມຄອງຖືກຢືນຢັນ. ນາຣະດະມາຮາຍງານເຫດການທີ່ມອງບໍ່ເຫັນ: ຄວາມຕາຍມາຈະຄ່າກຸມານ ແຕ່ພຣະສິວະສັ່ງວີຣະພັດຣະ ແລະລະບົບຂອງຍະມະ (ລວມຈິຕຣະກຸປຕະ) ຢືນຢັນວ່າບັນທຶກອາຍຸຖືກແກ້ຈາກ 12 ປີເປັນອາຍຸຍາວເນື່ອງຈາກພິທີ. ທ້າຍສຸດສັນລະເສີນການຟັງແລະສວດສິວະມະຫາຕະມະຍະນີ້ວ່ານຳໄປສູ່ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ ແລະກຳຊັບໃຫ້ອາບນ້ຳຣຸດຣາເພື່ອຊີວິດຍືນຍາວຂອງກຸມານ.
Adhyaya 22
Śiva-kathā-śravaṇa-mahattva (The Excellence of Hearing Śiva’s Purāṇic Narrative)
ບົດນີ້ອະທິບາຍຢ່າງເປັນລະບຽບວ່າ ການຟັງແລະການສວດທ່ອງ “ກະຖາປຸຣານິກຂອງພຣະສິວະ” (śaivī-paurāṇikī kathā) ແມ່ນເສັ້ນທາງທົ່ວໄປທີ່ທຸກຄົນເຂົ້າເຖິງໄດ້ (sādhāraṇaḥ panthāḥ) ແລະສາມາດນຳໄປສູ່ການພົ້ນທຸກຢ່າງຮວດເລັດ (sadyo-mukti)។ ມັນເປັນຢາແກ້ອະວິຊາ ທຳລາຍເມັດພັນກຳ ແລະເໝາະກັບຍຸກກະລິ ເມື່ອວິທີທາງທຳອື່ນໆປະຕິບັດຍາກ। ຕໍ່ມາບົດນີ້ກຳນົດຫຼັກຈັນຍາບັນໃນການຖ່າຍທອດ: ຄຸນສົມບັດຂອງຜູ້ຮູ້ປຸຣານ (pūrāṇajña), ສະຖານທີ່ທີ່ຄວນ (ສະອາດ ມີສັດທາ ບໍ່ເປັນປະປັກ) ແລະມາລະຍາດຂອງຜູ້ຟັງ. ມັນເຕືອນວ່າ ການຂັດຈັງຫວະ ຢອກຢ້ານ ນັ່ງບໍ່ສົມຄວນ ຫຼືຟັງຢ່າງບໍ່ໃສ່ໃຈ ຈະນຳໄປສູ່ຜົນຮ້າຍ। ຊ່ວງທ້າຍຍົກເລື່ອງຕົວຢ່າງໃກ້ Gokarṇa: ເຮືອນໜຶ່ງທີ່ມີຄວາມເສື່ອມທາງສິນທຳ ແລະການປ່ຽນແປງຂອງແມ່ຍິງຜ່ານຄວາມຢ້ານ ຄວາມສຳນຶກຜິດ ແລະການຟັງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ຈົນໃຈບໍລິສຸດ ເກີດສະມາທິ ແລະສັດທາມຸ່ງສູ່ການພົ້ນທຸກ. ບົດນີ້ປິດດ້ວຍການສັນລະເສີນພຣະປຣະມະສິວະ ຜູ້ເກີນກວ່າຄຳເວົ້າແລະຈິດໃຈ।
FAQs about Brahmottara Khanda
It emphasizes Gokarṇa as a Śaiva kṣetra where Śiva’s presence is treated as especially accessible and purificatory, making the site a focal point for accelerated ritual merit and moral restoration.
Repeated claims highlight rapid purification through Gokarṇa-darśana and vrata performance; offerings such as bilva-leaf worship are presented as yielding results comparable to extended bathing or long-duration austerities elsewhere.
Key materials include the Mahābala-liṅga’s prominence at Gokarṇa, the assembly of deities around the shrine’s directional gateways, and a moral exemplum involving a king’s fall and partial restoration through sage-guided practice.