Prakarana 11

Ćaupai 100.1-4

„Jeśli zwierzęta są tak zrozpaczone z powodu rozłąki z nim, jak będą żyć jego poddani, oraz jego matka i ojciec?" Rama odesłał Sumantrę, choć wbrew jego woli, a potem sam przybył na brzeg niebiańskiej rzeki. Poprosił o łódź, ale przewoźnik nie chciał jej przyprowadzić. Rzekł: „Znam twój sekret. Wszyscy mówią, że pył twoich lotosowych stóp to korzeń działający na ludzi, rodzaj czaru. Przy jego dotyku kamień stał się piękną kobietą. Drewno nie jest twardsze od kamienia. Moja łódź również stanie się żoną mędrca i odleci, a ja zostanę porzucony na drodze. Tą łodzią utrzymuję całą moją rodzinę; nie znam żadnego innego rzemiosła ani zajęcia. Jeśli, panie, masz zamiar przeprawić się na drugi brzeg, to każ mi obmyć twoje lotosowe stopy."

Chhand 100

Umywszy wasze lotosowe stopy, zabiorę was na pokład łodzi i nie żądam zapłaty za przeprawę, mój Panie. O Ramo, przysięgam na was i na Dasarathę i mówię wam całą prawdę. Niech Lakszmana strzela we mnie swoimi strzałami, jeśli zechce, ale dopóki nie obmyję waszych stóp, o miłosierny Panie, nie przeprawię was na drugi brzeg. Tak mówi Tulsidas.

Soratha 100

Słysząc słowa przewoźnika, naiwne i splątane, lecz spowite miłością, Przystań Współczucia uśmiechnął się i spojrzał na Janaki i Lakszmanę.

Ćaupai 101.1-4

Ocean Miłosierdzia przemówił z uśmiechem: «Czyń to, dzięki czemu twoja łódź nie zatonie.» «Przynieś szybko wodę i obmyj moje stopy. Marnujemy czas; przewieź mnie na drugi brzeg.» Ten, którego imię, wspomniane choć raz, sprawia, że ludzie przekraczają bezkresny ocean egzystencji światowej, ten sam miłosierny Pan błagał teraz przewoźnika, ten, przez którego świat stał się mniejszy niż jego trzy kroki. Widząc paznokcie jego stóp, boska rzeka Ganga się radowała; a słysząc słowa Pana, jej umysł został uwiedziony. Przewoźnik przyjął rozkaz Ramy i wrócił, niosąc drewnianą misę napełnioną wodą. Przepełniony wielką radością i miłością, zaczął obmywać lotosowe stopy Pana. Wszyscy bogowie zsyłali deszcz kwiatów i patrzyli z tęsknotą; nie ma nikogo równego mu w skarbie zasług.

Doha 101

Umywszy stopy Pana i wypiwszy wodę, on wraz z całą swoją rodziną, a tym samym przewożąc swoich przodków na drugi brzeg oceanu istnienia, przewoźnik następnie z radością przewiózł Pana na drugi brzeg rzeki.

Ćaupai 102.1-4

Wysiadłszy na brzeg, stanęli na piaskach Gangesu, Sita i Rama wraz z Guhą i Lakshmaną. Przewoźnik również wysiadł i padł na ziemię przed Panem. Pan poczuł wstyd, że nic mu nie dał. Sita, która potrafiła czytać w sercu swego ukochanego, z radością zdjęła swój pierścień zdobiony klejnotami. Miłosierny rzekł: «Weź swoją opłatę za przeprawę.» Przewoźnik, w udręce, ujął jego stopy. «Panie, czego dziś nie otrzymałem? Ogień moich win, cierpień i ubóstwa został ugaszony.» «Przez długi czas pracowałem jako najemnik. Dziś Opatrzność dała mi piękną i obfitą zapłatę.» «Teraz, Panie, nie pragnę już niczego. O Przyjacielu pokornych, mam twoją łaskę.» «Gdy powrócisz, cokolwiek mi dasz, przyjmę to jako prasad, skłoniwszy głowę.»

Doha 102

Pan, Lakshmana i Sita bardzo go namawiali, ale przewoźnik nie chciał nic przyjąć. Wtedy Siedziba Litości pożegnała go, obdarowując go darem czystego nabożeństwa.

Ćaupai 103.1-4

Wtedy Pan rodu Raghu się wykąpał, oddał cześć ziemnemu lingam Śiwy i skłonił głowę. Sita złożyła dłonie i rzekła do niebiańskiej rzeki: „O Matko, spełnij moje pragnienie. Niech wrócę bezpiecznie z mężem i jego bratem, i znów oddam ci cześć.” Usłyszawszy modlitwę Sity, przesytą słodyczą miłości, wówczas czysty głos popłynął z wód rzeki. „Słuchaj, Sito, ukochana Ramy, bohatera Raghuów: komuż na świecie nie jest znana twoja moc? Twoim samym spojrzeniem ludzie stają się strażnikami światów, a wszystkie moce magiczne służą ci z złożonymi dłońmi. Zwracając się do mnie z taką pokorną prośbą, okazałaś mi łaskę i oddałaś mi cześć. Mimo to, o bogini, udzielam ci mego błogosławieństwa, aby moje własne słowa się spełniły.”

Doha 103

Wróciwszy bezpiecznie do Kosali ze swoim panem, panem twego życia, i jego bratem, zobaczysz spełnione wszystkie pragnienia swego serca, a twoja dobra sława pozostanie rozsławiona po świecie.

Ćaupai 104.1-4

Słysząc słowa Gangi, korzenia wszelkiego błogosławieństwa, Sita ucieszyła się, że niebiańska rzeka była tak przychylna. Wtedy Pan rzekł do Guhy: «Wróć do domu.» Słysząc to, twarz Guhy spochmurniała, a jego serce płonęło. Ze złożonymi dłońmi Guha przemówił pokornymi słowami: «Wysłuchaj mojej prośby, klejnocie rodu Raghu.» «Panie, pozwól mi zostać z tobą i wskazać ci drogę, i służyć twoim stopom przez jakieś cztery dni.» «W jakikolwiek las pójdziesz mieszkać, o Panie Raghuów, zbuduję ci piękną chatkę z liści.» «Potem, jaki rozkaz mi dasz, to wykonam, przysięgam na Raghubira.» Widząc naturalną, niezamanierowaną miłość Guhy, Rama wziął go ze sobą, a serce Guhy napełniło się radością. Następnie Guha wezwał wszystkich swoich krewnych i, zadowoliwszy ich życzliwymi słowami, pożegnał się z nimi.

Doha 104

Wtedy Pan Raghu, wspominając Ganapatiego i Śiwę, skłonił głowę przed Gangesem i wyruszył do lasu ze swoim przyjacielem, swoim młodszym bratem oraz Sitą.

Ćaupai 105.1-4

Tego dnia przebywał pod drzewem, a Lakshmana i jego przyjaciel zadbali o wszelkie wygody. O świcie, po odprawieniu porannych rytuałów, Pan Raghuwów udał się i ujrzał Prayagę, króla wszystkich świętych miejsc. Prawda jest jego ministrem, a Wiara jego ukochaną królową, a Madhava, mu równy, jest jego przyjacielem i dobroczyńcą. Jego skarbiec jest pełen czterech wielkich celów życia, a jego królestwo to święty region, najpiękniejsza kraina. Jego święta ziemia jest niedostępna, silna i piękna twierdza, której jego wrogowie nigdy nie osiągnęli nawet we śnie. Wszystkie święte miejsca są jego armią, doskonałymi wojownikami, niezłomnymi w bitwie, którzy miażdżą rzesze grzechów. Zbieg rzek jest jego tronem, najwspanialszym, a nieśmiertelne drzewo banian jest jego baldachimem, który zachwyca umysły mędrców. Fale Jamuny i Gangi są jego wachlarzami, a na ich widok niszczą się smutek i bieda.

Doha 105

Cnotliwi i czystego serca święci służą mu i otrzymują wszystkie pragnienia swoich serc. Wedy i Purany, jak bardowie, głoszą mnóstwo jego nieskazitelnych cnót.

Ćaupai 106.1-4

Któż może opisać chwałę Prayagi, która jest lwem dla słonia sterty grzechów? Ujrzawszy tak pięknego Pana Miejsc Świętych, Pan Raghu, który jest oceanem błogości, osiągnął radość. Przemówił do Sity i Lakszmany, opowiadając towarzyszom o wielkości Króla Miejsc Świętych, jak została przekazana przez samego Pana. Składając pokłon i patrząc na piękne ogrody lasu, mówił o ich wielkości z głęboką miłością. W ten sposób przybył i ujrzał złączenie rzek, dające wszelką pomyślność tym, którzy o nim pamiętają. Z radością się wykąpał i oddał cześć Śiwie, czcząc bóstwo miejsca świętego zgodnie z przepisanymi obrzędami. Wtedy Pan przybył do Bharadvaja; składając pokłon ciałem, mędrzec przytulił go do swego serca. Radość w sercu mędrca nie może być wyrażona słowami; było to tak, jakby osiągnął samo siedzenie Brahmanandy.

Doha 106

Pan mędrców udzielił swego błogosławieństwa, jego serce napełnione było nadmierną radością, wiedząc, że owoc jego zasług został przyniesiony przed jego oczy, jakby przez samego Brahmy.

Ćaupai 107.1-4

Mędrzec zapytał o ich pomyślność i dał im miejsca; uczcił ich czcią i wypełnił swoją miłością. Przyniósł i ofiarował bulwy, korzenie, owoce i świeże pędy najwyższej jakości, które zdawały się nektarem. Rama wraz z Sitą, Lakszmaną i swoim sługą jaśniał pięknem i jadł korzenie i owoce z wielką ochotą. Rama był szczęśliwy i wolny od zmęczenia; wtedy Bharadwadża wypowiedział łagodne słowa. Dziś moja asceza, moje pielgrzymki i moje wyrzeczenie przyniosły owoc; dziś moja modlitwa, mój joga i mój brak przywiązania przyniosły owoc. Cały mój skarb świętych praktyk przyniósł owoc, o Rama, widząc cię dziś. To jest granica wszelkiego zysku i nie ma drugiej granicy szczęścia poza nią; dzięki twojemu darśanowi wszystkie moje nadzieje się spełniły. Teraz z twojej litości udziel mi tej łaski: naturalną, spontaniczną miłość do twych lotosowych stóp.

Doha 107

Dopóki człowiek w czynie, słowie i myśli nie porzuci wszelkiego oszustwa i nie stanie się twoim sługą, dopóty nie zazna szczęścia nawet we śnie, choćby próbował milionów środków.

Ćaupai 108.1-4

Słysząc słowa mędrca, Rama poczuł wstyd, i napełnił się w pełni emocją, pobożnością i rozkoszą. Wtedy Rama, najlepszy z Raghu, opowiedział wszystkim o pięknej sławie mędrca, wysławiając ją na milion sposobów. Rzekł: «Wielki jest on, siedziba wszystkich cnót, którego ty, o panie mędrców, czcisz.» Mędrzec i Rama skłonili się przed sobą nawzajem i doświadczyli radości niepojętej słowami. Gdy mieszkańcy Prayagi usłyszeli tę wieść, uczniowie, asceci, mędrcy, siddhowie i wyrzekający się świata, wszyscy przybyli do pustelni Bharadvadży, aby ujrzeć pięknych synów Dasharathy. Rama skłonił się przed nimi wszystkimi, a oni się uradowali, otrzymawszy pełną nagrodę swoich oczu. Udzielili błogosławieństwa, znalazłszy najwyższą radość, i powrócili, wysławiając jego piękność.

Doha 108

Rama odpoczywał przez noc, a o świcie, po kąpieli w Prayadze, skłonił głowę przed mędrcem i wyruszył radośnie z Sitą, Lakszmaną i swoim sługą.

Ćaupai 109.1-4

Rama powiedział z miłością do mędrca: «Panie, powiedz nam, którą drogą mamy iść.» Mędrzec uśmiechnął się w sercu i rzekł do Ramy: «Każda droga jest dla ciebie łatwa.» Mędrzec wezwał swoich uczniów, aby im towarzyszyli; słysząc jego wezwanie, przyszli z radością, około pięćdziesięciu. Wszyscy żywili bezgraniczną miłość do Ramy, i każdy mówił: «Znamy drogę; widzieliśmy ją.» Wtedy mędrzec dał im czterech młodych uczniów, aby im towarzyszyli, którzy w wielu wcieleniach spełnili wszelkie dobre czyny. Skłoniwszy się przed mędrca i otrzymawszy jego pozwolenie, Władca Raghu wyruszył z radosnym sercem. Gdy Rama i jego orszak mijali blisko jakąś wieś, mężczyźni i kobiety wybiegli, aby ujrzeć go. Czuli się błogosławieni, mając opiekuna, osiągnąwszy owoc swojego narodzenia; potem wrócili zasmuceni, wysyłając z nim swoje serca.

Doha 109

Rama pożegnał młodych uczniów uprzejmymi słowami, a oni powrócili z pragnieniem serca spełnionym. Następnie zszedł i obmył się w wodach Jamuny, które były ciemne jak jego własne ciało.