Sukta 165

Mantra 1

कया शुभा सवयसः सनीळाः समान्या मरुतः सं मिमिक्षुः । कया मती कुत एतास एतेऽर्चन्ति शुष्मं वृषणो वसूया ॥

ఏ శుభ సమన్వయంతో—సమవయస్కులై, ఒకే నీళ (నివాసం) కలవారై—మరుతులు కలిసి మిళితమయ్యారు? ఏ మతి (ప్రేరిత బుద్ధి) చేత, ఎక్కడి నుంచి వీరు వచ్చారు, వృషణ (వీర్యవంతులు)గా, వసూయా (సత్యధనాన్ని కోరుతూ) తమ శుష్మం (బలం)ను గానంచేస్తున్నారు?

Mantra 2

कस्य ब्रह्माणि जुजुषुर्युवानः को अध्वरे मरुत आ ववर्त । श्येनाँ इव ध्रजतो अन्तरिक्षे केन महा मनसा रीरमाम ॥

ఎవరి బ్రహ్మ (పవిత్ర స్తోత్రం/సూక్తం)ను ఈ యువకులు స్వీకరించారు? ఎవరు మరుతులను అధ్వర (యజ్ఞకర్మ) వైపు తిప్పారు? అంతరిక్షంలో మెరుస్తూ దూసుకెళ్లే శ్యేన (గద్ద)ల వలె—ఏ మహా మనస్ (మహామనస్సు)తో మనం వారి దగ్గరకు చేరి వారిని ఆనందింపజేయగలం?

Mantra 3

कुतस्त्वमिन्द्र माहिनः सन्नेको यासि सत्पते किं त इत्था । सं पृच्छसे समराणः शुभानैर्वोचेस्तन्नो हरिवो यत्ते अस्मे ॥

హే ఇంద్రా, మహిమగలవాడా! హే సత్పతే (సత్యాధిపతీ), నీవు ఎక్కడి నుంచి వచ్చి ఒంటరిగా వెళ్తున్నావు? నీవు ఎందుకు ఇలా ప్రశ్నిస్తున్నావు, నీ శుభ (దీప్త) సహచరులతో కలిసి వచ్చి? హే హరివన్, మా కోసం నీ మనసులో ఉన్నదాన్ని మాకు చెప్పు.

Mantra 4

ब्रह्माणि मे मतयः शं सुतासः शुष्म इयर्ति प्रभृतो मे अद्रिः । आ शासते प्रति हर्यन्त्युक्थेमा हरी वहतस्ता नो अच्छ ॥

నా బ్రహ్మ (ప్రేరిత వాక్యాలు) నా మతులు (ఆలోచనలు) శుభకరమైనవి; సుత (పిండిన) సోమం సిద్ధంగా ఉంది, నా శుష్మ (వీరబలం) ఉప్పొంగుతుంది—నా అద్రి (సోమపేషణ శిల) ఎత్తబడింది. ఉక్థ (స్తుతి) పిలుస్తుంది; వారు ఆనందంతో ప్రతిస్పందిస్తారు. హరీ (రెండు కపిశ/తామ్ర అశ్వాలు) ఆయనను మా వద్దకు ఇక్కడికి మోసుకొనిరావాలి.

Mantra 5

अतो वयमन्तमेभिर्युजानाः स्वक्षत्रेभिस्तन्वः शुम्भमानाः । महोभिरेताँ उप युज्महे न्विन्द्र स्वधामनु हि नो बभूथ ॥

కాబట్టి మేము, ఈ సమీప శక్తులతో యుక్తులమై, వారి స్వక్షత్ర (స్వతంత్రాధిపత్యం) ద్వారా మా తను (అస్తిత్వం)ను శోభింపజేసుకుంటూ, వారి మహిమలతో వారితో కలుస్తాము. హే ఇంద్రా, నీ స్వధా (నీ స్వభావ-నియమం/స్వనియతి) ప్రకారం నడుచు—ఎందుకంటే నీవు నిజంగా మా కోసం అట్లానే అయ్యావు.

Mantra 6

क्व स्या वो मरुतः स्वधासीद्यन्मामेकं समधत्ताहिहत्ये । अहं ह्युग्रस्तविषस्तुविष्मान्विश्वस्य शत्रोरनमं वधस्नैः ॥

అప్పుడు ఎక్కడ ఉంది మీ స్వధా, హే మరుతులారా, మీరు నన్ను ఒంటరిగా అహిహత్యే (సర్పవధం)కు నిలిపినప్పుడు? ఎందుకంటే నేను—ఉగ్రుడు, తవిష (బలవంతుడు), తువిష్మాన్ (అత్యంత పరాక్రమవంతుడు)—సర్వలోకంలోని ప్రతి శత్రువును నా వధస్నైః (వధాయుధాలు)తో వంచుతాను/నమింపజేస్తాను.

Mantra 7

भूरि चकर्थ युज्येभिरस्मे समानेभिर्वृषभ पौंस्येभिः । भूरीणि हि कृणवामा शविष्ठेन्द्र क्रत्वा मरुतो यद्वशाम ॥

ఓ బలవంతుడైన వృషభా! నీవు నీ యుక్త (జూదిన) శక్తులతో, నీకు సమానమైన మరియు స్వజనసదృశమైన పౌంస్యాలతో మా కొరకు ఎంతో కార్యం చేసితివి. ఎందుకంటే మేము కూడా—ఓ అత్యంత శక్తిమంతుడైన ఇంద్రా—మరుతుల ఇచ్ఛానుసారం, క్రతు (సంకల్ప-శక్తి) బలంతో, ఎప్పుడెప్పుడైతే మేము వశత్వం/అధికారానికి ప్రేరేపింపబడతామో, అప్పుడప్పుడు అనేక కార్యాలను సాధించదలచుచున్నాము.

Mantra 8

वधीं वृत्रं मरुत इन्द्रियेण स्वेन भामेन तविषो बभूवान् । अहमेता मनवे विश्वश्चन्द्राः सुगा अपश्चकर वज्रबाहुः ॥

ఓ మరుతులారా! నా స్వంత ఇంద్రియ (ఇంద్ర-బల)ంతో ఆవరించువాడైన వృత్రుని నేను వధించితిని; నా స్వంత తేజస్సుతో నేను ప్రచండుడనైతి. వజ్రబాహువైన నేను—మనుష్యుని కొరకు—ఈ జలాలను సర్వత్ర ప్రకాశమానముగా, సులభగమనయోగ్యముగా, ఆనందమయ పురోగతికి మార్గాలుగా చేసి ప్రవహింపజేసితిని/సులభముగా చేసితిని.

Mantra 9

अनुत्तमा ते मघवन्नकिर्नु न त्वावाँ अस्ति देवता विदानः । न जायमानो नशते न जातो यानि करिष्या कृणुहि प्रवृद्ध ॥

ఓ మఘవన్! నీ మహిమ అనుత్తమము; తెలిసిన ఏ దేవుడూ నీకు సమానుడు కాదు. జన్మించుచున్నవాడైనా, జన్మించినవాడైనా—ఎవడూ—నీవు చేయబోయే కార్యాలను అందుకోలేడు; ఓ నిరంతరం వృద్ధిచెందువాడా! వాటిని నీవే చేసి చూపుము.

Mantra 10

एकस्य चिन्मे विभ्वस्त्वोजो या नु दधृष्वान्कृणवै मनीषा । अहं ह्युग्रो मरुतो विदानो यानि च्यवमिन्द्र इदीश एषाम् ॥

ఒకనికే అయినా నాకు ఆ సర్వవ్యాపి బలం కలుగుగాక; దానితో ధైర్యంగా నా మనీషా (చింతన-శక్తి)ను నేను నిర్మించగలను. ఎందుకంటే, ఓ మరుతులారా, నేను నిజంగా ఉగ్రుడు—తెలిసినవాడు; నేను ఏ ఏదిని కదిలించు/ప్రేరేపించునో, వాటన్నిటిపై ఇంద్రుడే ఏకైక అధిపతి.

Mantra 11

अमन्दन्मा मरुतः स्तोमो अत्र यन्मे नरः श्रुत्यं ब्रह्म चक्र । इन्द्राय वृष्णे सुमखाय मह्यं सख्ये सखायस्तन्वे तनूभिः ॥

ఇక్కడ మరుతులు స్తోత్రగానంతో నన్ను ఆనందింపజేశారు; వీరులు నా కోసం శ్రవణయోగ్యమైన బ్రహ్మ (వాక్కు/వచనం)ను నిర్మించినప్పుడు. వృషభుడైన ఇంద్రునికోసం, సుముఖుడికోసం (సుందరముఖునికోసం), అలాగే నాకోసం—సఖ్యంలో సఖులై—వారు తమ దేహాలతో నా దేహధారిత్వానికి సమీపించారు.

Mantra 12

एवेदेते प्रति मा रोचमाना अनेद्यः श्रव एषो दधानाः । संचक्ष्या मरुतश्चन्द्रवर्णा अच्छान्त मे छदयाथा च नूनम् ॥

ఇలానే వీరు నా వైపు ప్రకాశిస్తూ, మచ్చలేని శ్రవస్ (యశస్సు) మరియు ఈ ప్రేరణను ధరించారు. ఓ చంద్రవర్ణ మరుతులారా, కలిసి నన్ను చూసి మీరు సమీపించారు; ఇప్పుడు మీరు నన్ను కప్పుతున్నారు—రక్షిస్తూ, ఆవరించుతూ.

Mantra 13

को न्वत्र मरुतो मामहे वः प्र यातन सखीँरच्छा सखायः । मन्मानि चित्रा अपिवातयन्त एषां भूत नवेदा म ऋतानाम् ॥

ఓ మరుతులారా! ఇక్కడ మీ మహిమను పెంపొందించగలవాడు ఎవరు? ఓ సఖులారా, మీ సఖుల వైపు ముందుకు సాగండి. నా నానావర్ణ ఆలోచనలను (ప్రాణవాయువులా) వీస్తూ తీసుకెళ్లండి; నాకు ‘ఋత’ (ṛta) సత్యాల నూతన-జ్ఞాతలుగా అవండి.

Mantra 14

आ यद्दुवस्याद्दुवसे न कारुरस्माञ्चक्रे मान्यस्य मेधा । ओ षु वर्त्त मरुतो विप्रमच्छेमा ब्रह्माणि जरिता वो अर्चत् ॥

గాయకుడు సేవకై సేవ చేయదలచినప్పుడు, మాన్యుని (పూజ్యుని) మేధ మనలను (స్తుతి యొక్క) సాధనంగా మలిచింది. కాబట్టి, ఓ మరుతులారా, విప్రుని వైపు తిరగండి; ఈ జరితా (స్తుతికర్త) మీకోసం ఈ బ్రహ్మాణి—వాక్శక్తులను—ఉచ్చరించాడు.

Mantra 15

एष वः स्तोमो मरुत इयं गीर्मान्दार्यस्य मान्यस्य कारोः । एषा यासीष्ट तन्वे वयां विद्यामेषं वृजनं जीरदानुम् ॥

ఓ మరుతులారా! ఇదే మీ స్తోమం; ఇదే మాన్యుడైన మాందార్య గాయకుని గీతి. దీనితో మా తను (దేహం) సమీపానికి రండి; అప్పుడు మేము ఈ బలవంతమైన గణాన్ని—త్వరగా దానం చేసేవాడిని—ఈ శక్తి-సమృద్ధిని తెలుసుకోగలము.