Sukta 165

Mantra 1

कया शुभा सवयसः सनीळाः समान्या मरुतः सं मिमिक्षुः । कया मती कुत एतास एतेऽर्चन्ति शुष्मं वृषणो वसूया ॥

ഏതു ശുഭമായ ഐക്യത്തിലൂടെ—ഒരേ വയസ്സും ഒരേ നിവാസവും ഉള്ളവരായി—മരുതന്മാർ ഒന്നായി കലർന്നു? ഏതു പ്രചോദിത മതി കൊണ്ടു, എവിടെ നിന്നാണ് ഇവർ വന്നത്, അവർ തങ്ങളുടെ ശൂഷ്മം (വീര്യബലം) പാടുന്നു—വൃഷണർ, വീര്യവാന്മാർ—സത്യവസു (ധനം) ആഗ്രഹിച്ച്?

Mantra 2

कस्य ब्रह्माणि जुजुषुर्युवानः को अध्वरे मरुत आ ववर्त । श्येनाँ इव ध्रजतो अन्तरिक्षे केन महा मनसा रीरमाम ॥

ആരുടെ ബ്രഹ്മാണികളെ (പവിത്ര സ്തുതി-വചനങ്ങളെ) യുവാക്കൾ സ്വീകരിച്ചു? അധ്വരത്തിൽ മരുതന്മാരെ ആരാണ് തിരിച്ചു കൊണ്ടുവന്നത്? അന്തരിക്ഷത്തിൽ മിന്നുന്ന ശ്യേനങ്ങളെപ്പോലെ—ഏതു മഹാമനസ്സാൽ നാം അവരുടെ അടുക്കൽ ചെന്നു അവരെ പ്രീതിപ്പെടുത്താം?

Mantra 3

कुतस्त्वमिन्द्र माहिनः सन्नेको यासि सत्पते किं त इत्था । सं पृच्छसे समराणः शुभानैर्वोचेस्तन्नो हरिवो यत्ते अस्मे ॥

എവിടെ നിന്നാണ് നീ വരുന്നത്, ഹേ മഹിമാവാൻ ഇന്ദ്രാ, ഹേ സത്പതേ, നീ ഒറ്റയ്ക്കായി പോകുന്നതെന്ത്? നിനക്കിത് എന്തുകൊണ്ട്? നീ നിന്റെ ശുഭജനങ്ങളോടുകൂടെ വന്ന് ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു; ഹേ ഹരിവോ, ഞങ്ങളേക്കുറിച്ച് നിനക്കുള്ള സംകല്പം എന്തോ—അത് ഞങ്ങളോട് പറയുക.

Mantra 4

ब्रह्माणि मे मतयः शं सुतासः शुष्म इयर्ति प्रभृतो मे अद्रिः । आ शासते प्रति हर्यन्त्युक्थेमा हरी वहतस्ता नो अच्छ ॥

എന്റെ ബ്രഹ്മാണികൾ—പ്രേരിത സ്തുതി-വചനങ്ങൾ, എന്റെ മതികൾ—ശുഭത്തിനായിരിക്കുന്നു; സുതാസഃ—പിഴിഞ്ഞ സോമം സന്നദ്ധമാണ്; എന്റെ ശുഷ്മ—വീര്യം ഉയിർക്കുന്നു; എന്റെ അദ്രി—സോമപേഷണ-ശില ഉയർത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഉക്തത്തിൽ അവർ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു; മറുപടിയായി അവർ ആനന്ദത്തോടെ പ്രതികരിക്കുന്നു. ഹരി—ആ തവിട്ടുനിറമുള്ള രണ്ടു അശ്വങ്ങൾ, അവനെ ഇവിടെ ഞങ്ങളിലേക്കു കൊണ്ടുവരട്ടെ.

Mantra 5

अतो वयमन्तमेभिर्युजानाः स्वक्षत्रेभिस्तन्वः शुम्भमानाः । महोभिरेताँ उप युज्महे न्विन्द्र स्वधामनु हि नो बभूथ ॥

അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ—ഈ ഏറ്റവും സമീപമുള്ള ശക്തികളോടു യുക്തരായി, അവരുടെ സ്വക്ഷത്രം—സ്വാധീനാധിപത്യ-ശക്തിയാൽ നമ്മുടെ തനുവിനെ ശോഭിപ്പിച്ചു—അവരുടെ മഹിമകളാൽ ഇപ്പോൾ അവരോടു ഞങ്ങളെ ചേർക്കുന്നു. ഹേ ഇന്ദ്രാ, നിന്റെ സ്വധാ—സ്വഭാവ-നിയമം അനുസരിക്ക; കാരണം നീ സത്യമായും ഞങ്ങൾക്കായി അങ്ങനെ തന്നെയായി വന്നിരിക്കുന്നു.

Mantra 6

क्व स्या वो मरुतः स्वधासीद्यन्मामेकं समधत्ताहिहत्ये । अहं ह्युग्रस्तविषस्तुविष्मान्विश्वस्य शत्रोरनमं वधस्नैः ॥

എവിടെയായിരുന്നു നിങ്ങളുടെ സ്വധാ—സ്വ-നിയമം, ഹേ മരുതുകളേ, നിങ്ങൾ എന്നെ ഒറ്റയ്ക്കായി അഹിഹത്യേ—സർപ്പവധത്തിന്റെ യുദ്ധത്തിൽ നേരിട്ടുനിർത്തിയപ്പോൾ? കാരണം ഞാൻ—ഉഗ്രൻ, തവിഷൻ, തുവിഷ്മാൻ—സകലത്തിന്റെയും ശത്രുവിനെ എന്റെ വധസ്നൈഃ—വധകരമായ ആയുധങ്ങളാൽ നമിപ്പിച്ചു.

Mantra 7

भूरि चकर्थ युज्येभिरस्मे समानेभिर्वृषभ पौंस्येभिः । भूरीणि हि कृणवामा शविष्ठेन्द्र क्रत्वा मरुतो यद्वशाम ॥

ഹേ ബലവാനായ വൃഷഭനേ! യുക്തമായ (യുജ്യ) ശക്തികളാൽ—ഞങ്ങളോടു സമമായ, ബന്ധുസ്വഭാവമായ പൗംസ്യങ്ങളാൽ—നീ ഞങ്ങൾക്കായി വളരെ പ്രവർത്തിച്ചു. കാരണം ഞങ്ങളും അനേകം കാര്യങ്ങൾ സാധിപ്പിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു—ഹേ അതിപ്രബലനായ ഇന്ദ്രനേ! മരു‍ത്തുകളുടെ വശപ്രകാരംയും ക്രതു (സചേതന സംകല്പ-ശക്തി) യാലും, അധിപത്യത്തിലേക്കു ഞങ്ങൾ പ്രേരിതരാകുമ്പോൾ.

Mantra 8

वधीं वृत्रं मरुत इन्द्रियेण स्वेन भामेन तविषो बभूवान् । अहमेता मनवे विश्वश्चन्द्राः सुगा अपश्चकर वज्रबाहुः ॥

ഹേ മരു‍ത്തുകളേ! എന്റെ സ്വന്തം ഇന്ദ്രിയ (ഇന്ദ്ര-ബലം) കൊണ്ടു ഞാൻ വൃത്രനെ—ആവരണക്കാരനെ—വധിച്ചു; എന്റെ സ്വന്തം തേജസ്സാൽ ഞാൻ പ്രചണ്ഡനായി. വജ്രം ധരിച്ച ഭുജമുള്ള ഞാൻ, മനുഷ്യനുവേണ്ടി ഈ ജലങ്ങളെ—വിശ്വചന്ദ്ര, സർവ്വത്ര പ്രകാശമുള്ള—സുഖഗമ്യമായി, സന്തോഷകരമായ മുന്നേറ്റത്തിന്റെ പാതകളായി ഒരുക്കി.

Mantra 9

अनुत्तमा ते मघवन्नकिर्नु न त्वावाँ अस्ति देवता विदानः । न जायमानो नशते न जातो यानि करिष्या कृणुहि प्रवृद्ध ॥

ഹേ മഘവനേ! നിന്റെ മഹിമ അനുഉത്തമം; അറിയുന്ന യാതൊരു ദേവതയും നിനക്കു സമനല്ല. ജനിക്കുന്നവനും അല്ല, ജനിച്ചവനും അല്ല—നീ ചെയ്യുവാനുള്ള കാര്യങ്ങളെ എത്തിച്ചേരുകയില്ല; ഹേ നിരന്തരം വർദ്ധിക്കുന്നവനേ! അവയെ നീ തന്നേ നിർവഹിക്ക.

Mantra 10

एकस्य चिन्मे विभ्वस्त्वोजो या नु दधृष्वान्कृणवै मनीषा । अहं ह्युग्रो मरुतो विदानो यानि च्यवमिन्द्र इदीश एषाम् ॥

ഒരാളിൽ മാത്രമായാലും എനിക്കു സർവ്വവ്യാപിയായ ബലതേജസ് ലഭിക്കട്ടെ; ധൈര്യത്തോടെ ഞാൻ എന്റെ മനീഷ (ചിന്താ-പ്രേരണം) രൂപപ്പെടുത്തട്ടെ. ഹേ മരുതുകളേ, ഞാൻ തീർച്ചയായും ഉഗ്രൻ, അറിവുള്ളവൻ; ഞാൻ ഏത് ഏത് കാര്യങ്ങളെ ചലിപ്പിക്കുകയോ ഉണർത്തുകയോ ചെയ്യുമോ—അവയൊക്കെയിലും ഇന്ദ്രൻ മാത്രമാണ് അധിപതി.

Mantra 11

अमन्दन्मा मरुतः स्तोमो अत्र यन्मे नरः श्रुत्यं ब्रह्म चक्र । इन्द्राय वृष्णे सुमखाय मह्यं सख्ये सखायस्तन्वे तनूभिः ॥

ഹേ മരുതുകളേ, ഇവിടെ സ്തോത്രഗാനത്തോടെ നിങ്ങൾ എന്നെ ആനന്ദിപ്പിച്ചു; ഹേ നരന്മാരേ (വീരന്മാരേ), നിങ്ങൾ എനിക്കായി ശ്രവണാർഹമായ ബ്രഹ്മ (പവിത്ര വചനം) നിർമ്മിച്ചപ്പോൾ. വൃഷഭനായ ഇന്ദ്രനുവേണ്ടി, സുമുഖനായവനുവേണ്ടി, എനിക്കുവേണ്ടിയും—സഖ്യതയിൽ സഖാക്കളായ നിങ്ങൾ—നിങ്ങളുടെ തനുക്കളോടെ എന്റെ തനുവിനരികെ വന്നു.

Mantra 12

एवेदेते प्रति मा रोचमाना अनेद्यः श्रव एषो दधानाः । संचक्ष्या मरुतश्चन्द्रवर्णा अच्छान्त मे छदयाथा च नूनम् ॥

ഇങ്ങനെ തന്നെ ഇവർ (മരുതുകൾ) എനിക്കു നേരെ പ്രകാശിച്ച്, കളങ്കമില്ലാത്ത ശ്രവസ് (യശസ്)യും ഈ പ്രേരണയും ധരിക്കുന്നു. ഹേ ചന്ദ്രവർണ്ണ മരുതുകളേ, ഒരുമിച്ച് എന്നെ നോക്കി നിങ്ങൾ അടുത്തുവന്നു; ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ എന്നെ മൂടുന്നു—രക്ഷിച്ച്, ചുറ്റിപ്പറ്റി.

Mantra 13

को न्वत्र मरुतो मामहे वः प्र यातन सखीँरच्छा सखायः । मन्मानि चित्रा अपिवातयन्त एषां भूत नवेदा म ऋतानाम् ॥

ഇവിടെ, ഹേ മരുതുകളേ, നിങ്ങളെ മഹിമപ്പെടുത്താൻ ആര് കഴിയുന്നു? ഹേ സഖാക്കളേ, നിങ്ങളുടെ സഖന്മാരുടെ അടുക്കൽ മുന്നേറുക. എന്റെ വർണ്ണവൈവിധ്യമുള്ള ചിന്തകളെ കാറ്റുപോലെ പരത്തുക; ഋതത്തിന്റെ സത്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ എനിക്ക് ‘നവ-വിദ്’ (പുതുതായി അറിയുന്നവർ) ആകുക.

Mantra 14

आ यद्दुवस्याद्दुवसे न कारुरस्माञ्चक्रे मान्यस्य मेधा । ओ षु वर्त्त मरुतो विप्रमच्छेमा ब्रह्माणि जरिता वो अर्चत् ॥

ഗായകൻ സേവനത്തിനായി സേവിക്കുമ്പോൾ, മാന്യന്റെ (യോഗ്യന്റെ) മേധാ നമ്മെ രൂപപ്പെടുത്തി (ഒരു ഉപകരണമായി). അതിനാൽ, ഹേ മരുതുകളേ, വിപ്രന്റെ (പ്രചോദിത ഋഷിയുടെ) അടുക്കലേക്ക് തിരിയുക; ജരിതാ (സ്തുതികാരൻ) നിങ്ങള്ക്കായി ഈ ബ്രഹ്മാണി—വാക്കിന്റെ ശക്തികൾ—അർപ്പിച്ചു പാടിയിരിക്കുന്നു.

Mantra 15

एष वः स्तोमो मरुत इयं गीर्मान्दार्यस्य मान्यस्य कारोः । एषा यासीष्ट तन्वे वयां विद्यामेषं वृजनं जीरदानुम् ॥

ഹേ മരുതുകളേ, ഇതാണ് നിങ്ങളുടെ സ്തോമം; ഇത് മാന്യനായ മാൻദാര്യ ഗായകന്റെ ഗീർ (ഗാനം) ആകുന്നു. ഇതുമായി നമ്മുടെ തനുവിലേക്കു (ദേഹധാരി അസ്തിത്വത്തിലേക്കു) വരിക, ഞങ്ങൾ ഈ ശക്തിമത്തായ ഗണത്തെ—വേഗത്തിൽ ദാനം ചെയ്യുന്നവനെ—ഈ ശക്തിയുടെ പരിപൂർണ്ണതയെ അറിയേണ്ടതിന്.