Adhyaya 1

Verse 1

श्रीगणेशाय नमः श्रीगुरुभ्यो नमः । अथ ब्रह्मोत्तरखंडमारंभः । ॐ नमः शिवाय । ज्योतिर्मात्रस्वरूपाय निर्मलज्ञानचक्षुषे । नमः शिवाय शांताय ब्रह्मणे लिंगमूर्त्तये

ນະມັດສະການແດ່ ພຣະສີຄະເນດ; ນະມັດສະການແດ່ ພຣະຄູອາຈານທັງຫຼາຍ. ບັດນີ້ ເລີ່ມຕົ້ນ ບຣະຫມໂອດຕະຣະຂັນດະ. ໂອມ ນະມະ ສິວາຍ. ຂໍນົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີສະພາບເປັນແຕ່ແສງສະຫວ່າງ ແລະມີດວງຕາເປັນຍານບໍລິສຸດ. ນົບນ້ອມແດ່ພຣະສິວະຜູ້ສະງົບ—ພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ ຜູ້ປາກົດເປັນຮູບລິງຄະ.

Verse 2

ऋषय ऊचुः । आख्यातं भवता सूत विष्णोर्माहात्म्यमुत्तमम् । समस्ताघहरं पुण्यं समसेन श्रुतं च नः

ພວກລຶສີກ່າວວ່າ: “ໂອ ສູຕະ! ທ່ານໄດ້ເລົ່າໃຫ້ພວກເຮົາຟັງເຖິງມະຫາຕະມະຍະອັນສູງສຸດຂອງ ພຣະວິສນຸ—ອັນບໍລິສຸດ ແລະກຳຈັດບາບທັງປວງ—ແລະພວກເຮົາໄດ້ຟັງຢ່າງຄົບຖ້ວນແລ້ວ”

Verse 3

इदानीं श्रोतुमिच्छामो माहात्म्यं त्रिपुरद्विषः । तद्भक्तानां च माहात्म्यमशेषाघहरं परम्

“ບັດນີ້ ພວກເຮົາປາຖະໜາຈະຟັງມະຫາຕະມະຍະຂອງຜູ້ເປັນສັດຕູແຫ່ງຕຣິປຸຣະ (ພຣະສິວະ) ແລະມະຫາຕະມະຍະຂອງພວກພັກຕະຂອງພຣະອົງດ້ວຍ—ອັນສູງສຸດ ແລະທຳລາຍບາບທຸກຢ່າງໂດຍບໍ່ເຫຼືອຊາກ”

Verse 4

तन्मंत्राणां च माहात्म्यं तथैव द्विजसत्तम । तत्कथायाश्च तद्भक्तेः प्रभावमनुवर्णय

“ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ! ຂໍໃຫ້ທ່ານພັນລະນາມະຫາຕະມະຍະຂອງມັນຕຣາຂອງພຣະອົງດ້ວຍ ແລະພ້ອມກັນນັ້ນ ຂໍໃຫ້ພັນລະນາອານຸພາບແຫ່ງຄະຖາອັນສັກສິດ ແລະພັກຕິຕໍ່ພຣະອົງ”

Verse 5

सूत उवाच । एतावदेव मर्त्यानां परं श्रेयः सनातनम् । यदीश्वरकथायां वै जाता भक्तिरहैतुकी

ສູຕະກ່າວວ່າ: “ສໍາລັບມະນຸດຜູ້ເປັນມັດຕະຍະ ນີ້ແຫຼະແມ່ນຄຸນດີສູງສຸດອັນນິລັນດອນ—ເມື່ອດ້ວຍການສົນທະນາພຣະກະຖາແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ພັກຕິອັນບໍ່ມີເຫດກໍເກີດຂຶ້ນ”

Verse 6

अतस्तद्भक्तिलेशस्य माहात्म्यं वर्ण्यते मया । अपि कल्पायुषा नालं वक्तुं विस्तरतः क्वचित्

ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະພັນນາມະຫິມາ ແມ່ນແຕ່ເສດນ້ອຍໆຂອງພັກຕິນັ້ນ; ແມ່ນຈະມີອາຍຸຍືນເທົ່າກັບກັລປະ ກໍຍັງບໍ່ພໍຈະກ່າວໃຫ້ລະອຽດຄົບຖ້ວນ

Verse 7

सर्वेषामपि पुण्यानां सर्वेषां श्रेयसामपि । सर्वेषामपि यज्ञानां जपयज्ञः परः स्मृतः

ໃນບັນດາກຸສົນທັງປວງ ໃນບັນດາທາງແຫ່ງຄວາມເກືອບກູນທັງປວງ ແລະໃນບັນດາຍັດຍະທັງປວງ—ຍັດຍະແຫ່ງຊະປະ (ການສວດມົນຕຣາຊ້ໍາ) ຖືກຈື່ຈໍາວ່າສູງສຸດ

Verse 8

तत्रादौ जपयज्ञस्य फलं स्वस्त्ययनं महत् । शैवं षडक्षरं दिव्यं मंत्रमाहुर्महर्षयः

ໃນເສັ້ນທາງນັ້ນ ປະການທໍາອິດ ຜົນແຫ່ງຍັດຍະຊະປະແມ່ນຄວາມສະຫວັດດີມົງຄຸນອັນໃຫຍ່; ມະຫາຣິສີທັງຫຼາຍໄດ້ປະກາດມົນຕຣາໄສວະອັນທິບ ຫົກພະຍາງ

Verse 9

देवानां परमो देवो यथा वै त्रिपुरांतकः । मंत्राणां परमो मंत्रस्तथा शैवः षडक्षरः

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ ຕຣິປຸຣານຕະກະ (ພຣະສິວະ) ເປັນເທວະສູງສຸດໃນບັນດາເທວະທັງຫຼາຍ ມົນຕຣາໄສວະຫົກພະຍາງກໍເປັນມົນຕຣາສູງສຸດໃນບັນດາມົນຕຣາທັງປວງ

Verse 10

एष पंचाक्षरो मंत्रो जप्तॄणां मुक्तिदायकः । संसेव्यते मुनिश्रेष्ठैरशेषैः सिद्धिकांक्षिभिः

ມົນຕຣາຫ້າພະຍາງນີ້ ໃຫ້ໂມກະແກ່ຜູ້ທີ່ສວດຈຳເລີຍ. ບັນດາມຸນີຜູ້ປະເສີດ ແລະຜູ້ໃຝ່ຫາສິດທິທັງປວງ ປະພຶດດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 11

अस्यैवाक्षरमाहात्म्यं नालं वक्तुं चतुर्मुखः । श्रुतयो यत्र सिद्धांतं गताः परमनिर्वृताः

ຄວາມມະຫັດສະຈັນຂອງມົນຕຣາອັກສອນນີ້ ແມ່ນແມ່ນພຣະພຣົມຜູ້ມີສີ່ໜ້າກໍບໍ່ພໍຈະກ່າວໄດ້ຄົບ. ທີ່ນັ້ນເອງ ສຣຸຕິແຫ່ງເວທທັງຫຼາຍ ບັນລຸຂໍ້ສະຫຼຸບສູງສຸດ ແລະພັກຢູ່ໃນຄວາມສະງົບອັນປະເສີດ.

Verse 12

सर्वज्ञः परिपूर्णश्च सच्चिदानंदलक्षणः । स शिवो यत्र रमते शैवे पंचाक्षरे शुभे

ຜູ້ຮູ້ທຸກຢ່າງ ແລະສົມບູນພ້ອມ ຜູ້ມີສະພາບເປັນ ສັດ-ຈິດ-ອານັນທະ—ພຣະສິວະຊື່ນບານຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໃນມົນຕຣາຫ້າພະຍາງແຫ່ງໄສວະອັນເປັນມົງຄຸນ.

Verse 13

एतेन मंत्रराजेन सर्वोपनिषदात्मना । लेभिरे मुनयः सर्वे परं ब्रह्म निरामयम्

ໂດຍອາໄສມົນຕຣາຣາຊານີ້ ອັນເປັນແກ່ນສານຂອງອຸປນິສັດທັງປວງ ມຸນີທັງຫຼາຍໄດ້ບັນລຸ ພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ ອັນປອດຈາກທຸກພະຍາດແລະຄວາມທຸກຂ໌.

Verse 14

नमस्कारेण जीवत्वं शिवेऽत्र परमात्मनि । ऐक्यं गतमतो मंत्रः परब्रह्ममयो ह्यसौ

ດ້ວຍການນົບນ້ອມນະມັດສະການ ຄວາມເປັນຕົນຂອງຊີວະຍ່ອມຫຼອມລວມເປັນເອກະພາບໃນພຣະສິວະ ຜູ້ເປັນປະຣະມາຕະມັນ ໃນທີ່ນີ້. ດັ່ງນັ້ນ ມົນຕຣານີ້ຈຶ່ງເປັນປະຣະພຣະຫມັນໂດຍແທ້.

Verse 15

भवपाशनिबद्धानां देहिनां हितकाम्यया । आहोंनमः शिवायेति मंत्रमाद्यं शिवः स्वयम्

ດ້ວຍຄວາມເມດຕາກະລຸນາຕໍ່ສັດຜູ້ມີກາຍທີ່ຖືກຜູກມັດດ້ວຍບ່ວງແຫ່ງພະວະ ເພື່ອປະໂຫຍດຂອງເຂົາທັງຫຼາຍ ພຣະສິວະເອງໄດ້ປະກາດມົນຕຣາປະຖົມ— ‘ໂອມ ນະມະຫະ ສິວາຍະ’

Verse 16

किं तस्य बहुभिर्मंत्रैः किं तीर्थैः किं तपोऽध्वरैः । यस्योंनमः शिवायेति मंत्रो हृदयगोचरः

ຜູ້ໃດທີ່ມົນຕຣາ ‘ໂອມ ນະມະຫະ ສິວາຍະ’ ເຂົ້າໄປສູ່ດວງໃຈແລ້ວ ຈະຕ້ອງການມົນຕຣາອື່ນຫຼາຍໆໄປເພື່ອຫຍັງ? ຈະຕ້ອງການຕີຣຖະ (ສະຖານທີ່ຈາລິກ) ເພື່ອຫຍັງ? ຈະຕ້ອງການຕະປະ ແລະ ຍັດຍະ (ພິທີບູຊາ) ເພື່ອຫຍັງ?

Verse 17

तावद्भ्रमंति संसारे दारुणे दुःखसंकुले । यावन्नोच्चारयंतीमं मंत्रं देहभृतः सकृत्

ຕາບໃດທີ່ສັດຜູ້ມີກາຍຍັງບໍ່ໄດ້ເວົ້າອອກມົນຕຣານີ້ແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວ ຕາບນັ້ນເຂົາຍັງຄົງພະເລີນພະເລີນຢູ່ໃນສັງສາຣະອັນຮຸນແຮງ ທີ່ແອດແນ່ນດ້ວຍຄວາມທຸກ

Verse 18

मंत्राधिराजराजोऽयं सर्ववेदांतशेखरः । सर्वज्ञाननिधानं च सोऽयं चैव षडक्षरः

ມົນຕຣານີ້ແມ່ນຈັກກະພັດໃນບັນດາເຈົ້າແຫ່ງມົນຕຣາທັງປວງ ເປັນຍອດມຸກແຫ່ງເວທານຕະທັງໝົດ ແລະເປັນຄັງສະສົມແຫ່ງຄວາມຮູ້ທັງປວງ—ນີ້ແມ່ນມົນຕຣາຫົກພະຍາງ

Verse 19

कैवल्यमार्गदीपोऽयमविद्यासिंधुवाडवः । महापातकदावाग्निः सोऽयं मंत्रः षडक्षरः

ມົນຕຣາຫົກພະຍາງນີ້ແມ່ນໂຄມໄຟໃນເສັ້ນທາງສູ່ໄກວັລຍະ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ) ເປັນໄຟໃຕ້ທະເລທີ່ເຮັດໃຫ້ມະຫາສະມຸດແຫ່ງອະວິດຍາແຫ້ງຫາຍ ແລະເປັນໄຟປ່າທີ່ເຜົາຜານມະຫາບາບ

Verse 21

नास्य दीक्षा न होमश्च न संस्कारो न तर्पणम् । न कालो नोपदेशश्च सदा शुचिरयं मनुः

ສໍາລັບມົນຕຣານີ້ ບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງມີດີກຊາ ບໍ່ຕ້ອງມີໂຮມ; ບໍ່ມີສັງສະການ ບໍ່ມີຕັຣປະນ. ບໍ່ຕ້ອງກໍານົດເວລາພິເສດ ຫຼືຄໍາສອນຍາວ—ມົນຕຣານີ້ບໍລິສຸດຕະຫຼອດການ.

Verse 22

महापातकविच्छित्त्यै शिव इत्यक्षरद्वयम् । अलं नमस्कियायुक्तो मुक्तये परिकल्पते

ເພື່ອຕັດຂາດແມ່ນແຕ່ບາບໃຫຍ່ ພຽງສອງພະຍາງ “ສິ-ວະ” ກໍພໍ; ເມື່ອປະກອບກັບນະມັດສະການດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ກໍເປັນທາງກົງສູ່ໂມກຂະ.

Verse 23

उपदिष्टः सद्गुरुणा जप्तः क्षेत्रे च पावने । सद्यो यथेप्सितां सिद्धिं ददातीति किमद्भुतम्

ເມື່ອໄດ້ຮັບການຊີ້ນໍາຈາກສັດຄຸຣຸ ແລະຈັບພະວະນາໃນກະເສດສັກສິດອັນຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ມັນຍ່ອມປະທານສິດທິທີ່ປາດຖະນາໃນທັນທີ—ຈະມີອັນໃດນ່າປະຫລາດ?

Verse 24

अतः सद्गुरुमाश्रित्य ग्राह्योऽयं मंत्रनायकः । पुण्यक्षेत्रेषु जप्तव्यः सद्यः सिद्धिं प्रयच्छति

ດັ່ງນັ້ນ ພຶງອາໄສສັດຄຸຣຸເປັນທີ່ພຶ່ງ ແລ້ວຮັບເອົາມົນຕຣານາຍົກນີ້. ຄວນຈັບພະວະນາໃນປຸນຍະກະເສດທັງຫຼາຍ; ມັນປະທານສິດທິໃນທັນທີ.

Verse 25

गुरवो निर्मलाः शांताः साधवो मितभाषिणः । कामक्रोधविनिर्मुक्ताः सदाचारा जितेंद्रियाः

ຄູອາຈານທີ່ແທ້ ຍ່ອມບໍລິສຸດແລະສະຫງົບ—ເປັນສາທຸຊົນ ເວົ້າພໍປະມານ; ພົ້ນຈາກກາມແລະໂກຣດ, ຕັ້ງຢູ່ໃນສະທາຈາຣ, ແລະຊະນະອິນທຣີຍທັງຫຼາຍ.

Verse 26

एतैः कारुण्यतो दत्तो मंत्रः क्षिप्रं प्रसिद्ध्यति । क्षेत्राणि जपयोग्यानि समासात्कथयाम्यहम्

ມົນຕຣາທີ່ຄູອາຈານຜູ້ເມດຕາປະທານດ້ວຍກະຣຸນາ ຍ່ອມສຳເລັດຜົນໄວ. ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວໂດຍຫຍໍ້ເຖິງສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ເໝາະແກ່ການຈະປະ (japa).

Verse 27

प्रयागं पुष्करं रम्यं केदारं सेतुबंधनम् । गोकर्णं नैमिषारण्यं सद्यः सिद्धिकरं नृणाम्

ປຣະຍາກ, ປຸສກະຣະອັນງາມ, ເກດາຣະ, ເສຕຸພັນທະນະ, ໂກກັນນະ ແລະ ໄນມິສາຣັນຍະ—ລ້ວນໃຫ້ສິດທິຜົນທັນທີແກ່ມະນຸດ.

Verse 28

अत्रानुवर्ण्यते सद्भिरितिहासः पुरातनः । असकृद्वा सकृद्वापि शृण्वतां मंगलप्रदः

ທີ່ນີ້ ບັນດາສັດບຸລຸດໄດ້ບັນຍາຍອິຕິຫາສະອັນເກົ່າແກ່ອັນສັກສິດ; ຈະຟັງຫຼາຍເທື່ອຫຼືຟັງພຽງເທື່ອດຽວ ກໍປະທານມົງຄຸນແກ່ຜູ້ຟັງ.

Verse 29

मथुरायां यदुश्रेष्ठो दाशार्ह इति विश्रुतः । बभूव राजा मतिमान्महोत्साहो महाबलः

ໃນເມືອງມະຖຸຣາ ມີກະສັດຜູ້ເປັນເລີດໃນວົງຍະດຸ ມີນາມລືຊາວ່າ ‘ດາຊາຣຫະ’; ທ່ານມີປັນຍາຮອບຄອບ ມີຄວາມພາກພຽນຍິ່ງ ແລະມີພະລັງອັນໃຫຍ່.

Verse 30

शास्त्रज्ञो नयवाक्छूरो धैर्यवानमितद्युतिः । अप्रधृष्यः सुगंभीरः संग्रामेष्वनिवर्त्तितः

ທ່ານເປັນຜູ້ຮູ້ຊ່ຽວຊານໃນຊາສຕຣາ ກ້າຫານໃນຖ້ອຍຄຳແລະອຸບາຍແຫ່ງລັດ; ມີຄວາມອົດທົນ ແລະມີຣັດສະໝີອັນຫາປະມານບໍ່ໄດ້ ບໍ່ອາດຖືກປະຫານ ສຸຂຸມລຶກຊຶ້ງ ແລະບໍ່ເຄີຍຖອຍໃນສົງຄາມ.

Verse 31

महारथो महेष्वासो नानाशास्त्रार्थकोविदः । वदान्यो रूपसंपन्नो युवा लक्ष णसंयुतः

ພຣະອົງເປັນມະຫາຣະຖີ ນັກທະນູຜູ້ກ້າແກ່ ແລະຊໍານານໃນອັດຖະຄວາມແຫ່ງຊາສະຕຣາຫຼາຍປະການ। ມີໃຈທານ ຮູບງາມ ແລະໜຸ່ມວັຍ ພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນ ແລະຄຸນທຳອັນສູງສົ່ງ।

Verse 32

स काशिराजतनयामुपयेमे वराननाम् । कांतां कलावतीं नाम रूपशीलगुणान्विताम्

ພຣະອົງໄດ້ອະພິເສກກັບພຣະທິດາແຫ່ງກະສັດກາສີ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມແລະສະຫວ່າງໄສ ນາມວ່າ ກະລາວະຕີ ຜູ້ພ້ອມດ້ວຍຮູບງາມ ຄວາມປະພຶດດີ ແລະຄຸນທຳ।

Verse 33

कृतोद्वाहः स राजेंद्रः संप्राप्य निजमंदिरम् । रात्रौ तां शयनारूढां संगमाय समाह्वयत्

ເມື່ອພິທີອະພິເສກສໍາເລັດ ພຣະຣາຊາຜູ້ເປັນຈອມກະສັດໄດ້ກັບສູ່ພຣະຣາຊວັງຂອງພຣະອົງ। ຍາມຄ່ໍາເຫັນນາງຂຶ້ນນອນເທິງຕຽງແລ້ວ ຈຶ່ງເອີ້ນນາງເພື່ອການຮ່ວມຄູ່ສາມີພັນລະຍາ।

Verse 34

सा स्वभर्त्रा समाहूता बहुशः प्रार्थिता सती । न बबंध मनस्तस्मिन्न चागच्छ तदंतिकम्

ແມ່ນແຕ່ຖືກສາມີເອີ້ນ ແລະວິງວອນຫຼາຍເທື່ອ ນາງຜູ້ມີສິນທຳກໍບໍ່ໄດ້ຜູກໃຈຍິນຍອມ ແລະບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃກ້ພຣະອົງ।

Verse 35

संगमाय यदाहूता नागता निजवल्लभा । बलादाहर्तुकामस्तामुदतिष्ठन्महीपतिः

ເມື່ອເອີ້ນນາງເພື່ອການຮ່ວມຄູ່ແຕ່ນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກບໍ່ມາ ພຣະຣາຊາຜູ້ຄອງແຜ່ນດິນຈຶ່ງລຸກຂຶ້ນ ດ້ວຍຄວາມປະສົງຈະນໍານາງມາໂດຍກໍາລັງ।

Verse 36

राज्ञ्युवाच । मा मां स्पृश महाराज कारणज्ञां व्रते स्थिताम् । धर्माधर्मौ विजानासि मा कार्षीः साहसं मयि

ນາງພຣະມະເຫສີກ່າວວ່າ: “ໂອ ມະຫາຣາຊາ ຢ່າແຕະຕ້ອງຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ເຫດ ແລະຕັ້ງມັ່ນໃນວຣະຕ (ພຣະວິນັຍ). ທ່ານຮູ້ທັນທັງທຳ ແລະອະທຳ—ຢ່າກະທຳຄວາມຮຸນແຮງ ຫຼືຄວາມຫຸນຫັນຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ”

Verse 37

क्वचित्प्रियेण भुक्तं यद्रोचते तु मनीषिणाम् । दंपत्योः प्रीतियोगेन संगमः प्रीतिवर्द्धनः

ບາງຄັ້ງ ສິ່ງທີ່ຮັບມາຈາກຜູ້ຮັກ ກໍເປັນທີ່ພໍໃຈແກ່ຜູ້ຮູ້ທັນ. ສໍາລັບຄູ່ຜົວເມຍ ການຮ່ວມກັນທີ່ເກີດຈາກຄວາມຮັກຮ່ວມໃຈ ຍ່ອມເພີ່ມພູນຄວາມຮັກ

Verse 38

प्रियं यदा मे जायेत तदा संगस्तु ते मयि । का प्रीतिः किं सुखं पुंसां बलाद्भोगेन योषिताम्

ເມື່ອຄວາມຮັກເກີດຂຶ້ນໃນໃຈຂ້າພະເຈົ້າ ເມື່ອນັ້ນຈຶ່ງຈະມີການຮ່ວມກັນກັບທ່ານ. ຄວາມຮັກອັນໃດ ຄວາມສຸກອັນໃດ ທີ່ຊາຍຈະໄດ້ຈາກການບັງຄັບເສບສະຕຣີດ້ວຍກໍາລັງ?

Verse 39

अप्रीतां रोगिणीं नारीमंतर्वत्नीं धृतव्रताम् । रजस्वलामकामां च न कामेत बलात्पुमान्

ຊາຍບໍ່ຄວນປາຖະໜາສະຕຣີດ້ວຍການບັງຄັບ ຖ້ານາງບໍ່ພໍໃຈ ເຈັບໄຂ້ ຖືພາ ຕັ້ງມັ່ນໃນວຣະຕ ຢູ່ໃນລະດູເລືອດ ຫຼືບໍ່ມີຄວາມປາຖະໜາ

Verse 40

प्रीणनं लालनं पोषं रंजनं मार्दवं दयाम् । कृत्वा वधूमुपगमेद्युवतीं प्रेमवान्पतिः । युवतौ कुसुमे चैव विधेयं सुखमिच्छता

ຜົວຜູ້ມີຄວາມຮັກ ຄວນເຮັດໃຫ້ເຈົ້າສາວພໍໃຈກ່ອນ ທັງທະນຸຖະນອມ ບໍາລຸງລ້ຽງ ດູແລໃຫ້ຊື່ນບານ ແລະສະແດງຄວາມອ່ອນໂຍນກັບເມດຕາ; ແລ້ວຈຶ່ງເຂົ້າໄປຫາເຈົ້າສາວວັຍໜຸ່ມ. ຜູ້ປາຖະໜາຄວາມສຸກ ຄວນປະພຶດຕໍ່ຍິງວັຍໜຸ່ມດຸດດອກໄມ້

Verse 41

इत्युक्तोऽपि तया साध्व्या स राजा स्मरविह्वलः । बलादाकृष्य तां हस्ते परिरेभे रिरंसया

ແມ່ນແຕ່ນາງຜູ້ດີງາມໄດ້ຕັກເຕືອນແລ້ວ ກະສັດຜູ້ຖືກກາມຄອບງຳກໍຍັງຈັບມືນາງດ້ວຍກຳລັງ ແລະກອດນາງດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາໃນຄວາມສຸກ.

Verse 42

तां स्पृष्टमात्रां सहसा तप्तायःपिंडसन्निभाम् । निर्दहंतीमिवात्मानं तत्याज भयविह्वलः

ທັນທີທີ່ແຕະນາງ ນາງກໍຄືກັບກ້ອນເຫຼັກຮ້ອນແດງ; ດັ່ງກຳລັງເຜົາໄໝ້ຕົນເອງ ກະສັດກໍສະດຸ້ງກົວ ສັ່ນໄຫວ ແລ້ວປ່ອຍນາງໄປ.

Verse 43

राजोवाच । अहो सुमहदाश्चर्यमिदं दृष्टं तव प्रिये । कथमग्निसमं जातं वपुः पल्लवकोमलम्

ກະສັດກ່າວວ່າ: “ໂອ້! ນາງຜູ້ຮັກ ຂ້າໄດ້ເຫັນອັດສະຈັນຢ່າງໃຫຍ່. ກາຍຂອງເຈົ້າທີ່ນຸ່ມດັ່ງຍອດອ່ອນ ໄຍຈຶ່ງກາຍເປັນດັ່ງໄຟ?”

Verse 44

इत्थं सुविस्मितो राजा भीतः सा राजवल्लभा । प्रत्युवाच विहस्यैनं विनयेन शुचिस्मिता

ດັ່ງນັ້ນ ກະສັດຢືນຢູ່ດ້ວຍຄວາມພິສົດແລະຄວາມຢ້ານ. ນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງກະສັດ ຍິ້ມຢ່າງບໍລິສຸດ ຫົວເບົາໆ ແລ້ວຕອບດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມ.

Verse 45

राज्ञ्युवाच । राजन्मम पुरा बाल्ये दुर्वासा मुनिपुंगवः । शैवीं पंचाक्षरीं विद्यां कारुण्येनोपदिष्टवान्

ພຣະມະເຫສີກ່າວວ່າ: “ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ ໃນຍາມຂ້ອຍຍັງເປັນເດັກ ໃນການກ່ອນ ພຣະມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ທຸຣວາສາ ໄດ້ເມດຕາສອນຂ້ອຍໃຫ້ຮູ້ວິທະຍາປັນຈາກສະຣີແຫ່ງໄສວະ.”

Verse 46

तेन मंत्रानुभावेन ममांगं कलुषोज्झितम् । स्प्रष्टुं न शक्यते पुंभिः सपापैर्देवैवर्जितैः

ດ້ວຍອານຸພາບແຫ່ງມັນຕຣານັ້ນ ກາຍຂ້າພະເຈົ້າພົ້ນຈາກມົນທິນ; ບຸລຸດຜູ້ແບກບາບ ແລະຂາດຈັນຍາແຫ່ງເທວະ ບໍ່ອາດແຕະຕ້ອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້।

Verse 47

त्वया राजन्प्रकृतिना कुलटागणिकादयः । मदिरास्वादनिरता निषेव्यंते सदा स्त्रियः

ໂອ ພະຣາຊາ ໂດຍນິສັຍຂອງພະອົງເອງ ພະອົງຄົບຫາສະຕຣີຈຳພວກນາງຄຸລະຕາ ແລະນາງຄະນິກາ ຜູ້ຕິດໃນລົດສຸຣາຢູ່ເສມອ।

Verse 48

न स्नानं क्रियते नित्यं न मंत्रो जप्यते शुचिः । नाराध्यते त्वयेशानः कथं मां स्प्रष्टुमर्हसि

ເຈົ້າບໍ່ອາບນ້ຳເປັນນິດ ບໍ່ສວດມັນຕຣາດ້ວຍຄວາມບໍລິສຸດ ແລະບໍ່ບູຊາອີສານະ (ພຣະສິວະ) ແລ້ວຈະສົມຄວນແຕະຕ້ອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ?

Verse 49

राजोवाच तां समाख्याहि सुश्रोणि शैवीं पंचाक्षरीं शुभाम् । विद्याविध्वस्तपापोऽहं त्वयीच्छामि रतिं प्रिये

ພະຣາຊາກ່າວວ່າ: “ໂອ ນາງຜູ້ມີສະໂພກງາມ ຈົ່ງບອກມັນຕຣາປັນຈາກສະຣີອັນເປັນມົງຄຸນແຫ່ງພຣະສິວະໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ. ເມື່ອບາບຂອງຂ້າພະເຈົ້າຖືກທຳລາຍໂດຍວິທະຍານັ້ນ ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະຮ່ວມສະຫມັກກັບເຈົ້າ.”

Verse 50

राज्ञ्युवाच । नाहं तवोपदेशं वै कुर्यां मम गुरुर्भवान् । उपातिष्ठ गुरुं राजन्गर्गं मंत्र विदांवरम्

ພຣະຣາຊິນີກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ອາດໃຫ້ຄຳສອນແກ່ພະອົງໄດ້ ເພາະພະອົງເປັນສາມີ ແລະເປັນຜູ້ຄວນເຄົາລົບດຸຈຄູຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ໂອ ພະຣາຊາ ຈົ່ງເຂົ້າໄປຫາຄູຣຸ ກັຣກະ ຜູ້ເລີດໃນຫມູ່ຜູ້ຮູ້ມັນຕຣາ.”

Verse 51

सूत उवाच । इति संभाषमाणौ तौ दंपती गर्गसन्निधिम् । प्राप्य तच्चरणौ मूर्ध्ना ववंदाते कृताञ्जली

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອສົນທະນາກັນດັ່ງນັ້ນ ສາມີພັນລະຍາຄູ່ນັ້ນໄດ້ເຂົ້າເຖິງສຳນັກຂອງຣິຊິ ກາຣກະ; ແລ້ວນຳສີສະວາງໄວ້ທີ່ພຣະບາດ ແລະກາບດ້ວຍມືປະນົມ।

Verse 52

अथ राजा गुरुं प्रीतमभिपूज्य पुनःपुनः । समाचष्ट विनीतात्मा रहस्यात्ममनोरथम्

ຕໍ່ມາ ພຣະຣາຊາຜູ້ມີໃຈອ່ອນນ້ອມ ໄດ້ບູຊາກູຣູຜູ້ປິຕິຍິນດີນັ້ນຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ; ແລ້ວຈຶ່ງເຜີຍຄວາມປາຖະໜາລັບລຶກໃນດວງໃຈຂອງຕົນ।

Verse 53

राजोवाच । कृतार्थं मां कुरु गुरो संप्राप्तं करुणार्द्रधीः । शैवीं पंचाक्षरीं विद्यामुपदेष्टुं त्वमर्हसि

ພຣະຣາຊາກ່າວວ່າ: ໂອ້ ກູຣູເທວະ ຂໍໃຫ້ຊີວິດຂ້າພະເຈົ້າສຳເລັດສົມປາດຖະໜາ. ດ້ວຍໃຈອ່ອນລົງເພາະກະລຸນາ ທ່ານໄດ້ມາເຖິງນີ້; ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຄວນປະທານອຸປເທດ «ປັນຈາກສະຣີ» ແຫ່ງໄສວະໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ।

Verse 54

अनाज्ञातं यदाज्ञातं यत्कृतं राजकर्मणा । तत्पापं येन शुद्ध्येत तन्मंत्रं देहि मे गुरो

ບາບໃດທີ່ເກີດຈາກໜ້າທີ່ແຫ່ງຣາຊະກິດ ຈະຮູ້ຫຼືບໍ່ຮູ້ກໍຕາມ ໂອ້ ກູຣູ ຂໍທ່ານປະທານມັນຕຣາໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ ເພື່ອໃຫ້ຄວາມຜິດນັ້ນຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ।

Verse 55

एवमभ्यर्थितो राज्ञा गर्गो ब्राह्मणपुंगवः । तौ निनाय महापुण्यं कालिंद्यास्तटमुत्तमम्

ເມື່ອຖືກພຣະຣາຊາອ້ອນວອນດັ່ງນັ້ນ ກາຣກະ ຜູ້ເປັນຍອດໃນຫມູ່ພຣາຫມັນ ໄດ້ນຳສາມີພັນລະຍາຄູ່ນັ້ນໄປຍັງຝັ່ງອັນປະເສີດ ແລະເປັນມະຫາບຸນ ຂອງແມ່ນ້ຳກາລິນດີ (ຍະມຸນາ)។

Verse 56

तत्र पुण्यतरोर्मूले निषण्णोऽथ गुरुः स्वयम् । पुण्यतीर्थजले स्नातं राजानं समुपोषितम्

ທີ່ນັ້ນ ຢູ່ໂຄນຕົ້ນໄມ້ອັນເປັນມົງຄຸນ ພຣະຄູຣຸໄດ້ນັ່ງລົງດ້ວຍພຣະອົງເອງ. ພຣະຣາຊາອາບນ້ຳໃນນ້ຳຕີຣຖະອັນສັກສິດ ແລະຖືອຸປະວາສ ຈຶ່ງຢືນພ້ອມຢູ່.

Verse 57

प्राङ्मुखं चोपवेश्याथ नत्वा शिवपदाम्बुजम् । तन्मस्तके करं न्यस्य ददौ मंत्रं शिवात्मकम्

ພຣະອົງໃຫ້ພຣະຣາຊານັ່ງຫັນໜ້າໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ ແລະນົບນ້ອມຕໍ່ດອກບົວບາດຂອງພຣະສິວະ. ແລ້ວວາງມືໄວ້ເທິງສີສະຂອງພຣະຣາຊາ ແລະປະທານມັນຕຣາອັນມີພຣະສິວະເປັນແກ່ນສານ.

Verse 58

तन्मंत्रधारणादेव तद्गुरोर्हस्तसंगमात् । निर्ययुस्तस्य वपुषो वायसाः शतकोटयः

ດ້ວຍການຮັບຖືມັນຕຣານັ້ນເທົ່ານັ້ນ ແລະດ້ວຍການສຳຜັດມືຂອງພຣະຄູຣຸ ຈາກກາຍຂອງພຣະຣາຊາໄດ້ມີຝູງກາອອກມາ ນັບໄດ້ເປັນຮ້ອຍໂກດິ.

Verse 59

ते दग्धपक्षाः क्रोशंतो निपतंतो महीतले । भस्मीभूतास्ततः सर्वे दृश्यंते स्म सहस्रशः

ພວກມັນປີກໄໝ້ເກີນ ຮ້ອງຄາງແລະຕົກລົງສູ່ພື້ນດິນ. ແລ້ວທັງໝົດກໍກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າ ປາກົດເຫັນເປັນພັນໆ.

Verse 60

दृष्ट्वा तद्वायसकुलं दह्यमानं सुविस्मितौ । राजा च राजमहिषी तं गुरुं पर्यपृच्छताम्

ເມື່ອເຫັນຝູງການັ້ນກຳລັງໄໝ້ ພຣະຣາຊາແລະພຣະມະເຫສີກໍພິສວົງຢ່າງຍິ່ງ. ແລ້ວທັງສອງໄດ້ທູນຖາມພຣະຄູຣຸນັ້ນ.

Verse 61

भगवन्निदमाश्चर्यं कथं जातं शरीरतः । वायसानां कुलं दृष्टं किमेतत्साधु भण्यताम्

ໂອ ພຣະພະຄະວານ! ນີ້ແມ່ນເລື່ອງນ່າອັດສະຈັນ—ມັນເກີດຂຶ້ນຈາກກາຍໄດ້ແນວໃດ? ເຫັນຝູງກາທັງໝົດ; ນີ້ແມ່ນຫຍັງ? ຂໍໂປດອະທິບາຍໃຫ້ຖືກຕ້ອງ.

Verse 62

श्रीगुरुरुवाच राजन्भवसहस्रेषु भवता परिधावता । संचितानि दुरन्तानि संति पापान्यनेकशः

ພຣະຄູອາຈານຜູ້ຄວນນົບນ້ອມກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣະຣາຊາ, ທ່ານໄດ້ພະເນຈອນຜ່ານການເກີດນັບພັນ; ບາບນານາອັນຍາກຈະໝົດໄດ້ ໄດ້ສະສົມໄວ້ຫຼາຍ.

Verse 63

तेषु जन्मसहस्रेषु यानि पुण्यानि संति ते । तेषामाधिक्यतः क्वापि जायते पुण्ययोनिषु

ໃນບັນດາການເກີດນັບພັນນັ້ນ ບຸນ(ປຸນຍະ)ໃດທີ່ທ່ານມີ ເມື່ອບຸນນັ້ນເກີນເດັ່ນຂຶ້ນ ສັດຈິດຈຶ່ງໄດ້ເກີດໃນຄັນອັນເປັນມົງຄຸນ ແລະມີບຸນສູງ.

Verse 64

तथा पापीयसीं योनिं क्वचित्पापेन गच्छति । साम्ये पुण्यान्ययोश्चैव मानुषीं योनिमाप्तवान्

ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ເນື່ອງຈາກບາບ ບາງຄັ້ງສັດຈິດຈຶ່ງໄປສູ່ຄັນທີ່ຕໍ່າຊ້າຍກວ່າ; ແຕ່ເມື່ອບຸນແລະບາບສົມດຸນກັນ ຈຶ່ງໄດ້ກໍາເນີດເປັນມະນຸດ.

Verse 66

कोटयो ब्रह्महत्यानामगम्यागम्यकोटयः । स्वर्णस्तेयसुरापानभ्रूणहत्या दिकोटयः । भवकोटिसहस्रेषु येऽन्ये पातकराशयः

ມີບາບເປັນໂກຕິໆ ເຊັ່ນ ພຣະຫມະຫັດຍາ (ຂ້າພຣາຫມັນ) ມີໂກຕິຊ້ອນໂກຕິແຫ່ງການສຳພັນຕ້ອງຫ້າມ ແລະມີໂກຕິໃນທຸກທິດຂອງອາຊະຍາກຳ ເຊັ່ນ ລັກຄຳ ດື່ມສຸລາ ຂ້າທາຣົກໃນຄັນ—ພ້ອມທັງກອງພາຕະກະອື່ນໆ ທີ່ສະສົມມາໃນການເກີດນັບພັນໂກຕິ.

Verse 67

क्षणाद्भस्मीभवंत्येव शैवे पंचाक्षरे धृते । आसंस्तवाद्य राजेंद्र दग्धाः पातककोटयः

ເມື່ອຍຶດຖື ແລະ ປະຕິບັດ “ປັນຈາກຊະຣີ ແຫ່ງພຣະສິວະ” ຢ່າງໝັ້ນຄົງ ບາບທັງຫຼາຍຈະກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າໃນພິບຕາ. ໂອ ພຣະຣາຊາ, ມື້ນີ້ບາບນັບໂກດິຈາກທ່ານຖືກເຜົາຫມົດແລ້ວ.

Verse 68

अनया सह पूतात्मा विहरस्व यथासुखम् । इत्याभाष्य मुनिश्रेष्ठस्तं मंत्रमुपदिश्य च

“ຈົ່ງຢູ່ກັບນາງ ໂດຍໃຈບໍລິສຸດ ແລະ ສະເຫຼີມສຸກຕາມທີ່ປາຖະໜາ” ເມື່ອກ່າວແລ້ວ ມຸນີຜູ້ປະເສີດກໍໄດ້ສອນມັນຕຣານັ້ນໃຫ້ເຂົາດ້ວຍ

Verse 69

शैवी पंचाक्षरी विद्या यदा ते हृदयं गता । अघानां कोटयस्त्वत्तः काकरूपेण निर्गताः

ເມື່ອວິທະຍາ “ປັນຈາກຊະຣີ ແຫ່ງພຣະສິວະ” ເຂົ້າສູ່ດວງໃຈຂອງທ່ານ ບາບນັບໂກດິກໍອອກຈາກທ່ານໄປ ໃນຮູບເປັນຝູງກາ

Verse 70

ततः स्वभवनं प्राप्य रेजतुःस्म महाद्युती राजा दृढं समाश्लिष्य पत्नीं चन्दनशीतलाम् । संतोषं परमं लेभे निःस्वः प्राप्य यथा धनम्

ຕໍ່ມາເມື່ອໄປຮອດເຮືອນຂອງຕົນ ຄູ່ຜູ້ມີຮັດສະມີນັ້ນກໍສ່ອງສະຫວ່າງ. ພຣະຣາຊາກອດພຣະມະເຫສີຜູ້ເຢັນດຸຈໄມ້ຈັນທະນ໌ຢ່າງແນ່ນຫນາ ແລະໄດ້ຄວາມອິ່ມໃຈສູງສຸດ—ດຸຈຄົນຍາກໄດ້ຊັບສົມບັດ

Verse 71

अशेषवेदोपनिषत्पुराणशास्त्रावतंसोऽयमघांतकारी । पंचाक्षरस्यैव महाप्रभावो मया समासात्कथितो वरिष्ठः

ຄຳສອນນີ້ເປັນດຸຈມົງກຸດແຫ່ງພຣະເວດ ອຸປະນິສັດ ປຸຣານະ ແລະ ສາດສະຕຣາທັງປວງ ແລະເປັນຜູ້ທຳລາຍບາບ. ໂອ ທ່ານຜູ້ປະເສີດ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວໂດຍຫຍໍ້ເຖິງອານຸພາບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງປັນຈາກຊະຣະເທົ່ານັ້ນ

Verse 120

तस्मात्सर्वप्रदो मंत्रः सोऽयं पञ्चाक्षरः स्मृतः । स्त्रीभिः शूद्रैश्च संकीर्णैर्धार्यते मुक्तिकांक्षिभिः

ດັ່ງນັ້ນ ມົນຕຣາຜູ້ປະທານພອນທັງປວງນີ້ ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ “ປັນຈາກສະຣະ” ມົນຕຣາຫ້າພະຍາງ. ຜູ້ປາຖະໜາໂມກສະ ບໍ່ວ່າແມ່ຍິງ ຊູດຣະ ຫຼືຜູ້ມີຊາດປົນກໍພຶງຖືໄວ້ແລະສວດຈະປະ