Sukta 82

Mantra 1

तत्सवितुर्वृणीमहे वयं देवस्य भोजनम् । श्रेष्ठं सर्वधातमं तुरं भगस्य धीमहि ॥

ଆମେ ସବିତୃଙ୍କର ସେହି—ଦେବଙ୍କ ଭୋଜନ (ଭୋଜନ), ପୋଷକ ଆନନ୍ଦ—ନିଜ ପାଇଁ ବରଣ କରୁ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସର୍ବଧାତମ (ସମସ୍ତକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା), ତ୍ୱରିତ ଓ ଶକ୍ତିମୟ ଭଗଙ୍କ ପୂର୍ଣ୍ଣତା—ସେଥିରେ ଆମେ ଚିନ୍ତାକୁ ନିବେଶ କରୁ।

Mantra 2

अस्य हि स्वयशस्तरं सवितुः कच्चन प्रियम् । न मिनन्ति स्वराज्यम् ॥

ସ୍ୱୟଂ-ଯଶସ୍ୱୀ ସବିତୃଙ୍କର ଯାହା କିଛି ପ୍ରିୟ—ତାହାକୁ କେହି କମାଇ ପାରେ ନାହିଁ; ତାଙ୍କର ସ୍ୱରାଜ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଅନ୍ତର୍ଗତ ସର୍ବଭୌମ ଅଧିକାର, ଅଖଣ୍ଡ ରହେ।

Mantra 4

अद्या नो देव सवितः प्रजावत्सावीः सौभगम् । परा दुष्ष्वप्न्यं सुव ॥

ଆଜି, ହେ ଦେବ ସବିତଃ, ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରଜାସମ୍ପନ୍ନ ଓ ବୃଦ୍ଧିଭରା ସୌଭାଗ୍ୟ ପ୍ରେରଣ କର; ଦୁଷ୍ସ୍ୱପ୍ନରୂପ ଅଶୁଭ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ଦୂରେ ହଂକାଇ ଦେ।

Mantra 5

विश्वानि देव सवितर्दुरितानि परा सुव । यद्भद्रं तन्न आ सुव ॥

ହେ ଦେବ ସବିତର, ସମସ୍ତ ଦୁରିତ—ଅପକର୍ମ ଓ ବିପଥଗମନ—ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ପ୍ରେରଣ କର; ଏବଂ ଯାହା ଭଦ୍ର, ତାହା ଆମ ଭିତରେ ପ୍ରେରଣ କରି ସ୍ଥାପନ କର।

Mantra 8

य इमे उभे अहनी पुर एत्यप्रयुच्छन् । स्वाधीर्देवः सविता ॥

ଯେ ଏହି ଦୁଇ ଅହନୀ (ଦିନ-ରାତି)ର ପୂର୍ବେ ଅକ୍ଳାନ୍ତ, ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଗତିରେ ଅଗ୍ରସର ହୁଏ—ସ୍ୱାଧୀ (ସ୍ୱନିୟମିତ ପ୍ରଜ୍ଞା) ଯୁକ୍ତ ଦେବ ସବିତା।

Mantra 9

य इमा विश्वा जातान्याश्रावयति श्लोकेन । प्र च सुवाति सविता ॥

ଯେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜନ୍ମ ଓ ଭାବ-ପରିଣତିକୁ ଶ୍ଲୋକ (ପ୍ରେରିତ ବାଣୀ) ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରବ୍ୟ/ପ୍ରସିଦ୍ଧ କରେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରକଟତା ଦିଗକୁ ଅଗ୍ରସର କରେ—ସବିତା।