Adhyaya 9

Verse 1

ऋषय ऊचुः । साधुसाधु महाभाग त्वया कथितमुत्तमम् । आख्यानं पुनरन्यत्र विचित्रं वक्तुमर्हसि

ພວກລຶສີກ່າວວ່າ: “ສາທຸ ສາທຸ ໂອ ທ່ານຜູ້ມີວາສນາ! ຖ້ອຍຄຳທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວນັ້ນປະເສີດຍິ່ງ. ບັດນີ້ທ່ານຄວນເລົ່າອາຂະຍານອັນພິສົດຈາກບ່ອນອື່ນອີກເລື່ອງໜຶ່ງ.”

Verse 2

सूत उवाच । विदर्भविषये पूर्वमासीदेको द्विजोत्तमः । वेदमित्र इति ख्यातो वेद शास्त्रार्थवित्सुधीः

ສູຕະກ່າວວ່າ: “ໃນການກ່ອນ ໃນແດນວິດັຣພະ ມີພຣາຫມັນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຜູ້ໜຶ່ງອາໄສຢູ່. ທ່ານເປັນທີ່ຮູ້ຈັກນາມ ‘ເວດະມິຕຣະ’ ເປັນບັນດິດຜູ້ຮູ້ອັດຖະແຫ່ງເວດ ແລະ ຊາສຕຣະ.”

Verse 3

तस्यासीदपरो विप्रः सखा सारस्वताह्वयः । तावुभौ परमस्निग्धावेकदेशनिवासिनौ

“ທ່ານມີພຣາຫມັນອີກຜູ້ໜຶ່ງເປັນສະຫາຍ ຊື່ ‘ສາຣັສວະຕະ’. ທັງສອງສະນິທສະໜິມຢ່າງຍິ່ງ ແລະ ອາໄສຢູ່ໃນຖິ່ນດຽວກັນ.”

Verse 4

वेदमित्रस्य पुत्रोऽभूत्सुमेधा नाम सुव्रतः । सारस्वतस्य तनयः सोमवानिति विश्रुतः

“ເວດະມິຕຣະມີບຸດຊື່ ‘ສຸເມທາ’ ຜູ້ຖືວຣະຕະອັນງາມ; ແລະ ບຸດຂອງສາຣັສວະຕະ ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກນາມ ‘ໂສມະວານ’.”

Verse 5

उभौ सवयसौ बालौ समवेषौ समस्थिती । समं च कृतसंस्कारौ सम विद्यौ बभूवतुः

“ທັງສອງເປັນເດັກນ້ອຍອາຍຸເທົ່າກັນ ແຕ່ງກາຍ ແລະ ທ່າທາງກໍຄ້າຍຄືກັນ. ພິທີສັງສະກາຣະກໍຖືກປະກອບໃຫ້ເທົ່າທຽມ ແລະ ໃນວິຊາຄວາມຮູ້ກໍເສມອກັນ.”

Verse 6

सांगानधीत्य तौ वेदांस्तर्कव्याकरणानि च । इतिहासपुराणानि धर्मशास्त्राणि कृत्स्नशः

ເມື່ອໄດ້ສຶກສາພຣະເວດພ້ອມດ້ວຍເວດາງຄະທັງຫຼາຍຈົນຊໍານານ ແລະໄດ້ຮຽນຕັກກະກັບວະຍາກະຣະນະ ພວກເຂົາຍັງໄດ້ສຶກສາອິຕິຫາສະ ແລະປຸຣານະ ພ້ອມທັງທັມມະສາດຕະຣະ ຢ່າງຄົບຖ້ວນທັງມວນ।

Verse 7

सर्वविद्याकुशलिनौ बाल्य एव मनीषिणौ । प्रहर्षमतुलं पित्रोर्ददतुः सकलैर्गुणैः

ແຕ່ເດັກນ້ອຍມາ ທັງສອງຜູ້ມີປັນຍາກໍຊໍານານໃນວິຊາທຸກສາຂາ; ດ້ວຍຄຸນງາມຄວາມດີອັນຄົບຖ້ວນ ຈຶ່ງໃຫ້ຄວາມປິຕິຍິນດີອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ແກ່ບິດາມານດາ।

Verse 8

तावेकदा स्वतनयौ तावुभौ ब्राह्मणोत्तमौ । आहूयावोचतां प्रीत्या षोड शाब्दौ शुभाकृती

ມື້ໜຶ່ງ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດທັງສອງ ຜູ້ມີຮູບອັນເປັນມົງຄຸນ ໄດ້ເອີ້ນລູກຊາຍທັງສອງຂອງຕົນມາ ແລ້ວກ່າວດ້ວຍຄວາມຮັກໃຄ່ ເປັນຖ້ອຍຄໍາສິບຫົກຄໍາ।

Verse 9

हे पुत्रकौ युवां बाल्ये कृतविद्यौ सुवर्चसौ । वैवाहिकोयं समयो वर्तते युवयोः समम्

“ໂອ ລູກຮັກທັງສອງ, ເຈົ້າໄດ້ສໍາເລັດການຮຽນຮູ້ຕັ້ງແຕ່ເດັກ ແລະສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຄວາມດີເລີດ. ບັດນີ້ເວລາອັນຄວນແກ່ການແຕ່ງງານໄດ້ມາຮອດແກ່ເຈົ້າທັງສອງແລ້ວ.”

Verse 10

इमं प्रसाद्य राजानं विदर्भेशं स्वविद्यया । ततः प्राप्य धनं भूरि कृतोद्वाहौ भविष्यथः

“ຈົ່ງໃຫ້ກະສັດອົງນີ້—ເຈົ້າແຫ່ງວິທັຣພະ—ພໍໃຈດ້ວຍວິຊາຄວາມຮູ້ຂອງເຈົ້າ; ແລ້ວເມື່ອໄດ້ຊັບສິນອັນຫຼາຍ ເຈົ້າທັງສອງຈະສາມາດຈັດພິທີແຕ່ງງານໃຫ້ສໍາເລັດໄດ້.”

Verse 11

एवमुक्तौ सुतौ ताभ्यां तावुभौ द्विजनंदनौ । विदर्भराजमासाद्य समतोषयतां गुणैः

ເມື່ອໄດ້ຮັບຄໍາສອນຈາກບິດາມານດາແລ້ວ ບຸດທັງສອງ—ເປັນຄວາມປິຕິຂອງພວກທະວິຊະ—ໄດ້ເຂົ້າໄປພົບກະສັດແຫ່ງວິດັຣພະ ແລະເຮັດໃຫ້ພຣະອົງພໍໃຈດ້ວຍຄຸນງາມຄວາມດີຂອງຕົນ।

Verse 12

विद्यया परितुष्टाय तस्मै द्विजकुमारकौ । विवाहार्थं कृतोद्योगौ धनहीनावशंसताम्

ຕໍ່ກະສັດນັ້ນຜູ້ພໍໃຈໃນວິຊາຄວາມຮູ້ຂອງເຂົາ ພຣາຫມະນຸ່ມທັງສອງ ແມ່ນແມ່ນຂາດທຣັບ ກໍໄດ້ທູນຂໍ ວ່າພວກເຂົາກໍາລັງພາກພຽນເພື່ອການແຕ່ງງານ।

Verse 13

तयोरपि मतं ज्ञात्वा स विदर्भमहीपतिः । प्रहस्य किंचित्प्रोवाच लोकतत्त्वविवित्सया

ເມື່ອຮູ້ເຈດຕະນາຂອງເຂົາທັງສອງແລ້ວ ກະສັດແຫ່ງວິດັຣພະກໍຍິ້ມນ້ອຍໆ ແລະກ່າວຄໍາບາງປະການ ເພາະປາດຖະນາຈະຮູ້ແກ່ນແທ້ແຫ່ງວິຖີໂລກ।

Verse 14

आस्ते निषधराजस्य राज्ञी सीमंतिनी सती । सोमवारे महादेवं पूजयत्यंबिकायुतम्

ມີພຣະມະເຫສີຜູ້ຮັກສາພຣະຈັນທະວິນັຍ ນາມວ່າ ສີມັນຕິນີ ຂອງກະສັດແຫ່ງນິສະທະ; ໃນວັນຈັນ ນາງບູຊາພຣະມະຫາເທວະ ພ້ອມດ້ວຍພຣະອັມບິກາ।

Verse 15

तस्मिन्दिने सपत्नीकान्द्विजाग्र्यान्वेदवित्तमान् । संपूज्य परया भक्त्या धनं भूरि ददाति च

ໃນວັນນັ້ນ ນາງໄດ້ນະມັດສະການບູຊາພຣາຫມະນຜູ້ປະເສີດ ຜູ້ຮູ້ແຈ້ງໃນພຣະເວທ ພ້ອມດ້ວຍພັນລະຍາຂອງທ່ານທັງຫຼາຍ ດ້ວຍພະສັດທາອັນສູງສຸດ ແລະຍັງຖວາຍທານເປັນຊັບສິນຫຼາຍມາກອີກດ້ວຍ।

Verse 16

अतोऽत्र युवयोरैको नारीविभ्रमवेषधृक् । एकस्तस्या पतिर्भूत्वा जायेतां विप्रदंपती

ດັ່ງນັ້ນ ຢູ່ນີ້ ໃຫ້ຄົນໜຶ່ງໃນພວກເຈົ້າສອງຄົນ ປອມໂຕແລະວາງທ່າທາງເປັນຍິງ, ອີກຄົນໜຶ່ງເປັນຜົວຂອງນາງ—ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະປາກົດເປັນຄູ່ພຣາຫມັນ.

Verse 17

युवां वधूवरौ भूत्वा प्राप्य सीमंतिनीगृहम् । भुक्त्वा भूरि धनं लब्ध्वा पुनर्यातं ममांमतिकम्

ພວກເຈົ້າສອງຄົນຈົ່ງເປັນເຈົ້າສາວແລະເຈົ້າບ່າວ ເຂົ້າໄປຫາເຮືອນຂອງນາງຜູ້ສູງສົງນັ້ນ; ຮັບປະທານຢູ່ນັ້ນ ໄດ້ຊັບສິນຫຼາຍແລ້ວ ຈຶ່ງກັບຄືນຕາມຄວາມປະສົງຂອງຂ້າ.

Verse 18

इति राज्ञा समादिष्टौ भीतौ द्विजकुमारकौ । प्रत्यूचतुरिदं कर्म कर्तुं नौ जायते भयम्

ເມື່ອຖືກກະສັດສັ່ງການແລ້ວ ລູກຊາຍພຣາຫມັນສອງຄົນຜູ້ຫວາດຫວັນ ຈຶ່ງຕອບວ່າ: “ພວກເຮົາຢ້ານການກະທຳກິດນີ້.”

Verse 19

देवतासु गुरौ पित्रोस्तथा राजकुलेषु च । कौटिल्यमाचरन्मोहात्सद्यो नश्यति सान्वयः

ຜູ້ໃດໂດຍຄວາມຫຼົງ ປະພຶດຄວາມຄົດຄຽວຕໍ່ເທວະ, ຕໍ່ຄູອາຈານ, ຕໍ່ພໍ່ແມ່ ຫຼືໃນວົງວັງກະສັດ ຍ່ອມເຮັດໃຫ້ວົງຕະກູນແລະເກຍດສັກສີພິນາດໄປໂດຍໄວ.

Verse 20

कथमंतर्गृहं राज्ञां छद्मना प्रविशेत्पुमान् । गोप्यमानमपिच्छद्म कदाचित्ख्यातिमेष्यति

ມະນຸດຈະເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງພາຍໃນຂອງກະສັດດ້ວຍການຫຼອກລວງໄດ້ແນວໃດ? ແມ່ນແຕ່ການປອມໂຕທີ່ປິດບັງໄວ້ ກໍຈະມີວັນໜຶ່ງຖືກເປີດເຜີຍໃຫ້ຮູ້.

Verse 21

ये गुणाः साधिताः पूर्वं शीलाचारश्रुतादिभिः । सद्यस्ते नाशमायांति कौटिल्य पथगामिनः

ຄຸນຄ່າທີ່ເຄີຍສັ່ງສົມໄວ້ກ່ອນດ້ວຍສີນ ຈັນຍາບັນອັນດີ ແລະການຮຽນຮູ້ພຣະສຣຸຕິເປັນຕົ້ນ—ຄຸນນັ້ນຍ່ອມສູນໄປໄວສໍາລັບຜູ້ເດີນທາງຄົດຄຽວແຫ່ງກົນລວງ।

Verse 22

पापं निंदा भयं वैरं चत्वार्येतानि देहिनाम् । छद्ममार्गप्रपन्नानां तिष्ठंत्येव हि सर्वदा

ບາບ, ຄໍານິນທາ, ຄວາມຢ້ານກົວ, ແລະຄວາມເປັນສັດຕູ—ທັງສີ່ນີ້ຍ່ອມຢູ່ຄູ່ກັບຜູ້ມີກາຍເສມອ, ຜູ້ທີ່ເຂົ້າສູ່ທາງອໍາພາງແລະການຫລອກລວງ।

Verse 23

अत आवां शुभाचारौ जातौ च शुचिनां कुले । वृत्तं धूर्तजनश्लाघ्यं नाश्रयावः कदाचन

ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາສອງຄົນ—ຜູ້ຝຶກຝົນໃນຈັນຍາບັນອັນດີ ແລະເກີດໃນຕະກູນບໍລິສຸດ—ຈະບໍ່ເຄີຍອາໄສວິຖີຊີວິດທີ່ຄົນຫລອກລວງສັນລະເສີນເລີຍ।

Verse 24

राजोवाच । दैवतानां गुरूणां च पित्रोश्च पृथिवीपतेः । शासनस्याप्यलंघ्यत्वात्प्रत्यादेशो न कर्हिचित्

ກະສັດກ່າວວ່າ: “ເນື່ອງຈາກຄໍາສັ່ງຂອງເທວະ, ຂອງຄູບາອາຈານ, ຂອງພໍ່ແມ່ ແລະຂອງເຈົ້າແຜ່ນດິນ ບໍ່ຄວນລ່ວງລະເມີດ; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ຄວນມີການປະຕິເສດໃນການໃດໆ”

Verse 25

एतैर्यद्यत्समादिष्टं शुभं वा यदि वाऽशुभम् । कर्तव्यं नियतं भीतैरप्रमत्तैर्बुभूषुभिः

ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ທ່ານເຫຼົ່ານັ້ນສັ່ງ—ຈະເປັນມົງຄຸນຫຼືອະມົງຄຸນກໍຕາມ—ຜູ້ມີຄວາມເກງກົວດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ, ຜູ້ບໍ່ປະມາດ, ແລະຜູ້ປາຖະໜາຄວາມຢູ່ລອດແລະຄວາມປອດໄພ ພຶງກະທໍາໃຫ້ແນ່ນອນ।

Verse 26

अहो वयं हि राजानः प्रजा यूयं हि संमताः । राजाज्ञया प्रवृत्तानां श्रेयः स्यादन्यथा भयम्

ໂອ້! ພວກເຮົາແມ່ນພະຣາຊາ ແລະພວກເຈົ້າແມ່ນປະຊາຊົນຜູ້ຢູ່ໃຕ້ຄວາມຍິນຍອມຂອງເຮົາ. ຜູ້ໃດປະພຶດຕາມພະຣາຊະບັນຊາ ຍ່ອມໄດ້ຄວາມເກືອກກູນ; ບໍ່ຊັ້ນຈະມີຄວາມຢ້ານກົວ.

Verse 27

अतो मच्छासनं कार्यं भव द्भ्यामविलंबितम् । इत्युक्तौ नरदेवेन तौ तथेत्यूचतुर्भयात्

ດັ່ງນັ້ນ ຄຳສັ່ງຂອງເຮົາ ພວກເຈົ້າທັງສອງຈົ່ງປະຕິບັດໂດຍບໍ່ຊັກຊ້າ. ເມື່ອພະຣາຊາຜູ້ດຸດເທວະໃນມະນຸດກ່າວແລ້ວ ທັງສອງກໍຕອບດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວວ່າ “ເປັນດັ່ງນັ້ນ”

Verse 28

सारस्वतस्य तनयं सामवन्तं नराधिपः । स्त्रीरूपधारिणं चक्रे वस्त्राकल्पां जनादिभिः

ພະຣາຊາໄດ້ໃຫ້ ສາມະວັນຕ໌ ບຸດຂອງ ສາຣັສວະຕະ ສວມຮູບເປັນຍິງ ແລະໃຫ້ຜູ້ຄົນຈັດເຕັມເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ ແລະເຄື່ອງປະດັບສຳລັບການປອມຕົວນັ້ນ

Verse 29

स कृत्रिमोद्भूतकलत्रभावः प्रयुक्तकर्णाभरणांगरागः । स्निग्धाञ्जनाक्षः स्पृहणीयरूपो बभूव सद्यः प्रमदोत्तमाभः

ເມື່ອສວມອາການດຸດເມຍຢ່າງປອມ ປະດັບຕຸ້ມຫູ ທາກາຍດ້ວຍເຄື່ອງຫອມແລະເຄື່ອງແຕ່ງ ແລະຂັບດວງຕາໃຫ້ເຂັ້ມດ້ວຍອັນຊັນອ່ອນນຸ່ມ ລາວກໍກາຍເປັນຜູ້ງາມນ່າຊົມ ນ່າປາຖະໜາ ດຸດນາງສາວຜູ້ຍອດຢ່າງທັນທີ

Verse 30

तावुभौ दंपती भूत्वा द्विजपुत्रौ नृपाज्ञया । जग्मतुर्नैषधं देशं यद्वा तद्वा भवत्विति

ດັ່ງນັ້ນ ລູກຊາຍພຣາຫມັນທັງສອງ ຕາມພະຣາຊະບັນຊາ ຈຶ່ງກາຍເປັນຄູ່ ‘ຜົວເມຍ’ ແລະເດີນທາງໄປຍັງແດນໄນສະທະ ພ້ອມກ່າວວ່າ “ສິ່ງໃດຈະເກີດ ກໍໃຫ້ເກີດເຖີດ”

Verse 31

उपेत्य राजसदनं सोमवारे द्विजोत्तमैः । सपत्नीकैः कृतातिथ्यौ धौतपादौ बभूवतुः

ໃນວັນຈັນ ເມື່ອພວກເຂົາມາຮອດພະລາຊວັງ ບັນດາພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດພ້ອມພັນລະຍາໄດ້ຕ້ອນຮັບດ້ວຍອາຕິຖະຍະ; ລ້າງຕີນໃຫ້ແລ້ວ ຈຶ່ງຖວາຍກຽດແກ່ທັງສອງດັ່ງແຂກຜູ້ຄວນບູຊາ.

Verse 32

सा राज्ञी ब्राह्मणान्सर्वानुपविष्टान्वरासने । प्रत्येकमर्चयांचक्रे सपत्नीकान्द्विजोत्तमान्

ພຣະມະເຫສີເຫັນພຣາຫມັນທັງປວງນັ່ງຢູ່ເທິງອາສນະອັນດີເລີດ ຈຶ່ງບູຊາພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດເຫຼົ່ານັ້ນແຕ່ລະອົງແຍກກັນ ພ້ອມພັນລະຍາຂອງທ່ານທັງຫຼາຍ.

Verse 33

तौ च विप्रसुतौ दृष्ट्वा प्राप्तौ कृतकदंपती । ज्ञात्वा किंचिद्विहस्याथ मेने गौरीमहेश्वरौ

ເມື່ອເຫັນລູກຊາຍພຣາຫມັນທັງສອງມາຮອດໃນຮູບ ‘ຄູ່ຜົວເມຍ’ ທີ່ຈັດຂຶ້ນຢ່າງປອມໆ ພຣະເທວີເຄົາຣີ ແລະ ພຣະມະເຫສະວອນ ກໍເຂົ້າໃຈເລື່ອງນັ້ນ ແລ້ວຍິ້ມເບົາໆ.

Verse 34

आवाह्य द्विजमुख्येषु देवदेवं सदाशिवम् । पत्नीष्वावाहयामास सा देवीं जगदंबिकाम्

ນາງໄດ້ອາວາຫນະ (ເຊີນສະຖິດ) ພຣະສະດາຊິວະ ເທວະເທວາ ໃຫ້ສະຖິດໃນພຣາຫມັນຜູ້ເປັນຫົວໜ້າ ແລະໄດ້ອາວາຫນະ ພຣະເທວີຈະກະດຳບິກາ ໃຫ້ສະຖິດໃນພັນລະຍາຂອງພວກເຂົາ.

Verse 35

गन्धैर्माल्यैः सुरभिभिर्धूपैर्नीराजनैरपि । अर्चयित्वा द्विजश्रेष्ठान्नमश्चक्रे समाहिता

ນາງໄດ້ບູຊາພຣາຫມັນຜູ້ດີເລີດເຫຼົ່ານັ້ນດ້ວຍນ້ຳຫອມ ພວງມາລາຫອມ ທູບ ແລະນີຣາຊະນະ (ອາຣະຕີ) ແລ້ວຈຶ່ງຮວບຮວມໃຈໃຫ້ສະຫງົບ ແລະນົບນ້ອມນະມັດສະການ.

Verse 36

हिरण्मयेषु पात्रेषु पायसं घृतसंयुतम् । शर्करामधुसंयुक्तं शाकैर्जुष्टं मनोरमैः

ໃນພາຊະນະຄຳ ນາງໄດ້ຖວາຍປາຍາສະ (ເຂົ້າຫວານນົມ) ປົນນ້ຳມັນເນີຍໃສ ປະສົມນ້ຳຕານແລະນ້ຳເຜິ້ງ ພ້ອມອາຫານຜັກອັນງາມນ່າຊົມ।

Verse 37

गंधशाल्योदनैर्हृद्यैर्मोदकापूपराशिभिः । शष्क्रुलीभिश्च संयावैः कृसरैर्माषपक्वकैः

ນາງໄດ້ຈັດອາຫານເຂົ້າຫອມອັນຊື່ນໃຈ ພ້ອມກອງໂມທະກະ ແລະ ອາປູປະ ອີກທັງ ຊັສກຣຸລີ, ສຳຍາວະ, ກຣິສະຣະ ແລະ ອາຫານຖົ່ວດຳ (ມາສະ) ທີ່ປຸງສຸກ ເປັນສຳຮັບອຸດົມສົມບູນ।

Verse 38

तथान्यैरप्यसंख्यातैर्भक्ष्यैर्भोज्यैर्मनोरमैः । सुगन्धैः स्वादुभिः सूपैः पानीयैरपि शीतलैः

ຍັງມີອາຫານກິນຫວານກິນຄາວອັນນ່າຊົມອີກນັບບໍ່ຖ້ວນ ມີກິ່ນຫອມ ມີລົດຫວານ ທັງນ້ຳແກງຫວານ ແລະ ເຄື່ອງດື່ມເຢັນໆ ນາງກໍຍັງບໍລິການດ້ວຍຄວາມປະນີດໃຈ।

Verse 39

क्लृप्तमन्नं द्विजाग्र्येभ्यः सा भक्त्या पर्यवेषयत् । दध्योदनं निरुपमं निवेद्य समतोषयत्

ເມື່ອຈັດສຳຮັບອາຫານສຳເລັດ ນາງໄດ້ບໍລິການແກ່ດວິຊະ (ພຣາຫມັນ) ຜູ້ປະເສີດດ້ວຍຄວາມພັກດີ; ແລະໄດ້ຖວາຍຂ້າວຄຸກນົມສົ້ມ (ດະທິ-ໂອດະນະ) ອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ໃຫ້ທ່ານທັງຫມົດອິ່ມເອີມສົມບູນ।

Verse 40

भुक्तवत्सु द्विजाग्र्येषु स्वाचांतेषु नृपांगना । प्रणम्य दत्त्वा तांबूलं दक्षिणां च यथार्हतः

ເມື່ອດວິຊະ (ພຣາຫມັນ) ຜູ້ປະເສີດທັງຫມົດຮັບປະທານແລ້ວ ແລະໄດ້ເຮັດອາຈະມະນະ (ລ້າງປາກຕາມພິທີ) ນາງພຣະມະເຫສີໄດ້ກົດກາບນົບນ້ອມ ແລະມອບຕາມບູລະ (ໝາກພູ) ພ້ອມດັກຊິນາອັນສົມຄວນຕາມຄວນແກ່ພິທີ।

Verse 41

धेनूर्हिरण्यवासांसि रत्नस्रग्भूषणानि च । दत्त्वा भूयो नमस्कृत्य विससर्ज द्विजोत्तमान्

ນາງໄດ້ຖວາຍງົວ ຄຳ ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ ແລະພວງມາລາກັບເຄື່ອງປະດັບອັນປະກາຍດ້ວຍອັນມະນີ। ແລ້ວນາງກໍກາບນົບນ້ອມອີກຄັ້ງ ແລະສົ່ງພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດເຫຼົ່ານັ້ນກັບໄປດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ

Verse 42

तयोर्द्वयोर्भूसुरवर्यपुत्रयोरेकस्त्तया हैमवतीधियार्चितः । एको महादेवधियाभिपूजितः कृतप्रणामौ ययतुस्तदाज्ञया

ໃນບຸດທັງສອງຂອງພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດນັ້ນ ຄົນໜຶ່ງນາງບູຊາດ້ວຍຈິດພັກດີຕໍ່ໄຫມະວະຕີ ແລະອີກຄົນໜຶ່ງນາງຍົກຍ້ອງດ້ວຍຈິດຕໍ່ມະຫາເທວ। ທັງສອງກາບປະນາມ ແລ້ວຈາກໄປຕາມຄຳສັ່ງຂອງນາງ

Verse 43

सा तु विस्मृतपुंभावा तस्मिन्नेव द्विजोत्तमे । जातस्पृहा मदोत्सिक्ता कन्दर्पविवशाब्रवीत्

ແຕ່ນາງກໍລືມຄວາມສຳລວມຂອງຕົນ ແລະຜູກໃຈໄວ້ກັບພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດນັ້ນເທົ່ານັ້ນ। ຄວາມປາຖະໜາເກີດຂຶ້ນ ນາງເມົາມົນດ້ວຍກາມະຣາຄະ ແລະຖືກກັນດັບປະຄອງ ຈຶ່ງເວົ້າອອກມາ

Verse 44

अंयि नाथ विशालाक्ष सर्वावयवसुन्दर । तिष्ठतिष्ठ क्व वा यासि मां न पश्यसि ते प्रियाम्

“ໂອ ນາຖາ ຜູ້ມີດວງຕາກວ້າງ ຜູ້ງາມທຸກອະວະຍະ—ຢຸດເຖີດ, ຢຸດເຖີດ! ເຈົ້າຈະໄປໃສ? ບໍ່ເຫັນຂ້າ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງເຈົ້າບໍ?”

Verse 45

इदमग्रे वनं रम्यं सुपुष्पितमहाद्रुमम् । अस्मिन्विहर्तुमिच्छामि त्वया सह यथासुखम्

“ຂ້າງໜ້ານີ້ແມ່ນປ່າອັນຮື່ນຮົມ ມີຕົ້ນໄມ້ໃຫຍ່ອອກດອກບານສະພັ່ງ। ຂ້າປາຖະໜາຈະເລີນຫຼິ້ນຢູ່ນີ້ກັບເຈົ້າ ຕາມຄວາມສຸກດັ່ງໃຈ”

Verse 46

इत्थं तयोक्तमाकर्ण्य पुरोऽगच्छद्द्विजात्मजः । विचिंत्य परिहासोक्तिं गच्छति स्म यथा पुरा

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາທີ່ທັງສອງເວົ້າ ບຸດຂອງພຣາຫມັນກໍເດີນນໍາໜ້າໄປ. ຄິດວ່າເປັນແຕ່ຄໍາຢອກຫຼິ້ນ ຈຶ່ງໄປຕາມທາງເກົ່າດັ່ງເດີມ.

Verse 47

पुनरप्याह सा बाला तिष्ठतिष्ठ क्व यास्यसि । दुरुत्सहस्मरावेशां परिभोक्तुमुपेत्य माम्

ນາງສາວນ້ອຍເວົ້າອີກວ່າ “ຢຸດເດີ, ຢຸດເດີ—ເຈົ້າຈະໄປໃສ? ມາຫາຂ້າ ແລະເສບສຸກກັບຂ້າ; ເພາະຂ້າຖືກກະແສກາມອັນທົນບໍ່ໄດ້ຄອບງໍາ”

Verse 48

परिष्वजस्व मां कांतां पाययस्व तवाधरम् । नाहं गंतुं समर्थास्मि स्मरबाणप्रपीडिता

“ກອດຂ້າເຖີດ ໂອ້ຄົນຮັກ ແລະໃຫ້ຂ້າດື່ມນ້ໍາອະມຣິດຈາກຮິມຝີປາກຂອງເຈົ້າ. ຂ້າໄປຕໍ່ບໍ່ໄດ້—ຖືກລູກສອນແຫ່ງກາມະທຳລາຍແລະທໍລະມານ”

Verse 49

इत्थमश्रुतपूर्वां तां निशम्य परिशंकितः । आयांतीं पृष्ठतो वीक्ष्य सहसा विस्मयं गतः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາທີ່ບໍ່ເຄີຍຟັງມາກ່ອນ ເຂົາກໍເກີດຄວາມສົງໄສ. ແລະເມື່ອເຫັນນາງມາຈາກຂ້າງຫຼັງ ກໍຕົກຕະລຶງດ້ວຍຄວາມພິສວົງທັນທີ

Verse 50

कैषा पद्मपलाशाक्षी पीनोन्नतपयोधरा । कृशोदरी बृहच्छ्रोणी नवपल्लवकोमला

“ນາງນີ້ແມ່ນໃຜ—ຕາດັ່ງໃບບົວ, ອົງອົບເຕັມແລະຊູງ, ແອວບາງ, ສະໂພກກວ້າງ, ແລະນຸ່ມນວນດັ່ງຍອດອ່ອນໃໝ່?”

Verse 51

स एव मे सखा किन्नु जात एव वरांगना । पृच्छाम्येनमतः सर्वमिति संचिन्त्य सोऽब्रवीत्

“ນີ້ແມ່ນສະຫາຍຄົນເກົ່າຂອງຂ້າແທ້ຫຼື—ເຂົາເກີດມາເປັນນາງຜູ້ງາມວິເສດຫຼື?” ຄິດດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ຈຶ່ງຕັ້ງໃຈວ່າ “ຂ້າຈະຖາມໃຫ້ໝົດ” ແລ້ວກ່າວອອກມາ।

Verse 52

किमपूर्व इवाभाषि सखे रूपगुणादिभिः । अपूर्वं भाषसे वाक्यं कामिनीव समाकुला

“ໂອ້ ສະຫາຍ, ເຈົ້າເວົ້າເປັນຫຍັງຄືຄົນໃໝ່—ເວົ້າເຖິງຮູບງາມ ຄຸນຄ່າ ແລະອື່ນໆ? ເຈົ້າເວົ້າຄຳປະຫລາດ ວຸ້ນວາຍດຸດນາງຜູ້ຖືກຄວາມຮັກກະທົບ.”

Verse 53

यस्त्वं वेदपुराणज्ञो ब्रह्मचारी जितेंद्रियः । सारस्वतात्मजः शांतः कथमेवं प्रभाषसे

“ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ຮູ້ເວດແລະປຸຣານ, ເປັນພຣະຫມະຈາຣິນ, ຜູ້ຊະນະອິນທຣີ, ເປັນບຸດແຫ່ງພຣະສະຣັສວະຕີ, ແລະມີໃຈສົງບ—ແຕ່ເຈົ້າຈະເວົ້າແນວນີ້ໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 54

इत्युक्ता सा पुनः प्राह नाहमस्मि पुमान्प्रभो । नाम्ना सामवती बाला तवास्मि रतिदायिनी

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ນາງຈຶ່ງຕອບອີກວ່າ “ຂ້າແຕ່ພຣະອົງ, ຂ້າບໍ່ແມ່ນບຸລຸດ. ຂ້າຊື່ ‘ສາມະວະຕີ’ ເປັນກຸມາຣີວັຍນ້ອຍ; ຂ້າມາເພື່ອມອບຄວາມສຸກແຫ່ງຣະຕິແດ່ທ່ານ.”

Verse 55

यदि ते संशयः कांत ममांगानि विलोकय । इत्युक्तः सहसा मार्गे रहस्येनां व्यलोकयत्

“ໂອ້ ຄົນຮັກ, ຖ້າເຈົ້າຍັງສົງໄສ ຈົ່ງເບິ່ງອະວະຍະຂອງຂ້າ” ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ເຂົາຈຶ່ງຮີບຮ້ອນ—ຢູ່ກາງທາງນັ້ນເອງ—ເບິ່ງນາງຢ່າງລັບໆ।

Verse 56

तामकृत्रिमधम्मिल्लां जवनस्तनशोभिनीम् । सुरूपां वीक्ष्य कामेन किंचिद्व्याकुलतामगात्

ເມື່ອເຂົາເຫັນນາງ—ຜົມຖືກຈັດໄວ້ຕາມທໍາມະຊາດບໍ່ປອມ, ອົກວັຍໜຸ່ມສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຄວາມງາມ, ແລະຮູບຮ່າງງາມຍິ່ງ—ກໍຖືກກາມະກະຕຸ້ນ ໃຈຈຶ່ງວຸ້ນວາຍເລັກນ້ອຍ।

Verse 57

पुनः संस्तभ्य यत्नेन चेतसो विकृतिं बुधः । मुहूर्तं विस्मयाविष्टो न किंचित्प्रत्यभाषत

ຕໍ່ມາ ນັກປັນຍານັ້ນໄດ້ພະຍາຍາມປະຄອງຄວາມປັ່ນປ່ວນໃນໃຈໃຫ້ສະຫງົບ; ແຕ່ຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງກໍຕື່ນຕະລຶງຢູ່ ແລະບໍ່ໄດ້ຕອບຫຍັງເລີຍ।

Verse 58

सामवत्युवाच । गतस्ते संशयः कश्चित्तर्ह्यागच्छ भजस्व माम् । पश्येदं विपिनं कांत परस्त्रीसुरतोचितम्

ສາມະວະຕີກ່າວວ່າ: “ຖ້າຄວາມສົງໄສຂອງທ່ານບັດນີ້ຫາຍໄປແລ້ວ ກໍຈົ່ງມາ—ຈົ່ງເສບສຸກກັບຂ້າ. ເບິ່ງປ່ານີ້ເຖີດ ໂອ້ຄົນຮັກ; ມັນເໝາະສໍາລັບການເລີ່ນຮັກກັບເມຍຂອງຜູ້ອື່ນ.”

Verse 59

सुमेधा उवाच । मैवं कथय मर्यादां मा हिंसीर्मदमत्तवत् । आवां विज्ञातशास्त्रार्थौ त्वमेवं भाषसे कथम्

ສຸເມທາກ່າວວ່າ: “ຢ່າເວົ້າແບບນັ້ນ; ຢ່າລະເມີດມະຣະຍາດາ ເຫມືອນຄົນເມົາດ້ວຍຄວາມຍິ່ງທະນົງ. ພວກເຮົາທັງສອງຮູ້ອັດຖະຂອງຊາສະຕຣາ; ແລ້ວເຈົ້າຈຶ່ງເວົ້າແບບນີ້ໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 60

अधीतस्य च शास्त्रस्य विवेकस्य कुलस्य च । किमेष सदृशो धर्मो जारधर्मनिषेवणम्

“ສໍາລັບຜູ້ທີ່ໄດ້ສຶກສາຊາສະຕຣາ ມີວິເວກ ແລະຢູ່ໃນຕະກູນສູງ—ຈະເປັນທໍາມະອັນໃດທີ່ສົມຄວນ ຄືການປະພຶດ ‘ທໍາມະຂອງຊູ້’ ອັນເປັນການຄົບຊູ້ສາວ?”

Verse 61

न त्वं स्त्री पुरुषो विद्वाञ्जानीह्यात्मानमात्मना । अयं स्वयंकृतोऽनर्थ आवाभ्यां यद्विचेष्टितम्

ໂອ ຜູ້ຮູ້! ເຈົ້າແທ້ຈິງບໍ່ແມ່ນຍິງ ຫຼື ຊາຍ; ຈົ່ງຮູ້ອາດມັນດ້ວຍອາດມັນເອງ. ຄວາມວິບັດນີ້ເຮົາສ້າງເອງ ເກີດຈາກການກະທຳຂອງເຮົາທັງສອງ.

Verse 62

वंचयित्वात्मपितरौ धूर्त्तराजानुशासनात् । कृत्वा चानुचितं कर्म तस्यैतद्भुज्यते फलम्

ເມື່ອຫລອກລວງພໍ່ແມ່ຂອງຕົນ ຕາມຄຳສັ່ງຂອງກະສັດຜູ້ຄົດຄະເລດ ແລະເຮັດການກະທຳບໍ່ສົມຄວນ—ນີ້ແມ່ນຜົນທີ່ກຳລັງຕ້ອງຮັບຢູ່ບັດນີ້

Verse 63

सर्वं त्वनुचितं कर्म नृणां श्रेयोविनाशनम् । यस्त्वं विप्रात्मजो विद्वान्गतः स्त्रीत्वं विगर्हितम्

ແທ້ຈິງ ການກະທຳບໍ່ສົມຄວນທັງປວງ ທຳລາຍຄວາມດີສູງສຸດຂອງມະນຸດ; ແຕ່ເຈົ້າ—ຜູ້ຮູ້ ເປັນບຸດພຣາຫມັນ—ກັບໄປຮອດພາວະເປັນຍິງທີ່ຖືກຕຳນິ

Verse 64

मार्गं त्यक्त्वा गतोऽरण्यं नरो विध्येत कण्टकैः । बलार्द्धिस्येत वा हिंस्रैर्यदा त्यक्तसमा गमः

ຊາຍຜູ້ລະທິ້ງເສັ້ນທາງແລ້ວເຂົ້າປ່າ ຍ່ອມຖືກໜາມທິ່ມ ຫຼືຖືກສັດດຸຮ້າຍຂີດຂາດ; ດັ່ງນັ້ນເມື່ອລະທິ້ງສັດສັງຄະ (ຄົນດີ)

Verse 65

एवं विवेकमाश्रित्य तूष्णीमेहि स्वयं गृहम् । देवद्विजप्रसादेन स्त्रीत्वं तव विलीयते

ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງອາໄສວິເວກ (ປັນຍາແຍກແຍະ) ແລ້ວໄປເຮືອນຂອງເຈົ້າໂດຍສງົບງຽບ. ໂດຍພຣະພອນຂອງເທວະ ແລະ ທະວິຊະ (ພຣາຫມັນ) ຄວາມເປັນຍິງຂອງເຈົ້າຈະສະລາຍໄປ

Verse 66

अथवा दैवयोगेन स्त्रीत्वमेव भवेत्तव । पित्रा दत्ता मया साकं रंस्यसे वरवर्णिनि

ຫຼື ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງໂຊກຊະຕາ, ຄວາມເປັນຍິງອາດຈະເກີດຂຶ້ນກັບເຈົ້າ. ເມື່ອພໍ່ຂອງເຈົ້າໄດ້ມອບໃຫ້ແລ້ວ, ເຈົ້າຈະໄດ້ມ່ວນຊື່ນກັບຂ້ອຍ, ໂອ້ ຜູ້ທີ່ມີຜິວພັນງົດງາມ.

Verse 67

अहो चित्रमहो दुःखमहो पापबलं महत् । अहो राज्ञः प्रभावोयं शिवाराधनसंभृतः

ໂອ້ ຊ່າງແປກປະຫຼາດແທ້! ໂອ້ ຊ່າງໜ້າເສົ້າໃຈແທ້! ໂອ້ ພະລັງແຫ່ງບາບຊ່າງຍິ່ງໃຫຍ່ແທ້! ໂອ້ ນີ້ຄືອານຸພາບຂອງພະລາຊາ ທີ່ໄດ້ສະສົມມາຈາກການບູຊາພະສິວະ.

Verse 68

इत्युक्ताप्यसकृत्तेन सा वधूरतिविह्वला । बलेन तं समालिंग्य चुचुंबाधरपल्लवम्

ເຖິງແມ່ນວ່າຖືກລາວເວົ້າແບບນັ້ນຊໍ້າແລ້ວຊໍ້າອີກ, ແຕ່ເຈົ້າສາວຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍລາຄະ ກໍໄດ້ກອດລາວຢ່າງແຮງ ແລະ ຈູບຮິມຝີປາກອັນອ່ອນນຸ້ມດັ່ງຍອດອ່ອນຂອງລາວ.

Verse 69

धर्षितोपि तया धीरः सुमेधा नूतनस्त्रियम् । यत्नादानीय सदनं कृत्स्नं तत्र न्यवेदयत्

ເຖິງແມ່ນວ່າຖືກນາງລວນລາມ, ແຕ່ ສຸເມທາ ຜູ້ໜັກແໜ້ນ ໄດ້ພາຍິງຮ່າງໃໝ່ນັ້ນກັບມາເຮືອນດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງ ແລະ ແຈ້ງເລື່ອງລາວທັງໝົດໃຫ້ຊາບ.

Verse 70

तदाकर्ण्याथ तौ विप्रौ कुपितौ शोकविह्वलौ । ताभ्यां सह कुमाराभ्यां वैदर्भांतिकमीयतुः

ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ, ພາມທັງສອງ ທີ່ຄຽດແຄ້ນ ແລະ ໂສກເສົ້າເສຍໃຈ ຈຶ່ງພາຊາຍໜຸ່ມທັງສອງ ໄປຍັງສຳນັກຂອງພະລາຊາແຫ່ງ ວິດທັດພະ.

Verse 71

ततः सारस्वतः प्राह राजानं धूर्तचेष्टितम् । राजन्ममात्मजं पश्य तव शासनयंत्रितम्

ແລ້ວສາຣັສວະຕະໄດ້ກ່າວຕໍ່ພະຣາຊາຜູ້ມີກົດລະອຸບາຍວ່າ: “ໂອ ພະຣາຊາ, ຂໍໃຫ້ທອດພະເນດເບິ່ງລູກຊາຍຂ້າ—ຖືກຄຳສັ່ງຂອງທ່ານຮັດຮອບໄວ້.”

Verse 72

एतौ तवाज्ञावशगौ चक्रतुः कर्म गर्हितम् । मत्पुत्रस्तत्फलं भुंक्ते स्त्रीत्वं प्राप्य जुगुप्सितम्

ສອງຄົນນີ້ຢູ່ໃນອຳນາດຄຳສັ່ງຂອງທ່ານ ໄດ້ກະທຳກຳອັນນ່າຕຳນິ. ລູກຊາຍຂ້າບັດນີ້ກຳລັງຮັບຜົນນັ້ນ—ໄດ້ຮັບສະພາບເປັນຍິງອັນຖືກດູໝິ່ນ.

Verse 73

अद्य मे संततिर्नष्टा निराशाः पितरो मम । नापुत्रस्य हि लोकोस्ति लुप्तपिंडादिसंस्कृतेः

ມື້ນີ້ສາຍສະກຸນຂອງຂ້າພັງພິນາດ; ປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ຂອງຂ້າກໍໝົດຫວັງ. ຜູ້ບໍ່ມີລູກຊາຍບໍ່ມີໂລກໜ້າອັນໝັ້ນຄົງ ເນື່ອງຈາກພິທີຖວາຍປິນດະ ແລະສັງສະການອື່ນໆ ຖືກຕັດຂາດ.

Verse 74

शिखोपवीतमजिनं मौजीं दंडं कमंडलुम् । ब्रह्मचर्योचितं चिह्नं विहायेमां दशां गतः

ເຂົາໄດ້ລະທິ້ງຊິຂາ ແລະອຸປະວີຕະ (ສາຍສິນສັກສິດ), ໜັງກວາງ, ສາຍຄາດມຸນຈະ, ໄມ້ເທົ້າ ແລະກະມັນດະລຸ—ເຄື່ອງໝາຍອັນຄວນແກ່ພຣະພົມຈັນ—ແລ້ວຕົກສູ່ສະພາບນີ້.

Verse 75

ब्रह्मसूत्रं च सावित्रीं स्नानं संध्यां जपार्चनम् । विसृज्य स्त्रीत्वमाप्तोस्य का गतिर्वद पार्थिव

ເຂົາໄດ້ປະລະສາຍສັກສິດ ແລະສາວິຕຣີ (ຄາຖາກາຍະຕຣີ), ການອາບນ້ຳຊຳລະ, ພິທີສັນທະຍາ, ຈະປະ ແລະການບູຊາ—ແລ້ວໄດ້ຮັບສະພາບເປັນຍິງ. ຂໍທ່ານບອກເຖີດ ໂອ ພະຣາຊາ, ກະຕິຂອງເຂົາຈະເປັນແນວໃດ?

Verse 76

त्वया मे संततिर्नष्टा नष्टो वेदपथश्च मे । एकात्मजस्य मे राजन्का गतिर्वद शाश्वती

ເນື່ອງຈາກເຈົ້າ ສາຍຕະກູນຂອງຂ້າພະເຈົ້າຖືກທໍາລາຍ ແລະ ເສັ້ນທາງແຫ່ງເວດະຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍພັງທະລາຍໄປດ້ວຍ. ໂອ ພະຣາຊາ, ຂ້າພະເຈົ້າມີລູກຊາຍພຽງຄົນດຽວ—ຈົ່ງບອກເຖີດ ທີ່ພຶ່ງນິລັນດອນໃດຍັງເຫຼືອໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ?

Verse 77

इति सारस्वतेनोक्तं वाक्यमाकर्ण्य भूपतिः । सीमंतिन्याः प्रभावेण विस्मयं परमं गतः

ເມື່ອພະຣາຊາໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາທີ່ສາຣັສວະຕະເວົ້າ ກໍເກີດຄວາມພິສົດອັນສູງສຸດ ຕໍ່ອານຸພາບອັນພິເສດຂອງນາງສີມັນຕິນີ

Verse 78

अथ सर्वान्समाहूय महर्षीनमितद्युतीन् । प्रसाद्य प्रार्थयामास तस्य पुंस्त्वं महीपतिः

ຕໍ່ມາ ພະຣາຊາໄດ້ເຊີນມະຫາຣິສີຜູ້ມີຣັດສະມີຫາປະມານບໍ່ໄດ້ມາທັງປວງ; ເມື່ອໄດ້ທໍາໃຫ້ທ່ານເຫຼົ່ານັ້ນພໍໃຈແລ້ວ ຈຶ່ງອ້ອນວອນໃຫ້ຟື້ນຄືນຄວາມເປັນບຸລຸດໃຫ້ແກ່ພະອົງ (ຫຼືແກ່ຜູ້ນັ້ນ)

Verse 79

तेऽबुवन्नथ पार्वत्याः शिवस्य च समीहितम् । तद्भक्तानां च माहात्म्यं कोन्यथा कर्तुमीश्वरः

ແລ້ວພວກທ່ານກ່າວວ່າ: “ນີ້ແມ່ນພຣະປະສົງຂອງພາຣະວະຕີ ແລະ ພຣະສິວະ. ແລະນອກຈາກພຣະເຈົ້າແລ້ວ ຜູ້ໃດຈະເຮັດໃຫ້ມະຫິມາຂອງຜູ້ພັກຕະຂອງພຣະອົງເປັນຢ່າງອື່ນໄດ້?”

Verse 80

अथ राजा भरद्वाजमादाय मुनिपुंगवम् । ताभ्यां सह द्विजाग्र्याभ्यां तत्सुताभ्यां समन्वितः

ຕໍ່ມາ ພະຣາຊາໄດ້ນໍາພຣະຣິສີພະຣະດວາຊ ຜູ້ເປັນຍອດໃນບັນດາມຸນີໄປດ້ວຍ; ແລະພ້ອມກັບພຣາຫມະນະຜູ້ປະເສີດສອງທ່ານ ແລະລູກຊາຍສອງຄົນຂອງພວກເຂົາ ຈຶ່ງອອກເດີນທາງ

Verse 81

अंबिकाभवनं प्राप्य भरद्वाजोपदेशतः । तां देवीं नियमैस्तीव्रैरुपास्ते स्म महानिशि

ເມື່ອໄດ້ເຖິງພະສະຖານຂອງພຣະນາງອັມບິກາ ຕາມຄໍາສອນຂອງພຣະພຣະດວາຊະ ເຂົາໄດ້ບູຊາພຣະເທວີນັ້ນດ້ວຍວັດຕະນິຍົມອັນເຂັ້ມງວດ ແລະຕື່ນຢູ່ຕະຫຼອດຄືນໃຫຍ່।

Verse 82

एवं त्रिरात्रं सुविसृष्टभोजनः स पार्वतीध्यान रतो महीपतिः । सम्यक्प्रणामैर्विविधैश्च संस्तवैर्गौरीं प्रपन्नार्तिहरामतोषयत्

ດັ່ງນັ້ນຕະຫຼອດສາມຄືນ ພຣະຣາຊາ—ຜູ້ຮັບປະທານອາຫານຢ່າງມີວິນັຍແລະພອດປະມານ—ໄດ້ຈົ່ງຈິດໃນການພິຈາລະນາພຣະປາຣະວະຕີ; ແລະດ້ວຍການກາບນົບຢ່າງຖືກຕ້ອງ ພ້ອມບົດສັນລະເສີນຫຼາກຫຼາຍ ກໍ່ເຮັດໃຫ້ພຣະເທວີເກົາຣີ ຜູ້ຂັບໄລ່ທຸກຂ໌ຂອງຜູ້ຂໍພຶ່ງພາ ພໍພຣະໄທ।

Verse 83

ततः प्रसन्ना सा देवी भक्तस्य पृथिवीपतेः । स्वरूपं दर्शयामास चंद्रकोटिसमप्रभम्

ຕໍ່ມາ ພຣະເທວີນັ້ນພໍພຣະໄທຕໍ່ພັກຕິຂອງພຣະຣາຊາຜູ້ເປັນສາວົກ ແລະໄດ້ສະແດງສະວະຣູບຂອງພຣະນາງ—ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງຈັນທຣານັບສິບລ້ານ।

Verse 84

अथाह गौरी राजानं किं ते ब्रूहि समीहितम् । सोऽप्याह पुंस्त्वमेतस्य कृपया दीयतामिति

ແລ້ວພຣະເກົາຣີຕັດກັບພຣະຣາຊາວ່າ “ຈົ່ງບອກມາ ເຈົ້າປາຖະໜາສິ່ງໃດ?” ເຂົາທູນຕອບວ່າ “ດ້ວຍພຣະເມດຕາ ຂໍປະທານຄວາມເປັນບຸລຸດໃຫ້ແກ່ຜູ້ນີ້ເຖີດ।”

Verse 85

भूयोप्याह महादेवी मद्भक्तैः कर्म यत्कृतम् । शक्यते नान्यथा कर्तुं वर्षायुतशतैरपि

ມະຫາເທວີຕັດອີກວ່າ “ກຳທີ່ບັນດາພັກຕະຂອງເຮົາໄດ້ກະທຳແລ້ວ ບໍ່ອາດເຮັດໃຫ້ເປັນຢ່າງອື່ນໄດ້ ແມ້ຈະຜ່ານໄປຫຼາຍແສນປີເປັນຮ້ອຍໆກໍຕາມ।”

Verse 86

राजोवाच । एकात्मजो हि विप्रोयं कर्मणा नष्टसंततिः । कथं सुखं प्रपद्येत विना पुत्रेण तादृशः

ພະຣາຊາກ່າວວ່າ: “ພຣາຫມັນນີ້ມີລູກຊາຍພຽງຄົນດຽວ ແຕ່ໂດຍອຳນາດແຫ່ງກັມ ສາຍສະກຸນກັບຂາດສິ້ນ. ບໍ່ມີລູກຊາຍແລ້ວ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຄວາມສຸກແນວໃດ?”

Verse 87

देव्युवाच । तस्यान्यो मत्प्रसादेन भविष्यति सुतोत्तमः । विद्या विनयसंपन्नो दीर्घायुरमलाशयः

ເທວີກ່າວວ່າ: “ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງເຮົາ ຈະມີລູກຊາຍອີກຄົນໜຶ່ງອັນປະເສີດເກີດແກ່ເຂົາ—ພ້ອມດ້ວຍວິຊາ ແລະຄວາມອ່ອນນ້ອມ, ອາຍຸຍືນ ແລະໃຈບໍລິສຸດ”

Verse 88

एषा सामवती नाम सुता तस्य द्विजन्मनः । भूत्वा सुमेधसः पत्नी कामभोगेन युज्यताम्

“ນີ້ແມ່ນທິດາຂອງດວິຊະຜູ້ນັ້ນ ຊື່ວ່າ ສາມະວະຕີ. ຂໍໃຫ້ນາງເປັນພັນລະຍາຂອງ ສຸເມທັສ ແລະຮ່ວມສຸກໃນທຳແຫ່ງຊີວິດຄູ່ກັບເຂົາ”

Verse 89

इत्युक्त्वांतर्हिता देवी ते च राजपुरोगमाः । गताः स्वंस्वं गृहं सर्वे चक्रुस्तच्छासने स्थितिम्

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ເທວີກໍອັນຕະທານໄປ. ແລ້ວທຸກຄົນໂດຍມີພະຣາຊາເປັນຜູ້ນຳ ກໍກັບໄປຍັງເຮືອນຂອງຕົນ ແລະປະພຶດຕາມພຣະບັນຊານັ້ນ

Verse 90

सोपि सारस्वतो विप्रः पुत्रं पूर्वसुतो त्तमम् । लेभे देव्याः प्रसादेन ह्यचिरादेव कालतः

ພຣາຫມັນແຫ່ງສາຍ ສາຣັສວະຕະ ຜູ້ນັ້ນກໍໄດ້ຮັບພຣະກະລຸນາຈາກເທວີ ໃນໄມ່ຊ້າກໍໄດ້ລູກຊາຍຄົນໜຶ່ງ—ເປັນກຸມານອັນປະເສີດດຸດດັ່ງລູກຊາຍຜູ້ດີເລີດແຕ່ກ່ອນ

Verse 91

तां च सामवतीं कन्यां ददौ तस्मै सुमेधसे । तौ दंपती चिरं कालं बुभुजाते परं सुखम्

ແລ້ວທ່ານໄດ້ມອບນາງສາວຊື່ ສາມະວະຕີ ໃຫ້ແກ່ ສຸເມທະສ. ທັງສອງເປັນຜົວເມຍ ໄດ້ເສວຍສຸກອັນສູງສຸດເປັນເວລາຍາວນານ.

Verse 92

सूत उवाच । इत्येष शिवभक्तायाः सीमंतिन्या नृपस्त्रियाः । प्रभावः कथितः शंभोर्माहात्म्यमपि वर्णितम्

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: “ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໄດ້ເລົ່າເຖິງອານຸພາບອັນນ່າພິສົດຂອງນາງພຣະຣາຊິນີ ສີມັນຕິນີ ຜູ້ເປັນພັກຕະແຫ່ງພຣະສິວະ; ແລະມະຫິມາຂອງພຣະສັມພູ ກໍໄດ້ຖືກພັນລະນາໄວ້ແລ້ວ”

Verse 93

भूयोपि शिवभक्तानां प्रभावं विस्मयावहम् । समासाद्वर्णयिष्यामि श्रोतॄणां मंगलायनम्

“ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ຂ້າພະເຈົ້າຈະນິທານໂດຍຫຍໍ້ ເຖິງອານຸພາບອັນນ່າພິສົດຂອງພັກຕະແຫ່ງພຣະສິວະ ອັນເປັນແຫຼ່ງມົງຄຸນແກ່ຜູ້ຟັງ”