Adhyaya 357
Tिङ्विभक्तिसिद्धरूपम् (Established Forms of Tiṅ-Inflections)
ບົດນີ້ປ່ຽນເປັນຄູ່ມືວະຍາກອນສັ້ນໆ ກ່ຽວກັບປັດໄຈ tiṅ (ປັດໄຈບຸກຄົນຂອງກິລິຍາ) ແລະການນໍາໃຊ້ຕາມ bhāva (ການກະທໍາ/ສະພາບບໍ່ລະບຸຜູ້), karma (ແນວວັດຖຸ/ອະກຳ), ແລະ kartṛ (ຜູ້ກະທໍາ/ກຳ). ມັນກ່າວເຖິງຄວາມຂາດຕໍ່ເນື່ອງຂອງຂໍ້ຄວາມຈາກຫົວຂໍ້ uṇādi ກ່ອນໜ້າ ແລ້ວຈຶ່ງລຽງລໍາດັບ lakāra ແລະນັຍ: laṭ ປັດຈຸບັນ, liṅ ຄໍາສັ່ງ/ປາດຖະໜາ ແລະຄໍາອວຍພອນ, loṭ ຄໍາສັ່ງ ແລະພອນ, laṅ ອະດີດໄກ, luṅ ແລະ liṭ ອະດີດ (liṭ ເນັ້ນອະດີດທີ່ບໍ່ເຫັນ/ຮູ້ທາງອ້ອມ), ແລະ luṭ/ḷṅ ອະນາຄົດ. ຕໍ່ມາລະບຸປັດໄຈບຸກຄົນ ແລະການແຍກ parasmaipada/ātmanepada ໂດຍຍົກຕົວຢ່າງຈາກຮາກ bhū (“ເປັນ/ມີ”) ແລະ edh (“ເຈີຣິນ/ລຸກໂຊດ”) ພ້ອມກຸ່ມ dhātu ອື່ນໆ ແລະຫມາຍເຫດ vikaraṇa. ທ້າຍສຸດ ສະແດງຮູບສ້າງຕໍ່ເນື່ອງ: san (ປາດຖະໜາ), ṇic (ເຮັດໃຫ້), yaṅ (ທໍາຊໍ້າ), ແລະ yaṅ-luk ໂດຍເຊື່ອມແບບຜັນກິລິຍາກັບຕົວຢ່າງໃຊ້ງານ ແລະ “rūpaka” ແບບຢ່າງ।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.
Frequently Asked Questions
The mapping of lakāras to time/meaning (present, past, future, injunction, benediction, conditional) along with tiṅ-ending paradigms across persons and voices, illustrated via bhū/edh and related dhātu examples plus san–ṇic–yaṅ derivations.
By safeguarding linguistic precision for mantra and śāstra, it supports correct ritual speech and disciplined study; this technical clarity is framed as Agneya Vidya—worldly mastery (bhukti) placed in service of dharma and inner purification toward mukti.