Prakarana 26

Verse 521 (चौपाई)

नृप भुजबल बिधु सिवधनु राहू। गरुअ कठोर बिदित सब काहू।। रावनु बानु महाभट भारे। देखि सरासन गवँहिं सिधारे।। सोइ पुरारि कोदंडु कठोरा। राज समाज आजु जोइ तोरा।। त्रिभुवन जय समेत बैदेही।।बिनहिं बिचार बरइ हठि तेही।। सुनि पन सकल भूप अभिलाषे। भटमानी अतिसय मन माखे।। परिकर बाँधि उठे अकुलाई। चले इष्टदेवन्ह सिर नाई।। तमकि ताकि तकि सिवधनु धरहीं। उठइ न कोटि भाँति बलु करहीं।। जिन्ह के कछु बिचारु मन माहीं। चाप समीप महीप न जाहीं।।

Der Bogen Shivas war so schwer wie der Mond auf den Armen der Könige; seine Härte war allen bekannt, wie Rahus schreckliche Macht. Ravana und die anderen mächtigen Krieger gingen voran, um den Bogen zu greifen, als sie ihn sahen. Jener unzerbrechliche Bogen des Feindes der Dreistadt, der heute eure königliche Versammlung bricht, soll zusammen mit der Eroberung der drei Welten und der Tochter von Videha von jenem Helden ohne jeden Zweifel gewonnen werden. Als sie das Gelübde hörten, wurden alle Könige von Verlangen erfüllt; sie rühmten sich sehr in ihren Herzen. Sie banden ihre Gewänder und erhoben sich voll Eifer; sie machten sich auf den Weg, indem sie ihre Häupter vor ihren erwählten Göttern neigten. Sich anstrengend und bemühend, hielten sie den Bogen Shivas; doch er erhob sich nicht, obwohl sie ihre Kraft auf unzählige Weisen anwandten. Jene, in deren Herzen etwas Nachdenken war, jene Könige näherten sich dem Bogen nicht.

Verse 522 (दोहा/सोरठा)

तमकि धरहिं धनु मूढ़ नृप उठइ न चलहिं लजाइ। मनहुँ पाइ भट बाहुबलु अधिकु अधिकु गरुआइ।।250।।

Die törichten Könige strengten sich an, den Bogen zu heben, doch er wollte sich nicht erheben, und sie wurden beschämt. Es war, als ob die Krieger, da sie ihre Armeskraft unzureichend fanden, mehr und mehr niedergeschlagen wurden.

Verse 523 (चौपाई)

भूप सहस दस एकहि बारा। लगे उठावन टरइ न टारा।। डगइ न संभु सरासन कैसें। कामी बचन सती मनु जैसें।। सब नृप भए जोगु उपहासी। जैसें बिनु बिराग संन्यासी।। कीरति बिजय बीरता भारी। चले चाप कर बरबस हारी।। श्रीहत भए हारि हियँ राजा। बैठे निज निज जाइ समाजा।। नृपन्ह बिलोकि जनकु अकुलाने। बोले बचन रोष जनु साने।। दीप दीप के भूपति नाना। आए सुनि हम जो पनु ठाना।। देव दनुज धरि मनुज सरीरा। बिपुल बीर आए रनधीरा।।

Eintausend und zehn Könige in einer Versammlung begannen, ihn zu heben, doch er konnte nicht bewegt werden. Shambhus Bogen wich nicht im Geringsten, so wie das Herz der Sati von dem Wort ihres Gemahls nicht abwich. Alle Könige wurden zu Gegenständen des Spottes, wie ein Sannyasin ohne wahre Losgelöstheit. Ihr Ruhm, ihr Sieg und ihre große Heldentaten waren alle umsonst; sie zogen fort, nachdem sie gezwungen waren, die Niederlage am Bogen zu akzeptieren. Ihr Glanz war dahin, die Könige kehrten niedergeschlagenen Herzens zurück; sie gingen und setzten sich jeder an seinen eigenen Platz. Als er die Könige niedergeschlagen sah, war Janaka bekümmert und sprach Worte, die vor Zorn zu brenzen schienen. Viele Könige, jeder ein Licht seines eigenen Hauses, sind gekommen, nachdem sie das Gelübde gehört haben, das ich verkündet habe. Götter und Dämonen, die menschliche Gestalten angenommen haben, und viele mächtige Helden sind gekommen, furchtlos im Kampf.

Verse 524 (दोहा/सोरठा)

कुअँरि मनोहर बिजय बड़ि कीरति अति कमनीय। पावनिहार बिरंचि जनु रचेउ न धनु दमनीय।।251।।

Der Sieg der Jungfrau, ihr überragender Ruhm und ihre überaus liebliche Schönheit sind so beschaffen, dass Brahma selbst einen Bogen geschaffen zu haben scheint, der nicht bezwungen werden kann.

Verse 525 (चौपाई)

कहहु काहि यहु लाभु न भावा। काहुँ न संकर चाप चढ़ावा।। रहउ चढ़ाउब तोरब भाई। तिलु भरि भूमि न सके छड़ाई।। अब जनि कोउ माखै भट मानी। बीर बिहीन मही मैं जानी।। तजहु आस निज निज गृह जाहू। लिखा न बिधि बैदेहि बिबाहू।। सुकृत जाइ जौं पनु परिहरऊँ। कुअँरि कुआरि रहउ का करऊँ।। जो जनतेउँ बिनु भट भुबि भाई। तौ पनु करि होतेउँ न हँसाई।। जनक बचन सुनि सब नर नारी। देखि जानकिहि भए दुखारी।। माखे लखनु कुटिल भइँ भौंहें। रदपट फरकत नयन रिसौंहें।।

Sagt mir, warum gefällt euch dieser Preis nicht? Niemand hat Shivas Bogen gespannt. Er bleibt ungespannt; wer soll ihn spannen oder zerbrechen, Bruder? Nicht einmal ein Stäubchen Erde kann er davon bewegt werden. Nun soll sich niemand mehr als Krieger rühmen; ich erachte die Erde der Helden beraubt. Gebt die Hoffnung auf und geht jeder in euer eigenes Heim; es ist von Brahma nicht geschrieben, dass die Tochter von Videha vermählt werden soll. Wenn ich mein Gelübde brechen würde, würde mein Verdienst schwinden; was soll ich tun? Die Jungfrau würde eine Jungfrau bleiben. Hätte ich gewusst, dass es keinen Krieger auf Erden gibt, Bruder, hätte ich kein solches Gelübde abgelegt und wäre zum Gespött geworden. Als sie Janakas Worte hörten, wurden alle Männer und Frauen, indem sie Janaki ansahen, von Kummer erfüllt. Lakshmana sprach mit zusammengezogenen Brauen listige Worte; seine Lippen zitterten und seine Augen blitzten vor Zorn.

Verse 526 (दोहा/सोरठा)

कहि न सकत रघुबीर डर लगे बचन जनु बान। नाइ राम पद कमल सिरु बोले गिरा प्रमान।।252।।

Er konnte nicht sprechen aus Furcht vor dem Herrn der Raghus; Worte steckten in seiner Kehle wie Pfeile. Er neigte sein Haupt vor den Lotusfüßen Ramas und sprach, und seine Worte trugen das Siegel der Wahrheit.

Verse 527 (चौपाई)

रघुबंसिन्ह महुँ जहँ कोउ होई। तेहिं समाज अस कहइ न कोई।। कही जनक जसि अनुचित बानी। बिद्यमान रघुकुल मनि जानी।। सुनहु भानुकुल पंकज भानू। कहउँ सुभाउ न कछु अभिमानू।। जौ तुम्हारि अनुसासन पावौं। कंदुक इव ब्रह्मांड उठावौं।। काचे घट जिमि डारौं फोरी। सकउँ मेरु मूलक जिमि तोरी।। तव प्रताप महिमा भगवाना। को बापुरो पिनाक पुराना।। नाथ जानि अस आयसु होऊ। कौतुकु करौं बिलोकिअ सोऊ।। कमल नाल जिमि चाफ चढ़ावौं। जोजन सत प्रमान लै धावौं।।

Wo immer einer aus dem Geschlecht der Raghu ist, in jener Versammlung spricht niemand so. Janaka hat Worte gesprochen, so unpassend, als gäbe es kein Juwel im Raghu-Geschlecht. Höre, o Sonne des solaren Lotus: Ich spreche aus meiner Natur, nicht aus irgendeinem Stolz. Wenn ich euren Befehl erhielte, würde ich das Universum heben wie einen Ball. Wie ich einen ungebrannten Topf zertrümmern könnte, so könnte ich den Berg Meru an seiner Wurzel brechen. Durch eure Macht und Herrlichkeit, o Herr, wer ist dieser arme alte mit dem Pinaka-Bogen? Wissend dies, o Herr, möge euer Befehl ergehen; ich werde eine Tat vollbringen, und ihr werdet sie schauen. Wie ich den Stängel eines Lotus spannen könnte, so werde ich den Bogen ergreifen, hundert Yojanas an Maß.

Verse 528 (दोहा/सोरठा)

तोरौं छत्रक दंड जिमि तव प्रताप बल नाथ। जौं न करौं प्रभु पद सपथ कर न धरौं धनु भाथ।।253।।

Ich werde den Bogen brechen so leicht, wie man den Stab eines Sonnenschirms bricht, durch eure Macht und Stärke, o Herr; wenn ich es nicht tue, schwöre ich bei den Füßen des Herrn, dass ich den Bogen nicht wieder in die Hand nehmen werde.

Verse 529 (चौपाई)

लखन सकोप बचन जे बोले। डगमगानि महि दिग्गज डोले।। सकल लोक सब भूप डेराने। सिय हियँ हरषु जनकु सकुचाने।। गुर रघुपति सब मुनि मन माहीं। मुदित भए पुनि पुनि पुलकाहीं।। सयनहिं रघुपति लखनु नेवारे। प्रेम समेत निकट बैठारे।। बिस्वामित्र समय सुभ जानी। बोले अति सनेहमय बानी।। उठहु राम भंजहु भवचापा। मेटहु तात जनक परितापा।। सुनि गुरु बचन चरन सिरु नावा। हरषु बिषादु न कछु उर आवा।। ठाढ़े भए उठि सहज सुभाएँ। ठवनि जुबा मृगराजु लजाएँ।।

Die Worte, die Lakshmana im Zorn sprach, ließen die Erde erbeben und die Elefanten der Himmelsrichtungen schwanken. Alle Menschen und jeder König waren erstaunt; Sitas Herz frohlockte, während Janaka Scham empfand. In den Herzen des Guru, des Herrn der Raghus und aller Weisen war Freude, und immer wieder durchströmte sie Entzücken. Der Herr der Raghus zog Lakshmana zu sich und setzte ihn mit Liebe nah bei sich. Vishvamitra, erkennend, dass der Moment günstig war, sprach Worte voll zärtlicher Zuneigung. Erhebe dich, Rama, und zerbrich den Bogen Shivas; beseitige, mein Sohn, den Kummer Janakas. Als er die Worte seines Guru hörte, neigte er sein Haupt vor dessen Füßen; weder Freude noch Kummer stieg in seinem Herzen auf. Er erhob sich und stand ruhig in seiner natürlichen Anmut; der Löwe unter den Menschen beschämte durch seine Haltung den Hirsch.

Verse 530 (दोहा/सोरठा)

उदित उदयगिरि मंच पर रघुबर बालपतंग। बिकसे संत सरोज सब हरषे लोचन भृंग।।254।।

Der Beste der Raghus erhob sich auf der Bühne des aufgehenden Berges wie eine junge Sonne; alle heiligen Lotosblumen erblühten, und die Bienen der Augen frohlockten.

Verse 531 (चौपाई)

नृपन्ह केरि आसा निसि नासी। बचन नखत अवली न प्रकासी।। मानी महिप कुमुद सकुचाने। कपटी भूप उलूक लुकाने।। भए बिसोक कोक मुनि देवा। बरिसहिं सुमन जनावहिं सेवा।। गुर पद बंदि सहित अनुरागा। राम मुनिन्ह सन आयसु मागा।। सहजहिं चले सकल जग स्वामी। मत्त मंजु बर कुंजर गामी।। चलत राम सब पुर नर नारी। पुलक पूरि तन भए सुखारी।। बंदि पितर सुर सुकृत सँभारे। जौं कछु पुन्य प्रभाउ हमारे।। तौ सिवधनु मृनाल की नाईं। तोरहुँ राम गनेस गोसाईं।।

Die Nacht der Hoffnung der Könige war zu Ende; die Sterne waren untergegangen, und das Heer der Sterne gab kein Licht mehr von sich. Die Erde fühlte sich beschämt wie eine schüchterne Lotusblume; die trügerischen Könige verbargen sich wie Eulen. Die Kuckucksvögel, die Weisen und die Götter wurden von aller Sorge frei; sie ließen Blumen herabregnen und zeigten ihren Dienst. Nachdem er sich vor den Füßen des Guru verneigt hatte, mit ganzer Liebe, bat Rama die Weisen um Erlaubnis. Aus eigenem Willen machte sich der Herr aller Welten auf den Weg, sich bewegend wie ein edler Elefant in der Brunft, mit lieblichem Gang. Als Rama schritt, wurden alle Männer und Frauen der Stadt von Wonneschauern erfüllt; ihre Körper waren durchdrungen von Freude. Sie verneigten sich vor den Göttern, den Manen und den Tugendhaften, indem sie dachten: Wenn irgendwelches Verdienst und Kraft in uns ist, dann möge Rama, der Herr, den Bogen Shivas zerbrechen, wie man einen Lotusstängel zerbricht.

Verse 532 (दोहा/सोरठा)

रामहि प्रेम समेत लखि सखिन्ह समीप बोलाइ। सीता मातु सनेह बस बचन कहइ बिलखाइ।।255।।

Als sie Rama voller Liebe sah, rief sie ihre Gefährtinnen herbei; Sita, überwältigt von Zuneigung, sprach Worte, während sie weinte.

Verse 533 (चौपाई)

सखि सब कौतुक देखनिहारे। जेठ कहावत हितू हमारे।। कोउ न बुझाइ कहइ गुर पाहीं। ए बालक असि हठ भलि नाहीं।। रावन बान छुआ नहिं चापा। हारे सकल भूप करि दापा।। सो धनु राजकुअँर कर देहीं। बाल मराल कि मंदर लेहीं।। भूप सयानप सकल सिरानी। सखि बिधि गति कछु जाति न जानी।। बोली चतुर सखी मृदु बानी। तेजवंत लघु गनिअ न रानी।। कहँ कुंभज कहँ सिंधु अपारा। सोषेउ सुजसु सकल संसारा।। रबि मंडल देखत लघु लागा। उदयँ तासु तिभुवन तम भागा।।

Ihre Gefährtinnen waren alle begierig, das Wunder zu sehen; sie sagte: Ihr seid meine Älteren und meine Wohltäter. Niemand hat verstanden und zum Guru gesprochen: Dieser Knabe sollte nicht in solcher Hartnäckigkeit verharren. Ravanas Pfeil hat den Bogen nicht einmal berührt; alle Könige wurden beschämt. Diesen Bogen würdet ihr in die Hände des Prinzen geben? Wird der junge Schwan den Berg Mandara tragen? Alle Könige sind weise und wurden gedemütigt; die Gefährtinnen wissen nicht, welchen Weg das Schicksal nehmen wird. Eine kluge Gefährtin sprach in sanften Worten: Schätzt den Glorreichen nicht gering, o Königin. Wo ist Kumbhaja, und wo der grenzenlose Ozean? Sein guter Ruf hat die ganze Welt erfüllt. Die Sonnenscheibe erschien klein, als er sie ansah; bei seinem Aufgang floh die Finsternis aus den drei Welten.

Verse 534 (दोहा/सोरठा)

मंत्र परम लघु जासु बस बिधि हरि हर सुर सर्ब। महामत्त गजराज कहुँ बस कर अंकुस खर्ब।।256।।

Sein Mantra ist äußerst kurz, doch durch seine Macht sind Brahma, Vishnu, Shiva und alle Götter ihm untertan; selbst der große rasende Elefantenkönig wird durch den Stachel in seiner Hand beherrscht.

Verse 535 (चौपाई)

काम कुसुम धनु सायक लीन्हे। सकल भुवन अपने बस कीन्हे।। देबि तजिअ संसउ अस जानी। भंजब धनुष रामु सुनु रानी।। सखी बचन सुनि भै परतीती। मिटा बिषादु बढ़ी अति प्रीती।। तब रामहि बिलोकि बैदेही। सभय हृदयँ बिनवति जेहि तेही।। मनहीं मन मनाव अकुलानी। होहु प्रसन्न महेस भवानी।। करहु सफल आपनि सेवकाई। करि हितु हरहु चाप गरुआई।। गननायक बरदायक देवा। आजु लगें कीन्हिउँ तुअ सेवा।। बार बार बिनती सुनि मोरी। करहु चाप गुरुता अति थोरी।।

Er nahm den Blumenpfeilbogen Kamas und brachte alle Welten unter seine Herrschaft. O Göttin, lege deinen Zweifel ab und wisse dies gewiss: Rama wird den Bogen zerbrechen; höre mich, o Königin. Als sie die Worte ihrer Freundin hörte, empfand sie Vertrauen entstehen; ihr Kummer verschwand und ihre Liebe wuchs überaus. Dann blickte sie auf Rama, die Tochter von Videha, und betete mit furchtsamem Herzen zu eben jenem Herrn. In meinem Herzen flehe ich dich still an, o Schamloser; sei gnädig, o Shiva und Bhavani. Macht eure Dienerschaft fruchtbar; tut mir Gutes und nehmt die Schwere des Bogens hinweg. O Herr der Ganas, o Gewährer von Wünschen, o Gott, von heute an habe ich euch verehrt. Hört mein Gebet immer wieder; macht den Bogen nur ein wenig schwer.

Verse 536 (दोहा/सोरठा)

देखि देखि रघुबीर तन सुर मनाव धरि धीर।। भरे बिलोचन प्रेम जल पुलकावली सरीर।।257।।

Indem sie immer wieder auf den Körper des Helden der Raghus blickten, freuten sich die Götter in ihren Herzen und fassten Mut. Seine Augen waren mit Tränen der Liebe gefüllt, und sein Körper war von einem Schauer der Verzückung bedeckt.

Verse 537 (चौपाई)

नीकें निरखि नयन भरि सोभा। पितु पनु सुमिरि बहुरि मनु छोभा।। अहह तात दारुनि हठ ठानी। समुझत नहिं कछु लाभु न हानी।। सचिव सभय सिख देइ न कोई। बुध समाज बड़ अनुचित होई।। कहँ धनु कुलिसहु चाहि कठोरा। कहँ स्यामल मृदुगात किसोरा।। बिधि केहि भाँति धरौं उर धीरा। सिरस सुमन कन बेधिअ हीरा।। सकल सभा कै मति भै भोरी। अब मोहि संभुचाप गति तोरी।। निज जड़ता लोगन्ह पर डारी। होहि हरुअ रघुपतिहि निहारी।। अति परिताप सीय मन माही। लव निमेष जुग सब सय जाहीं।।

Als er genau hinsah mit Augen voller Schönheit, erinnerte er sich an das Gebot seines Vaters, und wieder wurde sein Geist beunruhigt. Ach, Vater hat einen schrecklichen Schwur abgelegt; er versteht nichts von Gewinn oder Verlust. Kein weiser Ratgeber gibt ihm passenden Rat; in einer Versammlung der Weisen ist dies höchst unangemessen. Wo ist der Bogen, härter als der Donnerkeil? Wo ist dieser dunkle, zartleibige Jüngling? Wie soll ich mein Herz beruhigen? Mein Haupt ist durchbohrt wie von einem Diamanten mit Blumen. Die Weisheit der ganzen Versammlung ist dumpf geworden; nun ruht mein Schicksal auf Shambhus Bogen. Die Menschen legen ihre eigene Torheit anderen auf; sie werden mich tadeln, wenn sie auf den Herrn der Raghus blicken. In Sitas Herz war solche Qual, dass ihr ein Augenblick wie ein Zeitalter erschien.

Verse 538 (दोहा/सोरठा)

प्रभुहि चितइ पुनि चितव महि राजत लोचन लोल। खेलत मनसिज मीन जुग जनु बिधु मंडल डोल।।258।।

Sie blickte auf den Herrn, dann wieder auf die Erde, ihre rollenden Augen leuchteten; es war, als schwankte die Mondscheibe, während die Fische der Liebe in ihnen spielten.

Verse 539 (चौपाई)

गिरा अलिनि मुख पंकज रोकी। प्रगट न लाज निसा अवलोकी।। लोचन जलु रह लोचन कोना। जैसे परम कृपन कर सोना।। सकुची ब्याकुलता बड़ि जानी। धरि धीरजु प्रतीति उर आनी।। तन मन बचन मोर पनु साचा। रघुपति पद सरोज चितु राचा।। तौ भगवानु सकल उर बासी। करिहिं मोहि रघुबर कै दासी।। जेहि कें जेहि पर सत्य सनेहू। सो तेहि मिलइ न कछु संहेहू।। प्रभु तन चितइ प्रेम तन ठाना। कृपानिधान राम सबु जाना।। सियहि बिलोकि तकेउ धनु कैसे। चितव गरुरु लघु ब्यालहि जैसे।।

Ihre Rede wurde an der Lotusblume ihres Mundes gehemmt; als sie die Nacht sah, wurde ihre Scham nicht offenbar. Das Wasser ihrer Augen blieb in den Winkeln ihrer Augen, wie Gold in den Händen eines äußerst geizigen Mannes. Als sie ihre große Schüchternheit und Not wahrnahm, fasste sie sich und brachte Vertrauen in ihr Herz. Mit Körper, Geist und Worten ist mein Gelübde wahr; mein Herz ist auf die Lotusfüße des Herrn der Raghus gerichtet. Dann wird der Herr, der in allen Herzen wohnt, mich zur Dienerin des Besten der Raghus machen. Wer immer wahre Liebe zu jemandem hat, der erlangt jenen ohne jeden Zweifel. Der Herr wusste, dass ihr Körper und Herz von Liebe erfüllt waren; Rama, der Schatz der Barmherzigkeit, wusste alles. Als er auf Sita blickte, schaute er auf den Bogen, wie man mit Verachtung auf eine Schlange blickt.

Verse 540 (दोहा/सोरठा)

लखन लखेउ रघुबंसमनि ताकेउ हर कोदंडु। पुलकि गात बोले बचन चरन चापि ब्रह्मांडु।।259।।

Lakshmana erblickte das Juwel des Raghu-Geschlechts und schaute auf Shivas Bogen; sein Körper durchzuckte ein Wonneschauer, und er sprach Worte, die das ganze Universum umfassten.