นางมณโฑ in the Ramayana

วานรได้เห็นนางมันทโททรีที่นั่น นอนหลับอยู่—เปล่งรัศมี ผิวพรรณดั่งทอง และประดับด้วยเครื่องมุกและรัตนะอย่างประณีต ราวกับความรุ่งเรืองของนางเองกำลังแต่งแต้มคฤหาสน์อันเลิศเลอ นางคือพระมเหสีผู้เป็นที่โปรดปรานแห่งวังชั้นใน

ครั้นนั้น มัณฑโททรี พระมเหสีของผู้มีจิตชั่ว—สตรีผู้ประเสริฐ—ลุกขึ้นจากท่ามกลางสตรีทั้งหลาย แล้วเข้าห้ามปรามเขาไว้

มัณฑโททรีกล่าววาจาอ่อนหวานตักเตือนเขา แม้เขาจะถูกกามกำเริบเผาผลาญว่า “โอ้ผู้มีเดชานุภาพเสมอมหินทรา ท่านจะต้องการนางสีตาไปเพื่อสิ่งใด?”

ข้าแต่องค์นาย จงเริงรมย์อยู่ ณ ที่นี้กับธิดาแห่งเทวะและคันธรรพ์ ทั้งกับนางกัญญาแห่งยักษ์ด้วยเถิด แล้วพระองค์จะทรงทำสิ่งใดกับนางสีตาเล่า

ครั้นแล้ว เหล่านารีทั้งหลายที่มาชุมนุมกันนั้นได้ปลอบประโลมผู้ท่องราตรีผู้มีกำลังยิ่ง และรีบนำเขากลับไปยังวังของตน

แต่กุมารนั้น—โอรสแห่งมันทโททรี ผู้ชำนาญศึก—เมื่อพุ่งขึ้นสู่เวหาโดยฉับพลัน เราก็คว้าจับไว้ที่เท้าทั้งสอง แล้วเหวี่ยงวนร้อยครา ก่อนกระแทกลงจนแหลกสลาย

ข้าแต่ผู้ประเสริฐยิ่งในหมู่รากษส! มายะ เจ้าแห่งทานวะ ด้วยความหวาดเกรงพระองค์และปรารถนาจะผูกไมตรี จึงมอบธิดาของตนให้เป็นชายาของพระองค์

ครั้นสารถีถูกสังหารแล้ว โอรสแห่งนางมันโททรีผู้เปล่งรัศมี (อินทรชิต) ก็ทรงขับรถศึกด้วยพระองค์เอง และทรงจับคันธนูขึ้นอีกครั้ง

วีรบุรุษโอรสแห่งมันทोदรี ถูกห้อมล้อมด้วยหมู่รากษสชั้นหัวหน้า ก็ออกจากนครไป—ประหนึ่งถูกแรงอำนาจแห่งชะตากรรมอันมิอาจต้านทานผลักดันให้ก้าวหน้า

เพราะท่านผู้โหดเหี้ยมได้กักขังนางสีตาไว้ด้วยกำลัง เหล่ารากษส พวกเราทั้งหลาย และท่านเอง—ทั้งสาม—จึงถูกโค่นล้มลงสู่ความพินาศเสมอกัน

โอ้ผู้เป็นยอดแห่งรากษส มิใช่เพียงความเอาแต่ใจหรือความใคร่เท่านั้นที่ครอบงำได้; โชคชะตาเป็นผู้ขับเคลื่อนสรรพสิ่ง ผู้ใดถูกชะตากรรมฟาดลง ผู้นั้นย่อมถูกชะตากรรมฆ่าลง

โอ้ผู้มีพาหาอันยิ่งใหญ่ ในสงครามนี้ ความพินาศได้มาถึงเหล่าวานร เหล่ารากษส และท่านด้วย—ด้วยการบรรจบแห่งชะตากรรม

ในโลกนี้ เมื่อวิถีแห่งพรหมลิขิตได้เริ่มเคลื่อนไปแล้ว ย่อมไม่อาจหวนกลับได้—ไม่ด้วยทรัพย์สิน ไม่ด้วยความใคร่ปรารถนา ไม่ด้วยวีรกรรม และแม้ด้วยพระราชโองการก็หาไม่

ครั้นมณโฑทรีเห็นทศกรีวะ (ราวณะ) ผู้เป็นสวามี ถูกพระรามผู้มีพระกรณียกิจอันยากหยั่งคาดสังหาร นางก็คร่ำครวญร่ำไห้อย่างน่าเวทนา ณ ที่นั้น

เป็นที่เลื่องลือจริงหนอ โอ้ผู้มีพาหาอันเกรียงไกร โอ้น้องแห่งไวศรวณะว่า เมื่อท่านกริ้ว แม้ปุรันทรา (พระอินทร์) ก็ยังหวาดหวั่น ไม่กล้ายืนต่อหน้าท่าน

เป็นที่เลื่องลือว่า ด้วยความหวาดเกรงต่อท่าน แม้เหล่าฤๅษีผู้ยิ่งใหญ่ เหล่าคันธรรพผู้มีเกียรติ และพวกจารณะ ก็ยังพากันหนีไปทั่วทุกทิศ

ท่านกลับพ่ายแพ้ในศึกแก่พระราม ผู้เป็นเพียงมนุษย์เท่านั้น; โอ้พระราชา เจ้าแห่งรากษสา ท่านไม่ละอายหรือ? นี่มันอะไรกัน?

ไฉนเลยมนุษย์เพียงผู้เดียว—ผู้เที่ยวไปในพงไพร—จึงอาจสังหารพระองค์ได้ ทั้งที่พระองค์เคยครอบงำสามโลก เปี่ยมด้วยศรีและวีรยะ และดูประหนึ่งผู้ใดก็ทานต้านมิได้

เจ้าอยู่พ้นวิสัยของมนุษย์ และแปลงกายได้ตามปรารถนา; เพราะฉะนั้น ความพินาศของเจ้าในสนามรบด้วยพระหัตถ์พระรามจึงดูประหนึ่งไม่น่าเชื่อ

โอ้จอมทัพ ข้าพเจ้าไม่อาจเชื่อได้ว่านี่เป็นพระราชกิจของพระราม—การเข้าครอบงำท่าน ผู้พร้อมสรรพจากทุกทิศทุกทางเช่นนี้