Adhyaya 6

Verse 1

ऋषय ऊचुः । यदुक्तं भवता सूत महदाख्यानमद्भुतम् । शम्भोर्माहात्म्यकथनमशेषाघहरं परम्

ພວກລິສີກ່າວວ່າ: ໂອ ສູຕະ, ນິທານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າອັດສະຈັນທີ່ທ່ານໄດ້ເວົ້າ—ການສັນລະເສີນມະຫິມາຂອງຊັມພູ—ເປັນສິ່ງສູງສຸດ ເພາະຊໍາລະບາບທັງປວງໃຫ້ໝົດສິ້ນບໍ່ເຫຼືອ.

Verse 2

भूयोपि श्रोतुमिच्छामस्तदेव सुसमाहिताः । प्रदोषे भगवाञ्छंभुः पूजितस्तु महात्मभिः

ພວກເຮົາປາດຖະນາຈະຟັງເລື່ອງນັ້ນອີກ ດ້ວຍໃຈທີ່ຕັ້ງມັ່ນດີ—ວ່າໃນເວລາປະໂດສະ ພຣະພະຄະວານ ຊັມພູ ຖືກບູຊາໂດຍຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ແນວໃດ.

Verse 3

संप्रयच्छति कां सिद्धिमेतन्नो ब्रूहि सुव्रत । श्रुतमप्यसकृत्सूत भूयस्तृष्णा प्रवर्धते

ໂອ ຜູ້ຖືພຣະວິນັຍອັນດີ, ຈົ່ງບອກພວກເຮົາວ່າ (ການບູຊາປະໂດສະ) ນີ້ໃຫ້ສິດທິຜົນໃດ. ໂອ ສູຕະ, ແມ່ນວ່າໄດ້ຟັງຫຼາຍຄັ້ງແລ້ວ ຄວາມຫິວຫາຈະຟັງອີກກໍຍິ່ງເພີ່ມຂຶ້ນ.

Verse 4

सूत उवाच । साधु पृष्टं महाप्राज्ञा भवद्भिर्लोकविश्रुतैः । अतोऽहं संप्रवक्ष्यामि शिवपूजाफलं महत्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ຖາມໄດ້ດີຫຼາຍ ໂອ ບັນດາລິສີຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ແລະໂດ່ງດັງໃນໂລກ. ດັ່ງນັ້ນ ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວເຖິງຜົນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງການບູຊາພຣະສິວະ.

Verse 5

त्रयोदश्यां तिथौ सायं प्रदोषः परिकीर्त्तितः । तत्र पूज्यो महादेवो नान्यो देवः फलार्थिभिः

ໃນຕິຖີທີ 13 ເວລາແລງ ເອີ້ນວ່າ ‘ປະໂດສະ’. ໃນເວລານັ້ນ ຜູ້ປາດຖະນາຜົນຄວນບູຊາພຣະມະຫາເທວະແຕ່ພຽງອົງດຽວ ບໍ່ແມ່ນເທວະອື່ນ.

Verse 6

प्रदोषपूजामाहात्म्यं को नु वर्णयितुं क्षमः । यत्र सर्वेऽपि विबुधास्तिष्ठंति गिरिशांतिके

ໃຜໜໍຈະສາມາດພັນນາມະຫິມາແຫ່ງການບູຊາປຣະໂດສໄດ້—ທີ່ບັນດາເທວະທັງປວງຍືນຮັບໃຊ້ໃກ້ພຣະຄິຣີຊະ (ພຣະສິວະ)

Verse 7

प्रदोषसमये देवः कैलासे रजतालये । करोति नृत्यं विबुधैरभिष्टुतगुणोदयः

ໃນເວລາປຣະໂດສ ພຣະເຈົ້າຢູ່ເຂົາໄກລາສ—ວິຫານເງິນຂອງພຣະອົງ—ຊົງຟ້ອນລຳອັນເປັນຈັກກະວານ; ເທວະທັງປວງສັນລະເສີນຄຸນທຳອັນຮຸ່ງເຮືອງຂອງພຣະອົງ

Verse 8

अतः पूजा जपो होमस्तत्कथास्तद्गुणस्तवः । कर्त्तव्यो नियतं मर्त्यैश्चतुर्वर्गफला र्थिभिः

ດັ່ງນັ້ນ ການບູຊາ, ການສວດຈະປະ (japa), ການໂຫມະ (homa), ການເລົ່າແລະຟັງກະຖາຂອງພຣະອົງ, ແລະບົດສັນລະເສີນຄຸນຂອງພຣະອົງ ຄວນເຮັດແນ່ນອນໂດຍມະນຸດຜູ້ປາຖະໜາຜົນແຫ່ງຈະຕຸວັກ—ທັມມະ, ອັດຖະ, ກາມະ, ແລະ ໂມກສະ

Verse 9

दारिद्यतिमिरांधानां मर्त्यानां भवभीरुणाम् । भवसागरमग्नानां प्लवोऽयं पारदर्शनः

ສຳລັບມະນຸດຜູ້ຖືກຄວາມມືດແຫ່ງຄວາມຍາກຈົນປິດບັງ ແລະຜູ້ຫວາດກົວຕໍ່ພົບພາວະ, ສຳລັບຜູ້ຈົມໃນທະເລແຫ່ງສັງສາຣາ—ນີ້ (ພຣະໂດສະພັກຕິ) ແມ່ນແພທີ່ເຜີຍໃຫ້ເຫັນຝັ່ງອີກຟາກ

Verse 10

दुःखशोकभयार्त्तानां क्लेशनिर्वाणमिच्छताम् । प्रदोषे पार्वतीशस्य पूजनं मंगलायनम्

ສຳລັບຜູ້ທຸກທ້ອນດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າແລະຄວາມຢ້ານກົວ, ແລະສຳລັບຜູ້ປາຖະໜາໃຫ້ຄວາມທຸກຄວາມຄັບແຄ້ນດັບສິ້ນ, ການບູຊາພຣະປາຣະວະຕີອີຊະ (ພຣະສິວະ) ໃນເວລາປຣະໂດສ ແມ່ນແຫຼ່ງແລະທີ່ພັກພິງແຫ່ງມົງຄຸນ

Verse 11

दुर्बुद्धिरपि नीचोपि मन्दभाग्यः शठोऽपि वा । प्रदोषे पूज्य देवेशं विपद्भ्यः स प्रमुच्यते

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ປັນຍາອ່ອນ ຜູ້ຕໍ່າຕ້ອຍ ຜູ້ອັບໂຊກ ຫຼືຜູ້ຫລອກລວງ ຖ້າໄດ້ບູຊາພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງໃນຍາມປຣະໂດຊະ ກໍພົ້ນຈາກໄພພິບັດທັງຫມົດ।

Verse 12

शत्रुभिर्हन्यमानोऽपि दश्यमानोपि पन्नगैः । शैलैराक्रम्यमाणोऽपि पतितोऽपि महांबुधौ

ແມ່ນແຕ່ຖືກສັດຕູທຳຮ້າຍ ແມ່ນແຕ່ຖືກງູກັດ; ແມ່ນແຕ່ຖືກຫີນຜາທັບ ແມ່ນແຕ່ຕົກລົງໃນມະຫາສະໝຸດໃຫຍ່—

Verse 13

आविद्धकालदण्डोऽपि नानारोगहतोऽपि वा । न विनश्यति मर्त्योऽसौ प्रदोषे गिरिशार्चनात्

ແມ່ນແຕ່ຖືກຄະທາແຫ່ງກາລະ (ຄວາມຕາຍ) ຄອບງຳ ຫຼືຖືກໂລກາພະຍາດນານາຮຸກຮານ—ມະນຸດນັ້ນບໍ່ພິນາດ ເພາະການບູຊາພຣະຄິຣີຊະໃນຍາມປຣະໂດຊະ।

Verse 14

दारिद्र्यं मरणं दुःखमृणभारं नगोपमम् । सद्यो विधूय संपद्भिः पूज्यते शिवपूजनात्

ຄວາມທຸກຍາກ ໄພອັນເຖິງຕາຍ ຄວາມໂສກ ແລະພາລະໜີ້ສິນດຸຈພູເຂົາ—ຖືກສັ່ນສະເທືອນປັດອອກໄດ້ທັນທີ; ດ້ວຍການບູຊາພຣະສິວະ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ຮັບກຽດທ່າມກາງຄວາມມັ່ງຄັ່ງ।

Verse 15

अत्र वक्ष्ये महापुण्यमितिहासं पुरातनम् । यं श्रुत्वा मनुजाः सर्वे प्रयांति कृतकृत्यताम्

ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າອິຕິຫາສະເກົ່າແກ່ອັນມີບຸນຍິ່ງ; ຜູ້ໃດໄດ້ຟັງແລ້ວ ມະນຸດທັງປວງຈະບັນລຸພາວະກຣິຕະກຣິຕະຍະຕາ ຄືການສຳເລັດເປົ້າໝາຍແຫ່ງຊີວິດ।

Verse 16

आसीद्विदर्भविषये नाम्ना सत्यरथो नृपः । सर्वधर्मरतो धीरः सुशीलः सत्यसंगरः

ໃນແດນວິດັຣພະ ເຄີຍມີພະຣາຊານາມ “ສັດຍະຣະຖະ” ປົກຄອງ. ພະອົງຍຶດໝັ້ນໃນທຳມະທຸກປະການ ກ້າຫານ ສຸພາບ ແລະມັ້ນຄົງໃນສັດຈະ.

Verse 17

तस्य पालयतो भूमिं धर्मेण मुनिपुंगवाः । व्यतीयाय महान्कालः सुखेनैव महामतेः

ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ເມື່ອພະອົງອະພິບານແຜ່ນດິນຕາມທຳມະ ເວລາອັນຍາວນານກໍຜ່ານໄປສຳລັບພະຣາຊາຜູ້ມີປັນຍາໃຫຍ່ນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມສຸກແລະຄວາມສະຫງົບ.

Verse 18

अथ तस्य महीभर्तुर्बभूवुः शाल्वभूभुजः । शत्रवश्चोद्धतबला दुर्मर्षणपुरोगमाः

ຕໍ່ມາ ສຳລັບພະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າແຜ່ນດິນນັ້ນ ບັນດາກະສັດຊາລະວະກໍກາຍເປັນສັດຕູ—ຫຍິ່ງຜະຍອງດ້ວຍກຳລັງ ແລະມີ ດຸຣະມັຣຊະນະ ຜູ້ຍາກຈະຕ້ານ ເປັນຜູ້ນຳ.

Verse 19

कदाचिदथ ते शाल्वाः संनद्धबहुसैनिकाः । विदर्भनगरीं प्राप्य रुरुधुर्विजिगीषवः

ຄັ້ງໜຶ່ງ ພວກຊາລະວະໄດ້ຈັດກອງທັບໃຫຍ່ ມີທະຫານຫຼາຍພ້ອມອາວຸດ ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະພິຊິດ ໄດ້ມາຮອດນະຄອນວິດັຣພະ ແລະປິດລ້ອມໄວ້.

Verse 20

दृष्ट्वा निरुद्ध्यमानां तां विदर्भाधिपतिः पुरीम् । योद्धुमभ्याययौ तूर्णं बलेन महता वृतः

ເມື່ອພະອົງເຫັນນະຄອນຂອງພະອົງຖືກປິດລ້ອມ ພະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງວິດັຣພະຈຶ່ງຍົກອອກໄປຮົບຢ່າງວ່ອງໄວ ໂດຍມີກອງທັບໃຫຍ່ຫ້ອມລ້ອມຕິດຕາມ.

Verse 21

तस्य तैरभवयुद्धं शाल्वैरपि बलोद्धतैः । पाताले पन्नगेन्द्रस्य गन्धर्वैरिव दुर्मदैः

ແລ້ວການຮົບກໍເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງເຂົາກັບພວກສາລະວະຜູ້ມຶນເມົາດ້ວຍກຳລັງ—ດັ່ງພວກຄັນທະວະຜູ້ດຸຮ້າຍຮົບກັບພະຍານາກໃນປາຕາລາ।

Verse 22

विदर्भनृपतिः सोऽथ कृत्वा युद्धं सुदारुणम् । प्रनष्टोरुबलैः शाल्वैर्निहतो रणमूर्धनि

ພາຍຫຼັງຈາກກະສັດແຫ່ງວິດັຣພະໄດ້ຮົບຢ່າງນ່າສະພຶງກົວ ພຣະອົງກໍຖືກພວກສາລະວະຜູ້ມີກຳລັງຫນາແນ່ນບໍ່ແຕກພ່າຍ ສັງຫານໃນຍາມທີ່ສົງຄາມກຳລັງຮຸນແຮງທີ່ສຸດ।

Verse 23

तस्मिन्महारथे वीरे निहते मंत्रिभिः सह । दुद्रुवुः समरे भग्ना हतशेषाश्च सैनिकाः

ເມື່ອວີຣະມະຫາຣະຖີນັ້ນຖືກສັງຫານພ້ອມກັບບັນດາມົນຕີ ທະຫານທີ່ເຫຼືອ—ແຕກພ່າຍໃນສົງຄາມ—ກໍພາກັນຫນີອອກຈາກສະໜາມຮົບ।

Verse 24

अथ युद्धेभिविरते नदत्सु रिपुमंत्रिषु । नगर्यां युद्ध्यमानायां जाते कोलाहले रवे

ຕໍ່ມາ ເມື່ອການຮົບຢຸດລົງຊົ່ວຄາວ ແລະມົນຕີຝ່າຍສັດຕູຮ້ອງຕະໂກນ ນະຄອນກໍຖືກກວນວາຍດ້ວຍຄວາມຈະລາຈົນ ຈຶ່ງເກີດສຽງອື້ອຶງໂກລາຫົນອັນໃຫຍ່।

Verse 25

तस्य सत्यरथस्यैका विदर्भाधिपतेः सती । भूरिशोकसमाविष्टा क्वचिद्यत्नाद्विनिर्ययौ

ແລ້ວນາງມະເຫສີຜູ້ສັດຊື່ຂອງສັດຍະຣະຖະ ເຈົ້າແຫ່ງວິດັຣພະ ຜູ້ຖືກຄວາມໂສກອັນໃຫຍ່ຫຸ້ມຫໍ່ ກໍພະຍາຍາມຢ່າງຫນັກ ແລະອອກມາຂ້າງນອກໄດ້ໂດຍຍາກລຳບາກ।

Verse 26

सा निशासमये यत्नादंतर्वत्नी नृपांगना । निर्गता शोक संतप्ता प्रतीचीं प्रययौ दिशम्

ໃນຍາມຄ່ຳ ມະເຫສີຂອງກະສັດຜູ້ຖືພາ ອອກໄປດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມຢ່າງຫຼາຍ; ຖືກໄຟແຫ່ງຄວາມໂສກແລະຄວາມທຸກທໍລະມານ ຈຶ່ງມຸ່ງໄປທາງທິດຕາເວັນຕົກ.

Verse 27

अथ प्रभाते मार्गेण गच्छन्ती शनकैः सती । अतीत्य दूरमध्वानं ददर्श विमलं सरः

ຕໍ່ມາໃນຍາມອາລຸນ ນາງຜູ້ມີສິນທຳໄດ້ເດີນຊ້າໆຕາມເສັ້ນທາງ; ເມື່ອຂ້າມທາງໄກແລ້ວ ນາງເຫັນສະນ້ຳທີ່ໃສບໍ່ມີມົນທິນ.

Verse 28

तत्रागत्य वरारोहा तप्ता तापेन भूयसा । विलसंतं सरस्तीरे छायावृक्षं समाश्रयत्

ເມື່ອໄປຮອດທີ່ນັ້ນ ນາງຜູ້ສູງສົງຖືກຄວາມຮ້ອນກົດທັບຢ່າງໜັກ; ນາງຈຶ່ງເຂົ້າພຶ່ງພາຕົ້ນໄມ້ຮົ່ມເຢັນທີ່ງາມງອນຢູ່ຂ້າງຝັ່ງສະນ້ຳ.

Verse 29

तत्र दैववशाद्राज्ञी विजने तरुकुट्टिमे । असूत तनयं साध्वी मूहूर्ते सद्गुणान्विते

ທີ່ນັ້ນ ໂດຍອຳນາດແຫ່ງວາສະນາ ມະເຫສີຢູ່ລຳພັງໃນດົງປ່າອັນສະງົບ ໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດບຸດ; ນາງຜູ້ປະພຶດດີ ໃນຍາມມົງຄຸນອັນປະກອບດ້ວຍຄຸນງາມຄວາມດີ.

Verse 30

अथ सा राजमहिषी पिपासाभिहता भृशम् । सरोऽवतीर्णा चार्वंगी ग्रस्ता ग्राहेण भूयसा

ຕໍ່ມາ ມະເຫສີຜູ້ຖືກຄວາມຫິວນ້ຳທຳລາຍຢ່າງໜັກ ໄດ້ລົງໄປໃນສະນ້ຳ; ນາງຜູ້ງາມອ່ອນຊ້ອຍນັ້ນ ຖືກຈະເຂ້ກະຊາກຈັບຢ່າງແຮງກ້າ.

Verse 31

जातमात्रः कुमारोऽपि विनष्टपितृमातृकः । रुरोदोच्चैः सरस्तीरे क्षुत्पिपासार्दितोऽबलः

ແມ່ນແຕ່ເພິ່ງເກີດ ກຸມານໜ້ອຍຜູ້ຂາດພໍ່ແມ່ ກໍຮ້ອງໄຫ້ດັງຢູ່ຂ້າງຝັ່ງສະລະ; ຖືກຄວາມຫິວແລະຄວາມກະຫາຍບີບຄັ້ນ ຈົນອ່ອນແຮງ।

Verse 32

तस्मिन्नेवं क्रन्दमाने जातमात्रे कुमारके । काचिदभ्याययौ शीघ्रं दिष्ट्या विप्रवरांगना

ເມື່ອກຸມານເພິ່ງເກີດນັ້ນຮ້ອງໄຫ້ຄືນຄາງຢູ່ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍບຸນວາສະນາ ນາງພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດຄົນໜຶ່ງ ກໍຮີບຮ້ອນມາຫາຢ່າງໄວ।

Verse 33

साप्येकहायनं बालमुद्वहन्ती निजात्मजम् । अधना भर्तृरहिता याचमाना गृहेगृहे

ນາງເອງກໍອຸ້ມລູກຊາຍຂອງນາງ ອາຍຸໜຶ່ງປີ; ຍາກຈົນ ແລະໄຮ້ຜົວ ຈຶ່ງເດີນຂໍທານຕາມເຮືອນຕໍ່ເຮືອນ।

Verse 34

एकात्मजा बंधुहीना याञ्चामार्गवशंगता । उमानाम द्विजसतीददर्श नृपनंदनम्

ນາງມີລູກພຽງຄົນດຽວ ໄຮ້ຍາດພີ່ນ້ອງ ຖືກຄວາມຈໍາໃຈພາໃຫ້ເຂົ້າສູ່ທາງຂໍທານ; ນາງພຣາຫມັນຜູ້ຮັກສາສິນ ນາມວ່າ ອຸມາ ໄດ້ເຫັນພຣະຣາຊະບຸດ।

Verse 35

सा दृष्ट्वा राजतनयं सूर्यबिंवमिव च्युतम् । अनाथमेनं क्रंदंतं चिंतयामास भूरिशः

ນາງເຫັນພຣະຣາຊະບຸດຕົກລົງດັ່ງດວງຕາເວັນກົມ; ແລະເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງຮ້ອງໄຫ້ຂອງເດັກກໍາພ້າຜູ້ໄຮ້ທີ່ພຶ່ງ ນາງກໍຄິດພິຈາລະນາຢ່າງລຶກຊຶ້ງຢູ່ດົນນານ।

Verse 36

अहो सुमहदाश्चर्यमिदं दृष्टं मयाधुना । अच्छिन्ननाभिसूत्रोऽयं शिशुर्माता क्व वा गता

ໂອ້! ຂ້າພະເຈົ້າເພິ່ງເຫັນອັດສະຈັນອັນໃຫຍ່ຫຼາຍ. ທາຣົກນີ້ຍັງມີສາຍສະດືອບໍ່ທັນຕັດ; ມານດາໄປຢູ່ໃສ?

Verse 37

पिता नास्ति न चान्योस्ति नास्ति बंधुजनोऽपि वा । अनाथः कृपणो बालः शेते केवल भूतले

ບໍ່ມີພໍ່ ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດອື່ນ ຍາດພີ່ນ້ອງກໍບໍ່ມີ. ເດັກນ້ອຍຜູ້ກຳພ້າອັນນ່າສົງສານນີ້ນອນອ່ອນແອຢູ່ເທິງດິນໂລ່ງ.

Verse 38

एष चांडालजो वापि शूद्रजो वैश्यजोपि वा । विप्रात्मजो वा नृपजो ज्ञायते कथमर्भकः

ເດັກນ້ອຍນີ້—ເກີດຈາກຈັນດາລາ ຫຼືຈາກຊູດຣະ ຫຼືຈາກໄວສະຍະ ຫຼືເປັນບຸດພຣາຫມະນ ຫຼືແມ່ນບຸດກະສັດກໍໄດ້? ຈະຮູ້ວົງສາຕະກູນຂອງທາຣົກນີ້ໄດ້ແນວໃດ

Verse 39

शिशुमेनं समुद्धृत्य पुष्णाम्यौरसवद्ध्रुवम् । किं त्वविज्ञातकुलजं नोत्सहे स्प्रष्टुमुत्तमम्

ຂ້າພະເຈົ້າຈະອຸ້ມເດັກນີ້ຂຶ້ນ ແລະລ້ຽງດູດັ່ງບຸດແທ້ຂອງຕົນແນ່ນອນ. ແຕ່ເນື່ອງຈາກເກີດໃນຕະກູນທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ກ້າແຕະຕ້ອງເດັກຜູ້ປະເສີດນີ້ດ້ວຍຄວາມໝັ້ນໃຈເຕັມທີ່

Verse 40

इति मीमांसमानायां तस्यां विप्रवरस्त्रियाम्

ໃນຂະນະທີ່ນາງພຣາຫມະນຜູ້ປະເສີດນັ້ນກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ດັ່ງນີ້…

Verse 42

रक्षैनं बालकं सुभ्रुर्विसृज्य हृदि संशयम् । अनेन परमं श्रेयः प्राप्स्यसे ह्यचिरादेिह

ໂອ ຜູ້ມີຄິ້ວງາມ ຈົ່ງປົກປ້ອງເດັກນ້ອຍນີ້ ແລະປະລະຄວາມສົງໄສໃນໃຈເຈົ້າເສຍ. ໂດຍອາໄສເຂົາ ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຄຸນຄ່າສູງສຸດໃນຊີວິດນີ້ໃນໄມ່ຊ້າ.

Verse 43

एतावदुक्त्वा त्वरितो भिक्षुः कारुणिको ययौ । अथ तस्मिन्गते भिक्षौ विश्रब्धा विप्रभामिनी

ເມື່ອກ່າວແຕ່ພຽງນີ້ແລ້ວ ພິກຂຸຜູ້ເມດຕາກໍຮີບຈາກໄປ. ແລະເມື່ອພິກຂຸນັ້ນໄປແລ້ວ ນາງພຣາຫມະນີກໍມີໃຈວາງໃຈຂຶ້ນ.

Verse 44

तमर्भकं समादाय निजमेव गृहं ययौ । भिक्षुवाक्येन विश्रब्धा सा राज तनयं सती

ນາງໄດ້ອຸ້ມເດັກນ້ອຍນັ້ນ ແລ້ວໄປຍັງເຮືອນຂອງນາງເອງ. ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຂອງພິກຂຸທີ່ເຮັດໃຫ້ວາງໃຈ ນາງຜູ້ມີສິນ—ທິດາແຫ່ງກະສັດ—…

Verse 47

ब्राह्मणैः कृतसंस्कारौ ववृधाते सुपूजितौ कृतोपनयनौ काले बालकौ नियमे स्थितौ

ເມື່ອພຣາຫມະນ໌ທັງຫຼາຍໄດ້ປະກອບພິທີສັງສະການໃຫ້ແລ້ວ ເດັກຊາຍທັງສອງກໍເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນດ້ວຍການນັບຖືບູຊາຢ່າງສູງ. ເມື່ອຮອດການ ພິທີອຸປະນະຍະນະກໍໄດ້ກະທຳ ແລະເດັກທັງສອງຕັ້ງມັ່ນໃນນິຍະມະ ແລະຄວາມສຳລວມ.

Verse 48

भिक्षार्थं चेरतुस्तत्र मात्रा सह दिनेदिने । ताभ्यां कदाचिद्बालाभ्यां सा विप्रवनिता सह

ມື້ແລ້ວມື້ເລົ່າ ພວກເຂົາໄດ້ອອກໄປຂໍທານຢູ່ທີ່ນັ້ນພ້ອມກັບແມ່. ຄັ້ງໜຶ່ງ ນາງພຣາຫມະນີໄດ້ໄປກັບເດັກທັງສອງນັ້ນ…

Verse 49

आत्मपुत्रेण सदृशं कृपया पर्यपोषयत् । एकचक्राह्वये रम्ये ग्रामे कृतनिकेतना

ນາງໄດ້ອຸ້ມຊູດ້ວຍເມດຕາ ດັ່ງລູກຊາຍຂອງຕົນເອງ ແລະໄດ້ຕັ້ງເຮືອນຢູ່ໃນບ້ານອັນງາມຊື່ ເອກະຈັກຣາ।

Verse 50

तौ दृष्ट्वा बालकौ धीमाञ्छांडिल्यो मुनिरब्रवीत् । अहो दैवबलं चित्रमहो कर्म दुरत्ययम्

ເມື່ອເຫັນເດັກນ້ອຍທັງສອງ ມຸນີຜູ້ມີປັນຍາ ຊານດິລະ ກ່າວວ່າ: “ອ້າວ ອຳນາດແຫ່ງວາສະນາຊ່າງອັດສະຈັນ; ອ້າວ ກັມມະຊ່າງຫຼີກພົ້ນຍາກ!”

Verse 51

एष बालोऽन्यजननीं श्रितो भैक्ष्येण जीवति । इमामेव द्विजवधूं प्राप्य मातरमुत्तमाम्

“ເດັກນີ້ໄດ້ພຶ່ງພາແມ່ອື່ນ ແລະດຳລົງຊີວິດດ້ວຍບິນທະບາດ; ແລະເມື່ອໄດ້ຮັບນາງພຣາຫມະນີນີ້ເປັນແມ່ອັນປະເສີດ….”

Verse 52

सहैव द्विजपुत्रेण द्विजभावं समाश्रितः । इति श्रुत्वा मुनेर्वाक्यं शांडिल्यस्य द्विजांगना

“…ເຂົາຍັງໄດ້ຮັບສະຖານະ ແລະຈັນຍາຂອງທະວິຊະ ຄຽງຄູ່ກັບລູກພຣາຫມະນັ້ນດ້ວຍ” ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງມຸນີຊານດິລະ ນາງພຣາຫມະນີ…

Verse 53

सा प्रणम्य सभामध्ये पर्यपृच्छत्सविस्मया । ब्रह्मन्नेषोर्भको नीतो मया भिक्षोर्गिरा गृहम्

ນາງໄດ້ກາບນົບກາງທີ່ປະຊຸມ ແລະຖາມດ້ວຍຄວາມປະຫລາດໃຈວ່າ: “ໂອ ພຣາຫມະນາ! ເດັກນີ້ຂ້າພະເຈົ້ານຳເຂົ້າເຮືອນຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງພິກຂຸຜູ້ຂໍທານ”

Verse 54

अविज्ञातकुलोद्यापि सुतवत्परिपोष्यते । कस्मिन्कुले प्रसूतोऽयं का माता जनकोस्य कः

ແມ່ນແຕ່ຍັງບໍ່ຮູ້ສາຍຕະກູນຂອງເຂົາ ແຕ່ກໍຖືກອຸປະຖຳລ້ຽງດູດັ່ງລູກຊາຍ. ເຂົາເກີດໃນຕະກູນໃດ? ແມ່ເປັນໃຜ ແລະ ພໍ່ເປັນໃຜ?

Verse 55

सर्वं विज्ञातुमिच्छामि भवतो ज्ञानचक्षुषः

ໂອ ທ່ານຜູ້ມີດວງຕາແຫ່ງຍານ, ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະຮູ້ທຸກສິ່ງຈາກທ່ານ.

Verse 56

इति पृष्टो मुनिः सोथ ज्ञानदृष्टिर्द्विजस्त्रियां । आचख्यौ तस्य बालस्य जन्म कर्म च पौर्विकम्

ເມື່ອຖືກຖາມດັ່ງນັ້ນ ມຸນີຜູ້ມີທັດສະນະແຫ່ງຍານ ໄດ້ເລົ່າໃຫ້ນາງພຣາຫມັນຟັງເຖິງການເກີດຂອງເດັກນ້ອຍ ແລະ ກຳກັບໃນອະດີດຢ່າງຄົບຖ້ວນ

Verse 57

विदर्भराजपुत्रस्तु तत्पितुः समरे मृतिम् । तन्मातुर्नक्रहरणं साकल्येन न्यवेदयत्

ທ່ານໄດ້ເລົ່າຢ່າງຄົບຖ້ວນວ່າ ເດັກນ້ອຍນັ້ນເປັນລູກຊາຍຂອງພຣະຣາຊາແຫ່ງວິທັຣພະ—ວ່າພໍ່ໄດ້ສິ້ນຊີວິດໃນສົງຄາມແນວໃດ ແລະ ແມ່ຖືກຈະເຂ້ລາກໄປແນວໃດ

Verse 58

अथ सा विस्मिता नारी पुनः प्रपच्छ तं मुनिम् । स राजा सकलान्भोगान्हित्वा युद्धे कथं मृतः

ແລ້ວນາງຜູ້ຕື່ນຕະລຶງນັ້ນ ໄດ້ຖາມມຸນີອີກຄັ້ງວ່າ: “ພຣະຣາຊານັ້ນລະທິ້ງຄວາມສຸກສຳລານທັງປວງແລ້ວ ເປັນໄດ້ແນວໃດຈຶ່ງສິ້ນຊີວິດໃນສົງຄາມ?”

Verse 59

दारिद्र्यमस्य बालस्य कथं प्राप्तं महामुने । दारिद्र्यं पुनरुद्धूय कथं राज्यमवाप्स्यति

ໂອ ມະຫາມຸນີ, ເດັກນ້ອຍນີ້ໄດ້ຮັບຄວາມທຸກຍາກມາແນວໃດ? ແລະເມື່ອສະຫຼັດຄວາມທຸກຍາກນັ້ນແລ້ວ ຈະໄດ້ຄືນສິຣິລາດຊະສົມບັດແນວໃດ?

Verse 60

अस्यापि मम पुत्रस्य भिक्षान्नेनैव जीवतः । दारिद्र्यशमनोपायमुपदेष्टुं त्वमर्हसि

ລູກຊາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້ານີ້ກໍດຳລົງຊີວິດດ້ວຍອາຫານທີ່ໄດ້ຈາກການຂໍທານເທົ່ານັ້ນ. ຂໍທ່ານໂປດສອນອຸບາຍເພື່ອລະງັບແລະກຳຈັດຄວາມທຸກຍາກ.

Verse 61

शांडिल्य उवाच । अमुष्य बालस्य पिता स विदर्भमहीपतिः । पूर्वजन्मनि पांड्येशो बभूव नृपसत्तमः

ຊານດິລະຍະ ກ່າວວ່າ: ພໍ່ຂອງເດັກນ້ອຍນີ້ແມ່ນມະຫາກະສັດແຫ່ງແຜ່ນດິນວິດັຣພະ. ໃນຊາດກ່ອນ ທ່ານເຄີຍເປັນກະສັດແຫ່ງປານດະຍະ ເປັນນະຣະປະຕິຜູ້ປະເສີດໃນມະນຸດ.

Verse 62

स राजा सर्वधर्मज्ञः पालयन्सकलां महीम् । प्रदोषसमये शंभुं कदा चित्प्रत्यपूजयत्

ກະສັດນັ້ນເປັນຜູ້ຮູ້ທັງປວງໃນທຳມະ; ໃນຂະນະທີ່ປົກຄອງແຜ່ນດິນທັງຫມົດ ຄັ້ງໜຶ່ງໃນເວລາປຣະໂດຊະ ທ່ານໄດ້ເລີ່ມບູຊາພຣະສັມພູ.

Verse 63

तस्य पूजयतो भक्त्या देवं त्रिभुवनेश्वरम् । आसीत्कलकलारावः सर्वत्र नगरे महान्

ເມື່ອທ່ານບູຊາດ້ວຍພັກຕິແດ່ເທວະຜູ້ເປັນອົງຈອມແຫ່ງສາມໂລກ ກໍເກີດສຽງອື້ອຶງໂກລາຫົນໃຫຍ່ຂຶ້ນທົ່ວທັງນະຄອນ.

Verse 64

श्रुत्वा तमुत्कटं शब्दं राजा त्यक्तशिवार्चनः । निर्ययौ राजभवनान्नगरक्षोभशंकया

ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງອັນນ່າຢ້ານນັ້ນ ພະຣາຊາໄດ້ລະການບູຊາພຣະສິວະ ແລ້ວອອກຈາກພະຣາຊວັງ ເນື່ອງຈາກຢ້ານຄວາມວຸ້ນວາຍໃນນະຄອນ.

Verse 65

एतस्मिन्नेव समये तस्यामात्यो महाबलः । शत्रुं गृहीत्वा सामंतं राजांतिकमुपागमत्

ໃນເວລານັ້ນເອງ ອຳມາດຜູ້ມີກຳລັງຫຼາຍ ໄດ້ຈັບຫົວໜ້າເມືອງຂຶ້ນຜູ້ເປັນສັດຕູ ແລ້ວເຂົ້າໄປເຝົ້າພະຣາຊາ.

Verse 66

अमात्येन समानीतं शत्रुं सामंतमुद्धतम् । दृष्ट्वा क्रोधेन नृपतिः शिरच्छेदमकारयत्

ເມື່ອພະຣາຊາເຫັນຫົວໜ້າເມືອງຂຶ້ນຜູ້ເປັນສັດຕູອັນຈອງຫອງ ທີ່ອຳມາດນຳມາ ກໍໂກດກະຫນັກ ແລ້ວມີຮັບສັ່ງໃຫ້ຕັດສີສະຂອງມັນ.

Verse 67

स तथैव महीपालो विसृज्य शिवपूजनम् । असमाप्तात्मनियमश्चकार निशि भोजनम्

ດັ່ງນັ້ນ ພະຣາຊາຜູ້ປົກຄອງແຜ່ນດິນນັ້ນ ໄດ້ລະການບູຊາພຣະສິວະ ແມ່ນວ່າວັດຕະສຳລວມຕົນຍັງບໍ່ສຳເລັດ ກໍກິນອາຫານໃນຍາມຄ່ຳ.

Verse 68

तत्पुत्रोपि तथा चक्रे प्रदोषसमये शिवम् । अनर्चयित्वा मूढात्मा भुक्त्वा सुष्वाप दुर्मदः

ບຸດຂອງພະຣາຊາກໍເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ: ໃນເວລາປຣະໂດສະ ບໍ່ໄດ້ບູຊາພຣະສິວະ ຜູ້ຫຼົງມົວແລະຈອງຫອງນັ້ນ ກິນແລ້ວກໍນອນຫຼັບ.

Verse 69

जन्मांतरे स नृपतिर्विदर्भक्षितिपोऽभवत् । शिवार्चनांतरायेण परैर्भोगांतरे हतः

ໃນຊາດອື່ນ ລາວໄດ້ເກີດເປັນກະສັດ ເປັນເຈົ້າຄອງແຄວ້ນວິດັຣພະ; ແຕ່ເນື່ອງຈາກກໍ່ອຸປະສັກແກ່ການບູຊາພຣະສິວະ ຈຶ່ງຖືກຜູ້ອື່ນສັງຫານໃນກາງຄວາມເພີດເພີນຂອງຕົນ।

Verse 70

तत्पुत्रो यः पूर्वभवे सोस्मिञ्जन्मनि तत्सुतः । भूत्वा दारिद्र्यमापन्नः शिवपूजाव्यतिक्रमात्

ຜູ້ທີ່ເຄີຍເປັນລູກຊາຍຂອງລາວໃນພົບກ່ອນ ໃນຊາດນີ້ກໍກາຍເປັນລູກຊາຍຂອງລາວອີກ; ແລະເນື່ອງຈາກລະເລີຍການບູຊາພຣະສິວະ ຈຶ່ງຕົກຢູ່ໃນຄວາມທຸກຍາກ।

Verse 71

अस्य माता पूर्वभवे सपत्नीं छद्मनाहनत् । तेन पापेन महता ग्राहेणास्मिन्भवे हता

ແມ່ຂອງລາວໃນພົບກ່ອນ ໄດ້ໃຊ້ກົນລະຍຸດຂ້າເມຍຮ່ວມ (ສະຕິນ) ຂອງຕົນ; ເນື່ອງຈາກບາບໃຫຍ່ນັ້ນ ໃນຊາດນີ້ນາງຖືກຈະເຂ້ສັງຫານ।

Verse 72

एषा प्रवृत्तिरेतेषां भवत्यै समुदाहृता । अनर्चितशिवा मर्त्याः प्राप्नुवंति दरिद्रताम्

ໂອ ທ່ານນາງເທວີ, ຂ້າໄດ້ກ່າວອະທິບາຍແລ້ວເຖິງຄວາມເປັນໄປຂອງເຂົາເຈົ້າ. ມະນຸດຜູ້ບໍ່ອະຣະຈະນາບູຊາພຣະສິວະ ຍ່ອມໄດ້ຮັບຄວາມທຸກຍາກ।

Verse 73

सत्यं ब्रवीमि परलोकहितं ब्रवीमि सारं ब्रवीम्युपनिषद्धृदयं ब्रवीमि । संसारमुल्बणमसारमवाप्य जंतोः सारो यमीश्वरपदांबुरुहस्य सेवा

ຂ້າເວົ້າຄວາມຈິງ; ຂ້າເວົ້າເພື່ອປະໂຫຍດແຫ່ງປະໂລກ; ຂ້າເວົ້າແກ່ນສານ; ຂ້າເວົ້າຫົວໃຈຂອງອຸປນິສັດ. ສຳລັບສັດຜູ້ເຂົ້າສູ່ວົງຈອນສັງສານອັນຮຸນແຮງແລະຫວ່າງເປົ່າ ແກ່ນແທ້ຄືການຮັບໃຊ້ທີ່ດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດຂອງຍະມີສະວະຣະ (ພຣະສິວະ).

Verse 74

ये नार्चयंति गिरिशं समये प्रदोषे ये नार्चितं शिवमपि प्रणमंति चान्ये । एतत्कथां श्रुतिपुटैर्न पिबंति मूढास्ते जन्मजन्मसु भवंति नरा दरिद्राः

ຜູ້ໃດບໍ່ບູຊາກິຣິຊະ (ພຣະສິວະ) ໃນເວລາປຣະໂດສ ແລະບາງຄົນແມ່ນເມື່ອບູຊາພຣະສິວະກໍບໍ່ກົ້ມກາບ; ຜູ້ຫຼົງຜິດທີ່ບໍ່ດື່ມດ່ຳຄຳເລົ່ານີ້ດ້ວຍຫູ—ຈະກາຍເປັນຄົນທຸກຍາກ ຊາດແລ້ວຊາດອີກ।

Verse 75

ये वै प्रदोषसमये परमेश्वरस्य कुर्वंत्यनन्यमनसोंऽघ्रिसरोजपूजाम् । नित्यं प्रवृद्धधन धान्यकलत्रपुत्रसौभाग्यसंपदधिकास्त इहैव लोके

ຜູ້ໃດໃນເວລາປຣະໂດສ ບູຊາດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດຂອງປຣະເມສະວະຣະ ດ້ວຍໃຈອັນເອກະ—ຜູ້ນັ້ນໃນໂລກນີ້ເອງຈະເພີ່ມພູນຢູ່ເສມອ ທັງຊັບສິນ ເຂົ້າກິນ ຄູ່ຄອງ ລູກຫຼານ ສິຣິມົງຄົນ ແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ।

Verse 76

कैलासशैलभवने त्रिजगजनित्रीं गौरीं निवेश्य कनकांचितरत्नपीठे । नृत्यं विधातु मभिवाञ्छति शूलपाणौ देवाः प्रदोषसमयेऽनुभजंति सर्वे

ໃນພຣະຮາຊວັງເທິງພູໄກລາສ ໄດ້ປະທັບພຣະນາງເກົາຣີ—ແມ່ແຫ່ງສາມໂລກ—ເທິງບັນລັງແກ້ວມະນີປະດັບຄຳ; ເມື່ອຊູລະປານີປາຖະໜາຈະເລີ່ມຟ້ອນລຳ ໃນເວລາປຣະໂດສ ທວງເທວະທັງປວງຈະຊຸມນຸມແລະເຂົ້າຮັບໃຊ້ພຣະອົງ।

Verse 77

वाग्देवी धृतवल्लकी शतमखो वेणुं दधत्पद्मजस्तालोन्निद्रकरो रमा भगवती गेयप्रयोगान्विता । विष्णुः सांद्रमृदंगवादनपटुर्देवाः समंतात्स्थिताः सेवंते तमनु प्रदोषसमये देवं मृडानीपतिम्

ວາກເທວີ (ສະຣັສວະຕີ) ຖືວີນາ; ຊະຕະມະຂະ (ອິນທຣະ) ຖືຂຸ່ຍ; ປັດມະຈະ (ພຣະພຣົມ) ຍົກມືໃຫ້ຈັງຫວະຕາລະ; ພຣະນາງຣະມາ (ລັກສະມີ) ຊ່ຽວຊານໃນການຂັບຮ້ອງ. ພຣະວິສນຸຊ່ຽວຊານຕີມຣິທັງຄະອັນກັງວານ; ເທວະທັງປວງຢືນລ້ອມຮອບ—ດັ່ງນີ້ໃນເວລາປຣະໂດສ ພວກເຂົາຮັບໃຊ້ພຣະເທວະ ຜູ້ເປັນສະວາມີແຫ່ງມຣິດານີ (ປາຣະວະຕີ)

Verse 78

गंधर्वयक्षपतगोरगसिद्ध साध्या विद्याधरामरवराप्सरसां गणाश्च । येऽन्ये त्रिलोकनिलयाः सह भूतवर्गाः प्राप्ते प्रदोषसमये हरपार्थसंस्थाः

ຝູງຄະນະຂອງຄັນທະຣະວະ, ຢັກສະ, ນົກ, ນາກ, ສິດທະ ແລະ ສາດຫະຍາ; ກອງວິດຍາທະຣະ, ເທວະ ແລະ ອັບສະຣາອັນປະເສີດ; ພ້ອມທັງຜູ້ຢູ່ອາໄສໃນສາມໂລກອື່ນໆ ກັບຫມູ່ສັດທັງປວງ—ເມື່ອປຣະໂດສມາຮອດ ພວກເຂົາຈະເຂົ້າປະຈຳທີ່ ເພື່ອເຝົ້າຮັບໃຊ້ຮະຣະ (ພຣະສິວະ) ພ້ອມພຣະນາງປາຣະວະຕີ

Verse 79

अतः प्रदोषे शिव एक एव पूज्योऽथ नान्ये हरिपद्मजाद्याः । तस्मिन्महेशे विधिनेज्यमाने सर्वे प्रसीदंति सुराधिनाथाः

ດັ່ງນັ້ນ ໃນເວລາປຣໂດສະ ພຶງບູຊາພຣະສິວະແຕ່ຜູ້ດຽວ ບໍ່ແມ່ນຜູ້ອື່ນເຊັ່ນ ຮະຣິ(ວິສນຸ) ປັດມະຊະ(ພຣະພຣົມ) ແລະອື່ນໆ. ເມື່ອບູຊາພຣະມະເຫສະຕາມພິທີຖືກຕ້ອງ ບັນດາເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງຍ່ອມເມດຕາປຣະສານ

Verse 80

एष ते तनयः पूर्वजन्मनि ब्राह्मणोत्तमः । प्रतिग्रहैर्वयो निन्ये न यज्ञाद्यैः सुकर्मभिः

ລູກຊາຍຂອງເຈົ້ານີ້ ໃນຊາດກ່ອນເຄີຍເປັນພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ. ແຕ່ເຂົາໄດ້ໃຊ້ຊີວິດໂດຍອາໄສການຮັບຂອງຖວາຍ (ບໍ່ສົມຄວນ) ບໍ່ໄດ້ດໍາເນີນດ້ວຍກຸສົນເຊັ່ນ ຍັດຍະ ແລະກິດທຳດີອື່ນໆ

Verse 81

अतो दारिद्र्यमापन्नः पुत्रस्ते द्विजभामिनि । तद्दोष परिहारार्थं शरणं यातु शंकरम्

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ນາງພຣາຫມັນຜູ້ສູງສົງ ລູກຊາຍຂອງເຈົ້າຈຶ່ງຕົກຢູ່ໃນຄວາມທຸກຍາກ. ເພື່ອກໍາຈັດໂທດນັ້ນ ຂໍໃຫ້ເຂົາໄປຂໍພຶ່ງພາພຣະສັງກະຣະ