Sarga 5

Verse 1

सन्दिश्य रामं नृपति श्श्वोभाविन्यभिषेचने ।पुरोहितं समाहूय वशिष्ठमिदमब्रवीत् ॥१॥

Nachdem der König Rāma über die am nächsten Tag stattfindende Weihe unterwiesen hatte, ließ er seinen Hauspriester Vasiṣṭha rufen und sprach zu ihm wie folgt.

Verse 2

गच्छोपवासं काकुत्स्थं कारयाद्य तपोधन ।श्रीयशोराज्यलाभाय वध्वा सह यतव्रतम् ॥२॥

Geh heute, o Weiser, dessen Reichtum die Askese ist, und lass Kakutstha (Rāma), standhaft in seinen Gelübden, zusammen mit meiner Schwiegertochter ein Fasten halten, damit Wohlstand, Ruhm und das Reich rechtmäßig erlangt werden.

Verses 3-4

तथेति च स राजानमुक्त्वा वेदविदां वरः ।स्वयं वसिष्ठो भगवान्ययौ रामनिवेशनम् ॥३॥उपवासयितुं रामं मन्त्रवन्मन्त्रकोविदः ।ब्राह्मं रथवरं युक्तमास्थाय सुदृढव्रतः ॥४॥

Mit den Worten 'So sei es' sprach der gesegnete Vasistha, der Vornehmste unter den Kennern der Veden, bewandert in Mantras und fest in seinen Gelübden, zum König und begab sich selbst zu Ramas Wohnsitz, wobei er den besten, für einen Brahmanen passenden Streitwagen bestieg, der mit Pferden bespannt war, um Rama anzuweisen, das Fasten zu beginnen.

Verse 5

स रामभवनं प्राप्य पाण्डुराभ्रघनप्रभम् ।तिस्रः कक्ष्या रथेनैव विवेशमुनिसत्तमः ॥५॥

Als er Rāmas Wohnsitz erreichte, der wie ein dichtes Gewölk blassweißer Wolken strahlte, fuhr der erhabenste der Weisen ein und durchquerte noch im Wagen drei Höfe.

Verse 6

तमागतमृषिं रामस्त्वरन्निव ससम्भ्रमः ।मानयिष्यन्समानार्हं निश्चक्राम निवेशनात् ॥६॥

Als Rāma den ankommenden ṛṣi erblickte, trat er, in ehrfürchtiger Eile, aus seiner Wohnung heraus, um ihn zu ehren, wie es einem gleichermaßen Verehrungswürdigen gebührt.

Verse 7

अभ्येत्य त्वरमाणश्च रथाभ्याशं मनीषिणः ।ततोऽवतारयामास परिगृह्य रथात्स्वयम् ॥७॥

Eilig trat Rāma an den Wagen des Weisen heran und half ihm eigenhändig, ihn ehrfürchtig stützend, behutsam vom Wagen herab.

Verse 8

स चैनं प्रश्रितं दृष्ट्वा सम्भाष्याभिप्रसाद्य च ।प्रियार्हं हर्षयन्राममित्युवाच पुरोहितः ॥८॥

Als der Hauspriester Rāma demütig sah, sprach er ihn an, besänftigte und erfreute ihn mit passenden, liebevollen Worten und sagte dann Folgendes.

Verse 9

प्रसन्नस्ते पिता राम यौवराज्यमवाप्स्यसि ।उपवासं भवानद्य करोतु सह सीतया ॥९॥

O Rāma, dein Vater ist dir wohlgesinnt — du wirst die Würde des Thronerben erlangen. Darum sollst du heute zusammen mit Sītā fasten.

Verse 10

प्रातस्त्वामभिषेक्ता हि यौवराज्ये नराधिपः ।पिता दशरथः प्रीत्या ययातिं नहुषो यथा ॥१०॥

Wahrlich, morgen früh wird dein Vater, König Daśaratha, dich voller Freude zum Thronerben weihen — so wie Nahuṣa Yayāti weihte.

Verse 11

इत्युक्त्वा स तदा राममुपवासं यतव्रतम् ।मन्त्रवत्कारयामास वैदेह्या सहितं मुनिः ॥११॥

Nachdem er so gesprochen hatte, ließ der Weise Rāma, der seine Gelübde hielt, zusammen mit Vaidehī (Sītā) ein Fasten beginnen, begleitet von heiligen Mantras.

Verse 12

ततो यथावद्रामेण स राज्ञो गुरुरर्चितः ।अभ्यनुज्ञाप्य काकुत्स्थं ययौ रामनिवेशनात् ॥१२॥

Daraufhin, von Rāma gebührend geehrt, nahm der königliche Lehrer Abschied von Kakutstha (Rāma) und verließ Rāmas Wohnsitz.

Verse 13

सुहृद्भिस्तत्र रामोऽपि सहासीनः प्रियंवदैः ।सभाजितो विवेशाऽथ ताननुज्ञाप्य सर्वशः ॥१३॥

Dort saß auch Rāma eine Weile bei seinen lieblich redenden Freunden; und, in jeder Weise geehrt, nahm er von ihnen Abschied und begab sich in seine Gemächer.

Verse 14

हृष्टनारीनरयुतं रामवेश्म तदा बभौ ।यथा मत्तद्विजगणं प्रफुल्लनलिनं सरः ॥१४॥

Da erstrahlte Rāmas Haus, erfüllt von frohlockenden Männern und Frauen—wie ein See mit voll erblühten Lotosblumen, über dem sich Scharen berauschter Vögel sammeln.

Verse 15

स राजभवनप्रख्यात्तस्माद्रामनिवेशानात् ।निर्गत्य ददृशे मार्गं वसिष्ठो जनसंवृतम् ॥१५॥

Da trat Vasiṣṭha aus Rāmas Wohnsitz hervor, der als einem Königspalast gleich gerühmt war, und erblickte die Straße, ringsum von Menschen dicht umdrängt.

Verse 16

बृन्दबृन्दैरयोध्यायां राजमार्गास्समन्ततः ।बभूवुरभिसम्बाधाः कुतूहलजनैर्वृताः ॥१६॥

In Ayodhyā wurden die königlichen Hauptstraßen ringsum eng verstopft, umringt von Gruppe um Gruppe neugieriger Stadtbewohner.

Verse 17

जनबृन्दोर्मिसंघर्षहर्षस्वनवतस्तदा ।बभूव राजमार्गस्य सागरस्येव निस्वनः ॥१७॥

Da erhob sich auf der königlichen Straße ein Klang wie das Brausen des Meeres: wie Wellen, die zusammenprallen, so schwoll der freudige Lärm der Menge an und hallte wider.

Verse 18

सिक्तसम्मृष्टरथ्या हि तदहर्वनमालिनी ।आसीदयोध्यानगरी समुच्छ्रितगृहध्वजा ॥१८॥

An jenem Tag waren in der Stadt Ayodhyā die Straßen mit Wasser besprengt und gründlich gekehrt; wie mit Gärten zu Girlanden geschmückt stand sie da, mit hoch erhobenen Hausfahnen.

Verse 19

तदा ह्ययोध्यानिलयः सस्त्रीबालाबलो जनः ।रामाभिषेकमाकाङ्क्षन्नाकाङ्क्षदुदयं रवेः ॥१९॥

Da sehnte sich das Volk, das in Ayodhyā wohnte—Frauen, Kinder und Greise gleichermaßen—nach Rāmas Weihe; voller Erwartung verlangten sie nach dem Sonnenaufgang.

Verse 20

प्रजालङ्कारभूतं च जनस्यानन्दवर्धनम् ।उत्सुकोऽभूज्जनो द्रष्टुं तमयोध्यामहोत्सवम् ॥२०॥

Die Menschen wurden begierig, jenes große Fest von Ayodhyā zu schauen—ein Schmuck der Bürger und ein Anlass, der die Freude aller mehrte.

Verse 21

एवं तज्जनसम्बाधं राजमार्गं पुरोहितः ।व्यूहन्निव जनौघं तं शनै राजकुलं ययौ ॥२१॥

So sah der königliche Priester die Königsstraße vom Volk gedrängt und schritt langsam zum Palast, als teilte er die Menschenflut in zwei Ströme.

Verse 22

सिताभ्रशिखरप्रख्यं प्रासादमधिरुह्य सः ।समीयाय नरेन्द्रेण शक्रेणेव बृहस्पतिः ॥२२॥

Er bestieg den Palast, der einer Bergspitze glich, von weißen Wolken gekrönt, und trat zum König hin wie Bṛhaspati zu Śakra (Indra).

Verse 23

तमागतमभिप्रेक्ष्य हित्वा राजासनं नृपः ।पप्रच्छ स च तस्मै तत्कृतमित्यभ्यवेदयत् ॥२३॥

Als der König ihn kommen sah, verließ er den Thron und fragte; und der heilige Weise meldete ihm, dass die Aufgabe vollbracht sei.

Verse 24

चैव तदा तुल्यं सहासीनास्सभासदः ।आसनेभ्यस्समुत्तस्थुः पूजयन्तः पुरोहितम् ॥२४॥

Da erhoben sich auch die dort sitzenden Hofleute von ihren Sitzen und erwiesen dem königlichen Priester Ehre.

Verse 25

गुरुणा त्वभ्यनुज्ञातो मनुजौघं विसृज्य तम् ।विवेशान्तः पुरं राजा सिंहो गिरिगुहामिव ॥२५॥

Vom Lehrer dazu ermächtigt, entließ der König jene Menschenmenge und trat in die inneren Gemächer ein, wie ein Löwe in eine Bergeshöhle.

Verse 26

तदग्य्रवेषप्रमदाजनाकुलं महेन्द्रवेश्मप्रतिमं निवेशनम् ।विदीपयंश्चारु विवेश पार्थिव श्शशीव तारागणसङ्कुलं नभः ॥२६॥

Der König betrat jene Wohnstatt—Mahendras Palast gleich—angefüllt mit Frauen in prächtigem Gewand; und als er eintrat, erstrahlte er lieblich, wie der Mond den sternenreichen Himmel erhellt.