Sukta 7

Mantra 1

मूर्धानं दिवो अरतिं पृथिव्या वैश्वानरमृत आ जातमग्निम् । कविं सम्राजमतिथिं जनानामासन्ना पात्रं जनयन्त देवाः ॥

దేవులు ఋతం నుండి జన్మించిన వైశ్వానర అగ్నిని జనింపజేశారు—అతడు ద్యౌ యొక్క శిరస్సు, పృథివి గమనపథానికి మార్గదర్శి; కవి, సమ్రాట్, జనుల అతిథి, మరియు మనలో హవిస్సు కోసం సమీపంగా ఉన్న, సిద్ధమైన పాత్ర.

Mantra 2

नाभिं यज्ञानां सदनं रयीणां महामाहावमभि सं नवन्त । वैश्वानरं रथ्यमध्वराणां यज्ञस्य केतुं जनयन्त देवाः ॥

దేవులు వైశ్వానరుణ్ని యజ్ఞాల నాభిగా, రయుల సదనంగా, మహా ఆహ్వానధ్వనిగా స్థాపించారు. వారు అతనిని అధ్వరయాత్రల రథ్యపథంగా, యజ్ఞస్య కేతువుగా—దాని ధ్వజచిహ్నం, మార్గదర్శక కాంతిగా—జనింపజేశారు.

Mantra 3

त्वद्विप्रो जायते वाज्यग्ने त्वद्वीरासो अभिमातिषाहः । वैश्वानर त्वमस्मासु धेहि वसूनि राजन्त्स्पृहयाय्याणि ॥

హే అగ్నీ, నీ నుండే బలసంపన్న విప్రుడు జన్మిస్తాడు; నీ నుండే శత్రు-మతిని జయించే వీరశక్తులు ఉద్భవిస్తాయి. హే వైశ్వానర, హే రాజన్, మా లో ఆ వసువులను స్థాపించు—మేము ఆకాంక్షించి ధరించదలచిన కావ్య నిధులను.

Mantra 4

त्वां विश्वे अमृत जायमानं शिशुं न देवा अभि सं नवन्ते । तव क्रतुभिरमृतत्वमायन्वैश्वानर यत्पित्रोरदीदेः ॥

హే అమృతా! నీవు జన్మించునప్పుడు, నవజాత శిశువును చుట్టి చేరినట్లే, సమస్త దేవతలు నీ చుట్టూ సమవేతమవుతారు. హే వైశ్వానరా! నీ క్రతువుల (సంకల్ప-శక్తుల) ద్వారా వారు అమృతత్వాన్ని పొందుతారు; ఎందుకంటే నీవు రెండు తల్లిదండ్రుల మధ్య ప్రకాశిస్తావు.

Mantra 5

वैश्वानर तव तानि व्रतानि महान्यग्ने नकिरा दधर्ष । यज्जायमानः पित्रोरुपस्थेऽविन्दः केतुं वयुनेष्वह्नाम् ॥

హే వైశ్వానరా! హే అగ్నీ! నీకు చెందినవి ఆ మహత్తర వ్రతాలు (నియమాలు/విధానాలు); వాటిని ఎవరూ ఉల్లంఘించలేరు. నీవు రెండు తల్లిదండ్రుల ఒడిలో జన్మించునప్పుడు, దినాల సక్రమ వ్యవస్థలో ‘కేతు’ (మార్గదర్శక ప్రకాశ-చిహ్నం) ను నీవు కనుగొంటావు.

Mantra 6

वैश्वानरस्य विमितानि चक्षसा सानूनि दिवो अमृतस्य केतुना । तस्येदु विश्वा भुवनाधि मूर्धनि वया इव रुरुहुः सप्त विस्रुहः ॥

వైశ్వానరునికి, ఋషి-దృష్టి (చక్షసా) ద్వారా దివ్యలోకపు ఎత్తైన శిఖరాలు పరిమితమయ్యాయి—అమృతుని ‘కేతు’ (దీప్త ధ్వజం/ప్రకాశ-చిహ్నం) చేత. అతని శిరస్సుపై సమస్త భువనాలు స్థాపితమై ఉన్నాయి; రెక్కల వంటి శక్తులవలె అవి పైకి ఎగసుతాయి—వేరువేరుగా ప్రవహించే ఏడు ధారలు, ఒకే జ్వాల యొక్క బహురశ్మి గమనాలు.

Mantra 7

वि यो रजांस्यमिमीत सुक्रतुर्वैश्वानरो वि दिवो रोचना कविः । परि यो विश्वा भुवनानि पप्रथेऽदब्धो गोपा अमृतस्य रक्षिता ॥

సుక్రతు (ప్రకాశమయ జ్ఞానం) గల వైశ్వానర కవి రజాంసి—అంతరిక్ష విస్తారాలను—కొలిచి స్థిరపరచి, దివ్య లోకాల దీప్త రోచనాలను విస్తరించాడు. సమస్త భువనాలను చుట్టూ వ్యాపించి విస్తరించినవాడు—అదబ్ధ గోపా, అమృతస్య రక్షితా—అతడే మనలో సత్య-సత్త్వాన్ని కాపాడుతాడు.