അർജ്ജുനൻ

ചക്രം കുടുങ്ങിയ രാധേയൻ കോപത്തിൽ കണ്ണീർ ചൊരിഞ്ഞു. പിന്നെ അവൻ അർജുനനോട് പറഞ്ഞു—“പാണ്ഡവാ, ഒരു നിമിഷം ക്ഷമിക്ക.”

ഇങ്ങനെ വചനം പറഞ്ഞ ശേഷം ശൂരനായ അർജുനൻ യാദവരുടെ സുധർമാ സഭാമന്ദിരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; മഹാരഥന്മാരെക്കുറിച്ചുള്ള ശോകത്തിൽ ഹൃദയം ദഹിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു।

ഹേ രാജാവേ, കുന്തീപുത്രനായ അർജുനൻ ഏകലവ്യനെ ഓർത്തുകൊണ്ട്, ഏകാന്തത്തിൽ ദ്രോണാചാര്യനെ സമീപിച്ച് സ്നേഹപൂർവ്വം ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

അനന്തരം, ഹേ രാജാവേ! അർജ്ജുനൻ ഹൃഷീകേശനോട് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: ഹേ അച്യുതാ, എന്റെ രഥം രണ്ടു സൈന്യങ്ങളുടെയും മധ്യേ നിർത്തുക.

അർജുനൻ പറഞ്ഞു: ഹേ മധുസൂദന! ഹേ അരിസൂദന! യുദ്ധത്തിൽ പൂജ്യരായ ഭീഷ്മനെയും ദ്രോണനെയും ഞാൻ എങ്ങനെ അമ്പുകളാൽ പ്രതിയുദ്ധം ചെയ്യും?

അർജുനൻ പറഞ്ഞു: ജനാർദനാ, പ്രവർത്തിയേക്കാൾ ബുദ്ധി (ജ്ഞാനം) ശ്രേഷ്ഠമാണെന്ന് നീ കരുതുന്നുവെങ്കിൽ, പിന്നെ എന്തുകൊണ്ട് ഈ ഭയങ്കരമായ കർമത്തിൽ എന്നെ നിയോഗിക്കുന്നു, കേശവാ?

ഇങ്ങനെ അവർ ലോകത്തിൽ വർത്തിച്ച് ദീപ്തിമാന്മാരായി മഹത്തായ പരിപാക്വത പ്രാപിച്ചു; വ്യത്യസ്ത കാരണങ്ങളാൽ ഒരാൾ കൃഷ്ണനായി, മറ്റാൾ ധനഞ്ജയൻ (അർജുനൻ) ആയി ജനിച്ചു।

അർജുനൻ പറഞ്ഞു—“കരുണാസാരന്മാരായ നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതിന്റെ യഥാർത്ഥ സാരം ഇവിടെ എനിക്ക് പറയുക. ധർമ്മം ആഗ്രഹിക്കുന്ന മനുഷ്യനെ മഹാത്മാക്കൾ തടയരുത്.”

നാരദൻ പറഞ്ഞു—ഹേ പാർഥാ, അവിടെയും ബ്രാഹ്മണരുടെ അഭിലാഷപ്രകാരം എന്റെ ഒരു മൂർത്തിയുണ്ട്. ഹേ പ്രിയനേ, കുടയും ദണ്ഡവും അലങ്കരിച്ച ആ രൂപം ഞാൻ അവിടെ ഉപേക്ഷിക്കുകയില്ല.

അച്യുതനായ ശ്രീകൃഷ്ണനെ സുഹൃത്തായും സാരഥിയായും ലഭിച്ച അർജ്ജുനൻ, ഇപ്രകാരം മധുരവാക്കുകളാൽ തന്റെ പ്രിയതമയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. പിന്നീട് അദ്ദേഹം കവചം ധരിച്ച്, ഭയാനകമായ ആയുധങ്ങളേന്തി, രഥത്തിൽ കയറി ഗുരുപുത്രനായ അശ്വത്ഥാമാവിനെ പിന്തുടരാൻ പുറപ്പെട്ടു.

ഹേ ശ്രീകൃഷ്ണാ, ഹേ കൃഷ്ണസഖാ (അർജുനസുഹൃത്ത്), ഹേ വൃഷ്ണിവംശശ്രേഷ്ഠാ! ഭൂമിയിൽ കലഹം വിതയ്ക്കുന്ന രാജന്യവംശങ്ങളെ ദഹിപ്പിക്കുന്നവനും, ക്ഷയമില്ലാത്ത വീര്യശക്തിയുള്ളവനും നീയാകുന്നു. ഹേ ഗോവിന്ദാ! ഗോകൾ, ബ്രാഹ്മണർ, ഭക്തർ എന്നിവരുടെ ദുഃഖം ഹരിക്കാനായി…

ഹേ വിപ്രർഷേ! ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണനും അർജ്ജുനനോടൊപ്പം രഥത്തിൽ അവരെ അനുഗമിച്ചു. ഗുഹ്യകന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട കുബേരനെപ്പോലെ യുധിഷ്ഠിര മഹാരാജാവ് അതീവ തേജസ്വിയായി കാണപ്പെട്ടു.