Adhyaya 22

Verse 1

सूत उवाच । एवं शिवतमः पंथाः शिवेनैव प्रदर्शितः । नृणां संसृतिबद्धानां सद्योमुक्तिकरः परः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ດັ່ງນີ້ ເສັ້ນທາງອັນເຕັມໄປດ້ວຍພຣະສິວະ ອັນປະເສີດສຸດ ໄດ້ຖືກພຣະສິວະຊີ້ນຳໂດຍພຣະອົງເອງ; ສຳລັບມະນຸດຜູ້ຖືກຜູກມັດໃນສັງສາຣ ມັນເປັນທາງສູງສຸດ ແລະໃຫ້ມຸກຕິໃນທັນທີ।

Verse 2

अथ दुर्मेधसां पुंसां वेदेष्वनधिकारिणाम् । स्त्रीणां द्विजातिबंधूनां सर्वेषां च शरीरिणाम्

ບັດນີ້ ສຳລັບບຸລຸດຜູ້ປັນຍາທຶບທື່ ຜູ້ບໍ່ມີສິດໃນພຣະເວທ; ສຳລັບສະຕຣີ; ສຳລັບຜູ້ເປັນຍາດຂອງດວິຊະ ແຕ່ຢູ່ນອກສິດແຫ່ງເວທ; ແລະສຳລັບສັດທີ່ມີກາຍທັງປວງ—

Verse 3

एष साधारणः पंथाः साक्षात्कैवल्यसाधनः । महामुनिजनैः सेव्यो देवैरपि सुपूजितः

ນີ້ແມ່ນເສັ້ນທາງສາກົນ—ເປັນວິທີບັນລຸ «ໄກວັນຍະ» (ໂມກສະ) ໂດຍກົງ. ບັນດາມະຫາມຸນີປະພຶດປະຕິບັດ ແລະເທວະທັງຫຼາຍກໍບູຊາຢ່າງສູງສຸດ.

Verse 4

यत्कथाश्रवणं शंभोः संसारभयनाशनम् । सद्योमुक्तिकरं श्लाघ्यं पवित्रं सर्वदेहिनाम्

ການຟັງຄຳເລົ່າອັນສັກສິດຂອງພຣະສັມພູ ທຳລາຍຄວາມຢ້ານກົວແຫ່ງສັງສານ. ມັນໃຫ້ມຸກຕິທັນທີ ຄວນແກ່ການສັນລະເສີນ ແລະຊຳລະສັດຜູ້ມີກາຍທັງປວງໃຫ້ບໍລິສຸດ.

Verse 5

अज्ञानतिमिरांधानां दीपोऽयं ज्ञानसिद्धिदः । भवरोगनिबद्धानां सुसेव्यं परमौषधम्

ສຳລັບຜູ້ທີ່ຖືກຄວາມມືດແຫ່ງອະວິຊາບັງຕາ ນີ້ແມ່ນປະທີບທີ່ໃຫ້ຄວາມສຳເລັດແຫ່ງຍານແທ້. ສຳລັບຜູ້ຖືກໂຣກພະວະຜູກມັດ ນີ້ແມ່ນຢາສູງສຸດ ຄວນເຂົ້າພຶ່ງພາເປັນນິດ.

Verse 6

महापातकशैलानां वज्रघातसुदारुणम् । भर्जनं कर्मबीजानां साधनं सर्व संपदाम्

ມັນເປັນດັ່ງການຟາດດ້ວຍວັຊຣະອັນນ່າຢ້ານ ໃສ່ພູເຂົາແຫ່ງມະຫາບາບ. ມັນເຜົາເມັດພັນແຫ່ງກັມ ແລະເປັນວິທີບັນລຸສິ່ງມົງຄຸນທຸກປະການ.

Verse 7

ये शृण्वंति सदा शम्भोः कथां भुवनपावनीम् । ते वै मनुष्या लोकेस्मिन्रुद्रा एव न संशयः

ຜູ້ໃດທີ່ຟັງຄຳເລົ່າຂອງພຣະສັມພູອັນຊຳລະໂລກຢູ່ເສມອ ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນໃນໂລກນີ້ ແທ້ຈິງແມ່ນຣຸດຣະ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 8

शृण्वतां शूलिनो गाथां तथा कीर्तयतां सताम् । तेषां पादरजांस्येव तीर्थानि मुनयो जगुः

ບັນດາສັດບຸລຸດຜູ້ຟັງກາຖາຂອງພຣະສິວະຜູ້ຖືຕຣີສູນ ແລະຮ້ອງສັນລະເສີນເປັນກີຣຕະນະ ນັ້ນ ນັກລຶດມຸນີກ່າວວ່າ ແມ່ນແຕ່ຝຸ່ນຈາກພຣະບາດຂອງເຂົາກໍເປັນຕີຣຖະອັນສັກສິດໄດ້.

Verse 9

तस्मान्निश्रेयसं गन्तुं येभिवांछंति देहिनः । ते शृण्वंतु सदा भक्त्या शैवीं पौराणिकीं कथाम्

ດັ່ງນັ້ນ ສັດມີກາຍຜູ້ປາຖະໜາຈະເຖິງ “ນິຫ໌ສເຣຍະສະ” ຄືຄວາມດີສູງສຸດ ຄວນຟັງກະຖາປຸຣານະສາຍໄສວະດ້ວຍພັກຕິຢູ່ເສມອ.

Verse 10

यद्यशक्तः सदा श्रोतुं कथां पौराणिकीं नरः । मुहूर्तं वापि शृणुयान्नियतात्मा दिनेदिने

ຖ້າບຸກຄົນໃດບໍ່ສາມາດຟັງກະຖາປຸຣານະໄດ້ຕະຫຼອດເວລາ ກໍພຶງສຳລວມໃຈ ແລະຟັງແມ່ນແຕ່ໜຶ່ງມຸຫູຣຕະ ທຸກມື້ທຸກວັນ.

Verse 11

अथ प्रतिदिनं श्रोतुमशक्तो यदि मानवः । पुण्यमासेषु वा पुण्ये दिने पुण्यतिथिष्वपि

ແລະຖ້າມະນຸດໃດບໍ່ອາດຟັງໄດ້ທຸກມື້ ກໍພຶງຟັງໃນເດືອນອັນເປັນບຸນ ໃນວັນມົງຄຸນ ແລະໃນຕິຖິ (ວັນຈັນທຣະຄະຕິ) ອັນມີອານຸພາບແຫ່ງບຸນດ້ວຍ.

Verse 12

यः शृणोति कथां रम्यां पुराणैः समुदीरिताम् । स निस्तरति संसारं दग्ध्वा कर्ममहाटवीम्

ຜູ້ໃດຟັງກະຖາອັນງາມອ່ອນທີ່ປຸຣານະທັງຫຼາຍໄດ້ປະກາດ ຜູ້ນັ້ນຈະຂ້າມພົ້ນສັງສາຣະ ໂດຍເຜົາໄໝ້ປ່າໃຫຍ່ແຫ່ງກັມມະໃຫ້ມອດສິ້ນ.

Verse 13

मुहूर्त्तं वा तदर्द्धं वा क्षणं वा पावनीं कथाम् । ये शृण्वंति सदा भक्त्या न तेषामस्ति दुर्गतिः

ຈະເປັນໜຶ່ງມຸຫູຣຕະ, ຄຶ່ງມຸຫູຣຕະ ຫຼືແຕ່ພຽງຊົ່ວຂະນະ—ຜູ້ໃດຟັງກະຖາອັນບໍລິສຸດດ້ວຍພັກຕິເປັນນິດ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ມີທຸກຄະຕິເລີຍ।

Verse 14

यत्फलं सर्वयज्ञेषु सर्वदानेषु यत्फलम् । सकृत्पुराणश्रवणात्तत्फलं विंदते नरः

ຜົນທີ່ໄດ້ຈາກຍັດຍະທັງປວງ ແລະຜົນທີ່ໄດ້ຈາກທານທັງປວງ—ພຽງຟັງປຸຣານະແຕ່ຄັ້ງດຽວ ມະນຸດກໍໄດ້ຮັບຜົນນັ້ນເທົ່າກັນ।

Verse 15

कलौ युगे विशेषेण पुराणश्रवणादृते । नास्ति धर्मः परः पुंसां नास्ति मुक्तिपथः परः

ໂດຍພິເສດໃນກະລິຍຸກ ນອກຈາກການຟັງປຸຣານະແລ້ວ ບໍ່ມີທຳທີ່ສູງກວ່າສຳລັບມະນຸດ ແລະບໍ່ມີທາງທີ່ສູງກວ່ານຳໄປສູ່ໂມກສະ।

Verse 16

पुराणश्रवणाच्छंभोर्नास्ति संकीर्तनं परम् । अत एव मनुष्याणां कल्पद्रुममहाफलम्

ສຳລັບສັມພູ (ພຣະສິວະ) ບໍ່ມີການສັນກີຣຕະນະໃດສູງກວ່າການຟັງປຸຣານະ; ດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງເປັນມະຫາຜົນແກ່ມະນຸດ ດຸດດັ່ງຜົນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງກັລປະດຣຸມ।

Verse 17

कलौ हीनायुषो मर्त्या दुर्बलाः श्रमपीडिताः । दुर्मेधसो दुःखभाजो धर्माचारविवर्जिताः

ໃນກະລິຍຸກ ມະນຸດຜູ້ເປັນມັດຕະຍະມີອາຍຸສັ້ນ ອ່ອນແອ ແລະຖືກທຸກທໍລະມານດ້ວຍຄວາມເຫນື່ອຍລ້າ; ປັນຍາມືດມົນ ແບ່ງຮັບທຸກຂ໌ ແລະຂາດການປະພຶດທຳ।

Verse 18

इति संचिंत्य कृपया भगवान्बादरायणः । हिताय तेषां विदधे पुराणाख्यं सुधारसम्

ດັ່ງນັ້ນເມື່ອພິຈາລະນາດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ພຣະບາດຣາຍະນະ (ວະຍາສະ) ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ພວກເຂົາ ໄດ້ຮຽບຮຽງ «ປຸຣານະ» ເປັນສານະດຸຈນ້ຳອະມຣິຕະ

Verse 19

पिबन्नेवामृतं यत्नादेतत्स्यादजरामरः । शम्भोः कथामृतं कुर्यात्कुलमेवाजरामरम्

ຜູ້ໃດພາກພຽນດື່ມນ້ຳອະມຣິຕະ ຍ່ອມພົ້ນຈາກຄວາມແກ່ແລະຄວາມຕາຍ; ດັ່ງນັ້ນເອງ ອະມຣິຕະແຫ່ງກະຖາຂອງພຣະສັມພູ ກໍເຮັດໃຫ້ວົງຕະກູນພົ້ນແກ່ແລະຕາຍ

Verse 20

बालो युवा दरिद्रो वा वृद्धो वा दुर्बलोऽपि वा । पुराणज्ञः सदा वन्द्यः पूज्यश्च सुकृतार्थिभिः

ຈະເປັນເດັກນ້ອຍ ໜຸ່ມ ຄົນຍາກຈົນ ຄົນເຖົ້າ ຫຼືແມ່ນຜູ້ອ່ອນແຮງກໍຕາມ—ຜູ້ຮູ້ປຸຣານະ ຍ່ອມຄວນແກ່ການນົບນ້ອມແລະບູຊາ ຈາກຜູ້ປາຖະນາບຸນ

Verse 21

नीचबुद्धिं न कुर्वीत पुराणज्ञे कदाचन । यस्य वक्त्रांबुजाद्वाणी कामधेनुः शरीरिणाम्

ຢ່າໄດ້ຄິດຕ່ຳຕໍ່ຜູ້ຮູ້ປຸຣານະເດັດຂາດ; ເພາະຈາກດອກບົວແຫ່ງປາກຂອງທ່ານ ວາຈາໄຫຼອອກດຸຈກາມະເທນູ ຜູ້ບັນດານປາຖະນາແກ່ສັດຜູ້ມີກາຍ

Verse 22

गुरवः संति लोकेषु जन्मतो गुणतस्तथा । तेषामपि च सर्वेषां पुराणज्ञः परो गुरुः

ໃນໂລກມີຄູອາຈານທັງໂດຍກຳເນີດ ແລະໂດຍຄຸນຄວາມດີ; ແຕ່ໃນບັນດາຄູທັງປວງ ຜູ້ຮູ້ປຸຣານະແມ່ນຄູສູງສຸດ

Verse 23

भवकोटिसहस्रेषु भूत्वाभूत्वावसीदति । यो ददात्यपुनर्वृत्तिं कोऽन्यस्तस्मात्परो गुरुः

ໃນພົບຊາດນັບໝື່ນໂກຕິ ເກີດແລ້ວຕາຍ ຕາຍແລ້ວເກີດ ຊ້ຳໆ ສັດທັງຫຼາຍຈົມຢູ່ໃນຄວາມເມື່ອຍລ້າ. ຜູ້ໃດປະທານ ‘ອະປຸນະຣະວັດຕິ’ ຄືການບໍ່ຫວນກັບສູ່ການເກີດອີກ ຈະມີກູຣູໃດສູງກວ່າທ່ານນັ້ນ?

Verse 24

पुराणज्ञः शुचिर्दांतः शांतो विजितमत्सरः । साधुः कारुण्यवान्वाग्मी वदेत्पुण्यकथां सुधी

ນັກເລົ່າຜູ້ມີປັນຍາຄວນກ່າວກະຖາບຸນອັນສັກສິດ: ຜູ້ຮູ້ປຸຣານະ ບໍລິສຸດ ສຳລວມອິນທຣີ ສະງົບ ພົ້ນຈາກຄວາມອິດສາ ເປັນສາທຸ ມີເມດຕາກະຣຸນາ ແລະວາຈາໄພເຣາະ

Verse 25

व्यासासनं समारूढो यदा पौराणिको द्विजः । असमाप्तप्रसंगश्च नमस्कुर्यान्न कस्य चित्

ເມື່ອນັກສວດປຸຣານະຜູ້ເປັນດວິຊະ ຂຶ້ນນັ່ງເທິງອາສນະຂອງວະຍາສະ ແລະການສົນທະນາຍັງບໍ່ຈົບ ບໍ່ຄວນລຸກຂຶ້ນໄປນົບນ້ອມຜູ້ໃດເລີຍ

Verse 26

ये धूर्ता ये च दुर्वृत्ता ये चान्ये विजिगीषवः । तेषां कुटिलवृत्तीनामग्रे नैव वदेत्कथाम्

ຕໍ່ໜ້າຄົນຫລອກລວງ ຄົນປະພຶດຊົ່ວ ແລະຜູ້ອື່ນທີ່ຖືກຂັບດັນດ້ວຍຄວາມຢາກຊະນະ ບໍ່ຄວນກ່າວກະຖາອັນສັກສິດເລີຍ ໂດຍສະເພາະຕໍ່ໜ້າຜູ້ມີຈິດໃຈຄົດຄຽວ

Verse 27

न दुर्जनसमाकीर्णे न शूद्रश्वापदावृते । देशे न द्यूतसदने वदेत्पुण्यकथां सुधीः

ຜູ້ມີປັນຍາບໍ່ຄວນກ່າວກະຖາບຸນໃນບ່ອນທີ່ແອອັດດ້ວຍຄົນຊົ່ວ ບໍ່ຄວນໃນດິນແດນທີ່ຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍຊູດຣະແລະສັດປ່າ ແລະບໍ່ຄວນໃນເຮືອນພະນັນ

Verse 28

सद्ग्रामे सुजनाकीर्णे सुक्षेत्रे देवतालये । पुण्ये नदनदीतीरे वदेत्पुण्यकथां सुधीः

ໃນບ້ານດີທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄົນດີ, ໃນທົ່ງຫຼືເຂດສັກສິດ, ໃນວັດເທວະດາ, ແລະທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳລຳທານອັນເປັນບຸນ—ຜູ້ມີປັນຍາພຶງກ່າວທຳມະກະຖາອັນໃຫ້ບຸນ.

Verse 29

शिवभक्तिसमायुक्ता नान्यकार्येषु लालसा । वाग्यताः सुश्रवोऽव्यग्राः श्रोतारः पुण्यभागिनः

ຜູ້ຟັງທີ່ມີພັກຕິຕໍ່ພຣະສິວະ, ບໍ່ໂລບໄປຫາກິດອື່ນ, ສຳລວມວາຈາ, ຟັງດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈ ແລະບໍ່ວຸ່ນວາຍ—ຜູ້ນັ້ນແມ່ນຜູ້ມີສ່ວນໃນບຸນຢ່າງແທ້ຈິງ.

Verse 30

अभक्ता ये कथां पुण्यां शृण्वंति मनुजाधमाः । तेषां पुण्यफलं नास्ति दुःखं स्याज्जन्मजन्मनि

ຜູ້ບໍ່ມີສັດທາ ເປັນຄົນຕ່ຳໃນມະນຸດ ແມ່ນຟັງກະຖາອັນເປັນບຸນກໍບໍ່ໄດ້ຜົນບຸນ; ຄວາມທຸກຈະຕາມໄປທຸກຊາດທຸກພົບ.

Verse 31

पुराणं ये त्वसंपूज्य तांबूलाद्यैरुपायनैः । शृण्वंति च कथां भक्त्या दरिद्राः स्युर्न पापिनः

ແມ່ນວ່າບໍ່ໄດ້ (ຫຼືບໍ່ສາມາດ) ບູຊາປຸຣານະດ້ວຍໝາກພູ ແລະຂອງຖວາຍອື່ນໆ ແຕ່ຜູ້ໃດຟັງກະຖາດ້ວຍພັກຕິ—ຜູ້ນັ້ນອາດຈົນ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນຄົນບາບ.

Verse 32

कथायां कीर्त्यमानायां ये गच्छंत्यन्यतो नराः । भोगांतरे प्रणश्यंति तेषां दाराश्च संपदः

ເມື່ອກະຖາອັນສັກສິດກຳລັງຖືກສັນລະເສີນປະກາດ ຜູ້ຊາຍໃດລຸກໄປທີ່ອື່ນ—ໃນທ່າມກາງຄວາມເພີດເພີນຂອງເຂົາ ເມຍແລະຊັບສົມບັດຈະພິນາດ.

Verse 33

सोष्णीषमस्तका ये च कथां शृण्वंति पावनीम् । ते बलाकाः प्रजायन्ते पापिनो मनुजाधमाः

ຜູ້ມີບາບ ເປັນຄົນຕໍ່າຊ້າໃນມະນຸດ ຜູ້ຟັງກະຖາອັນບໍລິສຸດທີ່ຊໍາລະບາບ ທັງທີ່ຍັງຄຸມຫົວ (ບໍ່ເຄົາລົບ) ຈະເກີດໃໝ່ເປັນນົກບາລາກາ ແມ່ນນົກກະສາ/ນົກຍາງ।

Verse 34

तांबूलं भक्षयन्तो ये कथां शृण्वंति पावनीम् । स्वविष्ठां खादयंत्येतान्नरके यमकिंकराः

ຜູ້ໃດຄຽວຕໍາບູລາ (ໝາກພູ/ພານ) ໄປພ້ອມກັບຟັງກະຖາອັນຊໍາລະບາບ ໃນນະລົກ ຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຍົມຈະບັງຄັບໃຫ້ກິນອາຈົມຂອງຕົນເອງ।

Verse 35

ये च तुंगासनारूढाः कथां शृण्वंति दांभिकाः । अक्षयान्नरकान्भुक्त्वा ते भवंत्येव वायसाः

ແລະຜູ້ຫລອກລວງມີຄວາມດັງບີ ຟັງກະຖາອັນສັກສິດຂະນະນັ່ງເທິງອາສນະສູງ ຫຼັງຈາກເສວຍນະລົກ ‘ບໍ່ສິ້ນສຸດ’ ແລ້ວ ຈະເກີດໃໝ່ເປັນນົກກາແນ່ນອນ।

Verse 36

ये च वीरासनारूढा ये च मंचकसंस्थिताः । शृण्वंति सत्कथां ते वै भवंत्यनृजुपादपाः

ຜູ້ທີ່ຟັງສັດກະຖາ ຂະນະນັ່ງທ່າວີຣາສະນະ ຫຼືນັ່ງ/ນອນເທິງຕຽງ ຜູ້ນັ້ນຈະກາຍເປັນ ‘ຕົ້ນໄມ້ຕີນຄົດ’ ຄືຕົ້ນໄມ້ທີ່ລໍາຕົ້ນແລະກິ່ງງ່າບິດເບື້ອນ।

Verse 37

असंप्रणम्य शृण्वंतो विषवृक्षा भवंति ते । कथां शयानाः शृण्वन्तो भवंत्यजगरा नराः

ຜູ້ຟັງໂດຍບໍ່ກ້ອມກາບນົບນ້ອມ ຈະກາຍເປັນຕົ້ນໄມ້ມີພິດ; ແລະຜູ້ຟັງກະຖາຂະນະນອນ ຈະເກີດເປັນອະຈະກະຣາ ຄືງູໄພທອນໃຫຍ່।

Verse 38

यः शृणोति कथां वक्तुः समानासनमाश्रितः । गुरुतल्पसमं पापं संप्राप्य नरकं व्रजेत्

ຜູ້ໃດຟັງກະຖາໂດຍນັ່ງອາສນະເທົ່າກັບຜູ້ເວົ້າ ຍ່ອມໄດ້ບາບເທົ່າກັບການລ່ວງລະເມີດຕຽງຄູ; ໄດ້ບາບນັ້ນແລ້ວ ຈະໄປນະລົກ.

Verse 39

ये निंदंति पुराणज्ञं कथां वा पापहारिणीम् । ते वै जन्मशतं मर्त्याः शुनका संभवंति च

ຜູ້ໃດດ່າທໍາລາຍຜູ້ຮູ້ປຸຣານ ຫຼືດ່າກະຖາອັນຊໍາລະບາບ ມະນຸດນັ້ນຈະເກີດເປັນໝາຮ້ອຍຊາດ.

Verse 40

कथायां वर्तमानायां ये वदंति नराधमाः । ते गर्दभाः प्रजायन्ते कृकलासास्ततः परम्

ໃນຂະນະທີ່ກະຖາກໍາລັງດໍາເນີນ ຜູ້ຊົ່ວຕໍ່າຊ້າທີ່ເວົ້າຈາ ຈະເກີດເປັນລາ ແລະຕໍ່ມາເກີດເປັນຈິ້ງແຈ້.

Verse 41

कदाचिदपि ये पुण्यां न शृण्वंति कथां नराः । ते भुक्त्वा नरकान्घोरान्भ वंति वनसूकराः

ມະນຸດຜູ້ໃດບໍ່ເຄີຍ—ແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວ—ຟັງກະຖາອັນເປັນບຸນ ຫຼັງຈາກທົນທຸກນະລົກອັນນ່າຢ້ານ ຈະເກີດເປັນໝູປ່າ.

Verse 42

ये कथामनुमोदन्ते कीर्त्यमानां नरोत्तमाः । अशृण्वंतोऽपि ते यांति शाश्वतं परमं पदम्

ນະໂຣດຕະມະຜູ້ອະນຸໂມທະນາ ແລະຍິນດີຕໍ່ກະຖາອັນກໍາລັງສວດສັນລະເສີນ ແມ່ນແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍິນກໍຕາມ ຍ່ອມໄດ້ບັນລຸພະສະຖານສູງສຸດອັນນິລັນດອນ.

Verse 43

कथायां कीर्त्यमानायां विघ्नं कुर्वंति ये शठाः । कोट्यब्दान्नरकान्भुक्त्वा भवंति ग्रामसूकराः

ເມື່ອກຳລັງສະທາຍກະຖາປຸຣານະອັນສັກສິດ ຜູ້ຄົນຫລອກລວງທີ່ກໍ່ອຸປະສັກ ຫຼັງຈາກເສວຍນະຣົກຕະຫຼອດໂກຕິປີ ຈະເກີດໃໝ່ເປັນໝູບ້ານໃນບ້ານນັ້ນ

Verse 44

ये श्रावयंति मनुजान्पुण्यां पौराणिकीं कथाम् । कल्पकोटिशतं साग्रं तिष्ठंति ब्रह्मणः पदम्

ຜູ້ໃດເຮັດໃຫ້ມະນຸດໄດ້ຟັງກະຖາປຸຣານະອັນເປັນບຸນ ຜູ້ນັ້ນຈະພັກອາໄສຢູ່ໃນພຣະພຣົມໂລກ ຄືພຣະພຣົມປະທ ຕະຫຼອດເວລາເຕັມໜຶ່ງຮ້ອຍໂກຕິກັລປະ

Verse 45

आसनार्थं प्रयच्छंति पुराणज्ञस्य ये नराः । कम्बलाजिनवासांसि मञ्चं फलकमेव च

ຜູ້ໃດຖວາຍທີ່ນັ່ງແກ່ຜູ້ຮູ້ປຸຣານະ—ບໍ່ວ່າຜ້າຫົ່ມ ໜັງກວາງ ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ ຕຽງ ຫຼືແມ່ນແຕ່ແຜ່ນໄມ້—ຜູ້ນັ້ນໄດ້ບຸນອັນໃຫຍ່

Verse 46

स्वर्गलोकं समासाद्य भुक्त्वा भोगान्यथेप्सितान् । स्थित्वा ब्रह्मादिलोकेषु पदं यांति निरामयम्

ເມື່ອໄດ້ບັນລຸສະຫວັນໂລກ ແລະເສວຍສຸກຕາມປາຖະໜາ ຈາກນັ້ນພັກອາໄສໃນໂລກຂອງພຣະພຣົມາແລະທິວະອື່ນໆ ແລ້ວສຸດທ້າຍຈຶ່ງເຖິງບົດສູງສຸດອັນບໍ່ມີມົນທິນ ບໍ່ມີໂສກໄພ

Verse 47

पुराणज्ञस्य यच्छंति ये सूत्रवसनं नवम् । भोगिनो ज्ञानसंपन्नास्ते भवंति भवेभवे

ຜູ້ໃດຖວາຍເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມໃໝ່ (ຜ້າໃໝ່) ແກ່ຜູ້ຮູ້ປຸຣານະ ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນຜູ້ມັ່ງຄັ່ງ ເສວຍສຸກ ແລະພ້ອມດ້ວຍປັນຍາ ໃນພົບແລ້ວພົບເລົ່າ

Verse 48

ये महापातकैर्युक्ता उपपातकिनश्च ये । पुराणश्रवणादेव ते यांति परमं पदम्

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ຕິດພັນກັບມະຫາບາບ ແລະຜູ້ມີບາບນ້ອຍ ພຽງແຕ່ໄດ້ຟັງປຸຣານະ ກໍຍ່ອມບັນລຸ “ປະຣະມະປະດ” ອັນສູງສຸດ।

Verse 49

अत्र वक्ष्ये महापुण्यमितिहासं द्विजोत्तमाः । शृण्वतां सर्वपापघ्नं विचित्रं सुमनोहरम्

ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດທັງຫຼາຍ! ທີ່ນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າອິຕິຫາສະອັນມີບຸນຍິ່ງ—ຜູ້ຟັງແລ້ວລ້າງບາບທັງປວງ ນ່າພິສົດແລະຊື່ນໃຈຍິ່ງ।

Verse 50

दक्षिणापथमध्ये वै ग्रामो बाष्कलसंज्ञितः । तत्र संति जनाः सर्वे मूढाः कर्मविवर्जिताः

ໃນກາງແດນທັກສິນາປະຖະ ມີບ້ານໜຶ່ງຊື່ “ບາສະກະລະ” ທີ່ນັ້ນຜູ້ຄົນທັງໝົດຫຼົງມົວ ແລະຂາດການປະພຶດກິດທຳອັນຖືກທຳມະ।

Verse 51

न तत्र ब्राह्मणाचाराः श्रुतिस्मृतिपराङ्मुखाः । जपस्वाध्यायरहिताः परस्त्री विषयातुराः

ທີ່ນັ້ນບໍ່ມີຈາຣິດພຣາຫມະນະ; ພວກເຂົາຫັນໜີຈາກ ສຣຸຕິ ແລະ ສມຣິຕິ. ຂາດຈະປະແລະສະວາທະຍາຍ ແລະຖືກຕັນຫາຕໍ່ເມຍຄົນອື່ນກັບອາຣົມວິສັຍຮົ່ມເຮັດໃຫ້ຮ້ອນໃຈ।

Verse 52

कृषीवलाः शस्त्रधरा निर्देवा जिह्मवृत्तयः । न जानंति परं धर्मं ज्ञानवैराग्यलक्षणम्

ພວກເຂົາເປັນແຕ່ຊາວນາແລະຜູ້ຖືອາວຸດ ບໍ່ນັບຖືເທວະ ແລະມີຄວາມປະພຶດຄົດຄ້ຽວ; ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກທຳມະອັນສູງສຸດ ທີ່ມີຍານະແລະໄວຣາກະເປັນເຄື່ອງໝາຍ।

Verse 53

स्त्रियश्च पापनिरताः स्वैरि ण्यः कामलालसाः । दुर्बुद्धयः कुटिलगाः सद्गताचारवर्जिताः

ແລະຍັງມີຍິງບາງພວກທີ່ຈົມຢູ່ໃນກຳບາບ—ເຮັດຕາມໃຈຕົນ ຢາກໄດ້ກາມະສຸກ; ປັນຍາບິດເບືອນ ແລະເດີນທາງຄົດຄ້ຽວ ຂາດວິໄນແຫ່ງສຸຈິດ ແລະທາງດີງາມ।

Verse 54

तत्रैको विदुरो नाम दुरात्मा ब्राह्मणाधमः । आसीद्वेश्यापतिर्योऽसौ सदारोऽपि कुमार्गगः

ທີ່ນັ້ນມີຊາຍຄົນໜຶ່ງຊື່ ວິດຸຣະ—ໃຈຊົ່ວ ເປັນຜູ້ຕໍ່າສຸດໃນຫມູ່ພຣາຫມັນ ລາວຢູ່ເປັນຜູ້ອຸປະຖຳນາງໂສເພນີ ແລະແມ່ນມີເມຍແລ້ວກໍຍັງເດີນຕາມທາງຜິດປະພຶດ।

Verse 55

स्वपत्नीं बंदुलां नाम हित्वा प्रतिनिशं तथा । वेश्याभवनमासाद्य रमते स्मरपीडितः

ລາວປະຖິ້ມເມຍຂອງຕົນຊື່ ບັນດຸລາ ແລ້ວທຸກຄືນກໍໄປຫາເຮືອນນາງຄະນິກາ ແລະເສບສົມຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ຖືກກາມະເທວ (ກາມະ) ບີບຄັ້ນທຸກທໍລະມານ।

Verse 56

सापि तस्यांगना रात्रौ वियुक्ता नवयौवना । असहंती स्मरावेशं रेमे जारेण संगता

ເມຍສາວຂອງລາວກໍຖືກແຍກຈາກລາວໃນຍາມຄືນ; ທົນກະແສແຫ່ງກາມະອາເວດບໍ່ໄດ້ ນາງຈຶ່ງໄດ້ຮ່ວມກັບຊູ້ຮັກ ແລະເສບສຸກ।

Verse 57

तां कदाचिद्दुराचारां जारेण सह संगताम् । दृष्ट्वा तस्याः पतिः क्रोधादभि दुद्राव सत्वरः

ຄັ້ງໜຶ່ງ ເມື່ອເຫັນນາງຜູ້ປະພຶດຊົ່ວນັ້ນຢູ່ກັບຊູ້ຮັກ ຜົວຂອງນາງກໍຖືກໂທສະຄອບງຳ ແລ້ວຮີບດ່ວນພຸ່ງເຂົ້າໄປຫາພວກເຂົາທັນທີ।

Verse 58

जारे पलायिते पत्नीं गृहीत्वा स दुराशयः । संताड्य मुष्टिबंधेन मुहुर्मुहुरताडयत्

ເມື່ອຊາຍຊູ້ໜີໄປ, ຊາຍຜູ້ມີຈິດໃຈຊົ່ວຮ້າຍນັ້ນ ກໍຈັບເມຍຂອງຕົນໄວ້ ແລະ ທຸບຕີນາງດ້ວຍກຳປັ້ນຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ.

Verse 59

सा नारी पीडिता भर्त्रा कुपिता प्राह निर्भया । भवान्प्रतिनिशं वेश्यां रमते का गतिर्मम

ຍິງຜູ້ນັ້ນຖືກຜົວທຳຮ້າຍ ນາງຄຽດແຄ້ນແຕ່ບໍ່ຢ້ານກົວ ຈຶ່ງກ່າວວ່າ: "ທ່ານເສບສຸກກັບຍິງໂສເພນີທຸກຄືນ ແລ້ວຊະຕາກຳຂອງຂ້ອຍຈະເປັນແນວໃດ?"

Verse 60

अहं रूपवती योषा नवयौवनशालिनी । कथं सहिष्ये कामार्ता तव संगतिवर्जिता

"ຂ້ອຍເປັນຍິງງາມທີ່ພ້ອມດ້ວຍໄວສາວ ຂ້ອຍຈະທົນທານຕໍ່ຄວາມທໍລະມານຈາກແຮງປາຖະໜາໄດ້ແນວໃດ ໃນເມື່ອຂ້ອຍປາສະຈາກການຮ່ວມອະພິລົມກັບທ່ານ?"

Verse 61

इत्युक्तः स तया तन्व्या प्रोवाच ब्राह्मणाधमः । युक्तमेव त्वयोक्तं हि तस्माद्वक्ष्यामि ते हितम्

ເມື່ອຍິງຮ່າງບາງກ່າວແບບນັ້ນ ພາມຜູ້ຕ່ຳຊ້າຈຶ່ງຕອບວ່າ: "ສິ່ງທີ່ເຈົ້າເວົ້ານັ້ນຖືກຕ້ອງແລ້ວ ດັ່ງນັ້ນຂ້ອຍຈະບອກສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດແກ່ເຈົ້າ."

Verse 62

जारेभ्यो धनमाकृष्य तेभ्यो देहि परां रतिम् । तद्धनं देहि मे सर्वं पण्यस्त्रीणां ददामि तत्

"ຈົ່ງຮັບເອົາຊັບສິນຈາກຊາຍຊູ້ ແລະ ມອບຄວາມສຸກທາງກາມາລົມແກ່ພວກເຂົາ ແລ້ວຈົ່ງມອບຊັບສິນທັງໝົດນັ້ນແກ່ຂ້ອຍ ຂ້ອຍຈະເອົາໄປໃຫ້ແກ່ຍິງໂສເພນີ."

Verse 63

एवं संपूर्यते कामो ममापि च वरानने । तथेति भर्तृवचनं प्रतिजग्राह सा वधूः

“ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ ຄວາມປາຖະໜາຂອງເຮົາກໍຈະສຳເລັດ.” ເມື່ອໄດ້ຍິນວາຈາຂອງສາມີ ເຈົ້າສາວກໍຮັບໄວ້ ແລະກ່າວວ່າ “ຕະຖາສະຕຸ—ຂໍໃຫ້ເປັນດັ່ງນັ້ນ”

Verse 64

एवं तयोस्तु दंपत्योर्दुराचारप्रवृत्तयोः । कालेन निधनंप्राप्तः स विप्रो वृषलीपतिः

ດັ່ງນັ້ນ ສາມີພັນລະຍາຄູ່ນັ້ນຍັງຄົງປະພຶດທາງຜິດ (ທຸຈະຣິດ); ຕາມການເວລາ ພຣາຫມັນນັ້ນ—ຜົວຂອງຍິງຊັ້ນຕ່ຳ—ກໍເຖິງຄວາມຕາຍ

Verse 65

मृते भर्तरि सा नारी पुत्रैः सह निजालये । उवास सुचिरं कालं किंचिदुत्क्रांतयौवना

ເມື່ອສາມີເສຍຊີວິດ ນາງນັ້ນຢູ່ໃນເຮືອນຂອງຕົນກັບລູກຊາຍທັງຫຼາຍເປັນເວລາດົນ; ວັຍໜຸ່ມຂອງນາງກໍຜ່ານໄປບ້າງແລ້ວ

Verse 66

एकदा दैवयोगेन संप्राप्ते पुण्यपर्वणि । सा नारी बंधुभिः सार्धं गोकर्णं क्षेत्र माययौ

ຄັ້ງໜຶ່ງ ໂດຍດວງຊະຕານຳພາ ເມື່ອວັນພຸນຍະປັຣວະອັນສັກສິດມາຮອດ ນາງນັ້ນໄດ້ໄປກັບຍາດພີ່ນ້ອງສູ່ກະເສດຣະອັນສັກສິດ ໂຄກັນນະ

Verse 67

तत्र तीर्थजले स्नात्वा कस्मिंश्चिद्देवतालये । शुश्राव देवमुख्यानां पुण्यां पौराणिकीं कथाम्

ທີ່ນັ້ນ ຫຼັງຈາກອາບນ້ຳໃນນ້ຳທີຣຖະແລ້ວ ໃນເທວາໄລແຫ່ງໜຶ່ງ ນາງໄດ້ຟັງກະຖາປຸຣານະອັນເປັນບຸນ ກ່ຽວກັບເທວະຜູ້ເປັນປະທານແຫ່ງເທວະທັງຫຼາຍ

Verse 68

योषितां जारसक्तानां नरके यमकिंकराः । संतप्तलोहपरिघं क्षिपंति स्मरमंदिरे

ໃນນະລົກ ຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງພະຍົມ ໂຍນຄ້ອນເຫຼັກແດງຮ້ອນໃສ່ຍິງຜູ້ຕິດໃນຄູ່ຮັກຜິດທຳ—ໃນ ‘ເຮືອນແຫ່ງກາມ’ ຄືສະຖານທຸກທໍລະມານອັນເກີດຈາກຕັນຫາ।

Verse 69

इति पौराणिकेनोक्तां सा श्रुत्वा धर्मसंहिताम् । तमुवाच रहस्येषा भीता ब्राह्मणपुंगवम्

ເມື່ອນາງໄດ້ຟັງບົດສັງຄົບແຫ່ງທຳມະທີ່ນັກຂັບປຸຣານະໄດ້ກ່າວ ນາງກໍເກີດຄວາມຢ້ານ ແລະໄດ້ເວົ້າກັບພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດນັ້ນໃນທີ່ລັບ।

Verse 70

ब्रह्मन्पापमजानंत्या मयाचरितमुल्बणम् । यौवने कामचारेण कौटिल्येन प्रवर्तितम्

“ໂອ ພຣາຫມັນ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ວ່າເປັນບາບ ເລີຍໄດ້ກະທຳກຳອັນໜັກໃນວັຍໜຸ່ມ—ຖືກຂັບເຄື່ອນໂດຍການປະພຶດຕາມກາມ ແລະຄວາມຄົດຄຽວຫລອກລວງ।”

Verse 71

इदं त्वद्वचनं श्रुत्वापुराणार्थविजृंभि तम् । भीतिर्मे महती जाता शरीरं वेपते मुहुः

“ເມື່ອໄດ້ຟັງຄຳຂອງທ່ານທີ່ຂະຫຍາຍອະທິບາຍຄວາມໝາຍແຫ່ງປຸຣານະ ຄວາມຢ້ານອັນໃຫຍ່ກໍເກີດໃນໃຈຂ້າພະເຈົ້າ; ຮ່າງກາຍສັ່ນໄຫວຊ້ຳໆ।”

Verse 72

धिङ्मां दुरिंद्रियासक्तां पापां स्मरविमोहिताम् । अल्पस्य यत्सुखस्यार्थे घोरां यास्यामि दुर्गतिम्

“ອັບອາຍແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ—ຜູ້ມີບາບ, ຜູ້ຕິດໃນອິນຊີອັນຊົ່ວ, ແລະຖືກກາມຫລອກລວງ! ເພື່ອຄວາມສຸກນ້ອຍນິດ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຕົກສູ່ຄວາມພິນາດອັນນ່າຢ້ານ।”

Verse 73

कथं पश्यामि मरणे यमदूतान्भयंकरान् । कथं पाशैर्बलात्कंठे बध्यमाना धृतिं लभे

ໃນຍາມມໍລະນະ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຫັນທູດຂອງພະຍົມອັນນ່າຢ້ານກົວໄດ້ແນວໃດ? ແລະເມື່ອພວກເຂົາໃຊ້ບ່ວງບາດຄ້ອງຄໍຂ້າພະເຈົ້າຢ່າງບັງຄັບ ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄດ້ຄວາມໝັ້ນຄົງໃນໃຈແນວໃດ?

Verse 74

कथं सहिष्ये नरके खंडशो देहकृंतनम । पुनः कथं पतिष्यामि संतप्ता क्षारकर्दमे

ໃນນະລົກ ຂ້າພະເຈົ້າຈະອົດທົນການຕັດຮ່າງກາຍເປັນຊິ້ນໆໄດ້ແນວໃດ? ແລະອີກຄັ້ງ ເມື່ອຖືກເຜົາໃຫ້ຮ້ອນລວກ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຖືກຜັກໃຫ້ຕົກລົງໃນຕົມດ່າງກັດກິນໄດ້ແນວໃດ?

Verse 75

कथं च योनिलक्षेषु क्रिमिकीटखगादिषु । परिभ्रमामि दुःखौघात्पीड्यमाना निरंतरम्

ແລະຂ້າພະເຈົ້າຈະພະເລີນພະເລີນຜ່ານການເກີດນັບແສນ—ໃນຫມູ່ໜອນ ແມງ ນົກ ແລະອື່ນໆ—ຖືກຄື້ນທຸກຂ໌ຖ້ວມທັບກົດຂີ່ຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍໄດ້ແນວໃດ?

Verse 76

कथं च रोचते मह्यमद्यप्रभृति भोजनम् । रात्रौ कथं च सेविष्ये निद्रां दुःखपरिप्लुता

ນັບແຕ່ມື້ນີ້ໄປ ອາຫານຈະເປັນທີ່ພໍໃຈແກ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ? ແລະໃນຍາມຄ່ຳຄືນ ເມື່ອຖືກຄວາມໂສກທ່ວມທັບ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຂົ້າສູ່ການນອນໄດ້ແນວໃດ?

Verse 77

हाहा हतास्मि दग्धास्मि विदीर्णहृदयास्मि च । हा विधे मां महापापे दत्त्वा बुद्धिमपातयः

ອ້າຍ! ຂ້າພະເຈົ້າພິນາດແລ້ວ; ຂ້າພະເຈົ້າຖືກເຜົາແລ້ວ; ຫົວໃຈຂ້າພະເຈົ້າກໍແຕກສະລາຍ. ໂອ ຜູ້ກຳນົດຊະຕາ, ເມື່ອໃຫ້ປັນຍາແລ້ວ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງໂຍນຂ້າພະເຈົ້າລົງສູ່ບາບໃຫຍ່?

Verse 78

पततस्तुंगशैलाग्राच्छूलाक्रांतस्य देहिनः । यद्दुःखं जायते घोरं तस्मात्कोटिगुणं मम

ຄວາມທຸກອັນນ່າສະພຶງທີ່ເກີດແກ່ຜູ້ມີຊີວິດຕົກຈາກຍອດພູສູງແລ້ວຖືກຫອກສຽບ—ທຸກຂອງຂ້າໜັກກວ່ານັ້ນເປັນກໂຕິເທົ່າ।

Verse 79

अश्वमेधायुतं कृत्वा गंगां स्नात्वा शतं समाः । न शुद्धिर्जायते प्रायो मत्पापस्य गरीयसः

ແມ່ນແຕ່ຂ້າຈະປະກອບອັສວເມທະຍັດຍະເຖິງໜຶ່ງໝື່ນຄັ້ງ ແລະອາບນ້ຳໃນແມ່ນ້ຳຄົງຄາຮ້ອຍປີ ກໍຍັງແທບບໍ່ເກີດຄວາມບໍລິສຸດແກ່ບາບອັນໜັກຂອງຂ້າ।

Verse 80

किं करोमि क्व गच्छामि कं वा शरणमाश्रये । को वा मां त्रायते लोके पतंती नरकार्णवे

ຂ້າຈະເຮັດຫຍັງ ຈະໄປໃສ ແລະຈະອາໄສໃຜເປັນທີ່ພຶ່ງ? ໃນໂລກນີ້ໃຜຈະຊ່ວຍຂ້າ ເມື່ອຂ້າກຳລັງຈົມລົງໃນທະເລນະລົກ?

Verse 81

त्वमेव मे गुरुर्ब्रह्मंस्त्वं माता त्वं पितासि च । उद्धरोद्धर मां दीनां त्वामेव शरणं गताम्

ໂອ ພຣາຫມັນ! ທ່ານແຕ່ຜູ້ດຽວແມ່ນຄູບາອາຈານຂອງຂ້າ; ທ່ານແມ່ນແມ່ ແລະແມ່ນພໍ່ດ້ວຍ. ຂໍຈົ່ງຍົກຂ້າຜູ້ອ່ອນແອຂຶ້ນ—ຂ້າມາຂໍພຶ່ງພາທ່ານແຕ່ຜູ້ດຽວ

Verse 82

इति तां जातनिर्वेदां पतितां चरणद्वये । उत्थाप्य कृपया धीमान्बभाषे द्विजपुंगवः

ເມື່ອນາງເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສຳນຶກຜິດ ພ້ອມທັງລົ້ມກົດຢູ່ທີ່ພຣະບາດທັງສອງ ດວິຊະຜູ້ປັນຍາຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາພຣາຫມັນ ໄດ້ຍົກນາງຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ແລະເວົ້າວ່າ

Verse 83

ब्राह्मण उवाच । दिष्ट्या काले प्रबुद्धासि श्रुत्वेमां महतीं कथाम् । मा भैषीस्तव वक्ष्यामि गतिं चैव सुखावहाम्

ພຣາຫມັນກ່າວວ່າ: “ໂຊກດີແທ້ ເຈົ້າຕື່ນຂຶ້ນຖືກການ ເມື່ອໄດ້ຟັງກະຖາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ອັນສັກສິດນີ້. ຢ່າຢ້ານ; ຂ້ອຍຈະບອກທາງ ແລະ ຄະຕິປາຍທາງທີ່ນຳສຸກແທ້ໃຫ້ເຈົ້າ.”

Verse 84

सत्कथाश्रवणादेव जाता ते मतिरीदृशी । इंद्रियार्थेषु वैराग्यं पश्चात्तापो महानभूत्

“ພຽງແຕ່ໄດ້ຟັງກະຖາສັດທຳອັນຈິງແທ້ ປັນຍາແບບນີ້ກໍເກີດໃນເຈົ້າ; ຄວາມເບື່ອໜ່າຍຕໍ່ອາລົມແຫ່ງອິນທຣີຍະກໍປາກົດ ແລະ ຄວາມສຳນຶກຜິດອັນໃຫຍ່ກໍເກີດຂຶ້ນ.”

Verse 85

पश्चात्तापो हि सर्वेषामघानां निष्कृतिः परा । तेनैव कुरुते सद्यः प्रायश्चित्तं सुधीर्नरः

“ແທ້ຈິງ ຄວາມນ້ອຍໃຈສຳນຶກຜິດ (ປັດຈາຕາປະ) ແມ່ນການຊຳລະບາບອັນສູງສຸດຂອງບາບທັງປວງ. ດ້ວຍຄວາມນັ້ນເອງ ຜູ້ມີປັນຍາຍ່ອມກະທຳປຣາຍັດຈິດຕະອັນແທ້ໄດ້ໃນທັນທີ.”

Verse 86

प्रायश्चित्तानि सर्वाणि कृत्वा च विधिवत्पुनः । अपश्चात्तापिनो नार्या न यांति गतिमुत्तमाम्

“ແມ່ນແຕ່ໄດ້ກະທຳປຣາຍັດຈິດຕະທັງປວງຕາມພິທີຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະ ເຮັດຊ້ຳອີກກໍຕາມ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຄວາມສຳນຶກຜິດ ບໍ່ອາດເຖິງຄະຕິອັນສູງສຸດໄດ້.”

Verse 87

सत्कथाश्रवणान्नित्यं संयाति परमां गतिम् । पुण्यक्षेत्रनिवासाच्च चित्तशुद्धिः प्रजायते

“ດ້ວຍການຟັງສັດທຳກະຖາເປັນນິດ ຍ່ອມເຖິງຄະຕິອັນສູງສຸດ; ແລະ ດ້ວຍການພຳນັກໃນປຸນຍະເຂດ (ແດນບຸນອັນສັກສິດ) ຄວາມບໍລິສຸດແຫ່ງຈິດກໍເກີດຂຶ້ນ.”

Verse 88

यथा सत्कथया नित्यं संयाति परमां गतिम् । तथान्यैः सद्व्रतैर्जंतोर्नभवेन्मतिरुत्तमा

ດັ່ງທີ່ການຟັງ “ສັດກະຖາ” ອັນສັກສິດເປັນນິດ ນຳໃຫ້ບັນລຸຄະຕິສູງສຸດ; ສ່ວນການຖືວັດດີອື່ນໆ ແຕ່ຢ່າງດຽວ ບໍ່ເຮັດໃຫ້ປັນຍາຂອງຊີວະສູງສົ່ງເທົ່ານັ້ນໄດ້।

Verse 89

यथा मुहुः शोध्यमानो दर्पणो निर्मलो भवेत् । तथा सत्कथया चेतो विशुद्धिं परमां व्रजेत्

ເຫມືອນກະຈົກທີ່ຖູລ້າງຊ້ຳໆ ຈະກາຍເປັນອັນບໍລິສຸດໃສ; ດັ່ງນັ້ນ ຈິດໃຈດ້ວຍສັດກະຖາ ຍ່ອມບັນລຸຄວາມບໍລິສຸດສູງສຸດ।

Verse 90

विशुद्धे चेतसि नृणां ध्यानं सिध्यत्युमापतेः । ध्यानेन सर्वं मलिनं मनोवाक्कायसंभृतम्

ເມື່ອຈິດໃຈຂອງມະນຸດບໍລິສຸດແລ້ວ ການເພ່ງພິຈາລະນາຕໍ່ອຸມາປະຕິ (ພຣະສິວະ ອົງເຈົ້າແຫ່ງອຸມາ) ຍ່ອມສຳເລັດ; ດ້ວຍທຽນ/ສະມາທິ ມົນທິນທັງປວງທີ່ສະສົມດ້ວຍໃຈ ວາຈາ ແລະກາຍ ຖືກກຳຈັດ।

Verse 91

सद्यो विधूय कृतिनो यांति शम्भोः परं पदम् । अतः संन्यस्तपुण्यानां सत्कथा साधनं परम्

ຜູ້ມີສິຣິມົງຄຸນເມື່ອສັດທັນທີສະລັດມົນທິນອອກ ຍ່ອມໄປຮອດພະບົດສູງສຸດຂອງສັມພູ (ພຣະສິວະ); ດັ່ງນັ້ນ ສຳລັບຜູ້ທີ່ວາງການພຶ່ງພາບຸນແຕ່ຢ່າງດຽວ ສັດກະຖາແມ່ນສາທະນະອັນສູງສຸດ।

Verse 92

कथया सिध्यति ध्यानं ध्यानात्कैवल्यमुत्तमम् । असिद्धपरमध्यानः कथामेतां शृणोति यः । सोऽन्यजन्मनि संप्राप्य ध्यानं याति परां गतिम्

ດ້ວຍສັດກະຖາ ການພິຈາລະນາ/ສະມາທິຍ່ອມສຳເລັດ; ຈາກສະມາທິ ເກີດໄກວັນຍະອັນສູງສຸດ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນແບບໂດດດ່ຽວ). ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຍັງບໍ່ສຳເລັດສະມາທິສູງສຸດ ຖ້າໄດ້ຟັງກະຖາອັນສັກສິດນີ້ ໃນຊາດໜ້າຈະໄດ້ຮັບຜົນ ເຂົ້າຮອດສະມາທິ ແລະບັນລຸຄະຕິສູງສຸດ।

Verse 93

नामोच्चारणमात्रेण जप्त्वा मंत्रमजामिलः । पश्चात्तापसमायुक्तस्त्ववाप परमां गतिम्

ດ້ວຍການເອີ້ນພຣະນາມແຕ່ພຽງຢ່າງດຽວ ອະຈາມິລະກໍເຫມືອນໄດ້ຈັບມັນຕຣາ; ຕໍ່ມາເມື່ອເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສຳນຶກຜິດ ລາວໄດ້ບັນລຸຄວາມສູງສຸດ.

Verse 94

सर्वेषां श्रेयसां बीजं सत्कथाश्रवणं नृणाम् । यस्तद्विहीनः स पशुः कथं मुच्येत बन्धनात्

ສຳລັບມະນຸດ ເມັດພັນແຫ່ງຄວາມຈະເລີນທີ່ແທ້ທັງປວງ ແມ່ນການຟັງສັດກະຖາອັນສັກສິດ; ຜູ້ຂາດສິ່ງນັ້ນກໍເຫມືອນສັດ—ຈະພົ້ນຈາກພັນທະໄດ້ແນວໃດ?

Verse 95

अतस्त्वमपि सर्वेभ्यो विषयेभ्यो निवृत्तधीः । भक्तिं परां समाधाय सत्कथां शृणु सर्वदा । शृण्वंत्याः सत्कथां नित्यं चेतस्ते शुद्धिमेष्यति

ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າກໍຄວນຖອນໃຈອອກຈາກອາລົມທັງປວງ ສ້າງຕັ້ງພັກຕິອັນສູງສຸດ ແລະຟັງສັດກະຖາເສມອ. ເມື່ອຟັງເລື່ອງທຳອັນສັກສິດທຸກມື້ ໃຈຂອງເຈົ້າຈະບໍລິສຸດ.

Verse 96

तेन ध्यायसि विश्वेशं ततो मुक्तिमवाप्स्यसि । ध्यायतः शिवपादाब्जं मुक्तिरेकेन जन्मना

ດ້ວຍຈິດທີ່ບໍລິສຸດນັ້ນ ເຈົ້າຈະພິຈາລະນາວິສເວສະ ແລ້ວຈະໄດ້ຮັບໂມກສະ. ຜູ້ໃດພິຈາລະນາດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດພຣະສິວະ ຄວາມຫຼຸດພົ້ນຍ່ອມມາໃນຊາດດຽວ.

Verse 97

भविष्यति न सन्देहः सत्यं सत्यं वदाम्यहम् । इत्युक्ता तेन विप्रेण सा नारी बाष्पसंकुला

“ມັນຈະເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ; ຈິງແທ້ ຈິງແທ້ ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວ” ເມື່ອພຣາຫມະນຜູ້ນັ້ນກ່າວດັ່ງນີ້ ນາງກໍຖືກນ້ຳຕາທ່ວມທົ່ວ.

Verse 98

पतित्वा पादयोस्तस्य कृतार्थास्मीत्यभाषत । तस्मिन्नेव महाक्षेत्रे तस्मादेव द्विजोत्तमात्

ນາງລົງກາບທີ່ພຣະບາດຂອງທ່ານ ແລ້ວກ່າວວ່າ “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສຳເລັດຈຸດປະສົງແລ້ວ”। ໃນມະຫາເຂດສັກສິດນັ້ນເອງ ນາງໄດ້ຮັບຄຳຊີ້ນຳຕໍ່ໄປຈາກພຣາຫມັນດວິຊະຜູ້ປະເສີດນັ້ນເອງ।

Verse 99

शुश्राव सत्कथां साध्वीं कैवल्यफल दायिनी । स उवाच द्विजस्तस्यै कथां वैराग्यबृंहिताम्

ນາງໄດ້ຟັງສັດກະຖາອັນບໍລິສຸດ ແລະປະເສີດ ອັນໃຫ້ຜົນແຫ່ງໄກວັນຍະ—ຄວາມຫຼຸດພົ້ນສູງສຸດ। ແລ້ວພຣາຫມັນຜູ້ນັ້ນໄດ້ກ່າວທຳມະກະຖາແກ່ນາງ ອັນໜຸນແນ່ນດ້ວຍໄວຣາຄະຍະ (ຄວາມຄາຍຍຶດຕິດ)។

Verse 100

यां श्रुत्वा मनुजः सद्यस्त्यजेद्विषयवासनाम् । तस्याश्चित्तं यथा शुद्धं वैराग्यरसगं यथा

ເມື່ອໄດ້ຟັງກະຖານັ້ນ ມະນຸດຍ່ອມລະທິ້ງຄວາມຢາກໃນອາລົມໂລກີຍໄດ້ທັນທີ। ແລະຈິດຂອງນາງກໍບໍລິສຸດ ປານດັ່ງຈົມຢູ່ໃນລົດຊາດແຫ່ງໄວຣາຄະຍະ।

Verse 110

इत्थं प्रतिदिनं भक्त्या प्रार्थयंती महेश्वरम् । शृण्वंती सत्कथां सम्यक्कर्मबंधं समाच्छिनत्

ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ນາງໄດ້ອະທິຖານຕໍ່ພຣະມະເຫສວະຣະດ້ວຍພັກຕິທຸກວັນ ແລະຟັງສັດກະຖາຢ່າງຕັ້ງໃຈ; ດ້ວຍວິທີນັ້ນ ນາງໄດ້ຕັດຂາດພັນທະແຫ່ງກຳມະໄດ້ຢ່າງສົມບູນ।

Verse 120

देव्युवाच । सोऽस्मत्कथां महापुण्यां कदाचिच्छृणुयाद्यदि । निस्तीर्य दुर्गतिं सर्वामिमं लोकं प्रयास्यति

ເທວີກ່າວວ່າ: “ຖ້າຜູ້ໃດເຄີຍໄດ້ຟັງກະຖາຂອງພວກເຮົາອັນເປັນມະຫາບຸນນີ້ ຜູ້ນັ້ນຈະຂ້າມພົ້ນທຸກດຸກຄະຕິທັງປວງ ແລະຈະເຖິງໂລກອັນມົງຄຸນນີ້”

Verse 130

विमानमारुह्य स दिव्यरूपधृक्स तुंबुरुः पार्श्वगतः स्वकांतया । गायन्महेशस्य गुणान्मनोरमाञ्जगाम कैवल्यपदं सनातनम्

ທຸມບຸຣຸ ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຮູບທິບ ໄດ້ຂຶ້ນສູ່ວິມານສະຫວັນ ໂດຍມີນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຢູ່ຂ້າງກາຍ ແລ້ວເດີນທາງໄປ. ຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນຄຸນອັນງາມຂອງພຣະມະເຫສະ (ພຣະສິວະ) ຈົນບັນລຸກາຍວັນຍະອັນນິລັນດອນ—ຄວາມຫຼຸດພົ້ນສູງສຸດ.

Verse 136

विविधगुणविभेदैर्नित्यमस्पृष्टरूपं जगति च बहिरंतर्वा समानं महिम्ना । स्वमहसि विहरंतं वाङ्मनोवृत्तिदूरं परमशिवमनंतानंदसांद्रं प्रपद्ये

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເຂົ້າພຶ່ງພາພຣະປະຣະມະສິວະ—ຜູ້ມີສະພາບບໍ່ເຄີຍຖືກແຕະຕ້ອງໂດຍຄວາມແຕກຕ່າງແຫ່ງຄຸນທັງຫຼາຍ; ຜູ້ມີມະຫິມາເທົ່າກັນທັງໃນແລະນອກໂລກ; ຜູ້ເລີນຢູ່ໃນປະກາຍສະຫວ່າງຂອງພຣະອົງເອງ ເກີນພົ້ນຄໍາເວົ້າແລະຄວາມເຄື່ອນໄຫວແຫ່ງໃຈ—ໜາແນ້ນດ້ວຍອານັນອັນອະນັນຕະ.