Sukta 126

Mantra 1

दुन्दुभिः। उप॑ श्वासय पृथि॒वीमु॒त द्यां पु॑रु॒त्रा ते॑ वन्वतां॒ विष्ठि॑तं जग॑त्। स दु॑न्दुभे स॒जूरिन्द्रे॑ण दे॒वैर्दू॒राद् दवी॑यो॒ अप॑ सेध॒ शत्रू॑न्

Bębnem spraw, by ziemia i niebo oddychały; niech szeroko ustawiony świat poruszy się dla ciebie. O Bębnie, w towarzystwie Indry i Bogów, z daleka, z jeszcze dalszej odległości, odpędź wrogów.

Mantra 2

आ क्र॑न्दय॒ बल॒मोजो॑ न॒ आ धा॑ अ॒भि ष्ट॑न दुरि॒ता बाध॑मानः । अप॑ सेध दुन्दुभे दु॒च्छुना॑मि॒त इन्द्र॑स्य मु॒ष्टिर॑सि वी॒डय॑स्व

Zagrzmij; daj nam siłę i witalność; grzmij przeciw złu, odpędzając je. O Bębnie, odtrąć nieszczęście: tyś zaprawdę pięścią Indry, okaż swą potęgę.

Mantra 3

प्रामूं ज॑या॒भी॒३मे ज॑यन्तु केतु॒मद् दु॑न्दुभिर्वा॑वदीतु । समश्व॑पर्णाः पतन्तु नो॒ नरो॒ऽस्माक॑मिन्द्र र॒थिनो॑ जयन्तु

Naprzód, zwyciężaj tamtych! Niech ci tutaj zwyciężają: niech bęben ze sztandarem rozbrzmiewa głośno. W zgodności niech nasi mężowie, o skrzydłach końskich, uderzą; i, o Indro, niech nasi woźnicy zwyciężą.