Adhyaya 14
The Greatness of Worship of the Blessed Lord (Viṣṇu–Lakṣmī Pūjā: Place, Mind, Offerings, and Merit)
PP.7.14 အခန်းတွင် မာရ္ဂရှီရ္ෂ လတွင် မဖျက်မပျက်သော ဗိဿနုဘုရားကို မဟာလက္ခမီနှင့်အတူ ဝိုင်ရှ္ဏဝ ပူဇာဖြင့် ပူဇော်ရမည်ဟု သင်ကြားသည်။ သို့သော် နေရာနှင့် ပတ်ဝန်းကျင် သန့်ရှင်းမှသာ အကျိုးရှိပြီး မသန့်မြေ၊ အနံ့ဆိုးညစ်ပတ်ရာ၊ သီလကျဆုံးသူတို့အိမ်၊ သာသနာကိုငြင်းပယ်သူ သို့မဟုတ် အပြစ်ကြီးသူတို့အနီး၊ ငိုကြွေးခြင်း၊ အငြင်းပွားခြင်း၊ လှောင်ပြောင်ခြင်း၊ လောဘ၊ လက်ဆောင်လက်ခံခြင်းကို စွဲလမ်းသော ပတ်ဝန်းကျင်တို့တွင် ပူဇော်ခြင်းကို တားမြစ်ထားသည်။ ထို့နောက် ပူဇာ၏ အဓိကမှာ “စိတ်” ဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးသည်။ လိမ်လည်မှုနှင့် စိတ်ပျံ့နှံ့မှုက ပူဇာအကျိုးကို ဖျက်စီးပြီး လုပ်ရပ်အားလုံးသည် စိတ်ပေါ်မူတည်သည်ဟု ဆိုသည်။ စိတ်မသန့်လျှင် တပသ္စျာကို ရှည်ကြာစွာ ပြုလုပ်သော်လည်း အကျိုးမရှိ။ ထို့ကြောင့် တစ်စိတ်တစ်မနာ ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ရန်၊ အာရုံပျက်စေသော စကားများကို ရှောင်ရန်၊ ပန်းနှင့် လတ်ဆတ်သော အရာများကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသော ပူဇော်ပစ္စည်းများကိုပင် ဘုရားက လက်ခံတော်မူကြောင်း ယုံကြည်ရန် သင်ကြားသည်။ အဆုံးပိုင်းတွင် လနှင့်ဆိုင်သော ပူဇော်ပစ္စည်းများ—ကြံရည်၊ ကြံဖြင့်ပြုလုပ်သော အစားအစာများ၊ နို့/ဒဟိနှင့် ထမင်း၊ အဝတ်အသစ်—နှင့် ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း)၊ ဘုရားကျောင်းအတွင်း ဝတ်ပြုအနုပညာ—ရှင်ခ၊ ခေါင်းလောင်း၊ တူရိယာ၊ အက၊ သီချင်း—တို့၏ ကုသိုလ်အကျိုးကို ဖော်ပြပြီး ဗိဿနုဘုံရောက်ခြင်းနှင့် နောက်ဆုံး မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ကတိပြုထားသည်။
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.