Adhyaya 17

Verse 1

ऋषय ऊचुः । वेदवेदांगतत्त्वज्ञैर्गुरुभिर्ब्रह्मवादिभिः । नृणां कृतोपदेशानां सद्यः सिद्धिर्हि जायते

ພວກລຶສີກ່າວວ່າ: ເມື່ອຄູອາຈານຜູ້ຮູ້ແກ່ນແທ້ແຫ່ງເວດ ແລະ ເວດາງຄະ ເປັນບຣະຫມະວາດິນຜູ້ຕັ້ງມັ່ນໃນພຣະພຣະຫມັນ ໃຫ້ອຸປະເທດແກ່ມະນຸດ—ຄວາມສຳເລັດຍ່ອມເກີດຂຶ້ນທັນທີ।

Verse 2

अथान्यजनसामान्यैर्गुरुभिर्नीतिकोविदैः । नृणां कृतोपदेशानां सिद्धिर्भवति कीदृशी

ແຕ່ເມື່ອຄູອາຈານຜູ້ເປັນແຕ່ຄົນທົ່ວໄປ ແມ່ນຈະຊຳນານໃນນິຕິແລະການປະພຶດທາງໂລກ ໃຫ້ອຸປະເທດແກ່ມະນຸດ—ແລ້ວຄວາມສຳເລັດຈະເປັນແນວໃດ?

Verse 3

सूत उवाच । श्रद्धैव सर्वधर्मस्य चातीव हितकारिणी । श्रद्धयैव नृणां सिद्धिर्जायते लोकयोर्द्वयोः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ສັດທາເທົ່ານັ້ນເປັນປະໂຫຍດສູງສຸດແກ່ທັມມະທັງປວງ; ແລະດ້ວຍສັດທາເທົ່ານັ້ນ ມະນຸດຈຶ່ງໄດ້ຮັບຄວາມສໍາເລັດໃນສອງໂລກ.

Verse 4

श्रद्धया भजतः पुंसः शिलापि फलदायिनी । मूर्खोऽपि पूजितो भक्त्या गुरुर्भवति सिद्धिदः

ຜູ້ທີ່ບູຊາດ້ວຍສັດທາ ແມ່ນແຕ່ຫີນກໍກາຍເປັນຜູ້ໃຫ້ຜົນ; ແລະແມ່ນແຕ່ຄົນໂງ່ ຖ້າໄດ້ຮັບການນົບນ້ອມດ້ວຍພັກຕິ ກໍກາຍເປັນຄູບາອາຈານຜູ້ໃຫ້ສິດທິສໍາເລັດ.

Verse 6

श्रद्धया पठितो मन्त्रस्त्वबद्धोपि फलप्रदः । श्रद्धया पूजितो देवो नीचस्यापि फलप्रदः

ມັນຕຣະທີ່ອ່ານດ້ວຍສັດທາ ແມ່ນແຕ່ຈັດຮຽງບໍ່ສົມບູນກໍຍັງໃຫ້ຜົນ; ແລະເທວະທີ່ບູຊາດ້ວຍສັດທາ ຍ່ອມປະທານຜົນແມ່ນແຕ່ແກ່ຜູ້ຕໍ່າຕ້ອຍ.

Verse 7

सर्वत्र संशयाविष्टः श्रद्धाहीनोऽतिचंचलः । परमार्थात्परिभ्रष्टः संसृतेर्न हि मुच्यते

ຜູ້ທີ່ຖືກຄວາມສົງໄສຄອບງໍາທຸກແຫ່ງ ບໍ່ມີສັດທາ ແລະຟຸ້ງຊ່ານຫຼາຍ ຜິດຫຼຸດຈາກສັດທຳສູງສຸດ ຍ່ອມບໍ່ພົ້ນຈາກສັງສາຣາ.

Verse 8

मन्त्रे तीर्थे द्विजे देवे दैवज्ञे भेषजे गुरौ । यादृशी भावना यत्र सिद्धिर्भवति तादृशी

ໃນມັນຕຣະ ໃນທີຣຖະ ໃນດວິຊະ (ພຣາຫມະນ) ໃນເທວະ ໃນໄທວັຍຍະ (ນັກໂຫຣາ) ໃນຢາ ແລະໃນຄູບາອາຈານ—ມີຄວາມເຊື່ອແລະເຈດຕະນາແນວໃດ ຄວາມສໍາເລັດກໍເກີດຕາມນັ້ນ.

Verse 9

अतो भावमयं विश्वं पुण्यं पापं च भावतः । ते उभे भावहीनस्य न भवेतां कदाचन

ດັ່ງນັ້ນ ໂລກທັງປວງເປັນໄປຕາມ «ພາວະ» ໃນໃຈ; ບຸນແລະບາບກໍເກີດຈາກພາວະນັ້ນ. ຜູ້ທີ່ຂາດພາວະແທ້ ບໍ່ມີທັງບຸນຫຼືບາບຕິດຕົວເລີຍ

Verse 10

अत्रेदं परमाश्चर्यमाख्यानमनुवर्ण्यते । अश्रद्धा सर्वमर्त्यानां येन सद्यो निवर्तते

ທີ່ນີ້ມີການເລົ່າຂ່າວອັນນ່າອັດສະຈັນຢ່າງຍິ່ງ—ວ່າຄວາມຂາດ «ສຣັດທາ» (ສັດທາ) ຂອງມະນຸດ ທຳໃຫ້ຄວາມກ້າວໜ້າທາງທຳ ແລະຜົນບຸນອັນສັກສິດ ຖອຍກັບໃນທັນທີ

Verse 11

आसीत्पांचालराजस्य सिंहकेतुरिति श्रुतः । पुत्रः सर्वगुणोपेतः क्षात्रधर्मरतः सदा

ມີພຣະຣາຊະບຸດຂອງກະສັດແຫ່ງປາຍຈາລ ຜູ້ມີນາມລືຊາວ່າ «ສິງຫະເກຕຸ»; ພຣະອົງພ້ອມດ້ວຍຄຸນທຳທັງປວງ ແລະຍຶດໝັ້ນໃນທຳຂອງກະສັດນັກຮົບຢູ່ເສມອ

Verse 12

स एकदा कतिपयैर्भृत्यैर्युक्तो महाबलः । जगाम मृगयाहेतोर्बहु सत्त्वान्वितं वनम्

ຄັ້ງໜຶ່ງ ຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່ນັ້ນ ພ້ອມດ້ວຍຜູ້ຕິດຕາມບາງຄົນ ໄດ້ເຂົ້າໄປສູ່ປ່າທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍສັດຫຼາຍຊະນິດ ເພື່ອຈຸດປະສົງໃນການລ່າສັດ

Verse 13

तद्भृत्यः शबरः कश्चिद्विचरन्मृगयां वने । ददर्श जीर्णं स्फुटितं पतितं देवतालयम्

ໃນຂະນະທີ່ລ່າສັດແລະເດີນທ່ອງໃນປ່າ ຜູ້ຕິດຕາມຊາວ «ຊະບະຣະ» ຄົນໜຶ່ງຂອງລາວ ໄດ້ເຫັນເທວາລະຍະອັນເກົ່າຊຳຮຸດ ແຕກຮ້າວ ແລະພັງລົງ

Verse 14

तत्रापश्यद्भिन्नपीठं पतितं स्थंडिलोपरि । शिवलिंङ्गमृजुं सूक्ष्मं मूर्तं भाग्यमिवात्मनः

ທີ່ນັ້ນເຂົາໄດ້ເຫັນຖານພີຖະທີ່ແຕກຫັກຕົກຢູ່ເທິງດິນໂລ່ງ; ແລະເຫັນສິວະລິງຄະອັນເນີຍນວນ ລະອຽດອ່ອນ ດຸຈຄວາມໂຊກດີຂອງຕົນໄດ້ປາກົດເປັນຮູບ.

Verse 15

स समादाय वेगेन पूर्वकर्मप्रचोदितः । तस्मै संदर्शयामास राज पुत्राय धीमते

ໂດຍຖືກກະຕຸ້ນດ້ວຍກຳເກົ່າ ເຂົາຈຶ່ງຮີບຢົກມັນຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມໄວ ແລ້ວນຳໄປສະແດງໃຫ້ເຈົ້າຊາຍຜູ້ມີປັນຍາ ບຸດແຫ່ງພະຣາຊາເຫັນ.

Verse 16

पश्येदं रुचिरं लिंगं मया दृष्टमिह प्रभो । तदेतत्पूजयिष्यामि यथाविभवमादरात्

“ຂ້າແຕ່ພຣະອົງ ຂໍທອດພຣະເນດເບິ່ງລິງຄະອັນງາມນີ້ ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຢູ່ນີ້; ຂ້າພະເຈົ້າຈະບູຊາມັນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ຕາມກຳລັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.”

Verse 17

अस्य पूजाविधिं ब्रूहि यथा देवो महेश्वरः । अमंत्रज्ञैश्च मन्त्रज्ञैः प्रीतो भवति पूजितः

“ຂໍຈົ່ງບອກວິທີບູຊາຂອງມັນ ເພື່ອໃຫ້ພຣະເທວະມະເຫສະວະຣະພໍພຣະໄທເມື່ອຖືກບູຊາ—ຈະເປັນຜູ້ບໍ່ຮູ້ມົນຕຣາ ຫຼືຜູ້ຮູ້ມົນຕຣາກໍຕາມ.”

Verse 18

इति तेन निषादेन पृष्टः पार्थिवनंदनः । प्रत्युवाच प्रहस्यैनं परिहास विचक्षणः

ເມື່ອນິສາດຜູ້ນັ້ນຖາມດັ່ງນັ້ນ ບຸດແຫ່ງພະຣາຊາກໍຕອບກັບ—ພ້ອມກັບສຽງຫົວເຮາະ—ເປັນຜູ້ສະຫຼາດໃນການຢອກຢ້ານ ແລະການລ້ອລຽນ.

Verse 19

संकल्पेन सदा कुर्यादभिषेकं नवांभसा । उपवेश्यासने शुद्धे शुभैर्गंधाक्षतैर्नवैः । वन्यैः पत्रैश्च कुसुमैर्धूपैर्दीपैश्च पूजयेत

ເມື່ອຕັ້ງສັງກັນປະ (saṅkalpa) ແລ້ວ ພຶງເຮັດອະພິເສກ (abhiṣeka) ດ້ວຍນ້ຳໃໝ່ຢູ່ເສມອ. ອັນເຊີນອົງພຣະປະທັບເທິງອາສນະອັນບໍລິສຸດ ແລ້ວບູຊາດ້ວຍຈັນທະນາຫອມໃໝ່ ແລະອັກຊະຕະ (ເຂົ້າສານບໍ່ແຕກ) ພ້ອມໃບໄມ້ແລະດອກໄມ້ປ່າ ທັງທູບແລະປະທີບ

Verse 20

चिताभस्मोपहारं च प्रथमं परिकल्पयेत् । आत्मोपभोग्येनान्नेन नैवद्यं कल्पयेद्बुधः

ກ່ອນອື່ນ ພຶງຈັດເຕັມການບູຊາເປັນຂີ້ເຖົ່າຈາກຈິຕາ (citā-bhasma). ຕໍ່ມາ ຜູ້ມີປັນຍາພຶງຈັດນະໄວເທຍ (naivedya) ຈາກອາຫານທີ່ຕົນເອງກິນໄດ້

Verse 21

पुनश्च धूपदीपादीनुपचारान्प्रकल्पेत् । नृत्यवादित्रगीतादीन्यथावत्परिकल्पयेत्

ຕໍ່ມາ ພຶງຈັດອຸປະຈາຣະ ເຊັ່ນ ທູບ ປະທີບ ແລະເຄື່ອງບູຊາອື່ນໆ ໃຫ້ຖືກຕ້ອງຕາມພິທີ. ພຶງຈັດໃຫ້ມີນາດຕະ, ດົນຕີເຄື່ອງດົນຕີ, ແລະການຂັບຮ້ອງ ຕາມແບບແຜນ

Verse 22

नमस्कृत्वा तु विधिवत्प्रसादं धारयेद्बुधः । एष साधारणः प्रोक्तः शिवपूजाविधिस्तव

ເມື່ອນົບນ້ອມຕາມພິທີແລ້ວ ຜູ້ມີປັນຍາພຶງຮັບແລະຖືຮັກສາປຣະສາດະ (prasāda) ອັນສັກສິດ. ນີ້ແມ່ນວິທີບູຊາພຣະສິວະແບບທົ່ວໄປທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃຫ້ເຈົ້າ

Verse 23

चिताभस्मोपहारेण सद्यस्तुष्यति शंकरः

ດ້ວຍການຖວາຍຈິຕາ-ພັສມະ (ຂີ້ເຖົ່າຈາກຈິຕາ) ພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ພໍພຣະໄທໃນທັນທີ

Verse 24

सूत उवाच । परिहासरसेनेत्थं शासितः स्वामिनाऽमुना । स चंडकाख्यः शबरो मूर्ध्ना जग्राह तद्वचः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກນາຍຂອງຕົນຕັກເຕືອນດ້ວຍລົດຊາດແຫ່ງການຢອກຫຼິ້ນເຊັ່ນນັ້ນ ຊະບະຣະນາມ ຈັນດະກະ ກໍຮັບຖ້ອຍຄໍານັ້ນໄວ້ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບສູງສຸດ ດັ່ງຍົກໄວ້ເທິງຫົວ.

Verse 25

ततः स्वभवनं प्राप्य लिंगमूर्ति महेश्वरम् । प्रत्यहं पूजयामास चिताभस्मोपहारकृत्

ຕໍ່ມາເມື່ອເຖິງເຮືອນຂອງຕົນ ລາວໄດ້ບູຊາພຣະມະເຫສະວະຣະໃນຮູບລິງຄະທຸກມື້ ແລະນໍາຂີ້ເທົ່າຈາກຈິຕາມາເປັນເຄື່ອງຖວາຍ.

Verse 26

यच्चात्मनः प्रियं वस्तु गन्धपुष्पाक्षतादिकम् । निवेद्य शंभवे नित्यमुपायुंक्त ततः स्वयम्

ສິ່ງໃດທີ່ຕົນຮັກພໍໃຈ—ເຊັ່ນ ກິ່ນຫອມຈັນທະນາ, ດອກໄມ້, ອັກສະຕະ (ເຂົ້າບໍ່ແຕກ) ແລະອື່ນໆ—ລາວຈະນໍາໄປຖວາຍແດ່ພຣະສັມພູທຸກມື້ ແລ້ວຈຶ່ງຄ່ອຍບໍລິໂພກເອງ.

Verse 27

एवं महेश्वरं भक्त्या सह पत्न्याभ्यपूजयत् । शबरः सुखमासाद्य निनाय कतिचित्समाः

ດັ່ງນີ້ ຊະບະຣະນັ້ນໄດ້ບູຊາພຣະມະເຫສະວະຣະດ້ວຍພັກຕິ ພ້ອມກັບພັນລະຍາ; ເມື່ອໄດ້ຄວາມອິ່ມໃຈແລ້ວ ກໍໄດ້ຜ່ານໄປຫຼາຍປີດ້ວຍຄວາມສຸກ.

Verse 28

एकदा शिवपूजायै प्रवृत्तः शबरोत्तमः । न ददर्श चिताभस्म पात्रे पूरितमण्वपि

ຄັ້ງໜຶ່ງ ເມື່ອຊະບະຣະຜູ້ປະເສີດຕັ້ງໃຈຈະເຮັດພິທີບູຊາພຣະສິວະ ລາວກໍບໍ່ເຫັນຂີ້ເທົ່າຈາກຈິຕາໃນພາຊະນະຂອງຕົນ ແມ່ນແຕ່ນ້ອຍນິດດຽວກໍບໍ່ມີ.

Verse 29

अथासौ त्वरितो दूरमन्विष्यन्परितो भ्रमन् । न लब्धवांश्चिताभस्म श्रांतो गृहमगात्पुनः

ແລ້ວເຂົາກໍຮີບຮ້ອນໄປໄກ ຄົ້ນຫາພ້ອມທັງວຽນວົນໄປທົ່ວທິດ; ແຕ່ບໍ່ພົບຂີ້ເຖົ່າຈາກຈິຕາ ຈຶ່ງກັບເຮືອນອີກຄັ້ງດ້ວຍຄວາມເມື່ອຍລ້າ.

Verse 30

तत आहूय पत्नीं स्वां शबरो वाक्यमब्रवीत् । न लब्धं मे चिताभस्म किं करोमि वद प्रिये

ຕໍ່ມາ ຊະບະຣະໄດ້ເອີ້ນເມຍຂອງຕົນມາ ແລ້ວກ່າວວ່າ: “ຂ້າບໍ່ໄດ້ຂີ້ເຖົ່າຈາກຈິຕາເລີຍ. ບັດນີ້ຂ້າຄວນເຮັດແນວໃດ? ບອກຂ້າແດ່ ຄົນຮັກ.”

Verse 31

शिवपूजांतरायो मे जातोद्य बत पाप्मनः । पूजां विना क्षणमपि नाहं जीवितुमुत्सहे

“ໂອ້… ເນື່ອງຈາກບາບຂອງຂ້າ ມື້ນີ້ເກີດອຸປະສັກຕໍ່ການບູຊາພຣະສິວະຂອງຂ້າ. ບໍ່ມີປູຊາ ຂ້າບໍ່ກ້າມີຊີວິດແມ່ນແຕ່ຊົ່ວຂະນະ.”

Verse 32

उपायं नात्र पश्यामि पूजोपकरणे हते । न गुरोश्च विहन्येत शासनं सकलार्थदम्

“ໃນທີ່ນີ້ຂ້າບໍ່ເຫັນອຸບາຍໃດເລີຍ ເມື່ອເຄື່ອງປູຊາສູນເສຍໄປ. ແລະຄໍາສັ່ງຂອງຄຸຣຸ—ຜູ້ປະທານປະໂຫຍດທັງປວງ—ບໍ່ຄວນຖືກລະເມີດ.”

Verse 33

इति व्याकुलितं दृष्ट्वा भर्त्तारं शबरांगना । प्रत्यभाषत मा भैस्त्वमुपायं प्रवदामि ते

ເມື່ອເຫັນຜົວຂອງນາງວຸ້ນວາຍດັ່ງນັ້ນ ນາງຊະບະຣະຈຶ່ງຕອບວ່າ: “ຢ່າຢ້ານເລີຍ ຂ້າຈະບອກອຸບາຍໃຫ້ເຈົ້າ.”

Verse 34

इदमेव गृहं दग्ध्वा बहुकालोपबृंहितम् । अहमग्निं प्रवेक्ष्यामि चिताभस्म भवेत्ततः

ຫຼັງຈາກເຜົາເຮືອນຫຼັງນີ້ແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຂົ້າໄປໃນກອງໄຟ ຈາກນັ້ນກໍຈະໄດ້ຂີ້ເຖົ່າກະດູກເພື່ອການບູຊາ.

Verse 35

शबर उवाच । धर्मार्थकाममोक्षाणां देहः परमसाधनम् । कथं त्यजसि तं देहं सुखार्थं नवयौवनम्

ຊະບາຣະ ກ່າວວ່າ: ຮ່າງກາຍເປັນເຄື່ອງມືສູງສຸດເພື່ອທັມ, ຄວາມຮັ່ງມີ, ຄວາມປາຖະໜາ ແລະ ການຫລຸດພົ້ນ. ເຫດໃດເຈົ້າຈຶ່ງປະຖິ້ມຮ່າງກາຍທີ່ຍັງໜຸ່ມນ້ອຍນີ້?

Verse 36

अधुना त्वनपत्या त्वमभुक्तविषयासवा । भोगयोग्यमिमं देहं कथं दग्धुमिहेच्छसि

ແມ້ຕອນນີ້ເຈົ້າຍັງບໍ່ມີລູກ ແລະ ຍັງບໍ່ໄດ້ເສບສຸກທາງໂລກ. ເຫດໃດເຈົ້າຈຶ່ງປາຖະໜາທີ່ຈະເຜົາຮ່າງກາຍທີ່ເໝາະສົມແກ່ການເສບສຸກນີ້?

Verse 37

शबर्युवाच । एतावदेव साफल्यं जीवितस्य च जन्मनः । परार्थे यस्त्यजेत्प्राणाञ्छिवार्थे किमुत स्वयम्

ນາງຊະບາຣີ ກ່າວວ່າ: ນີ້ຄືຄວາມສຳເລັດທີ່ແທ້ຈິງຂອງຊີວິດແລະການເກີດ. ຫາກຜູ້ໃດຍອມສະລະຊີວິດເພື່ອຜູ້ອື່ນ ຍ່ອມປະເສີດຍິ່ງກວ່າເມື່ອທຳເພື່ອພະສິວະເຈົ້າ!

Verse 38

किं नु तप्तं तपो घोरं किं वा दत्तं मया पुरा । किं वार्चनं कृतं शंभोः पूर्वजन्मशतांतरे

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ບຳເພັນຕົບະອັນຮຸນແຮງອັນໃດໜໍ? ຫຼື ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ທານສິ່ງໃດໃນກາລກ່ອນ? ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ບູຊາພະສຳພູແນວໃດໃນຮ້ອຍຊາດພົບທີ່ຜ່ານມາ?

Verse 39

किं वा पुण्यं मम पितुः का वा मातुः कृतार्थता । यच्छिवार्थे समिद्धेऽग्नौ त्यजाम्येतत्कलेवरम्

ບຸນອັນໃດຈະເກີດແກ່ພໍ່ຂ້າ ແລະຄວາມສຳເລັດອັນໃດຈະເກີດແກ່ແມ່ຂ້າ ຖ້າເມື່ອໄຟຖືກຈຸດເພື່ອພຣະສິວະ ຂ້າບໍ່ສະຫຼະກາຍນີ້ລົງໃນໄຟເປັນເຄື່ອງບູຊາ

Verse 40

इत्थं स्थिरां मतिं दृष्ट्वा तस्या भक्तिं च शंकरे । तथेति दृढसंकल्पः शबरः प्रत्यपूजयत्

ເມື່ອເຫັນຄວາມຕັ້ງໃຈໝັ້ນຄົງຂອງນາງ ແລະພັກຕິຕໍ່ພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ແລ້ວ ຊະບາຣະຜູ້ມີປະຕິຍານແນ່ນອນກໍກ່າວວ່າ “ເປັນດັ່ງນັ້ນ” ແລະໃຫ້ກຽດການຕັດສິນໃຈຂອງນາງ

Verse 41

सा भर्त्तारमनुप्राप्य स्नात्वा शुचिरलंकृता । गृहमादीप्य तं वह्निं भक्त्या चक्रे प्रदक्षिणम्

ນາງໄປຮອດສາມີ ແລ້ວອາບນ້ຳໃຫ້ບໍລິສຸດ ແຕ່ງກາຍປະດັບ ຈຸດໄຟໃນເຮືອນ ແລະດ້ວຍພັກຕິໄດ້ເດີນປະທັກສິນາຮອບໄຟທີ່ລຸກໂຊນນັ້ນ

Verse 42

नमस्कृत्वात्मगुरवे ध्यात्वा हृदि सदाशिवम् । अग्निप्रवेशाभिमुखी कृतांजलिरिदं जगौ

ນາງນົບນ້ອມຕໍ່ຄູພາຍໃນຂອງຕົນ ແລ້ວພິຈາລະນາພຣະສະດາຊິວະ (Sadāśiva) ໃນດວງໃຈ ຫັນໜ້າໄປສູ່ການເຂົ້າໄຟ ແລະປະນົມມືກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້

Verse 43

शबर्युवाच । पुष्पाणि संतु तव देव ममेंद्रियाणि धूपोऽगुरुर्वपुरिदं हृदयं प्रदीपः । प्राणा हवींषि करणानि तवाक्षताश्च पूजाफलं व्रजतु सांप्रतमेष जीवः

ຊະບາຣີກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະເທວະ! ຂໍໃຫ້ອິນທຣີຍະຂອງຂ້າເປັນດອກໄມ້ຖວາຍແດ່ພຣະອົງ; ຂໍໃຫ້ກາຍນີ້ເປັນທູບຫອມອະກະຣຸ; ໃຫ້ດວງໃຈຂ້າເປັນປະທີບ. ໃຫ້ລົມຫາຍໃຈຊີວິດເປັນອາຫຸຕິ ແລະໃຫ້ກຳລັງທັງຫຼາຍເປັນອັກຊະຕະ (ເຂົ້າບໍ່ແຕກ) ຖວາຍແດ່ພຣະອົງ; ບັດນີ້ຂໍໃຫ້ຊີວານີ້ຈາກໄປເປັນຜົນແຫ່ງການບູຊາ”

Verse 44

वांछामि नाहमपि सर्वधनाधिपत्यं न स्वर्गभूमिमचलां न पदं विधातुः । भूयो भवामि यदि जन्मनिजन्मनि स्यां त्वत्पादपंकजलसन्मकरंदभृंगी

ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ປາຖະນາອຳນາດເຫນືອຊັບສິນທັງປວງ ບໍ່ປາຖະນາສະຫວັນອັນໝັ້ນຄົງ ແມ່ນແຕ່ຕຳແໜ່ງຂອງຜູ້ສ້າງກໍບໍ່ປາຖະນາ। ຖ້າຕ້ອງເກີດຊ້ຳໆ ຂໍໃຫ້ທຸກຊາດເປັນເຜິ້ງດື່ມນ້ຳຫວານແທ້ຈາກດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດຂອງພຣະອົງ।

Verse 45

जन्मानि संतु मम देव शताधिकानि माया न मे वि शतु चित्तमबोधहेतुः । किंचित्क्षणार्धमपि ते चरणारविन्दान्नापैतु मे हृदयमीश नमोनमस्ते

ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າມີການເກີດຫຼາຍຮ້ອຍຊາດກໍໄດ້ ແຕ່ຂໍຢ່າໃຫ້ມາຍາ—ເຫດແຫ່ງຄວາມຫຼົງ—ເຂົ້າສູ່ຈິດໃຈຂ້າພະເຈົ້າ। ແມ່ນແຕ່ຄື່ງຂະນະ ຂໍຢ່າໃຫ້ຫົວໃຈຂ້າພະເຈົ້າຫ່າງຈາກດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດຂອງພຣະອົງ। ໂອ ອີສະ, ນະໂມ—ນະໂມແດ່ພຣະອົງ।

Verse 46

इति प्रसाद्य देवेशं शबरी दृढनिश्चया । विवेश ज्वलितं वह्निं भस्मसादभवत्क्षणात्

ເມື່ອໄດ້ອ້ອນວອນຂໍພຣະກະລຸນາຈາກພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະແລ້ວ ຊະບະຣີຜູ້ມີຈິດແນ່ວແນ່ ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນໄຟທີ່ລຸກໂຊນ ແລະໃນພິບຕາກໍກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າ

Verse 48

अथ सस्मार पूजांते प्रसादग्रहणोचिताम् । दयितां नित्यमायांतीं प्रांजलिं विनयान्विताम्

ຕໍ່ມາ ໃນທ້າຍພິທີບູຊາ ລາວໄດ້ລຶກເຖິງນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ຜູ້ຄຸ້ນເຄີຍກັບການຮັບປຣະສາດ ຜູ້ມາທຸກມື້ດ້ວຍມືປະນົມ ແລະຄວາມນອບນ້ອມ

Verse 49

स्मृतमात्रां तदापश्यदागतां पृष्ठतः स्थिताम् । पूर्वेणावयवेनैव भक्तिनम्रां शुचिस्मिताम्

ເມື່ອລຶກເຖິງນາງພຽງແຕ່ຊົ່ວພິບຕາ ລາວກໍເຫັນນາງທັນທີ—ນາງມາຮອດແລ້ວແລະຢືນຢູ່ຂ້າງຫຼັງ; ດ້ວຍຮ່າງກາຍເກົ່າເຊັ່ນເດີມ ນອບນ້ອມດ້ວຍພັກຕິ ແລະຍິ້ມຢ່າງບໍລິສຸດສະງົບ

Verse 50

तां वीक्ष्य शबरः पत्नीं पूर्ववत्प्रांजलिं स्थिताम् । भस्मावशेषितगृहं यथापूर्वमवस्थितम्

ເມື່ອເຂົາເຫັນພັນລະຍາຢືນພນົມມືດັ່ງເກົ່າ ຊະບະຣະກໍເຫັນເຮືອນນັ້ນດ້ວຍ—ແມ່ນແຕ່ເຫຼືອແຕ່ຂີ້ເຖົ່າ—ກໍຍັງປາກົດຕັ້ງຢູ່ດັ່ງເກົ່າໃນທີ່ເດີມ។

Verse 51

अग्निर्दहति तेजोभिः सूर्यो दहति रश्मिभिः । राजा दहति दंडेन ब्राह्मणो मनसा दहेत्

ໄຟເຜົາດ້ວຍຄວາມຮ້ອນ; ຕາເວັນເຜົາດ້ວຍລັງສີ. ກະສັດເຜົາດ້ວຍທັນທະ; ແຕ່ພຣາຫມັນອາດເຜົາໄດ້ດ້ວຍອໍານາດແຫ່ງຈິດ

Verse 52

किमयं स्वप्न आहोस्वित्किं वा माया भ्रमात्मिका । इति विस्मयसंभ्रातस्तां भूयः पर्यपृच्छत

“ນີ້ແມ່ນຄວາມຝັນບໍ? ຫຼືເປັນມາຍາອັນຫຼອກລວງໃຫ້ຈິດຫຼົງ?”—ດ້ວຍຄວາມພິສົງຈົນສັ່ນໄຫວ ເຂົາຈຶ່ງຖາມນາງອີກຄັ້ງ

Verse 53

अपि त्वं च कथं प्राप्ता भस्मभूतासि पावके । दग्धं च भवनं भूयः कथं पूर्व वदास्थितम्

“ເຈົ້າກັບມາໄດ້ແນວໃດ? ໃນໄຟເຈົ້າກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າໄດ້ແນວໃດ? ແລະເຮືອນທີ່ຖືກເຜົາແລ້ວ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງຕັ້ງຢູ່ດັ່ງເກົ່າອີກ?”

Verse 54

शबर्युवाच । यदा गृहं समुद्दीप्य प्रविष्टाहं हुताशने । तदात्मानं न जानामि न पश्यामि हुताशनम्

ຊະບະຣີກ່າວວ່າ: “ເມື່ອເຮືອນລຸກໂພງ ແລະຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນຫຸຕາຊະນະ ຄືໄຟນັ້ນ ໃນຂະນະນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຕົນເອງ ແລະບໍ່ເຫັນໄຟນັ້ນເລີຍ”

Verse 55

न तापलेशोप्यासीन्मे प्रविष्टाया इवोदकम् । सुषुप्तेव क्षणार्धेन प्रबुद्धास्मि पुनः क्षणात्

ຄວາມຮ້ອນບໍ່ໄດ້ແຕະຕ້ອງຂ້າແມ່ນແຕ່ເລັກນ້ອຍ—ດັ່ງກັບຂ້າເຂົ້າໄປໃນນ້ຳ. ຄືກັບຫຼັບຢູ່ ໃນຄຶ່ງຂະນະກໍຕື່ນຂຶ້ນອີກ ແລະໃນອີກຂະນະໜຶ່ງກໍຮູ້ສຶກຕົວອີກຄັ້ງ।

Verse 56

तावद्भवनमद्राक्षमदग्धमिव सुस्थितम् । अधुना देवपूजांते प्रसादं लब्धुमागता

ແລ້ວຂ້າເຫັນເຮືອນນັ້ນຕັ້ງຢູ່ຢ່າງໝັ້ນຄົງ ດັ່ງກັບບໍ່ເຄີຍຖືກໄຟໄໝ້ເລີຍ. ແລະບັດນີ້ ໃນຕອນຈົບພິທີບູຊາເທວະ ຂ້າມາເພື່ອຮັບ “ປຣະສາດ” ພຣະກະລຸນາປະທານຈາກເທວະ।

Verse 57

एवं परस्परं प्रेम्णा दंपत्योर्भाषमाणयोः । प्रादुरासीत्तयोरग्रे विमानं दिव्यमद्भुतम्

ເມື່ອຜົວເມຍນັ້ນສົນທະນາກັນດ້ວຍຄວາມຮັກ ກໍມີ “ວິມານ” ອັນສັກສິດນ່າອັດສະຈັນ ປາກົດຂຶ້ນຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ।

Verse 58

तस्मिन्विमाने शतचन्द्रभास्वरे चत्वार ईशानुचराः पुरःसराः । हस्ते गृहीत्वाथ निषाददंपती आरोपयामासुरमुक्तविग्रहौ

ໃນວິມານນັ້ນທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງຈັນທຣາຮ້ອຍດວງ ມີອະນຸຈອນຜູ້ເປັນຫົວໜ້າ 4 ອົງຂອງອີສານະ (ພຣະສິວະ) ນຳໜ້າ. ພວກເຂົາຈັບມືຄູ່ນິສາດ ແລ້ວຍົກຂຶ້ນໃຫ້ຂຶ້ນສູ່ວິມານນັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ຍັງຖືກຜູກພັນດ້ວຍກາຍມະນຸດອັນຍັງບໍ່ພົ້ນ.

Verse 59

तयोर्निषाददंपत्योस्तत्क्षणादेव तद्वपुः । शिवदूतकरस्पर्शात्तत्सारूप्यमवाप ह

ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ກາຍຂອງຄູ່ນິສາດ ໂດຍການສຳຜັດຈາກຝາມືຂອງທູດພຣະສິວະ ກໍໄດ້ບັນລຸ “ສາຣູປະຍະ” ຄືຮູບລັກສະນະທີ່ຄ້າຍຄືກັບພວກເຂົານັ້ນ।

Verse 60

तस्माच्छ्रद्धैव सर्वेषु विधेया पुण्यकर्मसु । नीचोपि शबरः प्राप श्रद्धया योगिनां गतिम्

ດັ່ງນັ້ນ ໃນກຳບຸນກຸສົນທັງປວງ ພຶງຕັ້ງໃຫ້ໝັ້ນແຕ່ «ສັດທາ» ເທົ່ານັ້ນ; ເພາະແມ່ນແຕ່ຊະບະຣະຜູ້ເກີດຕ່ຳ ກໍຍັງໄດ້ບັນລຸຄະຕິອັນສູງສົ່ງຂອງໂຍຄີ ໂດຍສັດທາ।

Verse 61

किं जन्मना सकलवर्णजनोत्तमेन किं विद्यया सकलशास्त्रविचारवत्या । यस्यास्ति चेतसि सदा परमेशभक्तिः कोऽन्यस्ततस्त्रिभुवने पुरुषोस्ति धन्यः

ເກີດໃນວັນນະອັນສູງສຸດຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດ? ຄວາມຮູ້ທີ່ວິເຄາະຄຳພີທັງປວງໄດ້ຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດ? ຜູ້ໃດທີ່ໃນໃຈມີພັກຕິຕໍ່ພຣະປະເມດສະວອນຢູ່ເສມອ—ໃນໄຕໂລກຈະມີຜູ້ໃດທີ່ດີພອນຍິ່ງກວ່ານັ້ນ?