Anuvaka 11
Liturgia zwycięstwa skupiona na Indrze: przywołanie siły suwerennej (indriya, śuṣma, kratu, manyu) przez Somę i uwielbienie, aby przełamać przeszkody i zapewnić triumf. Agni jako opiekuńczy, przynoszący pomyślność inicjator obrzędu. Mányu (gniew) jako konsekrowana moc do przezwyciężenia opozycji. Zabójstwo Vṛtry i usunięcie przeszkody (vṛtra/rodhas). Przekazanie ojas, nṛmṇa i suvīrya do patrona. Ekscytacja Somą i motywy wyciskania Trikadruka/viṣūvat. Słoneczna czystość rozpraszająca ciemność i durita. Rywalizacja, konflikt i przedsięwzięcia o wysokich stawkach, poszukiwanie odwagi, pędu i ochrony; stabilizacja obrzędu i patrona przez Somą napędzaną determinację i usunięcie wrogich sił.
Suktas in Anuvaka 11
Sukta 101
Ten krótki hymn do Agni, recytowany w Atharvawedzie 20 z materiału liturgicznego Rigwedy, ustanawia Agni jako wybranego dūtę (posłańca) i hotṛ (kapłana przyzywającego) ofiary. Podkreśla nieustanne przyzywanie z ofiarami i prosi Agni, by sprowadził Bogów do przygotowanej przestrzeni rytualnej, zapewniając właściwe przekazywanie ofiar i pomyślne przybycie boskich mocy.
Sukta 102
Ten krótki Agni-sūkta jest recytacją w stylu śrauta, pochodzącą z rygwedyjskiej pochwały, skupiającą się na widzialnym świetle właściwie rozpalonego ognia, który odpędza ciemność i przeszkody. Agni jest czczony jako siła „bykowa” i jako pojazd bogów, dzięki czemu ofiary docierają do bóstw, a rytuał staje się skuteczny. Moc hymnu jest apotropeiczna dzięki luminancji: zapłon, blask i pomyślne przekazanie havis.
Sukta 103
Ten krótki Agni-stotra (zaczerpnięty z rygwedzkiego materiału liturgicznego) chwali i przyzywa Agniego jako ostropłomiennego pomocnika, który przynosi zarówno ochronę (chardiḥ, „osłaniająca pokrywa”), jak i pomyślność. Wersy ustanawiają Agniego jako Hotṛ, harmonizują ofiarne przybory i ghi z jego obecnością, a tym samym zapewniają bezpieczną, dobrze rozpaloną moc rytualną, która odpycha szkody, przyciągając bogactwo.
Sukta 104
AV 20.104 to pochodząca z Rigwedy stotra ku czci Indry, która umacnia Indrę poprzez wytworną chwałę, aby stał się obecny przy ofierze i zwrócił się ku patronowi w zawodach. Jej moc leży w zharmonizowaniu poprawnej mowy liturgicznej (stoma, brahman) z siłą Indry dającą zwycięstwo w walce i władzą darującą bogactwo, tak by dobrobyt i zwycięstwo powstały razem.
Sukta 105
AV 20.105 to pochodząca z Rigwedy stotra Indry, która mobilizuje "napędzające" siły bojowe Indry (śuṣma, manyu) do zmiażdżenia rywalizacji, wrogiej mowy oraz archetypowej przeszkody zwanej Vṛtrą. W recepcji atharwańskiej funkcjonuje zarówno jako modlitwa o pomyślność i zwycięstwo (paustika/jayakāma), jak i jako tarcza apotropaiczna (rakṣoghna), zabezpieczająca cele patrona poprzez zharmonizowanie ich z nieodpartym triumfem Indry w zawodach i wojnach.
Sukta 106
Ten krótki Indra-stuti, przekazany w kolekcji Atharvawedy, lecz pochodzący z Rigwedy, wysławia indriję Indry (suwerenną potęgę), śuṣmę (gwałtowną siłę) i kratu (stanowczą wolę), tak aby jego wajra stała się w pełni "ostra" do zdecydowanego działania. Ponadto przedstawia kosmos - Niebo, Ziemię, Wody i Góry - oraz boską koalicję (Wiśnu, Mitra, Waruna i Marutowie) jako wspólnie pobudzających i wychwalających Indrę. Operacyjna moc hymnu polega na przekształcaniu chwały w rozpęd: zwiększaniu śravasu (sławy) patrona i zapewnianiu zwycięstwa, stabilności i pomyślności napędzanych przez Indrę.
Sukta 107
Atharwaweda 20.107 to hymn złożony, wywodzący się z Rigwedy, który wykorzystuje Mányu (gniew jako siłę suwerenną) do ugięcia opozycji, a następnie pieczętuje dzieło solarną czystością, która odpędza ciemność i durita (nieszczęście/grzech). Jego moc przesuwa się od obrazów przymusowego podporządkowania, ludy i nawet „szczyty” kłaniają się jak rzeki morzu, ku stabilizującemu, pomyślnemu porządkowi ustanowionemu przez Sūryę i Uṣas, zapewniającemu, że władza patrona jest zarówno budząca lęk, jak i rytualnie oczyszczona.
Sukta 108
AV 20.108 to zwięzły hymn do Indry, który boga prosi o „przyniesienie” przenaszalnej potęgi, ojas (wigoru), nṛmṇa (męskiej siły) i suvīrya (skutecznego bohaterstwa), aby patron zyskał zwycięskiego mistrza bitwy i trwały sukces. Przedstawia Indrę nie tylko jako bojowego darczyńcę zwycięstwa i nagród, ale także jako opiekuńczego rodzica, którego łaska stabilizuje społeczność. Moc hymnu leży w powtórzonym bezpośrednim zwracaniu się do Śatakrtu, traktując siłę i ochronę jako dary, które można przywołać i zapewnić poprzez uwielbienie.
Sukta 109
Ten krótki hymn ku czci Indry i Somy sławi wyciskanie somy podczas viṣūvat (punktu zwrotnego) oraz ożywczy napój „miodu”, który sprawia, że Indra raduje się. Poprzez wychwalanie mieszania somy, wspierających „krów” (dhenus) i wiernego przestrzegania (vrata), hymn ma na celu przyciągnąć zwycięską siłę Indry ku patronowi. Jego powracający refren, „vasvīr anu svārājyam”, ujmuje rytuał jako zaklęcie pomyślności i suwerenności: bogactwo, blask i niezależne rządy idą w parze z wzmocnionym bóstwem.
Sukta 110
Ten krótki hymn atharwawedyjski (z wywodzącej się z Rigwedy Księgi 20) wzmacnia ofiarę Somy poprzez potęgowanie "mocy ożywczej" (cetanam), którą bogowie udzielają w wyciskaniach Trikadruka. Wzywa Indrę do świeżo wyciśniętego napoju jako siedziby wszelkich pomyślności (śriyaḥ), a traktuje natchnioną mowę (giraḥ/arka) jako siłę sprawczą, która czyni obrzęd skutecznym. W trzech zwartych wersach sukta łączy poprawny dźwięk liturgiczny, uniesienie Somy oraz rozkwit fortuny i wspólnotowego wsparcia dla patrona.
Read Atharva Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.