Adhyaya 16
The Glory of a Śabara Devotee: Cakrīkā’s Fruit-Offering and Viṣṇu’s Grace
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဟရိ (ဗိဿနု) အပေါ် ဘက္တိသည် လူမှုအဆင့်အတန်း၊ မျိုးရိုး၊ ရိုးရာပူဇော်ပွဲစည်းကမ်းတို့ထက် အမြင့်ဆုံးဖြစ်ကြောင်း သင်ကြားသည်။ ဘက္တိမရှိသော ဗြာဟ္မဏသည် ဘက္တိရှိသော အောက်တန်းဟုသတ်မှတ်ခံရသူထက်ပင် နိမ့်ကြောင်းကိုလည်း ဖော်ပြပြီး၊ ဝိညာဉ်ရေးဂုဏ်သိက္ခာ၏ စံနှုန်းမှာ ဘက္တိတစ်ခုတည်းဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဒွာပရယုဂ်ကာလတွင် Śabara ဘက္တ Cakrīkā ၏ ကഥာကို ပြောသည်။ သူသည် ရိုးသားသောစိတ်ဖြင့် ဗိဿနုအား သစ်သီးကို ဆက်ကပ်လိုက်ရာတွင် သန့်ရှင်းမှုစည်းကမ်းမသိသဖြင့် အရင်ဆုံး အနည်းငယ် မြည်းစမ်းမိသည်။ သို့သော် မူရာရီထံ ဆက်ကပ်လိုသော အလွန်အမင်းတောင့်တမှုကြောင့် ထိုသစ်သီးကိုပင် ဆက်ကပ်ရန် ကြိုးစားရာ လည်ချောင်းတွင် ကပ်တင်သွားပြီး၊ မဆက်ကပ်နိုင်မည်ကို စိုးရိမ်လွန်ကဲသဖြင့် ကိုယ်တိုင်ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်မိသည်။ ထိုအခါ သရီဘဂဝန် ဗိဿနု ပေါ်ထွန်းလာ၍ သူ၏ဘက္တိကို မတူညီမယှဉ်နိုင်ဟု ချီးမွမ်းကာ ထိတွေ့ခြင်းဖြင့် ကုသပေးပြီး သူ၏စတုတိကို လက်ခံသည်။ Cakrīkā သည် လောကီဆုတောင်းမတောင်းဘဲ၊ သခင်၌ စိတ်တည်ကြည်မှုသာ တောင်းကာ နောက်ဆုံး မောက္ခကို ရရှိသည်။ အဆုံးသတ်သင်ခန်းစာမှာ ဗိဿနုသည် ငွေကြေး၊ စတုတိ၊ တပဿ၊ သို့မဟုတ် ဂျပ (japa) မဟုတ်ဘဲ ဘက္တိတစ်ခုတည်းဖြင့်သာ ကျေနပ်တော်မူသည်။
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.