Sukta 83

Mantra 1

अच्छा वद तवसं गीर्भिराभिः स्तुहि पर्जन्यं नमसा विवास । कनिक्रदद्वृषभो जीरदानू रेतो दधात्योषधीषु गर्भम् ॥

ଏହି ପ୍ରେରିତ ଗୀର୍ଭିରେ ମହାତବସ୍ୱୀ (ଶକ୍ତିଶାଳୀ)ଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କର; ନମସ୍କାରରେ ପର୍ଜନ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି ନିକଟକୁ ଡାକ। ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା, ଶୀଘ୍ର-ଦାନଶୀଳ ବୃଷଭ ଔଷଧୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରେତସ୍ (ଜୀବବୀଜ) ସ୍ଥାପନ କରେ—ପୃଥିବୀ-ପ୍ରକୃତିରେ ବୃଦ୍ଧିର ଗୁପ୍ତ ଗର୍ଭ।

Mantra 2

वि वृक्षान्हन्त्युत हन्ति रक्षसो विश्वं बिभाय भुवनं महावधात् । उतानागा ईषते वृष्ण्यावतो यत्पर्जन्यः स्तनयन्हन्ति दुष्कृतः ॥

ସେ ବୃକ୍ଷମାନଙ୍କୁ ପ୍ରହାର କରେ, ଏବଂ ରକ୍ଷସ—ଅନ୍ଧକାରର ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ—ମଧ୍ୟ ସଂହାର କରେ; ତାହାର ମହା ଅସ୍ତ୍ରରେ ସମଗ୍ର ଭୁବନ କମ୍ପିଉଠେ। ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ପର୍ଜନ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ଦୁଷ୍କୃତକାରୀମାନଙ୍କୁ ପ୍ରହାର କରେ, ସେତେବେଳେ ନିର୍ଦୋଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟରେ କମ୍ପିଉଠନ୍ତି।

Mantra 3

रथीव कशयाश्वाँ अभिक्षिपन्नाविर्दूतान्कृणुते वर्ष्याँ अह । दूरात्सिंहस्य स्तनथा उदीरते यत्पर्जन्यः कृणुते वर्ष्यं नभः ॥

ରଥୀ ଯେପରି କଶାଦ୍ୱାରା ନିଜ ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କୁ ହାଙ୍କେ, ସେପରି ସେ ତାହାମାନଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଚାଳିଦିଏ; ପ୍ରକାଶରେ ସେ ବର୍ଷାର ଦୂତମାନଙ୍କୁ ପ୍ରକଟ କରେ। ଦୂରରୁ ସିଂହର ଗର୍ଜନ ପରି ଗୁଡୁଗୁଡାହଟ ଉଠେ, ଯେତେବେଳେ ପର୍ଜନ୍ୟ ବର୍ଷାଭାରିତ ମେଘକୁ ଗଢ଼େ।

Mantra 4

प्र वाता वान्ति पतयन्ति विद्युत उदोषधीर्जिहते पिन्वते स्वः । इरा विश्वस्मै भुवनाय जायते यत्पर्जन्यः पृथिवीं रेतसावति ॥

ଆଗକୁ ବାତମାନେ ବହିବାକୁ ଲାଗନ୍ତି; ବିଦ୍ୟୁତ୍‌ର ଦୀପ୍ତ ଶକ୍ତିମାନେ ଛାଲି ଦୌଡ଼ନ୍ତି। ଔଷଧୀମାନେ ଉଠି ଜାଗ୍ରତ ହୁଅନ୍ତି; ସ୍ୱର୍ଗ ନିଜ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଫୁଲିଉଠେ। ପର୍ଜନ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ନିଜ ସୃଜନ-ବୀଜ ବର୍ଷାଏ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଭୁବନ ପାଇଁ ପୋଷକ ଶକ୍ତି ଜନ୍ମ ନେଉଛି।

Mantra 5

यस्य व्रते पृथिवी नन्नमीति यस्य व्रते शफवज्जर्भुरीति । यस्य व्रत ओषधीर्विश्वरूपाः स नः पर्जन्य महि शर्म यच्छ ॥

ଯାହାଙ୍କର ବ୍ରତ (ନିୟମ) ଅଧୀନରେ ପୃଥିବୀ ନମେ ଓ ଫଳ ଦିଏ; ଯାହାଙ୍କର ବ୍ରତ ଅଧୀନରେ କଠୋର-ଖୁର ଶକ୍ତିମାନମାନେ ହାଙ୍କରେ ଆଗେଇ ଯାଆନ୍ତି; ଯାହାଙ୍କର ବ୍ରତ ଅଧୀନରେ ସର୍ବରୂପ ଔଷଧୀ (ବନସ୍ପତି)ମାନେ ନିଜ ନିଜ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି—ସେହି ପର୍ଜନ୍ୟ ଆମକୁ ମହାନ ଶର୍ମ (ଶାନ୍ତି ଓ ଆଶ୍ରୟ) ଦିଅନ୍ତୁ।

Mantra 6

दिवो नो वृष्टिं मरुतो ररीध्वं प्र पिन्वत वृष्णो अश्वस्य धाराः । अर्वाङेतेन स्तनयित्नुनेह्यपो निषिञ्चन्नसुरः पिता नः ॥

ହେ ମରୁତମାନେ, ଦିବରୁ ଆମ ପାଇଁ ବୃଷ୍ଟି ପ୍ରସ୍ତୁତ କର; ବୃଷଣ (ବଳବାନ) ଅଶ୍ୱର ଧାରା ପରି ପ୍ରବାହମାନ ଧାରାଗୁଡ଼ିକୁ ବହିବାକୁ ଦିଅ। ଏହି ସ୍ତନୟିତ୍ନୁ (ଗର୍ଜନ) ସହ ଏଠାକୁ ଆସ; ଅପଃ (ଜଳ) ନିଷିଞ୍ଚନ କରି, ହେ ଅସୁର, ଆମର ପିତୃତୁଲ୍ୟ ରକ୍ଷକ ହେଅ।

Mantra 7

अभि क्रन्द स्तनय गर्भमा धा उदन्वता परि दीया रथेन । दृतिं सु कर्ष विषितं न्यञ्चं समा भवन्तूद्वतो निपादाः ॥

ହେ ସ୍ତନୟ (ଗର୍ଜନ), ଉଚ୍ଚରେ ଗର୍ଜ; କର୍ମର ଗର୍ଭକୁ ଆମ ଭିତରେ ସ୍ଥାପନ କର। ଜଳବାହକ ରଥରେ ପରିଭ୍ରମଣ କର। ଖୋଲା ଚର୍ମଥଳିକୁ, ତଳମୁଖୀ ହୋଇଥିବାକୁ, ଭଲଭାବେ ଟାଣ—ଉଚ୍ଚଭୂମି ଓ ନିମ୍ନଭୂମି ସମ ହୋଇ ଜଳରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ।

Mantra 8

महान्तं कोशमुदचा नि षिञ्च स्यन्दन्तां कुल्या विषिताः पुरस्तात् । घृतेन द्यावापृथिवी व्युन्धि सुप्रपाणं भवत्वघ्न्याभ्यः ॥

ମହାନ କୋଶ (ପାତ୍ର)ରୁ ଉପରୁ ଢାଳିଦେ; ପୂର୍ବଦିଗରେ ଖୋଲା କରାଯାଇଥିବା କୁଲ୍ୟା (ନାଳା/ଚାନେଲ)ଗୁଡ଼ିକ ବହି ବାହାରୁକ। ଘୃତ (ଶୁଦ୍ଧ ରସ)ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୟାବା-ପୃଥିବୀ (ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ)କୁ ଅଭିଷେକ କର; ଅଘ୍ନ୍ୟା—ଅହତ, ପବିତ୍ର ଗୋଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସୁପ୍ରପାନ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାନୀୟ ହେଉ।

Mantra 9

यत्पर्जन्य कनिक्रदत्स्तनयन्हंसि दुष्कृतः । प्रतीदं विश्वं मोदते यत्किं च पृथिव्यामधि ॥

ହେ ପର୍ଜନ୍ୟ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ପୁନଃପୁନଃ ଗର୍ଜନ କର, ସ୍ତନୟନ (ଗଜଗଜାହଟ/ବଜ୍ରଧ୍ୱନି) ସହ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଦୁଷ୍କୃତ—କୁକର୍ମ ଓ ଅଯୋଗ୍ୟକୁ—ପ୍ରହାର କର। ତାହାର ପ୍ରତିଉତ୍ତରରେ ଏହି ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ—ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଯାହା କିଛି ଅଛି ସବୁ।

Mantra 10

अवर्षीर्वर्षमुदु षू गृभायाकर्धन्वान्यत्येतवा उ । अजीजन ओषधीर्भोजनाय कमुत प्रजाभ्योऽविदो मनीषाम् ॥

ତୁମେ ବର୍ଷା କରିଛ; ଏବଂ ବର୍ଷାକୁ ଦୃଢ଼ଭାବେ ଧାରଣ ହେବା ପାଇଁ ଉପରକୁ ଉଠାଇଛ, ଯେପରି ଶୁଷ୍କ ସ୍ଥାନମାନେ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ ହୋଇପାରୁ। ପୋଷଣ ପାଇଁ ତୁମେ ଔଷଧିମାନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲ; ଏବଂ ପିଢ଼ିମାନଙ୍କ ପାଇଁ—ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ପାଇଁ—କେଉଁ ମନୀଷା (ପ୍ରେରିତ ବୁଦ୍ଧି) ତୁମେ ଅବିଷ୍କାର କଲ?