Sukta 86

Mantra 1

प्र त आशवः पवमान धीजवो मदा अर्षन्ति रघुजा इव त्मना । दिव्याः सुपर्णा मधुमन्त इन्दवो मदिन्तमासः परि कोशमासते ॥

ஓ பவமான சோமா! உன் வேகமான ஓடைகள் முன்னே பாய்கின்றன—தீஜ் (ஊக்கமூட்டும் ஞானம்) எழுப்பும் உந்துதல்கள்—தம் சொந்த ஆத்மவலத்தால் பந்தய வீரரைப் போல விரைந்து செல்கின்றன. தெய்வீகமான, சு-பர்ண (அழகிய சிறகுகள்) உடைய, மது நிறைந்த இந்துக்கள்—மிகவும் மதமூட்டும் ஆனந்தமயமானவை—கோஷம் (பாத்திரம்) சுற்றிலும் வந்து அமர்கின்றன.

Mantra 2

प्र ते मदासो मदिरास आशवोऽसृक्षत रथ्यासो यथा पृथक् । धेनुर्न वत्सं पयसाभि वज्रिणमिन्द्रमिन्दवो मधुमन्त ऊर्मयः ॥

ஓ சோமா! உன் மது—மதமூட்டும், தீவிரமான, வேகமான—ஓடைகளாக விடுபட்டன; பாதைகளில் ரதங்கள் தனித்தனியாகப் பரவுவது போல. பசு தன் கன்றிடம் பாலுடன் அணைவதுபோல், மது நிறைந்த ஊர்மிகள்—இந்துக்கள்—வஜ்ரதாரி இந்திரனை நோக்கி நெருங்கி அழுத்துகின்றன; நம்முள் அவன் வெற்றிவலிமை உறுதிபெறும்படி.

Mantra 3

अत्यो न हियानो अभि वाजमर्ष स्वर्वित्कोशं दिवो अद्रिमातरम् । वृषा पवित्रे अधि सानो अव्यये सोमः पुनान इन्द्रियाय धायसे ॥

வேகமுள்ள குதிரைபோல் முன்னே செலுத்தப்பட்டு, வலத்தின் நிறைவினை நோக்கி பாய்வாயாக; ஹே ஸ்வர்வித் (சுவர்க/சூரிய-லோகத்தை அறிபவன்), அழுத்துக் கல்லான அத்ரி-யில் பிறந்த திவ்யக் கோசம் எனும் விண்ணுலகப் பாத்திரத்துள் நுழை. வृषபன் போன்ற சோமன், அழியாத பவித்ரத்தின் உச்சியில், நம்முள் இந்திர-சக்தியைத் தாங்குவதற்காகத் தூய்மையடைகிறான்।

Mantra 4

प्र त आश्विनीः पवमान धीजुवो दिव्या असृग्रन्पयसा धरीमणि । प्रान्तॠषयः स्थाविरीरसृक्षत ये त्वा मृजन्त्यृषिषाण वेधसः ॥

ஹே பவமான சோமா, உன் ஆஶ்வினீ சக்திகள் முன்னே புறப்பட்டன—திவ்யத் தூண்டுதல்கள், திஹ்ஜுவः (தரிசனத்தால் உந்தப்பட்டவை) ஆகி—தரீமணி (தாங்கும் ஆசனம்) மீது சாரத்தின் பாலைத் தாங்கியவையாக. உள்ளிருக்கும் ரிஷிகள் உறுதியான (ஸ்தாவிர) ஓடைகளை வெளிப்படுத்தினர்; ஹே ரிஷிஷாண (ரிஷிகளைத் தூண்டும்), வேதஸ் (யஜ்ஞ-ஞானக் கலைஞர்கள்) ஆகிய அவர்கள் உன்னை ம்ருஜன் (சுத்தம்) செய்கின்றனர்।

Mantra 5

विश्वा धामानि विश्वचक्ष ऋभ्वसः प्रभोस्ते सतः परि यन्ति केतवः । व्यानशिः पवसे सोम धर्मभिः पतिर्विश्वस्य भुवनस्य राजसि ॥

ஹே விஷ்வசக்ஷு, ஹே ருப்வஸ் (மிகுந்த வல்லமை உடையவனே), உலகின் அனைத்துத் தாமங்களும் உன் சத்திய-இருப்பின் கேதுக்கள்—உன் ஒளிக் கொடிகள்—ஆல் சூழப்பட்டுள்ளன. ஹே சோமா, நீ தர்மங்கள் (ருத-நியமங்கள்) வழியாக உன்னைப் பகிர்ந்து கொண்டு ஓடுகிறாய்; எல்லாப் புவனங்களின் அதிபதியாக நீ முழு உலகின்மேல் ஆட்சி செய்கிறாய்।

Mantra 6

उभयतः पवमानस्य रश्मयो ध्रुवस्य सतः परि यन्ति केतवः । यदी पवित्रे अधि मृज्यते हरिः सत्ता नि योना कलशेषु सीदति ॥

சத்-இல் திடமாய் நிலைத்த பவமான சோமனின் கதிர்கள் இருபுறமும் கேதுக்கள் போல ஒளிச்சின்னங்களாய் சுற்றிச் செல்கின்றன. ஹரி பவித்ரம் (வடிகட்டி) மீது அதி ம்ருஜ்யதே—சுத்திகரிக்கப்படும்போது—அவன் தன் உண்மை ஆசனத்தை ஏற்று, கலசங்களாகிய யோனிகளில் அமர்கிறான்.

Mantra 7

यज्ञस्य केतुः पवते स्वध्वरः सोमो देवानामुप याति निष्कृतम् । सहस्रधारः परि कोशमर्षति वृषा पवित्रमत्येति रोरुवत् ॥

யாகத்தின் கேது பவதே—சுவத்‌வரமான பாதையுடைய சோமன்; அவன் தேவர்களின் நிஷ்க்ருதம் (வெளிப்பாட்டு வெளி) நோக்கி உபயாதி—அணைகிறான். ஸஹஸ்ரதாரன், வ்ருஷா, கோசத்தைச் சுற்றி வேகமாய் பாய்கிறான்; ரோருவத்—ஒலியெழுப்பும் கர்ஜனைபோல்—பவித்ரத்தைத் தாண்டிச் செல்கிறான்.

Mantra 8

राजा समुद्रं नद्यो वि गाहतेऽपामूर्मिं सचते सिन्धुषु श्रितः । अध्यस्थात्सानु पवमानो अव्ययं नाभा पृथिव्या धरुणो महो दिवः ॥

அரசன் போல, நதிகள் கடலில் புகுவது போல், அவன் சமுத்திரத்தில் நுழைகிறான்; சிந்துக்களில் நிலைத்து, அபாம் ஊர்மி—நீரின் அலை—யுடன் இணைகிறான். பவமானன் அவ்யயமான உச்சியை ஏறியுள்ளான்—பூமியின் நாபி, மகா திவத்தின் தருணம்—வலிமையான ஆதாரம்—அங்கே நிலையான சத்தியத்தில் உலகங்கள் நிறுவப்படுகின்றன.

Mantra 9

दिवो न सानु स्तनयन्नचिक्रदद्द्यौश्च यस्य पृथिवी च धर्मभिः । इन्द्रस्य सख्यं पवते विवेविदत्सोमः पुनानः कलशेषु सीदति ॥

வானின் சிகரம்போல் இடியென முழங்கி அவன் கூவுகின்றான்; அவன் தர்மங்கள் (஋த-நியமங்கள்) மூலமே த்யௌவும் ப்ருதிவியும் ஒழுங்குடன் நிலைபெறுகின்றன. இந்திரனின் சখ্যத்தை அறிந்து பெற்றுக் கொண்டு அவன் ஓடுகின்றான்—சுத்திகரிக்கப்படும் சோமன் கலசங்களில் வந்து அமர்கின்றான்.

Mantra 10

ज्योतिर्यज्ञस्य पवते मधु प्रियं पिता देवानां जनिता विभूवसुः । दधाति रत्नं स्वधयोरपीच्यं मदिन्तमो मत्सर इन्द्रियो रसः ॥

யாகத்தின் ஒளி ஓடுகிறது—பிரியமான மதுவின்பம்; தேவர்களின் தந்தை, ஜனகன், பரந்த பிரகாசச் செல்வம் உடையவன். இரு ஸ்வதைகளில் மறைந்துள்ள அரிய ரத்தினத்தை அவன் நிறுவுகின்றான்—மிக மயக்கமூட்டும், பரவசமூட்டும், இந்திரிய-வலத்தை (இந்திர-வலத்தை) வளர்க்கும் ரசம்.

Mantra 11

अभिक्रन्दन्कलशं वाज्यर्षति पतिर्दिवः शतधारो विचक्षणः । हरिर्मित्रस्य सदनेषु सीदति मर्मृजानोऽविभिः सिन्धुभिर्वृषा ॥

உயர்ந்து முழங்கிக் கொண்டு வாஜ-தூண்டுபவன் கலசத்தை நோக்கி ஓடுகின்றான்—வானின் அதிபதி, நூறு ஓடைகள் உடையவன், பரந்த பார்வையுடையவன். ஹரி (செம்மஞ்சள்) சோமன் மித்ரனின் சதனங்களில் அமர்கிறான்; அவி-மயிர் (ஆட்டின் மயிர்) மற்றும் சிந்து-நதித் தாரைகளால் நன்கு சுத்திகரிக்கப்படுபவன்—வ்ருஷா, வலிமைமிக்க ஜனன-சக்தி.

Mantra 12

अग्रे सिन्धूनां पवमानो अर्षत्यग्रे वाचो अग्रियो गोषु गच्छति । अग्रे वाजस्य भजते महाधनं स्वायुधः सोतृभिः पूयते वृषा ॥

சிந்துக்களின் முன்னணியில் பவமானன் (தன்னைத் தானேத் தூய்மைப்படுத்துபவன்) வேகமாகப் பாய்கிறான்; வாக்கின் முன்னணியிலும், கோ-ரச்மிகள் (ஒளிக்கதிர்கள்) நடுவே முன்னோடியாகச் செல்கிறான். வாஜம் (வலிமை) நிறைவும் மகாதனமும் அவன் முன்னதாகவே பெறுகிறான்; சுய-ஆயுதன், வृषபம் போல் வலிமையான், சோத்திர்கள் (சாறு பிழிப்போர்) மூலம் தூய்மையடைகிறான்.

Mantra 13

अयं मतवाञ्छकुनो यथा हितोऽव्ये ससार पवमान ऊर्मिणा । तव क्रत्वा रोदसी अन्तरा कवे शुचिर्धिया पवते सोम इन्द्र ते ॥

இந்த மதவான் (உந்துதல் பெற்ற) பவமானன், விடுவிக்கப்பட்ட பறவை போல, தன் ஊர்மி (அலை) உடன் அவ்ய (மயிர்/உன்) வழியாகப் பாய்ந்தான். ஓ கவி (தரிசி), உன் க்ரது (சங்கல்ப-சக்தி) மூலம், இரு ரோதஸீ (த்யாவா-பிருதிவீ) நடுவே அவன் ஓடுகிறான்—சுசி தியா (தூய சிந்தனை) உடைய சோமன்—ஓ இந்திரா, உனக்காக.

Mantra 14

द्रापिं वसानो यजतो दिविस्पृशमन्तरिक्षप्रा भुवनेष्वर्पितः । स्वर्जज्ञानो नभसाभ्यक्रमीत्प्रत्नमस्य पितरमा विवासति ॥

த்ராபி (மூடல்/மாந்தல்) அணிந்து, யஜ்யன் (வழிபடத்தக்கவன்), திவி-ஸ்ப்ருஷ் (வானைத் தொடுபவன்), அந்தரிக்ஷத்தை நிரப்பி, புவனங்களில் நிலைபெற்று—அவன் செல்கிறான். ஸ்வர்ஜஜ்ஞன் (ஒளியில் பிறந்தவன்) ஆகி, நபஸா (விரிவு/ஆகாயம்) உடன் அவன் முன்னேறினான்; அவன் தன் ப்ரத்ன பிதரை (பழமையான தந்தை) எழுப்பச் செல்கிறான்—அவனுடைய ஆதிமூலத்தை நினைவூட்டி நிகழ்வாக்குகிறான்.

Mantra 15

सो अस्य विशे महि शर्म यच्छति यो अस्य धाम प्रथमं व्यानशे । पदं यदस्य परमे व्योमन्यतो विश्वा अभि सं याति संयतः ॥

அவன் இம்மக்களுக்கு மகத்தான அமைதியையும் அடைக்கலத்தையும் அளிக்கிறான்—அவனுடைய தாமத்தை முதலில் அடையும் அவனே. அவனுடைய பாதம் பரம வ்யோமத்தில் நிலைபெறும்போது, அந்நிலையிலிருந்து அனைத்தும் ஒன்றுகூடிய இசைவோடு அவனை நோக்கி நகர்கின்றன; மேலே நிறுவப்பட்ட ருத-மையத்தினை நோக்கி முழு இயற்கையும் யோகமடைகிறது.

Mantra 16

प्रो अयासीदिन्दुरिन्द्रस्य निष्कृतं सखा सख्युर्न प्र मिनाति संगिरम् । मर्य इव युवतिभिः समर्षति सोमः कलशे शतयाम्ना पथा ॥

இந்து-துளி முன்னே சென்றது—இந்திரனுக்காக ஆயத்தமான இடத்திற்கே; நண்பனாய் இருந்து நட்பின் உடன்படிக்கையை அது மீறாது. இளைய காதலன் இளம்பெண்களுடன் (போஷக ஆபः—நீர்கள்) ஒன்றுகூடி பாய்வதுபோல், சோமன் நூறு வாய்க்கால்களின் பாதையால் கலசத்திற்குள் ஓடுகின்றான்.

Mantra 17

प्र वो धियो मन्द्रयुवो विपन्युवः पनस्युवः संवसनेष्वक्रमुः । सोमं मनीषा अभ्यनूषत स्तुभोऽभि धेनवः पयसेमशिश्रयुः ॥

முன்னே செல்லட்டும் உங்கள் தியாஃ—மகிழ்ச்சி-இளமை உடையவை, அதிசயமும் ஆனந்தமும் நாடுபவை; அவை ஸம்வஸனங்களில் (பகிர்ந்த ஆடைகள், ஒழுங்குபட்ட வடிவங்கள்) அடியெடுத்து வைக்கின்றன. மநீஷைகள் சோமனை நோக்கி பாடுகின்றன; ஸ்தோத்திரங்களும் தேனுக்களும் தங்கள் பயஸ்—ஒளிமிகு வலிமையின் ஊட்டம்—எடுத்து அவனை அணைகின்றன.

Mantra 18

आ नः सोम संयतं पिप्युषीमिषमिन्दो पवस्व पवमानो अस्रिधम् । या नो दोहते त्रिरहन्नसश्चुषी क्षुमद्वाजवन्मधुमत्सुवीर्यम् ॥

ஓ சோமா, கட்டுப்பட்ட செழுமையுடன் எங்களிடம் வா; விரிவடையும் ஊக்க-வலத்தின் ஓட்டத்துடன். ஓ இந்து, ஓ பவமானா, தவறாது உன்னைத் தூய்மைப்படுத்து; எங்களுக்காக நாளில் மூன்று முறை பால் கறக்கும் அந்த (தாரை) சோர்வுறாது இருந்து, வலமிக்க, வாஜமிக்க, மதுமிக்க, சுவீர்யம் நிறைந்த நிறைவைக் கொடுக்கிறது.

Mantra 19

वृषा मतीनां पवते विचक्षणः सोमो अह्नः प्रतरीतोषसो दिवः । क्राणा सिन्धूनां कलशाँ अवीवशदिन्द्रस्य हार्द्याविशन्मनीषिभिः ॥

ஊக்கங்களின் காளை, பரந்த பார்வையுடைய சோமன் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்துகிறான்—நாளையும், உஷஸ்களையும், த்யௌவையும் கடந்து செல்கிறான். நதிகளை ஒன்றுசேர்த்து அவற்றை கலசங்களில் ஓடச் செய்கிறான்; ரிஷிகளின் மநீஷைகளுடன் இந்திரனின் இதயத்தில் நுழைகிறான்.

Mantra 20

मनीषिभिः पवते पूर्व्यः कविर्नृभिर्यतः परि कोशाँ अचिक्रदत् । त्रितस्य नाम जनयन्मधु क्षरदिन्द्रस्य वायोः सख्याय कर्तवे ॥

மநீஷைகளுடன் அவன் தூய்மையடைகிறான்—பழம்பெரும் கவி; மனித வலங்களின் துணையால் பாத்திரங்களைச் சுற்றி அலைகிறான். திரிதனின் நாமத்தைப் பிறப்பித்து அவன் மது சொட்டுகிறான்—இந்திரன் மற்றும் வாயுவின் நட்பை நிறுவுவதற்காக.

Mantra 21

अयं पुनान उषसो वि रोचयदयं सिन्धुभ्यो अभवदु लोककृत् । अयं त्रिः सप्त दुदुहान आशिरं सोमो हृदे पवते चारु मत्सरः ॥

இந்தப் புனிதமடைந்து ஓடும் சோமன் உஷஸ்களை ஒளிரச் செய்கிறான்; இவன் நதிகளுக்குப் ‘லோக-க்ருத்’—உலக ஒழுங்கை அமைப்பவன் ஆகிறான். இவன் மூன்று முறை ஏழு (இருபத்தொன்று) தடவை ‘ஆஶிர’ (கலந்த ரசம்) கறந்து—சோமன் இதயத்தில் பவித்ரமாய் ஓடுகிறான்; ஆனந்த மத்தியில் அழகியவன்.

Mantra 22

पवस्व सोम दिव्येषु धामसु सृजान इन्दो कलशे पवित्र आ । सीदन्निन्द्रस्य जठरे कनिक्रदन्नृभिर्यतः सूर्यमारोहयो दिवि ॥

சோமா, தெய்வீக தாமங்களில் நீ உன்னைப் பவித்ரமாக்கு; விடுபட்டு, இந்தோ, கலசத்தில்—பவித்ரத்தில் (வடிகட்டியில்)—நுழை. இந்திரனின் ஜடரத்தில் அமர்ந்து, முழங்கிக் கூவி, மனித வலிமைகளால் தாங்கப்பட்டு, நீ விண்ணில் சூரியனை உயர்த்தி ஏற்றினாய்.

Mantra 23

अद्रिभिः सुतः पवसे पवित्र आँ इन्दविन्द्रस्य जठरेष्वाविशन् । त्वं नृचक्षा अभवो विचक्षण सोम गोत्रमङ्गिरोभ्योऽवृणोरप ॥

அத்ரிகள் (அழுத்துக் கற்கள்) மூலம் பிழியப்பட்டு, இந்தோ, நீ பவித்ரத்தில் பவித்ரமாய் ஓடுகிறாய்—இந்திரனின் ஜடரங்களில் நுழைந்து. நீ ‘ந்ருசக்ஷா’—மனிதரின் த்ருஷ்டா—விசக்ஷணனாய் ஆனாய்; சோமா, அங்கிரஸர்களுக்காக மறைந்திருந்த ‘கோத்ர’ (மறை கோ-வாசல்/கோ-அடைவு) திறந்தாய்.

Mantra 24

त्वां सोम पवमानं स्वाध्योऽनु विप्रासो अमदन्नवस्यवः । त्वां सुपर्ण आभरद्दिवस्परीन्दो विश्वाभिर्मतिभिः परिष्कृतम् ॥

ஓ சோமா, பவமானா, சுவாதீனா! உன்னைப் பின்பற்றும் விப்ரர்கள் உன் உதவியை நாடி மகிழ்கின்றனர். ஓ இந்து, சுபர்ணன் (அழகிய சிறகுடையவன்) உன்னை திவஸ்பரி—வானத்திற்கும் அப்பால் இருந்து கொண்டு வந்தான்; எல்லா மதிகளாலும் (சிந்தனை-சக்திகளாலும்) நீ பரிஷ்க்ருதன்—முழுமையாக்கப்பட்டவன்.

Mantra 25

अव्ये पुनानं परि वार ऊर्मिणा हरिं नवन्ते अभि सप्त धेनवः । अपामुपस्थे अध्यायवः कविमृतस्य योना महिषा अहेषत ॥

அவ்ய (ஆட்டின் மயிர்)-இல் பவமானன், வார் (சலனி)-இல் ஊர்மி (அலை) சூழப் புனிதமாவான்; ஏழு தேனுக்கள் ஹரி (செம்பொன் நிறம்) உடையவனுக்கு வணங்குகின்றன. அபாம் உபஸ்தே (நீரின் மடியில்) அத்யாயவர்கள் (முன்னேறும் சக்திகள்) கவியை நிறுவினர்; மகிஷர்கள் ருதஸ்ய யோனி (ருதத்தின் கரு/ஆதாரம்) நோக்கி முழங்கினர்.

Mantra 26

इन्दुः पुनानो अति गाहते मृधो विश्वानि कृण्वन्त्सुपथानि यज्यवे । गाः कृण्वानो निर्णिजं हर्यतः कविरत्यो न क्रीळन्परि वारमर्षति ॥

இந்துஃ, பவமானன், எல்லா ம்ருத (எதிர்ப்பு) களையும் கடந்து, யஜ்ய (யாகம் செய்பவன்) க்கு எல்லாப் பாதைகளையும் சுபத (எளிய நல்வழி) ஆக்குகிறான். காஃ (ஒளிக்கதிர்கள்/பசுக்கள்) மற்றும் ஹர்யத (ஒளிரும்) நிர்ணிஜ (பளபளக்கும் ஆடை) யை உருவாக்கி, கவியானவன்—விளையாடும் வேகமான அத்ய (குதிரை) போல—வார் (சலனி) சுற்றி ஓடி, முன்னே தள்ளிச் செல்கிறான்.

Mantra 27

असश्चतः शतधारा अभिश्रियो हरिं नवन्तेऽव ता उदन्युवः । क्षिपो मृजन्ति परि गोभिरावृतं तृतीये पृष्ठे अधि रोचने दिवः ॥

இடையறாது, நூறு ஓடைகளாய், ஸ்ரீ-சக்திகள் ஹரி (சோமன்) மீது வணங்கி இறங்குகின்றன; நீரின் வேட்கையுடன் அவை கீழிறங்குகின்றன. வேகமிகு சக்திகள் அவரைத் தூய்மைப்படுத்துகின்றன; கோ-கதிர்களால் சூழ்ந்து அந்த மறைக்கப்பட்ட ஓட்டத்தை—திவத்தின் ஒளிமிகு ரோசனத்தில், மூன்றாம் பிரகாசப் பின்புறத்தில்—ஒளிரச் செய்கின்றன.

Mantra 28

तवेमाः प्रजा दिव्यस्य रेतसस्त्वं विश्वस्य भुवनस्य राजसि । अथेदं विश्वं पवमान ते वशे त्वमिन्दो प्रथमो धामधा असि ॥

இவை அனைத்துப் பிறப்புகளும் உன்னுடையவையே; தெய்வ ரேதஸ் (வித்து) இலிருந்து பிறந்தவை; நீ எல்லாப் புவனங்களையும் ஆள்கிறாய். ஆகவே, ஹே பவமான, இவ்வுலகம் முழுதும் உன் வசத்தில் உள்ளது; ஹே இந்து, தாமங்களின் அடித்தளத்தை நிறுவிய முதல்வன் நீயே.

Mantra 29

त्वं समुद्रो असि विश्ववित्कवे तवेमाः पञ्च प्रदिशो विधर्मणि । त्वं द्यां च पृथिवीं चाति जभ्रिषे तव ज्योतींषि पवमान सूर्यः ॥

நீயே சமுத்திரம், ஹே விஸ்வவித் கவி; விரிந்த விதர்மணியில் ஐந்து திசைகளும் உன்னுடையவை. நீ த்யாவும் ப்ருதிவியும்—இரண்டையும் கடந்தவாறு—தாங்கியுள்ளாய்; ஹே பவமான, உன் ஜ்யோதிகளே சூரியன்.

Mantra 30

त्वं पवित्रे रजसो विधर्मणि देवेभ्यः सोम पवमान पूयसे । त्वामुशिजः प्रथमा अगृभ्णत तुभ्येमा विश्वा भुवनानि येमिरे ॥

ஓ சோம பவமானா! நீ பவித்ரம் (வடிகட்டி) இல், ருதத்தின் விரிந்த வெளிகளில், தேவர்களுக்காகத் தூய்மையடைகிறாய். உஷிஜ்—அக்னியை நாடிய முதற் சாதகர்கள்—முதலில் உன்னைப் பற்றிக் கொண்டனர்; உனக்காக இவ்வனைத்துப் புவனங்களும் தத்தம் உரிய ஒழுங்கில் இணங்கின.

Mantra 31

प्र रेभ एत्यति वारमव्ययं वृषा वनेष्वव चक्रदद्धरिः । सं धीतयो वावशाना अनूषत शिशुं रिहन्ति मतयः पनिप्नतम् ॥

ஊக்கமுற்ற ரிஷி முன்னே செல்கிறான், அழியாத வாரம் (வடிகட்டி) அப்பால்; வृषபன்—ஹரி (செம்பொன்-மஞ்சள் வலிமை)—இருப்பின் காடுகளில் முழங்குகிறான். விழித்த தீதிகள் ஒன்றாய் பாடுகின்றன; மறைவில் வலுப்பெறும் அந்தக் குழந்தையை மதிகள் நக்கி வளர்க்கின்றன.

Mantra 32

स सूर्यस्य रश्मिभिः परि व्यत तन्तुं तन्वानस्त्रिवृतं यथा विदे । नयन्नृतस्य प्रशिषो नवीयसीः पतिर्जनीनामुप याति निष्कृतम् ॥

அவன் சூரியனின் ரஷ்மிகளால் சுற்றிலும் நெய்கிறான்; திரிவ்ருத் முறையில் நூலை விரித்து, சரியான அறிவு வெளிப்படும்படி செய்கிறான். ருதத்தின் எப்போதும் புதுமையான ஆணைகளை முன்னெடுத்து, ஜனங்களின் அதிபதி விடுவிக்கப்பட்ட பாதையின் தெளிந்த திறப்பை அணைகிறான்.

Mantra 33

राजा सिन्धूनां पवते पतिर्दिव ऋतस्य याति पथिभिः कनिक्रदत् । सहस्रधारः परि षिच्यते हरिः पुनानो वाचं जनयन्नुपावसुः ॥

நதிகளின் அரசனும், விண்ணின் அதிபதியுமான (சோமன்) பாய்ந்து செல்கிறான்; ‘ऋत’த்தின் பாதைகளில் சென்று, வலிமையுடன் முழங்குகிறான். ஆயிரம் ஓடைகளையுடைய, ஹரித்வர்ண (சோமன்) அனைத்துத் திசைகளிலும் ஊற்றப்படுகிறான்; தூய்மையடைந்து, அவன் ‘வாச்’ (வாணி) யை உருவாக்கி, உள்ளக இல்லத்தின் வஸுக்கள்—செல்வங்களை—அருகே கொண்டு வருகிறான்.

Mantra 34

पवमान मह्यर्णो वि धावसि सूरो न चित्रो अव्ययानि पव्यया । गभस्तिपूतो नृभिरद्रिभिः सुतो महे वाजाय धन्याय धन्वसि ॥

ஓ பவமானா, நீ பேர்வெள்ளம்போல் விரைந்து ஓடுகிறாய்; ஒளிமிகு சூரியனைப் போல, தூய்மைப்படுத்தும் அழியாத வழிகளின் ஊடே. கைகளால் தூய்மையாக்கப்பட்டு, மனிதர்கள் அத்ரி-கற்களால் பிழிந்தெடுத்த சுதனாய், நீ மகத்தான ‘வாஜ’—வலிமையின் நிறைவு—மற்றும் பாக்கியமான பரிபூரணத்திற்காக முயல்கிறாய்.

Mantra 35

इषमूर्जं पवमानाभ्यर्षसि श्येनो न वंसु कलशेषु सीदसि । इन्द्राय मद्वा मद्यो मदः सुतो दिवो विष्टम्भ उपमो विचक्षणः ॥

ஆன்மாவின் உணவும் ஊர்ஜமும் கொண்டு, ஓ பவமானா, நீ பாய்ந்து செல்கிறாய்; பருந்து தன் கூண்டை நாடுவது போல, நீ கலசங்களில் வந்து அமர்கிறாய். பிழிந்தெடுக்கப்பட்ட நீ இந்திரனுக்கான ‘மத்’—மயக்கமூட்டும் ஆனந்தம்—; நீ விண்ணின் தாங்கு, பரமனும் விரிந்த பார்வையுடையவனும் ஆவாய்.

Mantra 36

सप्त स्वसारो अभि मातरः शिशुं नवं जज्ञानं जेन्यं विपश्चितम् । अपां गन्धर्वं दिव्यं नृचक्षसं सोमं विश्वस्य भुवनस्य राजसे ॥

ஏழு சகோதரிகள்—அன்னையர்—புதியதாகப் பிறந்த குழந்தையைச் சூழ்ந்து நிற்கின்றனர்; புதிதாய் உதித்த, வெற்றியுடைய, அனைத்தையும் உணரும், விபஶ்சித். அவர்கள் நீர்களில் உள்ள தெய்வீக கந்தர்வன்—ந்ருசக்ஷஸ்—சோமனை வெளிப்படுத்துகின்றனர்; அவன் எல்லாப் புவனங்களின் அரசத்-தேஜஸாக (ராஜத்துவ வல்லமையாக) விளங்குகிறான்.

Mantra 37

ईशान इमा भुवनानि वीयसे युजान इन्दो हरितः सुपर्ण्यः । तास्ते क्षरन्तु मधुमद्घृतं पयस्तव व्रते सोम तिष्ठन्तु कृष्टयः ॥

இவ்வுலகங்களின் ஈசானனே, நீ உன் வீர்ய-பூரணத்தில் முன்னே செல்கிறாய், இந்துவே; பசுமை ஒளியுடைய, வலிய சிறகுகள் கொண்ட (ஸுபர்ண்ய) சக்திகளை யோஜித்து. அவை உனக்காக தேன் கலந்த நெய்யையும் பாலையும் பொழியட்டும்; சோமனே, உன் வ்ரதத்தில் (ருத-நியமத்தில்) மக்கள் உறுதியாக நிலைத்திருக்கட்டும்.

Mantra 38

त्वं नृचक्षा असि सोम विश्वतः पवमान वृषभ ता वि धावसि । स नः पवस्व वसुमद्धिरण्यवद्वयं स्याम भुवनेषु जीवसे ॥

சோமனே, நீ எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் மனிதர்க்கு ந்ருசக்ஷஸ்; பவமான வृषபனாக அந்த உலகப் பரப்புகளில் வேகமாய் ஓடுகின்றாய். ஆகவே எங்களுக்காக வசு-நிறைவுடன், ஹிரண்ய-ஒளியுடன் தூய்மையடை; நாம் புவனங்களில் உண்மையான வாழ்விற்காக வாழும்படியாக.

Mantra 39

गोवित्पवस्व वसुविद्धिरण्यविद्रेतोधा इन्दो भुवनेष्वर्पितः । त्वं सुवीरो असि सोम विश्ववित्तं त्वा विप्रा उप गिरेम आसते ॥

கோவித் (கோ/கதிர்-அடைதல் செய்பவன்), வசுவித் (செல்வம் அறிந்தவன்), ஹிரண்யவித் (பொன்-ஒளி அறிந்தவன்)—ஹே இந்து, ரேதோதா (வித்து தாங்குபவன்), உலகங்களில் நிறுவப்பட்டவனே—நீ தூய்மையடைந்து பாய்ந்து ஓடு. ஹே சோம, நீ சுவீரன் (வீரவலன் அளிப்பவன்), விஷ்வவித் (அனைத்தையும் அறிபவன்); உன்னைப் பற்றியே விப்ரர்கள் தங்கள் கீர்த்தனையுடன் அருகில் அமர்ந்து போற்றுகின்றனர்.

Mantra 40

उन्मध्व ऊर्मिर्वनना अतिष्ठिपदपो वसानो महिषो वि गाहते । राजा पवित्ररथो वाजमारुहत्सहस्रभृष्टिर्जयति श्रवो बृहत् ॥

மதுவின் ஊர்மி (அலை) மேலெழுந்து காடுகளை நடுங்கச் செய்கிறது; ஆபः (நீர்) ஆடையாக அணிந்து மகிஷன் (மிகு வலிமையான்) ஆழ்ந்து பாய்ந்து செல்கிறான். பவித்ர-ரதத்தில் ஏறிய ராஜன் வாஜம் (வலிமை-செழிப்பு) ஏறி அடைகிறான்; ஸஹஸ்ர-ப்ருஷ்டி (ஆயிரம் धारையுடைய ஒளி) கொண்டு உயர்ந்த பெரும் ஷ்ரவஸ் (புகழ்) வெல்லுகிறான்.

Mantra 41

स भन्दना उदियर्ति प्रजावतीर्विश्वायुर्विश्वाः सुभरा अहर्दिवि । ब्रह्म प्रजावद्रयिमश्वपस्त्यं पीत इन्दविन्द्रमस्मभ्यं याचतात् ॥

அவன் மகிழ்ச்சிப் பாடல்களை உயர்த்துகிறான்—ப்ரஜாவதீ (சந்ததி-செழிப்பு) உடையவையாக, விஷ்வாயு (எங்கும் நிறைந்த உயிர்சக்தி) உடையவையாக, பகல்-இரவு முழுதும் சுபரா (நன்கு தாங்கி வளர்ப்பவையாக) ஆக்கி. இந்து அருந்தப்படும்போது, அவன் இந்திரனைத் தூண்டி, எங்களுக்கு ப்ரஜாவான் ப்ரஹ்ம (வாக்கு/மந்திர-சக்தி) மற்றும் ரயி (செல்வ-செழிப்பு) அளிக்கச் செய்யட்டும்—அது அஷ்வபஸ்த்ய (பயணத்தில் விரைவு ஆற்றல் தருவது) ஆகட்டும்.

Mantra 42

सो अग्रे अह्नां हरिर्हर्यतो मदः प्र चेतसा चेतयते अनु द्युभिः । द्वा जना यातयन्नन्तरीयते नरा च शंसं दैव्यं च धर्तरि ॥

அவன் ஹரி—நாட்களின் முன்னணியில்—ஹர்யத (ஒளிர்வதை) உந்தும் மத் (ஆனந்த-ரசம்); விழிப்புணர்ந்த சேதஸால் அவன் எழுப்பி, த்யுபிஃ (ஜ்யோதி/தெய்வ ஒளிகள்) பின்தொடர்கிறான். இரு ஜனங்களின் இடையில் அவன் செல்கிறான், அவர்களை வழிநடத்தி; தார்தரி (தாங்குபவன்) இல் நர-ஶம்ஸம் (மனிதப் புகழ்வாக்கு) மற்றும் தைவ்ய ஶம்ஸம் (தெய்வ ஸ்தோத்திரம்) இரண்டும் ஒன்றாகத் தாங்கப்படுகின்றன.

Mantra 43

अञ्जते व्यञ्जते समञ्जते क्रतुं रिहन्ति मधुनाभ्यञ्जते । सिन्धोरुच्छ्वासे पतयन्तमुक्षणं हिरण्यपावाः पशुमासु गृभ्णते ॥

அவர்கள் அப்யஞ்ஜதே—அபிஷேகம் செய்கிறார்கள், வ்யஞ்ஜதே—பரவச் செய்கிறார்கள், சமஞ்ஜதே—ஒன்றாக அபிஷேகம் செய்கிறார்கள்; மதுனா அவர்கள் அவன் க்ரது (சங்கல்பம்/சக்தி) யை ரிஹந்தி—தேன் கொண்டு நக்கி, இனிமையால் அவனை அப்யஞ்ஜதே—மென்மையாக்குகின்றனர். ஸிந்தோஃ உச்ச்வாஸே—நதியின் உச்சுவாசத்தில்—பதயந்தம் உக்ஷணம் (பறக்கும் வृषபம்) ஐ ஹிரண்யபாவாஃ (பொன்-சுத்திகரிப்போர்) க்ருப்ணதே—பிடித்துக் கொண்டு, பஶுமாஸு—உயிர்ச் சக்தியாக—தங்கள் கைகளில் தாங்குகின்றனர்.

Mantra 44

विपश्चिते पवमानाय गायत मही न धारात्यन्धो अर्षति । अहिर्न जूर्णामति सर्पति त्वचमत्यो न क्रीळन्नसरद्वृषा हरिः ॥

விபஶ்சிதே பவமானாய காயத—அனைத்தும் அறியும் பவமானனைப் பாடுங்கள்; மஹீ ந தாராதி அந்தோ அர்ஷதி—மாபெரும் நதியின் ஓட்டம்போல் அந்தஸ் (பிழிந்த சோமரசம்) பாய்கிறது. அஹிர்ந ஜூர்ணாமதி ஸர்பதி த்வசம்—பாம்புபோல் பழைய தோலைத் தாண்டி வழுகிச் செல்கிறது; அஷ்யோ ந க்ரீளன் அஸரத் வृषா ஹரிஃ—விளையாடும் குதிரைபோல் ஹரி வृषபம் வேகமாக முன்னே பாய்கிறது.

Mantra 45

अग्रेगो राजाप्यस्तविष्यते विमानो अह्नां भुवनेष्वर्पितः । हरिर्घृतस्नुः सुदृशीको अर्णवो ज्योतीरथः पवते राय ओक्यः ॥

முன்னணியில் செல்லும் அரசன், ஆபः (நீர்த் தத்துவம்) உடையவன், ஸ்துதியால் மேலும் வலிமை பெறுகின்றான்—நாட்களை அளந்து, உலகங்களில் நிறுவப்பட்டவன். ஹரி, க்ஹ்ருத-ஸ்நு (ஒளிர் ரசம் சொட்டும்), காண இனியவன், விரிவில் அர்ணவம் போன்றவன்; ஜ்யோதி-ரதத்தில் ஏறி, பவமான சோமன் ரயியின் உள்நிலையகம் (ஓக்ய) நோக்கி சுத்தமடைந்து பாய்கிறான்।

Mantra 46

असर्जि स्कम्भो दिव उद्यतो मदः परि त्रिधातुर्भुवनान्यर्षति । अंशुं रिहन्ति मतयः पनिप्नतं गिरा यदि निर्णिजमृग्मिणो ययुः ॥

திவ்ய உயரங்களில் இருந்து எழுந்த அந்த ஸ்கம்ப (ஆதாரத் தூண்) விடுவிக்கப்பட்டது; உயர்த்தப்பட்ட மத்-சக்தி, திரிதாது-நிறுவப்பட்ட உலகங்களைச் சுற்றி பாய்கிறது. மதி-சக்திகள் அந்த அம்ʼஷு (ஒளிர் கதிர்) யை நக்கி நக்கி சுத்திகரித்து, நுண்மையாக வடிவமைக்கின்றன; ருக்ʼமிண (ருசா பாடுவோர்) கீரா (ஸ்துதி-வாணி) உடன் முன்னே செல்லும் போது, அதை அதன் ஒளிரும் ஆடை (நிர்ணிஜ) யால் அலங்கரிக்கின்றனர்।

Mantra 47

प्र ते धारा अत्यण्वानि मेष्यः पुनानस्य संयतो यन्ति रंहयः । यद्गोभिरिन्दो चम्वोः समज्यस आ सुवानः सोम कलशेषु सीदसि ॥

உன் தாரைகள் முன்னே செல்லட்டும்; மிக நுண்ணிய, விரைந்த ஓடைகள்—நீ பவமானனாய் சுத்தமடைந்து ஒழுங்குபடுத்தப்படும்போது—சரியான பாதையை நோக்கி பாய்கின்றன. ஹே இந்து, நீ இரு சம்ʼவோः (இரு பாத்திரங்களில்) ஒளிக் கதிர்களுடன் கலக்கும்போது, பிழிந்தெடுக்கப்பட்ட ஹே சோம, நீ கலசங்களில்—நிறைவு தரும் பாத்திரங்களில்—அமர்கிறாய்।

Mantra 48

पवस्व सोम क्रतुविन्न उक्थ्योऽव्यो वारे परि धाव मधु प्रियम् । जहि विश्वान्रक्षस इन्दो अत्रिणो बृहद्वदेम विदथे सुवीराः ॥

ஓ சோமா! க்ரதுவித் (சங்கல்பம் அறிந்தவன்), உக்த்ய (ஸ்தோத்திரத்திற்குரியவன்) ஆக நீ தூய்மையடை; ஊன்-வடிகட்டி (அவ்ய-வாரே) சுற்றிலும் உன் பிரியமான மதுர-ரஸத்துடன் வேகமாய் ஓடு. ஓ இந்து! எல்லா ரக்ஷஸ்களையும், எல்லா அத்ரிண (உண்ணும்/தடையிடும்) பகைச் சக்திகளையும் அழி; நாங்கள் சுவீரர் (வீர-ஆற்றல் உடையோர்) ஆகி விததே (சபை/யாகக் கூடத்தில்) ‘ப்ருஹத்’ எனும் மாபெரும் வாக்கை உரைப்போமாக।