Adhyaya 4

Verse 1

सूत उवाच । भूयोपि शिवमाहात्म्यं वक्ष्यामि परमाद्भुतम् । शृण्वतां सर्वपापघ्नं भवपाशविमोचनम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະກາດມະຫິມາອັນນ່າອັດສະຈັນຢ່າງຍິ່ງຂອງພຣະສິວະອີກຄັ້ງ; ຜູ້ໃດໄດ້ຟັງ ບາບທັງປວງຈະຖືກທໍາລາຍ ແລະບ່ວງແຫ່ງສັງສານຈະຖືກຕັດຂາດ.

Verse 2

दुस्तरे दुरितांभोधौ मज्जतां विषयात्मनाम् । शिवपूजां विना कश्चित्प्लवो नास्ति निरूपितः

ໃນມະຫາສະໝຸດແຫ່ງບາບອັນຂ້າມຍາກ ທີ່ຜູ້ຫມົກມຸ່ນໃນອາຣົມທາງປະສາດກໍາລັງຈົມຢູ່ ບໍ່ມີແພຫຼືເຮືອກູ້ໄພໃດຖືກກໍານົດ ນອກຈາກການບູຊາພຣະສິວະ.

Verse 3

शिवपूजां सदा कुर्याद्बुद्धिमानिह मानवः । अशक्तश्चेत्कृता पूजां पश्येद्भक्तिविनम्रधीः

ໃນໂລກນີ້ ຜູ້ມີປັນຍາຄວນບູຊາພຣະສິວະເປັນນິດ। ຖ້າບໍ່ສາມາດເຮັດໄດ້ ກໍໃຫ້ມີໃຈນອບນ້ອມດ້ວຍພັກຕິ ແລະຢ່າງນ້ອຍໃຫ້ໄດ້ເບິ່ງການບູຊາທີ່ກໍາລັງກະທໍາຢູ່.

Verse 4

अश्रद्धयापि यः कुर्याच्छिवपूजां विमुक्तिदाम् । पश्येद्वा सोपि कालेन प्रयाति परमं पदम्

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ໃດບູຊາພຣະສິວະຜູ້ປະທານໂມກະ ໂດຍບໍ່ມີສັດທາ ຫຼືພຽງແຕ່ເຫັນພິທີນັ້ນ ຜູ້ນັ້ນກໍຈະໄດ້ບັນລຸສະຖານະສູງສຸດໃນການເວລາຕໍ່ມາ।

Verse 5

आसीत्किरातदेशेषु नाम्ना राजा विमर्दनः । शूरः परमदुर्द्धर्षो जितशत्रुः प्रतापवान्

ໃນດິນແດນຂອງຊາວກິຣາຕະ ມີກະສັດນາມວ່າ ວິມັຣດນະ—ກ້າຫານ ຍາກຈະພິຊິດ ຊະນະສັດຕູ ແລະມີອານຸພາບສູງ।

Verse 6

सर्वदा मृगयासक्तः कृपणो निर्घृणो बली । सर्वमांसाशनः क्रूरः सर्ववर्णांगनावृतः

ລາວຫມົກມຸ່ນການລ່າສັດຢູ່ເສມອ—ຕະໜີ່ ບໍ່ມີເມດຕາ ແລະມີກຳລັງ; ກິນເນື້ອທຸກຊະນິດ ໂຫດຮ້າຍ ແລະຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍຍິງທຸກວັນນະ।

Verse 7

तथापि कुरुते शंभोः पूजां नित्यमतंद्रितः । चतुर्दश्यां विशेषेण पक्षयोः शुक्लकृष्णयोः

ແຕ່ກໍຍັງບູຊາພຣະສັມພູທຸກມື້ໂດຍບໍ່ປະມາດ—ໂດຍສະເພາະໃນວັນຈະຕຸຣທະສີ ທັງປັກສຸກລະ ແລະປັກກຣິສນະ

Verse 8

महाविभवसंपन्नां पूजां कृत्वा स मोदते । हर्षेण महताविष्टो नृत्यति स्तौति गायति

ເມື່ອໄດ້ບູຊາດ້ວຍຄວາມອຸດົມສົມບູນ ແລະເຄື່ອງສັກກາລະອັນວິຈິດຕະການ ລາວກໍປິຕິຍິນດີ; ຖືກຄວາມປິຕິໃຫຍ່ຫຸ້ມຫໍ້ ຈຶ່ງຟ້ອນລຳ ສັນລະເສີນ ແລະຂັບຮ້ອງ

Verse 9

तस्यैवं वर्तमानस्य नृपतेः सर्वभक्षिणः । दुराचारस्य महिषी चेष्टितेनान्वतप्यत

ເມື່ອພະຣາຊານັ້ນດຳລົງຊີວິດແບບນັ້ນ—ກິນໄດ້ທຸກຢ່າງ ແລະປະພຶດອະທຳທັງປວງ—ພະມະເຫສີເອກຖືກຄວາມໂສກເຜົາໃຈເນື່ອງຈາກການກະທຳຂອງພະອົງ।

Verse 10

सा वै कुमुद्वतीनाम राज्ञी शीलगुणान्विता । एकदा पतिमासाद्य रहस्ये तदपृच्छत

ພະຣາຊິນີນັ້ນ—ນາມວ່າ ກຸມຸດວະຕີ ຜູ້ພ້ອມດ້ວຍສີນແລະຄຸນທຳ—ຄັ້ງໜຶ່ງໄດ້ເຂົ້າໄປຫາພະສະວາມີໃນທີ່ລັບ ແລ້ວຖາມເລື່ອງນັ້ນ।

Verse 11

एतत्ते चरितं राजन्महदाश्चर्यकारणम् । क्व ते महादुराचारः क्व भक्तिः परमेश्वरे

“ໂອ ພະຣາຊາ, ຄວາມປະພຶດນີ້ຂອງພະອົງເປັນເຫດໃຫ້ອັດສະຈັນຢ່າງໃຫຍ່. ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຢ່າງຫນັກຂອງພະອົງຢູ່ໃສ, ແລະພັກຕິຕໍ່ພະປະເມສະວອນຢູ່ໃສ?”

Verse 12

सर्वदा सर्वभक्षस्त्वं सर्वस्त्रीजनलालसः । सर्वहिंसापरः क्रूरः कथं भक्तिस्तवेश्वरे

“ພະອົງກິນທຸກຢ່າງໂດຍບໍ່ເລືອກ, ມີຕັນຫາຕໍ່ສະຕຣີທັງປວງ, ມຸ່ງໄປຫາຮຸນແຮງທຸກປະເພດ ແລະໂຫດຮ້າຍ—ແລ້ວພັກຕິຕໍ່ພະເຈົ້າຂອງພະອົງຈະເກີດໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 13

इति पृष्टः स भूपालो विमृश्य सुचिरं ततः । त्रिकालज्ञः प्रहस्यैनां प्रोवाच सुकुतूहलः

ເມື່ອຖືກຖາມດັ່ງນັ້ນ ພະພູບານໄດ້ຄິດໄຕ່ຕອງຢູ່ດົນນານ. ເປັນຜູ້ຮູ້ສາມການ ພະອົງຈຶ່ງຍິ້ມໃຫ້ນາງ ແລະດ້ວຍຄວາມກຸຕູຫົນ ກໍເລີ່ມຕອບກ່າວ।

Verse 14

राजोवाच । अहं पूर्वभवे कश्चित्सारमेयो वरानने । पंपानगरमाश्रित्य पर्यटामि समंततः

ກະສັດກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ໜ້າງາມ, ໃນຊາດກ່ອນ ຂ້າເຄີຍເປັນໝາຕົວໜຶ່ງ. ອາໄສໃກ້ນະຄອນປັມປາ ແລ້ວເດີນພະເນຈອນໄປທຸກທິດ.”

Verse 15

एवं कालेषु गच्छत्सु तत्रैव नगरोत्तमे । कदाचिदागतः सोहं मनोज्ञं शिवमंदिरम्

“ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ໃນນະຄອນອັນປະເສີດນັ້ນເອງ ຄັ້ງໜຶ່ງຂ້າໄດ້ພົບພຣະວິຫານພຣະສິວະອັນງາມສະງ່າ.”

Verse 16

पूजायां वर्तमानायां चतुर्दश्यां महातिथौ । अपश्यमुत्सवं दूराद्बहिर्द्वारं समाश्रितः

“ເມື່ອການບູຊາກຳລັງດຳເນີນໃນວັນມະຫາທິຖີ ຕິຖີທີ່ສິບສີ່ ຂ້າຢືນຢູ່ຂ້າງປະຕູນອກ ແລ້ວເບິ່ງງານສະເຫຼີມສະຫຼອງຈາກໄກ.”

Verse 17

अथाहं परमक्रुद्धैर्दंडहस्तैः प्रधावितः । तस्माद्देशादपक्रांतः प्राणरक्षापरायणः

“ແລ້ວຂ້າຖືກຜູ້ຄົນຜູ້ໂກດແຄ້ນ ຖືໄມ້ຄ້ອນໄລ່ຕາມ. ຂ້າຈຶ່ງຫນີອອກຈາກບ່ອນນັ້ນ ມຸ່ງແຕ່ຮັກສາຊີວິດ.”

Verse 18

ततः प्रदक्षिणीकृत्य मनोज्ञं शिवमंदिरम् । द्वारदेशं पुनः प्राप्य पुनश्चैव निवारितः

“ຕໍ່ມາຂ້າໄດ້ເດີນປະທັກສິນາອ້ອມພຣະວິຫານພຣະສິວະອັນງາມນັ້ນ. ເມື່ອກັບມາຮອດບ່ອນປະຕູອີກຄັ້ງ ກໍຖືກຫ້າມແລະໄລ່ອອກອີກ.”

Verse 19

पुनः प्रदक्षिणीकृत्य तदेव शिवमन्दिरम् । बलिपिंडादिलोभेन पुनर्द्वारमुपागतः

ເມື່ອໄດ້ເວັນປະທັກສິນາຮອບວິຫານພຣະສິວະນັ້ນອີກຄັ້ງ ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມໂລບໃນບິນດບູຊາແລະອື່ນໆ ລາວຈຶ່ງກັບມາຮອດປະຕູອີກເທື່ອ।

Verse 20

एवं पुनःपुनस्तत्र कृत्वा कृत्वा प्रदक्षिणाम् । द्वारदेशे समासीनं निजघ्नुर्निशितैः शरैः

ດັ່ງນັ້ນ ລາວໄດ້ເວັນປະທັກສິນາຢູ່ທີ່ນັ້ນຊ້ຳໆ; ເມື່ອລາວນັ່ງຢູ່ໃກ້ບ່ອນປະຕູ ພວກເຂົາກໍຍິງດ້ວຍລູກສອນອັນແຫຼມຄົມ।

Verse 21

स विद्धगात्रः सहसा शिवद्वारि गतासुकः । जातोऽस्म्यहं कुले राज्ञां प्रभावाच्छिवसन्निधेः

ເມື່ອກາຍຖືກລູກສອນທະລຸ ລາວກໍສິ້ນຊີວິດທັນທີຢູ່ປະຕູພຣະສິວະ। ດ້ວຍອານຸພາບແຫ່ງການຢູ່ໃກ້ພຣະສິວະ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ເກີດໃນວົງສາກະສັດ।

Verse 22

दृष्ट्वा चतुर्दशीपूजां दीपमाला विलोकिताः । तेन पुण्येन महता त्रिकालज्ञोऽस्मि भामिनि

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນການບູຊາວັນຈະຕຸຣະທະສີ ແລະໄດ້ເຫັນແຖວດວງໄຟປະທີບ; ດ້ວຍບຸນອັນໃຫຍ່ນັ້ນ ໂອ້ ນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງເປັນຜູ້ຮູ້ສາມການ।

Verse 23

प्राग्जन्मवासनाभिश्च सर्वभक्षोऽस्मि निर्घृणः । विदुषामपि दुर्लंघ्या प्रकृतिर्वासनामयी

ເນື່ອງຈາກວາສະນາແຫ່ງຊາດກ່ອນໆ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງເປັນຜູ້ກິນທຸກຢ່າງຢ່າງໂຫດຮ້າຍບໍ່ມີເມດຕາ। ທໍາມະຊາດທີ່ຖັກທໍດ້ວຍວາສະນາ ຍາກຈະກ້າວຂ້າມ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຮູ້ກໍຕາມ।

Verse 24

अतोऽहमर्चयामीशं चतुर्दश्यां जगद्गुरुम् । त्वमपि श्रद्धया भद्रे भज देवं पिनाकिनम्

ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງບູຊາພຣະອີສະວະຣະ ຜູ້ເປັນຄູຂອງໂລກ ໃນຕິຖີວັນທີ 14. ເຈົ້າກໍດ້ວຍ ນາງຜູ້ດີ ຈົ່ງມີສັດທາ ແລ້ວນະມັດສະການພຣະປິນາກິນ ຄືພຣະສິວະ.

Verse 25

राज्ञ्युवाच । त्रिकालज्ञोऽसि राजेन्द्र प्रसादाद्गिरिजापतेः । मत्पूर्वजन्मचरितं वक्तुमर्हसि तत्त्वतः

ພຣະມະເຫສີກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະຣາຊາ, ໂດຍພຣະປະສາດຂອງພຣະຄິຣິຊາປະຕິ (ພຣະສິວະ) ພຣະອົງເປັນຜູ້ຮູ້ທັງສາມການ. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງເລົ່າເລື່ອງຊາດກ່ອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າຕາມຄວາມຈິງ”

Verse 26

राजोवाच । त्वं तु पूर्वभवे काचित्कपोती व्योमचारिणी । क्वापि लब्धवती किंचिन्मां सपिंडं यदृच्छया

ພຣະຣາຊາກ່າວວ່າ: “ໃນຊາດກ່ອນ ເຈົ້າເປັນນົກພິຣາບເພດແມ່ ບິນໄປໃນຟ້າ. ທີ່ໃດທີ່ໜຶ່ງ ໂດຍບັງເອີນ ເຈົ້າໄດ້ພົບຂ້າ—ກ້ອນເນື້ອນີ້—”

Verse 27

त्वद्गृहीतमथालोक्य गृध्रः कोप्यामिषं बली । निरामिषः स्वयं वेगाभिदुद्राव भीषणः

ເມື່ອມັນເຫັນກ້ອນເນື້ອທີ່ເຈົ້າຖືຢູ່ ນົກແຮ້ງຜູ້ມີກຳລັງ—ໂກດເພາະຢາກໄດ້ເນື້ອ ແມ່ນວ່າຕົນເອງບໍ່ມີອາຫານ—ກໍພຸ່ງມາດ້ວຍຄວາມໄວອັນນ່າຢ້ານກົວ.

Verse 28

ततस्तं वीक्ष्य वित्रस्ता विद्रुतासि वरानने । तेनानुयाता घोरेण मांसपिंडजिघृक्षया

ແລ້ວເມື່ອເຈົ້າເຫັນມັນ ເຈົ້າກໍຕົກໃຈກົວ ແລະຫນີໄປ ໂອ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ; ມັນຜູ້ນ່າສະພຶງນັ້ນໄລ່ຕາມເຈົ້າ ເພາະຢາກຈະຊິງເອົາກ້ອນເນື້ອ.

Verse 29

दिष्ट्या श्रीगिरिमासाद्य श्रांता तत्र शिवालयम् । प्रदक्षिणं परिक्रम्य ध्वजाग्रे समुपस्थिता

ໂຊກດີນຳພານາງໄປຮອດສຣີຄິຣິ; ແມ່ນຈະເມື່ອຍລ້າກໍຍັງໄປຮອດສິວາລະຍະທີ່ນັ້ນ. ນາງໄດ້ເວັນປະທັກສິນາວຽນຂວາດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລ້ວຢືນປະນົມຢູ່ໜ້າເສົາທຸງວັດ।

Verse 30

अथानुसृत्य सहसा तीक्ष्णतुंडो विहंगमः । त्वां निहत्य निपात्याधो मांसमादाय जग्मिवान्

ແລ້ວທັນໃດນັ້ນ ນົກທີ່ມີປາກແຫຼມກໍໄລ່ຕາມຢ່າງກະທັນຫັນ; ມັນໂຈມຕີທ່ານ ຂ້າໃຫ້ຕາຍ ແລ້ວທິ້ງໃຫ້ລົ້ມລົງພື້ນ ກ່ອນຈະຄາບເນື້ອໄປບິນຈາກໄປ।

Verse 31

प्रदक्षिणप्रक्रमणाद्देवदेवस्य शूलिनः । तस्याग्रे मरणाच्चैव जातासीह नृपांगना

ເນື່ອງຈາກໄດ້ເວັນປະທັກສິນາວຽນຂວາບູຊາພຣະສູລິນ ຜູ້ເປັນເທວະເຫນືອເທວະທັງປວງ ແລະເນື່ອງຈາກໄດ້ສິ້ນຊີວິດຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ ໂອ ນາງຜູ້ເກີດໃນວົງກະສັດ ເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ເກີດໃໝ່ເປັນພຣະທິດາແທ້ໆ।

Verse 32

राज्ञ्युवाच । श्रुतं सर्वमशेषेण प्राग्जन्मचरेितं मया । जातं च महदाश्चर्यं भक्तिश्च मम चेतसि । अथान्यच्छ्रोतुमिच्छामि त्रिकालज्ञ महामते । इदं शरीरमुत्सृज्य यास्यावः कां गतिं पुनः

ພຣະມະເຫສີກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຟັງເລື່ອງການປະພຶດໃນຊາດກ່ອນຢ່າງຄົບຖ້ວນແລ້ວ; ຄວາມອັດສະຈັນໃຫຍ່ ແລະ ພັກຕິ ກໍເກີດຂຶ້ນໃນໃຈຂ້າພະເຈົ້າ. ບັດນີ້ ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາໃຫຍ່ ຜູ້ຮູ້ການທັງສາມ ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະຟັງອີກວ່າ: ເມື່ອລະທິ້ງຮ່າງກາຍນີ້ແລ້ວ ພວກເຮົາຈະໄປສູ່ຄະຕິໃດອີກ?”

Verse 33

राजोवाच । अतो भवे जनिष्येऽहं द्वितीये सैंधवो नृपः

ພຣະຣາຊາກ່າວວ່າ: “ໃນຊາດຕໍ່ໄປ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເກີດເປັນກະສັດແຫ່ງແດນສິນທຸ ໃນຊີວິດທີສອງທີ່ຈະມາ.”

Verse 34

सृंजयेशसुता त्वं हि मामेव प्रतिपत्स्यसे । तृतीये तु भवे राजा सौराष्ट्रे भविताऽस्म्यहम्

ໂອ ບຸດສາວແຫ່ງອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສຣິນຈະຍະ ເຈົ້າຈະໄດ້ພົບຂ້າພະເຈົ້າອີກແນ່ນອນ ເປັນສາມີ. ໃນຊາດທີສາມ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເປັນກະສັດໃນເສົາຣາສຕຣະ.

Verse 35

कलिंगराजतनया त्वं मे पत्नी भविष्यसि । चतुर्थे तु भविष्यामि भवे गांधारभूमिपः

ເມື່ອເຈົ້າເປັນບຸດສາວຂອງກະສັດກະລິງຄະ ເຈົ້າຈະເປັນພຣະຍາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ແລະໃນຊາດທີສີ່ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ປົກຄອງແຜ່ນດິນຄັນທາຣະ.

Verse 36

मागधी राजतनया तत्र त्वं मम गेहिनी । पंचमेऽवंतिनाथोऽहं भविष्यामि भवांतरे

ທີ່ນັ້ນ ເມື່ອເຈົ້າເປັນບຸດສາວຂອງກະສັດມະຄະທາ ເຈົ້າຈະເປັນແມ່ເຮືອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ແລະໃນພົບອື່ນ ຊາດທີຫ້າ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເປັນເຈົ້າແຫ່ງອະວັນຕີ.

Verse 37

दाशार्हराजतनया त्वमेव मम वल्लभा । अस्माज् जन्मनि षष्ठेऽहमानर्ते भविता नृपः

ເມື່ອເຈົ້າເປັນບຸດສາວຂອງກະສັດດາຊາຣຫະ ເຈົ້າແຕ່ຜູ້ດຽວແມ່ນທີ່ຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ໃນລໍາດັບຊາດນີ້ ຊາດທີຫົກ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເປັນກະສັດໃນອານຣຕະ.

Verse 38

ययातिवंशजा कन्या भूत्वा मामेव यास्यसि । पांड्यराजकुमारोऽहं सप्तमे भविता भवे

ເມື່ອເຈົ້າເປັນສາວນ້ອຍຜູ້ເກີດໃນວົງສ໌ຂອງຍະຍາຕິ ເຈົ້າຈະກັບມາຫາຂ້າພະເຈົ້າແຕ່ຜູ້ດຽວ. ແລະໃນຊາດທີເຈັດ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເກີດເປັນເຈົ້າຊາຍຂອງກະສັດປານຑະຍະ.

Verse 39

तत्र मत्सदृशो नान्यो रूपौदार्यगुणादिभिः । सर्वशास्त्रार्थतत्त्वज्ञो बलवान्दृढविक्रमः

ທີ່ນັ້ນ ບໍ່ມີໃຜເທົ່າທຽມຂ້າພະເຈົ້າໃນຄວາມງາມ ຄວາມສູງສົ່ງ ແລະຄຸນງາມຄວາມດີ. ທ່ານນັ້ນເປັນຜູ້ຮູ້ແກ່ນແທ້ແຫ່ງອັດຖະທຳຂອງຊາສະຕຣາທັງປວງ ມີພະລັງ ແລະວິລະກຳໝັ້ນຄົງ।

Verse 40

सर्वलक्षणसंपन्नः सर्वलोकमनोरमः । पद्मवर्ण इति ख्यातः पद्ममित्रसमद्युतिः

ພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນທຸກປະການ ເປັນທີ່ຊື່ນຊົມແກ່ໂລກທັງປວງ ທ່ານໂດຍນາມຖືກຂານວ່າ ‘ປັດມະວັນນະ’ ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍປະກາຍເທົ່າທຽມມິດຜູ້ດຸດດອກບົວ।

Verse 41

भविता त्वं च वैदर्भी रूपेणाप्रतिमा भुवि । नाम्ना वसुमती ख्याता रूपावयवशोभिनी

ແລະເຈົ້າ ໂອ ເຈົ້າຍິງແຫ່ງວິດັຣພະ ຈະງາມຫາຜູ້ເທົ່າທຽມບໍ່ໄດ້ໃນແຜ່ນດິນ ມີນາມລືຊາວ່າ ‘ວະສຸມະຕີ’ ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຄວາມງາມຂອງອະວະຍະວະທຸກສ່ວນ।

Verse 42

सर्व राजकुमाराणां मनोनयननंदिनी । सा त्वं स्वयंवरे सर्वान्विहाय नृपनंदनान्

ເຈົ້າເປັນຜູ້ເຮັດໃຫ້ໃຈແລະສາຍຕາຂອງເຈົ້າຊາຍທັງປວງຊື່ນບານ ແຕ່ໃນພິທີສະວະຍັມວະຣະ ເຈົ້າຈະລະທິ້ງລູກກະສັດທັງຫມົດແລ້ວຜ່ານໄປ।

Verse 43

वरं प्राप्स्यसि मामेव दमयंतीव नैषधम् । सोऽहं जित्वा नृपान्सर्वान्प्राप्य त्वां वरवर्णिनीम्

ເຈົ້າຈະເລືອກຂ້າພະເຈົ້າເປັນຄູ່ຄອງ ເຊັ່ນດຽວກັບດະມະຍັນຕີເລືອກກະສັດແຫ່ງໄນສະທະ ຂ້າພະເຈົ້າຈະພິຊິດກະສັດທັງປວງ ແລ້ວໄດ້ເຈົ້າມາ ໂອ ຜູ້ມີຜິວພັນງາມ ຈະຮັບເຈົ້າເປັນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ।

Verse 44

स्वराष्ट्रस्थोऽखिलान्भोगान्भोक्ष्ये वर्षगणान्बहून् । इष्ट्वा च विविधैर्यज्ञैर्वाजिमेधादिभिः शुभैः

ເມື່ອຕັ້ງມັ່ນຢູ່ໃນອານາຈັກຂອງຕົນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເສວຍສຸກແຫ່ງລາຊະສົມບັດທັງປວງຫຼາຍປີ; ແລະຈະປະກອບຍັດຍາອັນມົງຄຸນຫຼາຍປະການ—ອັດສະວະເມດະ ແລະອື່ນໆ—ຕາມພິທີເວດ।

Verse 45

संतर्प्य पितृदेवर्षीन्दानैश्च द्विजसत्तमान् । संपूज्य देवदेवेशं शंकरं लोकशंकरम्

ເມື່ອໄດ້ທຳຕັຣປະນະໃຫ້ປິຕຣິ ເທວະ ແລະຣິສີທັງຫຼາຍພໍໃຈ ແລະໃຫ້ທານແກ່ພຣາຫມະນຜູ້ປະເສີດ; ຈຶ່ງບູຊາພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ເປັນເທວເທວເອດ ແລະຜູ້ເກື້ອກູນໂລກ ຕາມພິທີອັນຄົບຖ້ວນ।

Verse 46

पुत्रे राज्यधुरं न्यस्य गंतास्मि तपसे वनम् । तत्रागस्त्यान्मुनिवराद्ब्रह्मज्ञानमवाप्य च

ເມື່ອມອບພາລະແຫ່ງລາຊະການໃຫ້ບຸດແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຂົ້າປ່າເພື່ອບຳເພັນຕະປະ; ແລະທີ່ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບພຣະພຣົມຍານ (Brahman-jñāna) ຈາກມະຫາມຸນີ ອະກັດສະຕະຍະ।

Verse 47

त्वया सह गमिष्यामि शिवस्य परमं पदम् । चतुर्दश्यां चतुर्दश्यामेवं संपूज्य शंकरम्

ພ້ອມກັບເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປສູ່ປະຣະມະປະທະຂອງພຣະສິວະ; ໂດຍບູຊາພຣະສັງກະຣະແບບນີ້ ໃນວັນຈະຕຸຣະດະສີທຸກໆເທື່ອ।

Verse 48

सप्तजन्मसु राजस्त्वं भविष्यति वरानने । इत्येतत्सुकृतं लब्धं पूज़ादर्शनमात्रतः । क्व सारमेयो दुष्टात्मा क्वेदृशी बत सङ्गतिः

ໂອ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ! ໃນເຈັດຊາດຕໍ່ໆໄປ ເຈົ້າຈະເປັນກະສັດ. ບຸນກຸສົນເຊັ່ນນີ້ ໄດ້ມາແຕ່ພຽງເຫັນການບູຊາເທົ່ານັ້ນ. ທີ່ໃດຈະເປັນສຸນັກຈິດຊົ່ວ ແລະທີ່ໃດຈະເປັນສັງຄົມອັນສັກສິດເຊັ່ນນີ້!

Verse 49

सूत उवाच । इत्युक्तो निजनाथेन सा राज्ञी शुभलक्षणा

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະສະຫວາມີຂອງນາງຕັດດັ່ງນັ້ນ ພຣະມະເຫສີຜູ້ມີລັກສະນະມົງຄຸນກໍຕັ້ງໃຈຟັງຢ່າງເຄົາລົບ।

Verse 50

परं विस्मयमापन्ना पूजयामास तं मुदा । सोऽपि राजा तया सार्द्धं भुक्त्वा भोगान्यथेप्सितान्

ນາງຕົກຢູ່ໃນຄວາມພິສົງຢ່າງຍິ່ງ ແລະບູຊາພຣະອົງດ້ວຍຄວາມຍິນດີ। ພຣະຣາຊາກໍຮ່ວມກັບນາງເສວຍສຸກຕາມທີ່ປາຖະໜາ।

Verse 51

जगाम सप्तजन्मांते शंभोस्तत्परमं पदम् । य एतच्छिवपूजाया माहात्म्यं परमाद्भुतम् । शृणुयात्कीर्तयेद्वापि स गच्छेत्परमं पदम्

ໃນທ້າຍແຫ່ງການເກີດມາເຈັດຊາດ ນາງໄດ້ໄປຮອດປະທານອັນສູງສຸດຂອງພຣະສັມພູ। ຜູ້ໃດຟັງ ຫຼືສາທະຍາຍມະຫິມາອັນອັດສະຈັນແຫ່ງການບູຊາພຣະສິວະນີ້ ຜູ້ນັ້ນກໍຈະໄດ້ຮອດປະທານອັນສູງສຸດເຊັ່ນກັນ।