อินทรชิต in the Ramayana

(ท่านพรรณนา:) การผูกไมตรีกับวิภีษณะ การเปิดเผยอุบายเพื่อทำลาย (ทศกัณฐ์) ความพินาศของกุมภกรรณ และการปราบเมฆนาทให้สิ้น

ผู้นำหมู่วานรผู้รุ่งเรืองนั้นดำเนินต่อไป ถึงเรือนของศุกะ เรือนของสารณะผู้มีปัญญา และเช่นเดียวกันถึงคฤหาสน์ของอินทรชิต

ราวณะผู้มีสิบเศียรปรากฏว่าทรงหมูป่า; อินทรชิตทรงศิṁศุมาร (สัตว์คล้ายจระเข้/โลมา); และกุมภกรรณทรงอูฐ—ออกไปมุ่งสู่ทิศใต้

ครั้นแล้ว ราชาแห่งรากษสผู้ยิ่งใหญ่ เมื่อกุมารอักษะถูกหนุมานสังหาร ก็ทรงพิโรธนัก; ทรงตั้งพระทัยให้มั่น แล้วมีพระบัญชาแก่อินทรชิต ผู้ประหนึ่งเทพเจ้า

ท่านเป็นผู้เชี่ยวชาญวิชาอัสตรา และเป็นยอดแห่งผู้รู้ศัสตรา ท่านยังเป็นผู้ก่อทุกข์แก่ทั้งเทวะและอสูรได้ด้วย วีรกรรมของท่านประจักษ์แล้วแม้ในหมู่เทวะที่มีพระอินทร์เป็นประมุข และด้วยการบูชาพิทามหะพรหมา ท่านจึงสั่งสมอัสตราอันทรงฤทธิ์ไว้มากมาย

เมื่อประจันกับเดชแห่งอัสตราของท่าน แม้เหล่าเทวะพร้อมหมู่มารุต—แม้จะอาศัยพระอินทร์ผู้เป็นจอมเทพ—ก็ยังมิอาจยืนหยัดต้านท่านได้ในสนามรบ

ในสมรภูมิ ไม่มีภารกิจใดที่ท่านทำมิได้; ด้วยปัญญาอันหยั่งรู้และคำปรึกษาอันรอบคอบของท่าน ก็ไม่มีการงานใดเกินกำลังเลย แท้จริงในสามโลก ไม่มีผู้ใดไม่รู้เดชแห่งอัสตราของท่าน และพละกำลังของท่านเองด้วย

โอ้ผู้ประเสริฐในหมู่นักรู้ศัสตรา เมื่อเข้าใกล้แล้วจงประเมินกำลังศัตรู เพื่อให้เขาถูกปราบโดยไม่ก่อความพินาศเกินควร ครั้นชั่งกำลังตนและกำลังฝ่ายตรงข้ามแล้ว จึงเริ่มการรบ

อย่าส่งกองทัพวีรชนเป็นหมู่ใหญ่ไปเลย ต่อหน้าวานรผู้มีกำลังมหาศาลนี้ย่อมไร้ผล แม้สายฟ้าวัชระก็ไม่อาจทำอะไรได้ ความเร็วของเขาดุจพายุเกินประมาณ และเขาประหนึ่งไฟ—อาวุธสามัญย่อมฆ่าไม่ลง

เมื่อพิจารณาเรื่องนี้โดยถี่ถ้วน ด้วยจิตตั้งมั่นและดุลยพินิจอันถูกต้องแล้ว จงระลึกถึงฤทธิ์ทิพย์แห่งคันศรและศัสตราอัสตราของตน แล้วจงไปเริ่มภารกิจนั้นให้สำเร็จ โดยไม่ให้ตนพินาศกลางคัน

แท้จริงแล้ว นี่มิใช่ความดำริอันประเสริฐที่สุดที่เราจะส่งเจ้าไป แต่ตามราชธรรมแล้ว นี่แลเป็นมติอันควรของกษัตริย์นักรบ (กษัตริยะ)

โอ้ผู้ปราบศัตรู เจ้าเชี่ยวชาญในศึกด้วยศัสตราวุธนานาประการ เพราะฉะนั้นจงรู้ไว้แน่นอนว่า ในสงครามนี้ เราปรารถนาเพียงชัยชนะของเจ้าในสนามรบ

ครั้นได้สดับวาจาของบิดาแล้ว วีรบุรุษผู้ไม่ครั่นคร้าม มีเดชดุจบุตรแห่งทักษะ ก็เวียนประทักษิณรอบพระบิดาผู้เป็นนายด้วยความเคารพ แล้วตั้งปัญญามุ่งสู่ศึก

ครั้นแล้ว อินทรชิตได้รับการสักการะจากหมู่พวกอันเป็นที่รักของตน ครั้นฮึกเหิมเพื่อศึกและเร้าเรี่ยวแรงแล้ว จึงยาตราสู่สมรภูมิ

โอรสแห่งจอมราชาแห่งรากษส ผู้รุ่งเรือง มีดวงตาดุจกลีบบัว มีรัศมีเดชยิ่งใหญ่ ได้ก้าวออกมา ดุจมหาสมุทรที่พองคลื่นในกาลเทศกาลแห่งวันเพ็ญ

อินทรชิต ผู้ดุจพระอินทร์ เสด็จขึ้นรถศึกที่เทียมด้วยสัตว์ดุร้ายสี่ตัว สีขาว เขี้ยวคม ว่องไวประหนึ่งครุฑ; รถนั้นพุ่งไปด้วยความเร็วอันยากจะต้านทาน

นักรบผู้ขับรถศึกนั้น—ยอดแห่งนักธนู ชำนาญศัสตรา และเลิศในวิชาอัสตรา—เร่งรถไปโดยฉับพลันยังที่ซึ่งหนุมานประจำอยู่

ครั้นได้ยินเสียงกึกก้องแห่งรถศึก และเสียงสายธนูสะท้านกังวาน วีรบุรุษวานรผู้นั้น ผู้นำแห่งหมู่หริ ก็ยิ่งปลาบปลื้มฮึกเหิมขึ้น

ผู้ชำนาญศึกนั้นหยิบคันธนูอันทรงพลังยิ่ง และลูกศรปลายแหลมคมกริบ ครั้นหมายตาหนุมานไว้เบื้องหน้า ก็รุดหน้าเข้าสู่สนามรบ

ครั้นเขาย่างออกสู่ศึกด้วยใจฮึกเหิม มือกำคันศร ทิศทั้งปวงก็มืดมัวปั่นป่วน และสัตว์ป่าทั้งหลายก็ส่งเสียงหอนน่ากลัวนานาประการ