Adhyaya 25
The Greatness of Tulasī and the Merit of Honoring a Guest (Atithi-dharma)
ဇೈမိနီသည် တုလစီ၏ အပြစ်ဖျက်နိုင်သော အာနုဘော်နှင့် အတိသီဓမ္မ (ဧည့်သည်ကိုဂုဏ်ပြုခြင်း) ၏ မဟာမင်္ဂလာကို ထပ်မံအသေးစိတ် မေးမြန်းသည်။ စူတ၏ ဖရိမ်အတွင်းမှ ဗျာသက တုလစီသည် မဟာလက္ခမီ၏ ရုပ်သဘောဖြစ်၍ အလွန်မင်္ဂလာရှိကြောင်း၊ သေခါနီးတွင် တုလစီရွက်ဖြင့် စိမ့်/စစ်ထားသော ရေကို ထိတွေ့သောက်ခြင်း၊ တုလစီတီလက လိမ်းခြင်း၊ ရွက်ကို ပါးစပ်၊ ခေါင်း သို့မဟုတ် နားအနီး ထားခြင်းတို့ကြောင့် အပြစ်ကြီးသူတောင် ဟရိ၏ အာရုံနှင့် သာသနာသို့ ရောက်နိုင်ကြောင်း သင်ကြားသည်။ ထို့နောက် အတိသီဓမ္မသို့ ပြောင်းလဲကာ ပဝိတြနှင့် အာနပတ္တျတို့သည် ရှင်လောမရှကို အပြည့်အဝ ဧည့်ခံကာ လောမရှက ဧည့်သည်အတွင်း၌ ဘြဟ္မာ၊ ရှိဝ၊ ဝိෂ္ဏု တို့၏ တည်ရှိမှုရှိကြောင်း အတည်ပြုသည်။ “အတိသီ” ၏ အဓိပ္ပါယ်နှင့် ဧည့်ခံနည်းလမ်းများကို ဖော်ပြပြီး မမျှော်လင့်ဘဲ လာသော မည်သူမဆိုကို ဝဏ္ဏခွဲခြားမထားဘဲ၊ အနိမ့်ခံထားရသူများအထိပါ ဂုဏ်ပြုလျှင် ပုဏ္ဏာကြီးမားသော်လည်း လျစ်လျူရှုလျှင် စုဆောင်းထားသော ပုဏ္ဏာ ပျက်စီးကြောင်း ဆိုသည်။ မိုးခေါင်အစာရှားကာလ ဥပမာတွင် ဆင်းရဲသော ဇနီးမောင်နှံက ဧည့်သည်ကို အစာကျွေး၍ ဝိෂ္ဏုကို ရရှိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကြွက်တစ်ကောင် သတ်ခံရသော်လည်း တုလစီရွက်ထိတွေ့မှုနှင့် ဟရိနာမ အာနုဘော်ကြောင့် မုက္ခတိ ရရှိကာ တုလစီ၏ ကယ်တင်နိုင်သော အာနုဘော်ကို ထပ်မံအတည်ပြုသည်။
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.