Sarga 37

Verse 1

महामात्रवचः श्रुत्वा रामो दशरथं तदा।अभ्यभाषत वाक्यं तु विनयज्ञो विनीतवत्।।2.37.1।।

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງມະຫາອຳມາດແລ້ວ ພຣະຣາມ—ຜູ້ຮູ້ຈັກມາລະຍາດແຫ່ງຄວາມນອບນ້ອມ—ຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ພຣະທະສະຣະຖະ ດ້ວຍວາຈາອ່ອນນ້ອມ ແລະເຄົາລົບຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 2

त्यक्तभोगस्य मे राजन् वने वन्येन जीवतः।किं कार्यमनुयात्रेण त्यक्तसङ्गस्य सर्वतः।।2.37.2।।

ຂໍພຣະອົງຜູ້ເປັນກະສັດ ເມື່ອຂ້າພະອົງໄດ້ລະທິ້ງຄວາມສຸກສຳລານ ແລະປ່ອຍວາງຄວາມຍຶດຕິດທັງປວງ ຈະດຳລົງຊີວິດໃນປ່າດ້ວຍສິ່ງທີ່ປ່າມີໃຫ້ ແລ້ວຈະຈຳເປັນອັນໃດທີ່ຕ້ອງໃຫ້ຂະບວນຜູ້ຕິດຕາມໄປນຳ?

Verse 3

यो हि दत्त्वा द्विपश्रेष्ठं कक्ष्यायां कुरुते मनः।रज्जुस्नेहेन किं तस्य त्यजतः कुञ्जरोत्तमम्।।2.37.3।।

ຖ້າຜູ້ໃດໄດ້ຖວາຍຊ້າງອັນປະເສີດແລ້ວ ແຕ່ໃຈຍັງໄປຍຶດຕິດຢູ່ກັບເຊືອກທີ່ຮັດຄາດຊ້າງ—ເມື່ອລະທິ້ງຊ້າງຍອດແລ້ວ ຄວາມຜູກພັນກັບເຊືອກນັ້ນຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດ?

Verse 4

तथा मम सतां श्रेष्ठ किं ध्वजिन्या जगत्पते।सर्वाण्येवानुजानामि चीराण्येवाऽनयन्तु मे।।2.37.4।।

ໂອ້ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ຜູ້ທຳດີ ໂອ້ຈອມໂລກ—ຂ້າພະເຈົ້າຈະຕ້ອງການກອງທັບໄປເພື່ອຫຍັງ? ຂ້າພະເຈົ້າຍອມມອບທຸກສິ່ງໃຫ້ພະພຣະຕະ; ຂໍໃຫ້ນຳມາໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າແຕ່ເຄື່ອງນຸ່ງເປືອກໄມ້ເທົ່ານັ້ນ.

Verse 5

खनित्रपिटके चोभे समानयत गच्छतः।चतुर्दश वने वासं वर्षाणि वसतो मम।।2.37.5।।

ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າອອກເດີນທາງໄປຢູ່ປ່າເປັນເວລາສິບສີ່ປີ ຂໍໃຫ້ນຳຂອງສອງຢ່າງນັ້ນມາດ້ວຍ: ເຄື່ອງຂຸດດິນ ແລະ ກະຕ່າໜຶ່ງ.

Verse 6

अथ चीराणि कैकेयी स्वयमाहृत्य राघवम्।उवाच परिधत्स्वेति जनौघे निरपत्रपा।।2.37.6।।

ຕໍ່ມາ ໄກເກຍີໄດ້ນຳເຄື່ອງນຸ່ງເປືອກໄມ້ມາດ້ວຍຕົນເອງ ແລະບໍ່ລະອາຍຕໍ່ຝູງຊົນທີ່ຊຸມນຸມ ນາງກ່າວແກ່ຣາຆະວະວ່າ “ຈົ່ງນຸ່ງສິ່ງນີ້ເຖີດ”

Verse 7

स चीरे पुरुषव्याघ्रः कैकेय्या प्रतिगृह्य ते।सूक्ष्मवस्त्रमवक्षिप्य मुनिवस्त्राण्यवस्त ह।।2.37.7।।

ພຣະຣາມ ຜູ້ເປັນເສືອໃນຫມູ່ມະນຸດ ຮັບເອົາເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມເປືອກໄມ້ນັ້ນຈາກນາງໄກເກຍີ; ຖອດເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມອັນລະອຽດອ່ອນອອກ ແລ້ວສວມອາພອນຂອງດາບົດມຸນີ

Verse 8

लक्ष्मणश्चापि तत्रैव विहाय वसने शुभे।तापसाच्छादने चैव जग्राह पितुरग्रतः।।2.37.8।।

ພຣະລັກສະມະນະກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ ປະຖິ້ມເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມອັນເປັນມົງຄຸນ ແລະຕໍ່ໜ້າພຣະບິດາ ກໍຮັບເອົາເຄື່ອງຄຸມຂອງນັກບໍາເພັນຕະປະ

Verse 9

अथाऽत्मपरिधानार्थं सीता कौशेयवासिनी।समीक्ष्य चीरं सन्त्रस्ता पृषती वागुरामिव।।2.37.9।।

ຕໍ່ມາ ພຣະນາງສີຕາ ຜູ້ຍັງນຸ່ງຫົ່ມຜ້າໄໝ ເມື່ອເຫັນເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມເປືອກໄມ້ທີ່ຈັດໄວ້ໃຫ້ພຣະນາງນຸ່ງ ກໍຕົກໃຈຫວາດຫວັນ ດັ່ງແມ່ກວາງພົບບ່ວງດັກຂອງນາຍພານ

Verse 10

सा व्यपत्रपमाणेव प्रगृह्य च सुदुर्मनाः।कैकेयी कुशचीरे ते जानकी शुभलक्षणा।।2.37.10।।अश्रुसम्पूर्ण नेत्रा च धर्मज्ञा धर्मदर्शिनी।गन्धर्वराजप्रतिमं भर्तारमिदमब्रवीत्।।2.37.11।।

ຊານະກີ ຜູ້ມີລັກສະນະມົງຄຸນ ເສົ້າໂສກຢ່າງຫນັກ ແລະປານດັ່ງອາຍໃຈ ໄດ້ຮັບຜ້າຈີວອນທຳດ້ວຍເປືອກໄມ້ກຸສະຈາກໄກເກຍີ. ດວງຕາເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳຕາ ນາງຜູ້ຮູ້ທຳ ແລະເຫັນຄວາມຖືກຕ້ອງ ໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້ແດ່ພຣະສະວາມີ ຜູ້ສົງ່າດຸດດັ່ງພຣະຣາຊາແຫ່ງຄັນທັພ

Verse 11

सा व्यपत्रपमाणेव प्रगृह्य च सुदुर्मनाः।कैकेयी कुशचीरे ते जानकी शुभलक्षणा।।2.37.10।।अश्रुसम्पूर्ण नेत्रा च धर्मज्ञा धर्मदर्शिनी।गन्धर्वराजप्रतिमं भर्तारमिदमब्रवीत्।।2.37.11।।

ຊານະກີ ຜູ້ມີລັກສະນະມົງຄຸນ ເສົ້າໂສກຢ່າງຫນັກ ແລະປານດັ່ງອາຍໃຈ ໄດ້ຮັບຜ້າຈີວອນທຳດ້ວຍເປືອກໄມ້ກຸສະຈາກໄກເກຍີ. ດວງຕາເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳຕາ ນາງຜູ້ຮູ້ທຳ ແລະເຫັນຄວາມຖືກຕ້ອງ ໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້ແດ່ພຣະສະວາມີ ຜູ້ສົງ່າດຸດດັ່ງພຣະຣາຊາແຫ່ງຄັນທັພ

Verse 12

कथं नु चीरं बध्नन्ति मुनयो वनवासिनः।इति ह्यकुशला सीता सा मुमोह मुहुर्मुहुः।।2.37.12।।

ສີຕາເວົ້າວ່າ “ບັນດາມຸນີ ແລະລືສີຜູ້ຢູ່ປ່າ ເຂົາຜູກຜ້າເປືອກໄມ້ນີ້ແນວໃດໜໍ?” ເມື່ອນາງບໍ່ຊໍານານໃນເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມນີ້ ນາງຈຶ່ງງົດງົນສັບສົນຊ້ຳໆ

Verse 13

कृत्वा कण्ठे च सा चीरमेकमादाय पाणिना।तस्थौ ह्यकुशला तत्र व्रीडिता जनकात्मजा।।2.37.13।।

ສີຕາ ທິດາແຫ່ງພຣະຊະນະກ ໄດ້ພາດປາຍໜຶ່ງຂອງຜ້າເປືອກໄມ້ໄວ້ທີ່ຄໍ ແລະຈັບປາຍອີກດ້ານໄວ້ໃນມື. ເນື່ອງຈາກບໍ່ຄຸ້ນກັບເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມນີ້ ນາງຈຶ່ງຢືນຢູ່ນັ້ນດ້ວຍຄວາມອາຍ ແລະລັງເລວ່າຈະເຮັດຢ່າງໃດຕໍ່

Verse 14

तस्यास्तत्क्षिप्रमागम्य रामो धर्मभृतां वरः।चीरं बबन्ध सीतायाः कौशेयस्योपरि स्वयम्।।2.37.14।।

ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະຣາມ ຜູ້ປະເສີດສຸດໃນບັນດາຜູ້ທົງທຳ ໄດ້ມາຮອດໂດຍໄວ ແລະຊົງຜູກຜ້າເປືອກໄມ້ໃຫ້ສີຕາດ້ວຍພຣະຫັດຂອງພຣະອົງເອງ ທັບເທິງເຄື່ອງນຸ່ງຜ້າໄໝຂອງນາງ

Verse 15

रामं प्रेक्ष्य तु सीताया बध्नन्तं चीरमुत्तमम्।अन्तःपुरगता नार्यो मुमुचुर्वारि नेत्रजम्।।2.37.15।।

ເມື່ອນາງສະຕຣີໃນພາຍໃນວັງເຫັນພຣະຣາມກຳລັງຜູກເຄື່ອງນຸ່ງເປືອກໄມ້ອັນປະເສີດໃຫ້ພຣະນາງສີດາ ນ້ຳຕາອັນເກີດຈາກດວງຕາກໍໄຫຼລົງ

Verse 16

ऊचुश्च परमायस्ता रामं ज्वलिततेजसम्।वत्स नैवं नियुक्तेयं वनवासे मनस्विनी।।2.37.16।।

ດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າຢ່າງຫນັກ ພວກນາງກ່າວຕໍ່ພຣະຣາມຜູ້ມີຣັດສະຫມີດຸດໄຟວ່າ: “ລູກເອີຍ ພຣະນາງສີດາຜູ້ມີໃຈສູງສົ່ງ ບໍ່ໄດ້ຖືກກຳນົດໃຫ້ຢູ່ປ່າໃນຮູບແບບນີ້”

Verse 17

पितुर्वाक्यानुरोधेन गतस्य विजनं वनम्।तावद्दर्शनमस्या नः सफलं भवतु प्रभो।।2.37.17।।

ຂ້າແຕ່ພຣະອົງ ເມື່ອພຣະອົງຈະເດີນທາງໄປປ່າອັນວິເວກ ໂດຍນອບນ້ອມຕາມພຣະດຳຣັດຂອງພຣະບິດາ ຂໍໃຫ້ການໄດ້ເຫັນນາງຂອງພວກເຮົາເປັນຜົນສຳເລັດ—ຂໍປະທານໃຫ້ນາງຢູ່ຕໍ່ຢ່າງນ້ອຍຈົນເຖິງເວລານັ້ນ

Verse 18

लक्ष्मणेन सहायेन वनं गच्छस्व पुत्रक।नेयमर्हति कल्याणी वस्तुं तापसवद्वने।।2.37.18।।

ລູກເອີຍ ຈົ່ງໄປປ່າໂດຍມີພຣະລັກສະມະນະເປັນສະຫາຍ; ແຕ່ພຣະນາງສີດາຜູ້ເປັນມົງຄຸນນີ້ ບໍ່ຄວນຢູ່ປ່າດຸດນັກຕະປະສີ

Verse 19

कुरु नो याचनां पुत्र सीता तिष्ठतु भामिनी।धर्मनित्यस्स्वयं स्थातुं न हीदानीं त्वमिच्छसि।।2.37.19।।

ລູກເອີຍ ຂໍໃຫ້ຈົ່ງຮັບຄຳວິງວອນຂອງພວກເຮົາ: ໃຫ້ພຣະນາງສີດາຜູ້ງາມຢູ່ນີ້. ສ່ວນພຣະອົງຜູ້ມັ່ນຄົງໃນທຳ ບັດນີ້ບໍ່ປາດຖະນາຈະຢູ່ຂ້າງຫຼັງເພື່ອຕົນເອງ

Verse 20

तासामेवंविधा वाच शृण्वन् दशरथात्मजः।बबन्धैव तदा चीरं सीतया तुल्यशीलया।।2.37.20।।

ແມ່ນແຕ່ຍັງຟັງຖ້ອຍຄໍາແບບນັ້ນຈາກພວກນາງຢູ່ ພຣະຣາມ ໂອຣສແຫ່ງທະສະຣະຖ ກໍໄດ້ຜູກນຸ່ງເຄື່ອງນຸ່ງເປືອກໄມ້ໃຫ້ແກ່ພຣະນາງສີຕາ ຜູ້ມີຈິດຈັນຍາເສມອັນກັບພຣະອົງ.

Verse 21

चीरे गृहीते तु तया समीक्ष्य नृपतेर्गुरुः।निवार्य सीतां कैकेयीं वसिष्ठो वाक्यमब्रवीत्।।2.37.21।।

ເມື່ອເຫັນວ່າພຣະນາງສີຕາໄດ້ຮັບເຄື່ອງນຸ່ງເປືອກໄມ້ນັ້ນແລ້ວ ພຣະວະສິດຖະ ອາຈານໃຫຍ່ຂອງພຣະຣາຊາ ໄດ້ຫ້າມພຣະນາງສີຕາໄວ້ ແລ້ວກ່າວຖ້ອຍຄໍາແກ່ໄກເກຍີດັ່ງນີ້.

Verse 22

अतिप्रवृत्ते दुर्मेधे कैकेयि कुलपांसनि।वञ्चयित्वा च राजानं न प्रमाणेऽवतिष्ठसे।।2.37.22।।

ໂອ ໄກເກຍີ ຜູ້ມີປັນຍາຊົ່ວ ເປັນມົນທິນແຫ່ງວົງສານ! ເຈົ້າໄດ້ລ່ວງເກີນຂອບເຂດແລ້ວ; ຫຼັງຈາກຫລອກລວງພຣະຣາຊາ ເຈົ້າກໍບໍ່ຍືນຢູ່ໃນມາດຕາແຫ່ງທັມມະ.

Verse 23

न गन्तव्यं वनं देव्या सीतया शीलवर्जिते।अनुष्ठास्यति रामस्य सीता प्रकृतमासनम्।।2.37.23।।

ໂອ ໄກເກຍີ ຜູ້ຂາດຄວາມປະພຶດດີ! ພຣະນາງສີຕາຜູ້ເປັນເທວີ ບໍ່ຄວນເສດັດໄປປ່າ. ແທນນັ້ນ ພຣະນາງສີຕາຈະປະທັບເທິງອາສນະເດີມ ທີ່ກໍານົດໄວ້ສໍາລັບພຣະຣາມ.

Verse 24

आत्मा हि दारास्सर्वेषां दारसङ्ग्रहवर्तिनाम्।आत्मेयमिति रामस्य पालयिष्यति मेदिनीम्।।2.37.24।।

ສໍາລັບຜູ້ທີ່ດໍາລົງຊີວິດຄ຤ະຫັດທັງປວງ ພັນລະຍາແທ້ຈິງແມ່ນດັ່ງອາດຕະມັນຂອງຕົນ. ເພາະນາງນີ້ເປັນດັ່ງຕົວຕົນຂອງພຣະຣາມ ນາງຈະປົກປ້ອງແລະປົກຄອງພື້ນພິພົບນີ້.

Verse 25

अथ यास्यति वैदेही वनं रामेण सङ्गता।वयमप्यनुयास्यामः पुरं चेदं गमिष्यति।।2.37.25।।

ຖ້າໄວເທຫີ (ນາງສີດາ) ໄປສູ່ປ່າພ້ອມພຣະຣາມ ພວກເຮົາກໍຈະຕາມໄປ ແລະນະຄອນນີ້ທັງໝົດກໍຈະໄປດ້ວຍ

Verse 26

अन्तपालाश्च यास्यन्ति सदारो यत्र राघवः।सहोपजीव्यं राष्ट्रं च पुरं च सपरिच्छदम्।।2.37.26।।

ບ່ອນໃດທີ່ພຣະຣາຆະວະປະທັບຢູ່ກັບພຣະມະເຫສີ ພວກຍາມພາຍໃນວັງກໍຈະໄປນຳ ພ້ອມຄອບຄົວ; ແລະອານາຈັກທີ່ດຳລົງຊີວິດໂດຍພຣະບາຣະມີຂອງພຣະອົງ ກັບນະຄອນນີ້ດ້ວຍ ຈະຕາມໄປພ້ອມບໍລິວານ ແລະຂອງໃຊ້ທັງປວງ

Verse 27

भरतश्च सशत्रुघ्नश्चीरवासा वनेचरः।वने वसन्तं काकुत्स्थ मनुवत्स्यति पूर्वजम्।।2.37.27।।

ແລະພຣະພະຣະຕະພ້ອມພຣະສັດຕຣຸຄນະ ຈະນຸ່ງຫົ່ມເປືອກໄມ້ ດຳລົງຕົນເປັນຊາວປ່າ ແລ້ວຈະຕາມພຣະເຊດຖາ ຜູ້ສືບສາຍກະກຸດສະຖະ ຜູ້ພຳນັກຢູ່ໃນປ່າ

Verse 28

तत श्शून्यां गतजनां वसुधां पादपै स्सह।त्वमेका शाधि दुर्वृत्ता प्रजानामहिते स्थिता।।2.37.28।।

ແລ້ວແຜ່ນດິນນີ້ຈະກາຍເປັນຄວາມວ່າງເປົ່າ ໄຮ້ຜູ້ຄົນ ຖືກລະທິ້ງ ເຫຼືອແຕ່ຫມູ່ໄມ້; ແລະເຈົ້າຜູ້ດຽວ ດ້ວຍຄວາມປະພຶດຊົ່ວທີ່ມຸ່ງຮ້າຍຕໍ່ປະຊາ ຈະປົກຄອງມັນ

Verse 29

न हि तद्भविता राष्ट्रं यत्र रामो न भूपतिः।तद्वनं भविता राष्ट्रं यत्र रामो निवत्स्यति।।2.37.29।।

ດິນແດນໃດທີ່ພຣະຣາມບໍ່ເປັນພຣະຣາຊາ ດິນແດນນັ້ນບໍ່ແມ່ນອານາຈັກແທ້; ແຕ່ປ່າໃດທີ່ພຣະຣາມປະທັບຢູ່ ປ່ານັ້ນຈະກາຍເປັນອານາຈັກ

Verse 30

न ह्यदत्तां महीं पित्रा भरतः शास्तुमर्हति।त्वयि वा पुत्रवद्वस्तुं यदि जातो महीपतेः।।2.37.30।।

ຖ້າພະພຣະຕະເປັນພຣະຣາຊະບຸດຂອງພຣະຣາຊາແທ້ ກໍບໍ່ຄວນປົກຄອງແຜ່ນດິນທີ່ພຣະບິດາຍັງບໍ່ໄດ້ປະທານໃຫ້; ແລະກໍບໍ່ສົມຄວນຢູ່ກັບທ່ານດັ່ງລູກຊາຍ ໂອ້ພຣະມະຫາກະສັດ.

Verse 31

यद्यपि त्वं क्षितितलाद्गगनं चोत्पतिष्यसि।पितृर्वंशचरित्रज्ञः सोऽन्यथा न करिष्यति।।2.37.31।।

ແມ່ນແຕ່ເຈົ້າຈະກະໂດດຈາກພື້ນດິນຂຶ້ນໄປຮອດຟ້າກໍຕາມ ພຣະພະຣະຕະ—ຜູ້ຮູ້ຈັກຈາຣີດແລະປະເພນີແຫ່ງວົງສາບິດາ—ຈະບໍ່ກະທຳເປັນອື່ນໄປຈາກນັ້ນເລີຍ។

Verse 32

तत्त्वया पुत्रगर्धिन्या पुत्रस्य कृतमप्रियम्।लोके हि स न विद्येत यो न राममनुव्रतः।।2.37.32।।

ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມໂລບທີ່ຫວັງແຕ່ລູກຊາຍ ເຈົ້າໄດ້ກະທຳສິ່ງອັນບໍ່ພຶງປາດ ແລະເປັນໂທດແກ່ລູກຂອງເຈົ້າເອງ; ເພາະໃນໂລກນີ້ ບໍ່ມີໃຜທີ່ບໍ່ຕາມພຣະຣາມເລີຍ।

Verse 33

द्रक्ष्यस्यद्यैव कैकेयी पशुव्यालमृगद्विजान्।गच्छतस्सह रामेण पादपांश्च तदुन्मुखान्।।2.37.33।।

ມື້ນີ້ເທົ່ານັ້ນ ໂອ ໄກເກຍີ ເຈົ້າຈະເຫັນຝູງງົວຄວາຍ ສັດປ່າ ກວາງ ແລະນົກ—ກະທັ້ງຕົ້ນໄມ້ທັງຫຼາຍ—ຫັນໜ້າໄປຫາພຣະອົງ ແລະຕາມໄປ ເມື່ອພຣະຣາມເສດັດອອກເດີນທາງ।

Verse 34

अथोत्तमान्याभरणानि देविदेहि स्नुषायै व्यपनीय चीरम्।न चीरमस्याः प्रविधीयतेतिन्यवारयत्तद्वसनं वसिष्टः।।2.37.34।।

ແລ້ວພຣະວະສິດຖະໄດ້ກ່າວວ່າ “ໂອ ເທວີ ຈົ່ງເອົາຜ້າເປືອກໄມ້ນັ້ນອອກ ແລະມອບເຄື່ອງປະດັບອັນປະເສີດແກ່ລູກສະໄພຂອງເຈົ້າ” ແລະເມື່ອກ່າວວ່າ “ຜ້າເປືອກໄມ້ບໍ່ໄດ້ຖືກກຳນົດໃຫ້ນາງ” ພຣະວະສິດຖະຈຶ່ງຫ້າມນາງບໍ່ໃຫ້ນຸ່ງຫົ່ມຜ້ານັ້ນ។

Verse 35

एकस्य रामस्य वने निवासस्त्वया वृतःकेकयराजपुत्री।विभूषितेयं प्रतिकर्मनित्या वसत्वरण्ये सह राघवेण।।2.37.35।।

ໂອ ທິດາແຫ່ງກະສັດເກກະຍະ ເຈົ້າໄດ້ເລືອກໃຫ້ພຣະຣາມພຽງພຣະອົງດຽວໄປພຳນັກໃນປ່າ; ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ນາງສີຕາ—ຜູ້ຄຸ້ນຊິນກັບການປະດັບປະດາເປັນນິດ—ຢູ່ໃນພົງໄພຮ່ວມກັບພຣະຣາຄະວະ ໂດຍຍັງຄົງງາມສົມດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບເຖິດ។

Verse 36

यानैश्च मुख्यैः परिचारकैश्चसुसंवृता गच्छतु राजपुत्री।वस्त्रैश्च सर्वैस्सहितैर्विधानैर्नेयं वृता ते वरसम्प्रदाने।।2.37.36।।

ຂໍໃຫ້ພຣະທິດາເສດັດໄປໂດຍມີລົດພາຫະນະອັນປະເສີດ ແລະບໍລິວານຫ້ອມລ້ອມ ພ້ອມດ້ວຍເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ ແລະຂອງຈໍາເປັນທຸກປະການ. ເມື່ອທ່ານທູນຂໍພອນນັ້ນ ທ່ານບໍ່ໄດ້ນໍາພຣະນາງສີຕາເຂົ້າໄປໃນສິ່ງທີ່ຂໍເລີຍ

Verse 37

तस्मिंस्तथा जल्पति विप्रमुख्येगुरौ नृपस्याप्रतिमप्रभावे।नैव स्म सीता विनिवृत्तभावाप्रियस्य भर्तुः प्रतिकारकामा।।2.37.37।।

ເມື່ອພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດນັ້ນ—ພຣະວະສິດຖະ ຄູບາອາຈານຂອງພຣະຣາຊາ ຜູ້ມີອໍານາດຫາທຽບບໍ່ໄດ້—ເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ພຣະນາງສີຕາກໍບໍ່ໄດ້ຫັນກັບຈາກປະສົງ; ພຣະນາງປາຖະໜາແຕ່ຈະຕາມເສດັດ ແລະຮັບໃຊ້ພຣະສະວາມີອັນເປັນທີ່ຮັກ