Adhyaya 23

ဗျာသက မင်း ကိုချရာသ နှင့် မိဖုရား စုပရာဇ္ဉာ တို့ကို ဧကာဒသီကို အထူးသစ္စာရှိသော ဝိုင်ရှ္ဏဝ သဒ္ဓါရှင်များအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ သူတို့သည် ဒသမီနေ့ စည်းကမ်းကို ထိန်းသိမ်းပြီး သန်းခေါင်ယံတွင် ဂါရဝပြု၍—သီချင်းဆို၊ က၊ အမွှေးနံ့ထွန်း၊ မီးတိုင်ထွန်း၊ တုလစီပူဇာနှင့် စုပေါင်းကီရတန်ဖြင့် ဟရီကို ချီးမွမ်းကြသည်။ ဘြာဟ္မဏ သော်ရီက ထိုရှားပါးသော အကျင့်ကို ချီးကျူးကာ သန့်ရှင်းမှု၏ အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းသည်။ စုပရာဇ္ဉာက မိမိ၏ အတိတ်ဘဝတွင် အပြစ်များစွာရှိခဲ့ကြောင်း—ကာမဝန်ထမ်းမိန်းမအဖြစ် နိတျယောဒယ ဟူသော အဓမ္မယောက်ျားနှင့် ဆက်နွယ်ခဲ့ကြောင်း—ဖွင့်ဟပြောသည်။ သို့သော် ဒုက္ခအခြေအနေကြောင့် မရည်ရွယ်ဘဲ ဧကာဒသီ အစာရှောင်ခြင်း၊ မီးတိုင်ထွန်းခြင်း၊ ညလုံးပေါက် ဂါရဝပြုခြင်းနှင့် နာမ-သမရဏ ပြုခြင်းတို့ ဖြစ်ပေါ်လာ၍ နှစ်ဦးစလုံး၏ အပြစ်များ ပျောက်ကင်းသွားသည်။ ယမလောက၌ စိတ္တရဂုပ္တက ဧကာဒသီ၏ အာနုဘော်ကို သက်သေပြပြီး၊ ယမ/ဓမ္မရာဇက ဂုဏ်ပြုကာ လွတ်မြောက်စေ၍ ဗိෂ္ဏုဓာမသို့ သွားရာလမ်းသို့ ပို့ဆောင်သည်။ ထို့နောက် အခန်းသည် သေပြီးနောက် လမ်းနှစ်လမ်းကို သင်ကြားဖော်ပြသည်—ကုသိုလ်ရှိသူများအတွက် ပျော်ရွှင်၍ အလှဆင်ထားသော လမ်းနှင့်၊ အပြစ်ရှိသူများအတွက် ကျယ်ပြန့်သော်လည်း ဒဏ်ရာဒုက္ခပြည့်သော လမ်း၊ နောက်ဆုံးတွင် နရကများနှင့် ပြစ်ဒဏ်များကို စာရင်းပြုဖော်ပြသည်။ အဆုံးတွင် ဧကာဒသီကို အမြင့်ဆုံး ဝရတအဖြစ် ထပ်မံတင်မြှောက်ကာ မင်းမိဖုရားတို့ ဟရီထံသို့ တက်ရောက်သွားခြင်းဖြင့် အခန်းပြီးဆုံးသည်။