Sukta 135

Mantra 1

यस्मिन्वृक्षे सुपलाशे देवैः सम्पिबते यमः । अत्रा नो विश्पतिः पिता पुराणाँ अनु वेनति ॥

An jenem schönbelaubten Baum, wo Yama mit den Göttern gemeinsam trinkt (Soma), dort wandelt unser Vater, der Herr des Volkes, in Freude den Alten nach — die zeitlosen Wege der lichtvollen Ahnen suchend.

Mantra 2

पुराणाँ अनुवेनन्तं चरन्तं पापयामुया । असूयन्नभ्यचाकशं तस्मा अस्पृहयं पुनः ॥

Den Alten folgend, ging er dahin, an ihrer Spur sich freuend; doch eine böse, verkehrte Macht bedrängte ihn. Aus Neid warf sie den feindlichen Blick. Dennoch verlange ich wieder nach jenem (wahren Weg) — zurückkehrend zum rechten Begehren, jenseits der Eifersucht der Finsternis.

Mantra 3

यं कुमार नवं रथमचक्रं मनसाकृणोः । एकेषं विश्वतः प्राञ्चमपश्यन्नधि तिष्ठसि ॥

O Jüngling, den neuen Wagen hast du allein mit dem Geist geschaffen — radlos, mit einer einzigen Deichsel, von allen Seiten nach vorn gerichtet; auf ihm stehst du, sehend: ein Fahrzeug der inneren Bewegung, aus Gedanken gefügt.

Mantra 4

यं कुमार प्रावर्तयो रथं विप्रेभ्यस्परि । तं सामानु प्रावर्तत समितो नाव्याहितम् ॥

Den Wagen, den du, o Jüngling, um die Seher in Bewegung setztest — ihm folgte der Sāman nach und wandte sich mit ihm, wie ein Schatz, im Nabel des Schiffes niedergelegt: der Gesang wird zum Träger der Fahrt.

Mantra 5

कः कुमारमजनयद्रथं को निरवर्तयत् । कः स्वित्तदद्य नो ब्रूयादनुदेयी यथाभवत् ॥

Wer zeugte den Jüngling? Wer setzte den Wagen in Gang? Wer wird uns heute jenes Geheimnis sagen — wie die anu-deyī, die „nachfolgende Gabe“, entstand: das Gesetz, nach dem die wahre Überlieferung geschieht?

Mantra 6

यथाभवदनुदेयी ततो अग्रमजायत । पुरस्ताद्बुध्न आततः पश्चान्निरयणं कृतम् ॥

Als die rechte „Folgegabe“ (anudeyī) entstand, da wurde der erste Gipfel geboren. Vorn wurde der Grund ausgespannt; hinten wurde der Ausgang, der Weg der Lösung, bereitet: so ist der Pfad vom Fundament zur Öffnung geordnet.