Adhyaya 89

Verse 1

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे ऽणिमाद्यष्टसिद्धित्रिगुणसंसारप्राग्नौ होमादिवर्णनं नामाष्टाशीतितमो ऽध्यायः सूत उवाच अत ऊर्ध्वं प्रवक्ष्यामि शौचाचारस्य लक्षणम् यदनुष्ठाय शुद्धात्मा परेत्य गतिमाप्नुयात्

ഇങ്ങനെ ശ്രീലിംഗമഹാപുരാണത്തിന്റെ പൂർവഭാഗത്തിൽ ‘അണിമാദി അഷ്ടസിദ്ധികളും ത്രിഗുണസംസാരത്തിന് മുൻപുള്ള അഗ്നിയിൽ ഹോമാദി വർണ്ണനവും’ എന്ന പേരിലുള്ള എൺപത്തൊമ്പതാം അധ്യായം. സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഇനി ഞാൻ ശൗചാചാരത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങൾ പ്രസ്താവിക്കും; അതനുഷ്ഠിച്ചാൽ ആത്മാവ് ശുദ്ധനായി ദേഹാന്തരത്തിനു ശേഷം സത്യഗതിയെ പ്രാപിക്കും.

Verse 2

ब्रह्मणा कथितं पूर्वं सर्वभूतहिताय वै संक्षेपात्सर्ववेदार्थं संचयं ब्रह्मवादिनाम्

മുമ്പ് ബ്രഹ്മാവ് സർവ്വഭൂതഹിതത്തിനായി സംക്ഷേപമായി സർവ്വവേദാർത്ഥസാരം—ബ്രഹ്മവാദികൾ സമാഹരിച്ചതു—പ്രഖ്യാപിച്ചു.

Verse 3

उदयार्थं तु शौचानां मुनीनामुत्तमं पदम् यस्तत्राथाप्रमत्तः स्यात् स मुनिर्नावसीदति

ശൗചത്തിന്റെ ഉദയത്തിനായി മുനികൾക്ക് ഉത്തമപദം ലഭിക്കുന്നു. ആ ആചാരത്തിൽ അപ്രമത്തനായി നില്ക്കുന്ന മുനി അധഃപതനത്തിലേക്ക് വീഴുകയില്ല.

Verse 4

मानावमानौ द्वावेतौ तावेवाहुर् विषामृते अवमानो ऽमृतं तत्र सन्मानो विषमुच्यते

മാനവും അപമാനവും—ഇവ രണ്ടും വിഷവും അമൃതവും എന്നു പറയപ്പെടുന്നു. ഇവിടെ അപമാനം അമൃതം; മാനമാണ് വിഷം എന്നു പറയുന്നു.

Verse 5

गुरोरपि हिते युक्तः स तु संवत्सरं वसेत् नियमेष्वप्रमत्तस्तु यमेषु च सदा भवेत्

ഗുരുവിന്റെ ഹിതത്തിൽ നിയുക്തനായി അവൻ ഒരു വർഷം (നിയമിത സേവയിൽ) വസിക്കണം. എപ്പോഴും ജാഗ്രതയോടെ നിയമങ്ങളിലും യമങ്ങളിലും സ്ഥിരനായി ഇരിക്കണം.

Verse 6

प्राप्यानुज्ञां ततश्चैव ज्ञानयोगमनुत्तमम् अविरोधेन धर्मस्य चरेत पृथिवीमिमाम्

അനുജ്ഞ ലഭിച്ച ശേഷം അവൻ അനുത്തമ ജ്ഞാനയോഗം അനുഷ്ഠിക്കണം. ധർമ്മത്തോട് വിരോധമില്ലാതെ ഈ ഭൂമിയിൽ ചരിക്കണം.

Verse 7

चक्षुःपूतं चरेन्मार्गं वस्त्रपूतं जलं पिबेत् सत्यपूतं वदेद्वाक्यं मनःपूतं समाचरेत्

കണ്ണാൽ പരിശോധിച്ച് ശുദ്ധമായ വഴിയിലേ നടക്കണം. വസ്ത്രംകൊണ്ട് ചുരണ്ടി ശുദ്ധമാക്കിയ വെള്ളം മാത്രമേ കുടിക്കൂ. സത്യത്താൽ ശുദ്ധമായ വാക്ക് പറയണം. മനസ്സാൽ ശുദ്ധമായ പ്രവൃത്തിയേ ആചരിക്കണം.

Verse 8

मत्स्यगृह्यस्य यत्पापं षण्मासाभ्यन्तरे भवेत् एकाहं तत्समं ज्ञेयम् अपूतं यज्जलं भवेत्

വീട്ടിൽ മത്സ്യം സൂക്ഷിക്കുന്നതാൽ ആറുമാസത്തിനുള്ളിൽ ഉണ്ടാകുന്ന പാപം, ശുദ്ധമാക്കാത്ത (ചുരണ്ടാത്ത) വെള്ളം ഉപയോഗിച്ചാൽ ഒരേ ദിവസത്തിൽ തുല്യമെന്നു അറിയണം.

Verse 9

अपूतोदकपाने तु जपेच्च शतपञ्चकम् अघोरलक्षणं मन्त्रं ततः शुद्धिमवाप्नुयात्

ആരെങ്കിലും അശുദ്ധജലം കുടിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അഘോര-ലക്ഷണമന്ത്രം നൂറ്റി ഇരുപത്തിയഞ്ച് പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം; തുടർന്ന് ശുദ്ധി പ്രാപിക്കും.

Verse 10

अथवा पूजयेच्छंभुं घृतस्नानादिविस्तरैः त्रिधा प्रदक्षिणीकृत्य शुध्यते नात्र संशयः

അല്ലെങ്കിൽ ഘൃതസ്നാനം മുതലായ വിപുലമായ ഉപചാരങ്ങളോടെ ശംഭുവിനെ പൂജിക്കണം; മൂന്നു പ്രാവശ്യം പ്രദക്ഷിണം ചെയ്താൽ ശുദ്ധി ലഭിക്കും—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

Verse 11

आतिथ्यश्राद्धयज्ञेषु न गच्छेद्योगवित्क्वचित् एवं ह्यहिंसको योगी भवेदिति विचारितम्

യോഗവിദഗ്ധൻ അതിഥ്യഭോജനങ്ങൾ, ശ്രാദ്ധകർമ്മങ്ങൾ, യജ്ഞസമ്മേളനങ്ങൾ എന്നിവിടങ്ങളിലേക്ക് ഒരിക്കലും പോകേണ്ടതില്ല; ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ യോഗി അഹിംസയിൽ സ്ഥിരനാകുന്നു എന്ന് നിര്ണയിച്ചിരിക്കുന്നു.

Verse 12

रुलेस् फ़ोर् भैक्ष्यचरण वह्नौ विधूमे ऽत्यङ्गारे सर्वस्मिन्भुक्तवज्जने चरेत्तु मतिमान् भैक्ष्यं न तु तेष्वेव नित्यशः

ഭൈക്ഷ്യചര്യയുടെ നിയമങ്ങൾ അറിഞ്ഞ ബുദ്ധിമാൻ साधകൻ, പുകരഹിതമായ അഗ്നിയിൽ ശേഷിക്കുന്ന ക്ഷീണ അങ്കാരത്തെപ്പോലെ, എല്ലാവരുടെയും ഇടയിൽ ഇതിനകം ഭക്ഷിച്ച തൃപ്തനെന്നപോലെ സഞ്ചരിക്കണം; ആസക്തിയില്ലാതെ ഭിക്ഷ തേടണം, അതേ വീടുകളിൽ നിത്യവും ചേർന്നു നിൽക്കരുത്.

Verse 13

अथैनम् अवमन्यन्ते परे परिभवन्ति च तथा युक्तं चरेद्भैक्ष्यं सतां धर्ममदूषयन्

അപ്പോൾ മറ്റുള്ളവർ അവനെ അവഗണിക്കുകയും അപമാനിക്കുകയും ചെയ്യാം; എങ്കിലും അവൻ യഥാവിധി ഭൈക്ഷ്യചര്യ തുടരണം, സജ്ജന്മാരുടെ ധർമ്മത്തെ ഒരിക്കലും മലിനമാക്കരുത്.

Verse 14

भैक्ष्यं चरेद्वनस्थेषु यायावरगृहेषु च श्रेष्ठा तु प्रथमा हीयं वृत्तिरस्योपजायते

വനവാസികളുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളിലും യായാവര തപസ്വികളുടെ ഗൃഹങ്ങളിലും സഞ്ചരിച്ചു ഭിക്ഷയാൽ ജീവിക്കണം. ഇതാണ് അവന്റെ ആദ്യവൃത്തി; അത്യുത്തമമെന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു—സംയമവും അപരിഗ്രഹവും ജനിപ്പിച്ചത്—പശുവിന്റെ പാശബന്ധം ശിഥിലമാക്കി അവനെ പതി, ഭഗവാൻ ശിവനിലേക്കു തിരിക്കുന്നു.

Verse 15

अत ऊर्ध्वं गृहस्थेषु शीलीनेषु चरेद्द्विजाः श्रद्दधानेषु दान्तेषु श्रोत्रियेषु महात्मसु

ഇതിനുശേഷം ദ്വിജന്മാർ ശീലവാന്മാരായ ഗൃഹസ്ഥരിടയിൽ സഞ്ചരിക്കണം—ശ്രദ്ധയുള്ളവർ, ദാന്തർ, വേദശ്രോത്രിയർ, മഹാത്മാക്കൾ ആയവരുടെ അടുക്കൽ. അത്തരം സത്സംഗം ധർമ്മം വർധിപ്പിക്കുകയും പതി, ഭഗവാൻ ശിവനോടുള്ള ഭക്തി ദൃഢമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

Verse 16

अत ऊर्ध्वं पुनश्चापि अदुष्टापतितेषु च भैक्ष्यचर्या हि वर्णेषु जघन्या वृत्तिरुच्यते

ഇതിനുശേഷം വീണ്ടും പറയുന്നു—അദുഷ്ടരും അപതിതരുമായവരിടയിലും വർണങ്ങൾക്ക് ഭിക്ഷാചര്യ ഏറ്റവും താഴ്ന്ന വൃത്തിയെന്നു പറയുന്നു. അതുകൊണ്ട് ധാർമ്മികമായ ഉപജീവനം കൈക്കൊള്ളണം; പാശദോഷം വർധിക്കാതെയും പതി ശിവഭക്തി നിർവിഘ്നമായും ഇരിക്കട്ടെ.

Verse 17

भैक्ष्यं यवागूस्तक्रं वा पयो यावकमेव च फलमूलादि पक्वं वा कणपिण्याकसक्तवः

ഭിക്ഷയിൽ ലഭിച്ച ആഹാരം, യവാഗൂ, തക്രം (മോര്), പാൽ, യാവകം (യവതയാറാക്കിയത്); കൂടാതെ വേവിച്ച ഫല-മൂലങ്ങൾ, കണ, പിണ്യാകം (എണ്ണക്കട്ടി), സക്തു (സത്തു)—ഇവ അനുമതമായ ആഹാരങ്ങളാണ്.

Verse 18

इत्येव ते मया प्रोक्ता योगिनां सिद्धिवर्द्धनाः आहारास्तेषु सिद्धेषु श्रेष्ठं भैक्ष्यमिति स्मृतम्

ഇങ്ങനെ ഞാൻ യോഗികളുടെ സിദ്ധി വർധിപ്പിക്കുന്ന ആഹാരങ്ങൾ പറഞ്ഞു. അംഗീകൃതമായ ആ ആഹാരങ്ങളിൽ ഭിക്ഷാഭോജനമാണ് ശ്രേഷ്ഠമെന്ന് സ്മൃതിയിൽ പറയുന്നു.

Verse 19

अब्बिन्दुं यः कुशाग्रेण मासि मासि समश्नुते न्यायतो यश्चरेद्भैक्ष्यं पूर्वोक्तात्स विशिष्यते

കുശാഗ്രത്തിൽ നിന്നു മാസംതോറും ജലത്തിന്റെ ഒരു തുള്ളി മാത്രം സ്വീകരിക്കുകയും, ധർമ്മാനുസൃതമായി ലഭിച്ച ഭിക്ഷയിൽ ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ—മുൻപറഞ്ഞ সাধകനേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠൻ ആകുന്നു।

Verse 20

जरामरणगर्भेभ्यो भीतस्य नरकादिषु एवं दाययते तस्मात् तद्भैक्ष्यमिति संस्मृतम्

വാർദ്ധക്യം, മരണം, പുനർജന്മഗർഭപ്രവേശം, നരകാദി അവസ്ഥകൾ എന്നിവയെ ഭയക്കുന്നവന്—ഇങ്ങനെ തന്നേ ദാനം നൽകണം; അതുകൊണ്ട് ഇതിനെ ‘തത്-ഭൈക്ഷ്യം’ എന്ന പവിത്ര ഭിക്ഷാദാനമായി സ്മരിക്കുന്നു।

Verse 21

दधिभक्षाः पयोभक्षा ये चान्ये जीवक्षीणकाः सर्वे ते भैक्ष्यभक्षस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम्

തൈര്‍ഭക്ഷകര്‍, പാല്ഭക്ഷകര്‍, മറ്റുള്ള ജീവക്ഷയകരമായ തപസ്സുകാര്‍—അവരാരും ഭിക്ഷാഭക്ഷകന്റെ പുണ്യത്തിന്റെ പതിനാറിലൊരുഭാഗത്തിനും അർഹരല്ല।

Verse 22

भस्मशायी भवेन्नित्यं भिक्षाचारी जितेन्द्रियः य इच्छेत् परमं स्थानं व्रतं पाशुपतं चरेत्

അവൻ നിത്യവും ഭസ്മത്തിൽ ശയിക്കുകയും, ഭിക്ഷാചാരിയായി ജീവിക്കുകയും, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിക്കുകയും ചെയ്യട്ടെ. പരമസ്ഥാനം (ശിവപദം) ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ പാശുപത വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കട്ടെ।

Verse 23

बेहविओउर् ओफ़् अ योगिन् योगिनां चैव सर्वेषां श्रेष्ठं चान्द्रायणं भवेत् एकं द्वे त्रीणि चत्वारि शक्तितो वा समाचरेत्

യോഗിക്കായി—എല്ലാ യോഗികളിലും—ചാന്ദ്രായണ വ്രതം ശ്രേഷ്ഠമെന്ന് പ്രസ്താവിക്കുന്നു. സ്വന്തം ശേഷിയനുസരിച്ച് അത് ഒരിക്കൽ, രണ്ടിക്കൽ, മൂന്നിക്കൽ അല്ലെങ്കിൽ നാലിക്കൽ അനുഷ്ഠിക്കണം।

Verse 24

अस्तेयं ब्रह्मचर्यं च अलोभस्त्याग एव च व्रतानि पञ्च भिक्षूणाम् अहिंसा परमा त्विह

പതി-ഭക്തനായ ഭിക്ഷുവിന്ന് അഞ്ചു വ്രതങ്ങൾ പ്രസ്താവിക്കുന്നു—അസ്തേയം, ബ്രഹ്മചര്യം, അലോഭം, ത്യാഗം; ഇവിടെ അഹിംസയാണ് പരമവ്രതം, അത് പശു (ജീവൻ) എന്നവന്റെ പാശബന്ധം ശിഥിലമാക്കുന്നു।

Verse 25

अक्रोधो गुरुशुश्रूषा शौचमाहारलाघवम् नित्यं स्वाध्याय इत्येते नियमाः परिकीर्तिताः

അക്രോധം, ഗുരു-ശുശ്രൂഷ, ശൗചം, ആഹാരലാഘവം, നിത്യ സ്വാധ്യായം—ഇവയാണ് നിയമങ്ങൾ എന്നു കീര്ത്തിക്കപ്പെടുന്നത്; ഇതിലൂടെ പശു (ബന്ധിത ജീവൻ) പതി (ശിവൻ)യുടെ അനുഗ്രഹത്തിന് യോഗ്യനാകുന്നു।

Verse 26

बीजयोनिगुणा वस्तुबन्धः कर्मभिर् एव च यथा द्विप इवारण्ये मनुष्याणां विधीयते

ബീജം, യോനി, ഗുണങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ട് ദേഹബന്ധം ഉണ്ടാകുന്നു; അത് കർമങ്ങളാൽ മാത്രമേ നിർമ്മിക്കപ്പെടൂ—കാട്ടിലെ കാട്ടാന മനുഷ്യരുടെ അധീനത്തിലാക്കുന്നതുപോലെ।

Verse 27

देवैस्तुल्याः सर्वयज्ञक्रियास्तु यज्ञाज्जाप्यं ज्ञानमाहुश् च जाप्यात् ज्ञानाद् ध्यानं संगरागादपेतं तस्मिन्प्राप्ते शाश्वतस्योपलम्भः

സകല യജ്ഞക്രിയകളും ദേവതുല്യ ഫലം നൽകുന്നതെന്ന് പറയുന്നു; എന്നാൽ യജ്ഞത്തേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠം ജപം, ജപത്തേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠം മോക്ഷദായക ജ്ഞാനം, ജ്ഞാനത്തേക്കാൾ ശ്രേഷ്ഠം സംഗ-രാഗരഹിത ധ്യാനം. ആ ധ്യാനം ലഭിച്ചാൽ ശാശ്വതൻ (പതി-ശിവൻ) സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 28

दमः शमः सत्यमकल्मषत्वं मौनं च भूतेष्वखिलेषु चार्जवम् अतीन्द्रियं ज्ञानमिदं तथा शिवं प्राहुस् तथा ज्ञानविशुद्धबुद्धयः

ദമം, ശമം, സത്യം, അകല്മഷത്വം, മൗനം, എല്ലാ ഭൂതങ്ങളോടും ആർജവം—ഇതുതന്നെ അതീന്ദ്രിയ ജ്ഞാനം; ഇതുതന്നെ ശിവം എന്നും, ജ്ഞാനത്താൽ ശുദ്ധമായ ബുദ്ധിയുള്ളവർ പറയുന്നു।

Verse 29

समाहितो ब्रह्मपरो ऽप्रमादी शुचिस् तथैकान्तरतिर् जितेन्द्रियः /* समाप्नुयाद्योगमिमं महात्मा महर्षयश्चैवम् अनिन्दितामलाः

മനം സമാഹിതമായി, ബ്രഹ്മപരനായ്, എപ്പോഴും ജാഗ്രതയോടെ, ശുചിയായി, ഏകാന്തധ്യാനത്തിൽ രമിച്ച്, ഇന്ദ്രിയജയനായ മഹാത്മാവ് ഈ യോഗം പ്രാപിക്കുന്നു. അതുപോലെ നിന്ദാരഹിതരും നിർമലരുമായ മഹർഷിമാരും പതി (ശിവൻ)യിൽ ഏകാഗ്രതയാൽ പശുവിന്റെ പാശങ്ങളെ ശിഥിലമാക്കുന്നു.

Verse 30

प्राप्यते ऽभिमतान् देशान् अङ्कुशेन निवारितः एतन्मार्गेण शुद्धेन दग्धबीजो ह्यकल्मषः

ശാസനരൂപമായ അങ്കുശംകൊണ്ട് നിയന്ത്രിതനായ साधകൻ അഭിമത ലോകങ്ങളെ പ്രാപിക്കുന്നു. ഈ ശുദ്ധ മാർഗ്ഗത്തിലൂടെ കർമബീജം ദഗ്ധമായി ആത്മാവ് കല്മഷരഹിതയും നിർമലയും ആകുന്നു.

Verse 31

सदाचाररताः शान्ताः स्वधर्मपरिपालकाः सर्वांल्लोकान् विनिर्जित्य ब्रह्मलोकं व्रजन्ति ते

സദാചാരത്തിൽ രതരായി, ശാന്തരായി, സ്വധർമ്മം പാലിക്കുന്നവർ—പുണ്യവും ആത്മനിയന്ത്രണവും കൊണ്ട് സർവ്വ ലോകങ്ങളെയും ജയിച്ച് ബ്രഹ്മലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.

Verse 32

सलुततिओन् ओफ़् सुपेरिओर्स् पितामहेनोपदिष्टो धर्मः साक्षात्सनातनः सर्वलोकोपकारार्थं शृणुध्वं प्रवदामि वः

പിതാമഹൻ (ബ്രഹ്മാവ്) ഉപദേശിച്ച ഈ ധർമ്മം സാക്ഷാൽ സനാതനധർമ്മം തന്നെയാണ്. സർവ്വലോകങ്ങളുടെ ഉപകാരാർത്ഥം കേൾക്കുവിൻ—ഞാൻ നിങ്ങളോട് ഇതു പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

Verse 33

गुरूपदेशयुक्तानां वृद्धानां क्रमवर्त्तिनाम् अभ्युत्थानादिकं सर्वं प्रणामं चैव कारयेत्

ഗുരു ഉപദേശത്തിൽ സ്ഥാപിതരായ വൃദ്ധർക്കും, ശാസനക്രമം പാലിക്കുന്നവർക്കും—എഴുന്നേറ്റ് അഭിവാദ്യം മുതലായ എല്ലാ ആദരക്രിയകളും ചെയ്യണം; കൂടാതെ പൂർണ്ണ പ്രണാമവും അർപ്പിക്കണം.

Verse 34

अष्टाङ्गप्रणिपातेन त्रिधा न्यस्तेन सुव्रताः त्रिःप्रदक्षिणयोगेन वन्द्यो वै ब्रह्मणो गुरुः

ഹേ സുവ്രതന്മാരേ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഗുരുവായ ആ ഗുരുവിനെ അഷ്ടാംഗപ്രണിപാതത്താൽ, ത്രിവിധ ന്യാസരൂപ ശരണാഗതിയാൽ, കൂടാതെ ഭക്തിയോടെ മൂന്നു പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത് നിശ്ചയമായും വന്ദിക്കണം।

Verse 35

ज्येष्ठान्ये ऽपि च ते सर्वे वन्दनीया विजानता आज्ञाभङ्गं न कुर्वीत यदीच्छेत् सिद्धिम् उत्तमाम्

വയസ്സിലോ പദവിയിലോ മുതിർന്നവർ—അവർ എല്ലാവരും—യഥാർത്ഥമായി അറിയുന്നവൻ വന്ദിക്കേണ്ടവരാണ്. ശിവമാർഗത്തിൽ ഉത്തമ സിദ്ധി ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ അവരുടെ ആജ്ഞ ഒരിക്കലും ലംഘിക്കരുത്।

Verse 36

धातुशून्यबिलक्षेत्रक्षुद्रमन्त्रोपजीवनम् विषग्रहविडम्बादीन् वर्जयेत् सर्वयत्नतः

ധാതുവില്ലാത്ത ഖനി/കുഴികളിലെ തൊഴിൽ, നികൃഷ്ടമായ നിലങ്ങളുടെ കൃഷി, ചെറുമന്ത്രവ്യാപാരത്തിലൂടെ ഉപജീവനം, കൂടാതെ വിഷപ്രയോഗം, പരധനം കവർച്ച മുതലായ വഞ്ചനകൾ—ഇവയെല്ലാം സർവ്വയത്നത്തോടെ ഒഴിവാക്കണം।

Verse 37

कैतवं वित्तशाठ्यं च पैशुन्यं वर्जयेत्सदा अतिहासम् अवष्टम्भं लीलास्वेच्छाप्रवर्तनम्

കപടം, ധനത്തിൽ വഞ്ചന, പരദൂഷണം—ഇവയെല്ലാം എപ്പോഴും ഒഴിവാക്കണം. അതുപോലെ വ്യർത്ഥ പരിഹാസം, അഹങ്കാരമുള്ള ദുർഹഠം, കളിയുടെയും കപ്രീസിന്റെയും പേരിൽ നടക്കുന്ന സ്വേച്ഛാചാരവും ഉപേക്ഷിക്കണം।

Verse 38

वर्जयेत्सर्वयत्नेन गुरूणामपि संनिधौ तद्वाक्यप्रतिकूलं च अयुक्तं वै गुरोर्वचः

ഗുരുക്കന്മാരുടെ സന്നിധിയിലുപോലും അവരുടെ വാക്കുകൾക്ക് വിരുദ്ധമായി സംസാരിക്കുന്നത് സർവ്വയത്നത്തോടെ ഒഴിവാക്കണം; ഗുരുവചനത്തെ എതിർക്കുന്നത് തീർച്ചയായും അനുചിതമാണ്।

Verse 39

न वदेत्सर्वयत्नेन अनिष्टं न स्मरेत्सदा यतीनामासनं वस्त्रं दण्डाद्यं पादुके तथा

സർവ്വയത്നത്തോടെ അശുഭവാക്കുകൾ പറയരുത്; അതിനെ തന്നെ നിരന്തരം ഓർക്കുകയും അരുത്. അതുപോലെ യതികളുടെ ആസനം, വസ്ത്രം, ദണ്ഡാദി ചിഹ്നങ്ങൾ, പാദുകകൾ എന്നിവയെ മോഹിക്കരുത്, ദുരുപയോഗം ചെയ്യരുത്, നിന്ദിക്കരുത്. ഇത്തരത്തിലുള്ള സംയമം പശു (ബന്ധിത ജീവൻ)നെ പുതിയ പാശബന്ധത്തിൽ നിന്ന് കാക്കുകയും, പതി—ശിവനെ പ്രാപിക്കുന്ന മാർഗം പോഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു।

Verse 40

माल्यं च शयनस्थानं पात्रं छायां च यत्नतः यज्ञोपकरणाङ्गं च न स्पृशेद् वै पदेन च

മാല, ശയനസ്ഥലം, പാത്രം, മറ്റൊരാളുടെ നിഴൽ—ഇവയെല്ലാം ശ്രദ്ധയോടെ കാലാൽ സ്പർശിക്കരുത്. അതുപോലെ യജ്ഞവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഏതെങ്കിലും അവയവമോ ഉപകരണമോ കാലാൽ തൊടരുത്. ഈ സംയമം ശിവപൂജയ്ക്ക് ആവശ്യമായ ശുചിത്വം സംരക്ഷിക്കുന്നു।

Verse 41

देवद्रोहं गुरुद्रोहं न कुर्यात्सर्वयत्नतः कृत्वा प्रमादतो विप्राः प्रणवस्यायुतं जपेत्

ദേവദ്രോഹവും ഗുരുദ്രോഹവും സർവ്വയത്നത്തോടെ ചെയ്യരുത്. അശ്രദ്ധ മൂലം അത്തരം അപരാധം സംഭവിച്ചാൽ, ഹേ വിപ്രന്മാരേ, പ്രായശ്ചിത്തമായി പ്രണവം (ഓം) പത്തായിരം പ്രാവശ്യം ജപിക്കണം।

Verse 42

देवद्रोहगुरुद्रोहात् कोटिमात्रेण शुध्यति महापातकशुद्ध्यर्थं तथैव च यथाविधि

ദേവദ്രോഹവും ഗുരുദ്രോഹവും പോലുള്ള ഗുരുതര അപരാധങ്ങളിൽ നിന്ന് ‘കോടി’ അളവിൽ (അത്യന്തം വൻ സംഖ്യയിൽ) നിർദ്ദേശിച്ച പ്രായശ്ചിത്തകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്താൽ ശുദ്ധി ലഭിക്കുന്നു. അതുപോലെ മഹാപാതകങ്ങളുടെ ശുദ്ധിക്കായും യഥാവിധി നിയമപ്രകാരം തന്നെ കർമം ചെയ്യണം।

Verse 43

पातकी च तदर्धेन शुध्यते वृत्तवान्यदि उपपातकिनः सर्वे तदर्धेनैव सुव्रताः

പാപി സദാചാരത്തിൽ സ്ഥിരനായാൽ, നിർദ്ദേശിച്ച പ്രായശ്ചിത്തത്തിന്റെ പകുതിയാൽ പോലും അവൻ ശുദ്ധനാകുന്നു. ഹേ സുവ്രതന്മാരേ, എല്ലാ ഉപപാതകികളും (ലഘു അപരാധികൾ) അതേ പകുതിയാൽ തന്നെ ശുദ്ധരാകുന്നു।

Verse 44

संध्यालोपे कृते विप्रः त्रिरावृत्त्यैव शुध्यति आह्निकच्छेदने जाते शतमेकमुदाहृतम्

വിദ്വാൻ ബ്രാഹ്മണൻ സന്ധ്യാവിധി ഉപേക്ഷിച്ചാൽ മൂന്നു ആവർത്തനം ചെയ്താൽ തന്നെ ശുദ്ധിയാകും. എന്നാൽ നിത്യ ആഹ്നികകർമ്മം മുറിഞ്ഞാൽ നൂറ് ജപം പ്രായശ്ചിത്തമായി വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

Verse 45

लङ्घने समयानां तु अभक्ष्यस्य च भक्षणे अवाच्यवाचने चैव सहस्राच्छुद्धिरुच्यते

നിയമിത ആചാരങ്ങൾ ലംഘിക്കുമ്പോൾ, അഭക്ഷ്യം ഭക്ഷിക്കുമ്പോൾ, പറയരുതാത്ത വാക്കുകൾ ഉച്ചരിക്കുമ്പോൾ—സഹസ്രാവർത്തന പ്രായശ്ചിത്തം കൊണ്ടാണ് ശുദ്ധി ലഭിക്കുന്നതെന്ന് പറയുന്നു.

Verse 46

काकोलूककपोतानां पक्षिणामपि घातने शतमष्टोत्तरं जप्त्वा मुच्यते नात्र संशयः

കാക്ക, മൂങ്ങ, പ്രാവ് മുതലായ പക്ഷികളെ കൊന്നാലും, നിർദ്ദിഷ്ട ശിവമന്ത്രം നൂറ്റെട്ടു പ്രാവശ്യം ജപിച്ചാൽ മോചനം ലഭിക്കും—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

Verse 47

यः पुनस्तत्त्ववेत्ता च ब्रह्मविद् ब्राह्मणोत्तमः स्मरणाच्छुद्धिमाप्नोति नात्र कार्या विचारणा

തത്ത്വജ്ഞനും ബ്രഹ്മവിദുമായ ആ ബ്രാഹ്മണോത്തമൻ വെറും സ്മരണയാൽ തന്നെ ശുദ്ധി പ്രാപിക്കുന്നു; ഇതിൽ കൂടുതൽ വിചാരം വേണ്ട.

Verse 48

नैवमात्मविदामस्ति प्रायश्चित्तानि चोदना विश्वस्यैव हि ते शुद्धा ब्रह्मविद्याविदो जनाः

ആത്മവിദർക്കു ഇത്തരത്തിലുള്ള പ്രായശ്ചിത്തവിധികളുടെ നിർദ്ദേശം യഥാർത്ഥത്തിൽ ബാധകമല്ല; ബ്രഹ്മവിദ്യ അറിയുന്നവർ സർവ്വലോകത്തിനും ശുദ്ധരെന്നു പറയപ്പെടുന്നു.

Verse 49

योगध्यानैकनिष्ठाश् च निर्लेपाः काञ्चनं यथा शुद्धानां शोधनं नास्ति विशुद्धा ब्रह्मविद्यया

യോഗധ്യാനത്തിൽ ഏകനിഷ്ഠരായവർ സ്വർണ്ണംപോലെ നിർലേപരായിരിക്കുന്നു. ഇതിനകം ശുദ്ധരായവർക്ക് വീണ്ടും ശോധനം ഇല്ല; പതി ശിവനെ വെളിപ്പെടുത്തി പശുവിന്റെ പാശം മുറിക്കുന്ന ബ്രഹ്മവിദ്യ അവരെ പരമവിശുദ്ധരാക്കുന്നു.

Verse 50

च्लेअनिन्ग् ओफ़् wअतेर् उद्धृतानुष्णफेनाभिः पूताभिर् वस्त्रचक्षुषा अद्भिः समाचरेत्सर्वं वर्जयेत्कलुषोदकम्

അൽപ്പം ചൂടാക്കി നുര നീക്കി, വസ്ത്രത്തിലൂടെ ചാലിച്ച് ശുദ്ധപ്പെടുത്തിയ വെള്ളം കൊണ്ടേ എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും ആചരിക്കണം; മങ്ങിയതോ മലിനമോ ആയ വെള്ളം ഒഴിവാക്കണം.

Verse 51

गन्धवर्णरसैर्दुष्टम् अशुचिस्थानसंस्थितम् पङ्काश्मदूषितं चैव सामुद्रं पल्वलोदकम्

ഗന്ധം, നിറം, രുചി എന്നിവ കൊണ്ട് ദൂഷിതമായ വെള്ളം; അശുചിസ്ഥലത്ത് നിൽക്കുന്നത്; ചെളിയും കല്ലും കൊണ്ട് മലിനമായത്—കടൽവെള്ളമായാലും കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന കുളവെള്ളമായാലും—പൂജയ്ക്ക് അശുദ്ധമാണ്.

Verse 52

सशैवालं तथान्यैर्वा दोषैर्दुष्टं विवर्जयेत् च्लेअनिन्ग् ओफ़् च्लोथेस् वस्त्रशौचान्वितः कुर्यात् सर्वकार्याणि वै द्विजाः

പച്ചപ്പായ (ശൈവാലം) മുതലായതാലോ മറ്റ് ദോഷങ്ങളാലോ ദൂഷിതമായത് ഉപേക്ഷിക്കണം. ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, വസ്ത്രശൗചം പാലിച്ച് ശുചിത്വത്തോടെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും—പ്രത്യേകിച്ച് ശിവസംബന്ധമായവ—നിർവഹിക്കണം.

Verse 53

नमस्कारादिकं सर्वं गुरुशुश्रूषणादिकम् वस्त्रशौचविहीनात्मा ह्य् अशुचिर्नात्र संशयः

നമസ്കാരാദി എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും ഗുരുശുശ്രൂഷാദി സേവനങ്ങളും പോലും—വസ്ത്രശൗചമില്ലാത്ത ആചാരമുള്ളവൻ സംശയമില്ലാതെ അശുചിയാണ്. പതി ശിവന്റെ കൃപ തേടുന്ന പശുവിന് ബാഹ്യ-ആന്തര ശുദ്ധി ശിവപൂജക്കും പാശുപത ശാസനയ്ക്കും യോഗ്യത നൽകുന്നു.

Verse 54

देवकार्योपयुक्तानां प्रत्यहं शौचमिष्यते इतरेषां हि वस्त्राणां शौचं कार्यं मलागमे

ദൈവകാര്യങ്ങളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾക്ക് പ്രതിദിനം ശൗചം (ശുദ്ധീകരണം) വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മറ്റു വസ്ത്രങ്ങൾ മലിനമോ അശുചിയോ വന്നാൽ ശുദ്ധി ചെയ്യേണ്ടതാണ്.

Verse 55

वर्जयेत्सर्वयत्नेन वासो ऽन्यैर् विधृतं द्विजाः कौशेयाविकयो रूक्षैः क्षौमाणां गौरसर्षपैः

ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, മറ്റുള്ളവർ ധരിച്ച വസ്ത്രം സർവ്വയത്നത്തോടെ ഒഴിവാക്കണം. അതുപോലെ പാറ്റോ മേഞ്ഞോ ഉള്ള രൂക്ഷവസ്ത്രം, കൂടാതെ ക്ഷൗമ/ലിനൻ വസ്ത്രം കഠിനമാക്കിയതോ മങ്ങിയ മഞ്ഞ കടുകുപേസ്റ്റ് ലേപിച്ച് മലിനമാക്കിയതോ ആയതും പരിത്യജിക്കണം; ശിവപൂജയുടെ ശുദ്ധിയെ അത് തടയും.

Verse 56

श्रीफलैरंशुपट्टानां कुतपानामरिष्टकैः चर्मणां विदलानां च वेत्राणां वस्त्रवन्मतम्

ശ്രീഫലത്തിൽ നിന്നുണ്ടാക്കിയ അംശു-പട്ടങ്ങൾ, കുതപ (ഉണ്ണ് മൂടികൾ) കൂടാതെ അരിഷ്ടകങ്ങൾ; അതുപോലെ ചർമ്മം, പിളർന്ന ചർമ്മപ്പട്ടികൾ, വെത്ര/കെയിൻ വസ്തുക്കൾ—ഇവയെല്ലാം വസ്ത്രത്തോടു തുല്യമെന്നു ഉപദേശിക്കുന്നു (അതിനാൽ വസ്ത്രദാനത്തുല്യം).

Verse 57

वल्कलानां तु सर्वेषां छत्रचामरयोरपि चैलवच्छौचमाख्यातं ब्रह्मविद्भिर् मुनीश्वरैः

എല്ലാ വൽക്കലവസ്ത്രങ്ങൾക്കും, കൂടാതെ ഛത്രത്തിനും ചാമരത്തിനും, വസ്ത്രത്തിനെപ്പോലെ തന്നെയുള്ള ശൗചം (ശുദ്ധി) ആണെന്ന് ബ്രഹ്മവിദ്യയുള്ള മുനീശ്വരന്മാർ പ്രസ്താവിച്ചു.

Verse 58

च्लेअनिन्ग् ओफ़् ओब्जेच्त्स् भस्मना शुध्यते कांस्यं क्षारेणायसम् उच्यते ताम्रमम्लेन वै विप्रास् त्रपुसीसकयोरपि

ഹേ വിപ്രന്മാരേ, കാംസ്യം ഭസ്മംകൊണ്ട് ശുദ്ധമാകുന്നു; ഇരുമ്പ് ക്ഷാരത്താൽ ശുദ്ധമാകുന്നു എന്ന് പറയുന്നു; ചെമ്പ് അമ്ലത്താൽ—അതുപോലെ ടിൻ (ത്രപു)യും ലെഡും (സീസകം) ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 59

हैमम् अद्भिः शुभं पात्रं रौप्यपात्रं द्विजोत्तमाः मण्यश्मशङ्खमुक्तानां शौचं तैजसवत्स्मृतम्

ഹേ ദ്വിജോത്തമാ, സ്വർണ്ണപാത്രം ശുഭജലത്താൽ ശുദ്ധമാകുന്നു; വെള്ളിപ്പാത്രവും മണി, ശില, ശംഖം, മുത്ത് എന്നിവയുടെ ശൗചം അഗ്നിതത്ത്വസമം (ലോഹസ്വഭാവംപോലെ) എന്നു സ്മൃതിയിൽ പറയുന്നു।

Verse 60

अग्नेर् अपां च संयोगाद् अत्यन्तोपहतस्य च रसानामिह सर्वेषां शुद्धिरुत्प्लवनं स्मृतम्

അഗ്നിയും ജലവും ചേർന്ന പ്രവർത്തനത്താൽ—അത്യന്തം മലിനമായാലും—ഇവിടെ എല്ലാ രസദ്രവ്യങ്ങളുടെയും ശുദ്ധി ‘ഉത്പ്ലവനം’ എന്നു സ്മൃതിയിൽ പറയുന്നു।

Verse 61

तृणकाष्ठादिवस्तूनां शुभेनाभ्युक्षणं स्मृतम् उष्णेन वारिणा शुद्धिस् तथा स्रुक्स्रुवयोरपि

പുല്ല്, മരം മുതലായ വസ്തുക്കളുടെ ശുദ്ധി ശുഭജലത്താൽ അഭ്യുക്ഷണം (തളിക്കൽ) കൊണ്ടാണെന്ന് സ്മൃതിയിൽ പറയുന്നു; അതുപോലെ സ്രുക്ക്-സ്രുവ (ഹോമക്കരണ്ടികൾ) ഉഷ്ണജലത്താൽ ശുദ്ധമാകുന്നു।

Verse 62

तथैव यज्ञपात्राणां मुशलोलूखलस्य च शृङ्गास्थिदारुदन्तानां तक्षणेनैव शोधनम्

അതുപോലെ യജ്ഞപാത്രങ്ങളും മുസൽ-ഉലൂഖലവും (ഉരൽ-ഉലക്ക) ശുദ്ധമാക്കപ്പെടുന്നു; കൊമ്പ്, അസ്ഥി, മരം, ദന്തം (ആനക്കൊമ്പ്) എന്നിവകൊണ്ട് ചെയ്ത വസ്തുക്കൾ തക്ഷണം (മേൽപ്പുറം ചുരണ്ടൽ) കൊണ്ടുമാത്രം ശോധിതമാകുന്നു।

Verse 63

संहतानां महाभागा द्रव्याणां प्रोक्षणं स्मृतम् असंहतानां द्रव्याणां प्रत्येकं शौचमुच्यते

ഹേ മഹാഭാഗന്മാരേ, കൂട്ടമായി സൂക്ഷിച്ച ദ്രവ്യങ്ങളുടെ ശുദ്ധി പ്രോക്ഷണം (പവിത്രജലം തളിക്കൽ) എന്നു സ്മൃതിയിൽ പറയുന്നു; വേർതിരിച്ച് സൂക്ഷിച്ച ദ്രവ്യങ്ങളുടെ ശൗചം ഓരോന്നിനും പ്രത്യേകം എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു।

Verse 64

अभुक्तराशिधान्यानाम् एकदेशस्य दूषणे तावन्मात्रं समुद्धृत्य प्रोक्षयेद्वै कुशांभसा

ഭക്ഷിക്കാത്ത ധാന്യക്കൂമ്പാരത്തിൽ ഒരു ഭാഗം ദൂഷിതമായാൽ, അത്ര മാത്രം നീക്കി ശേഷിപ്പിനെ കുശാ-സംസ്കൃത ജലത്തിൽ പ്രോക്ഷണം ചെയ്ത് ശുദ്ധീകരിക്കണം; അങ്ങനെ അത് ശിവപൂജയ്ക്ക് യോഗ്യമാകും।

Verse 65

शाकमूलफलादीनां धान्यवच्छुद्धिरिष्यते मार्जनोन्मार्जनैर् वेश्म पुनःपाकेन मृन्मयम्

ശാകം, മൂലം, ഫലം മുതലായവയുടെ ശുദ്ധിയും ധാന്യത്തേതുപോലെ തന്നെയെന്ന് വിധിക്കുന്നു. വീട് തൂത്തുവാരിയും വൃത്തിയാക്കിയും ശുദ്ധമാകും; മൺപാത്രം വീണ്ടും ചുട്ടാൽ ശുദ്ധമാകും।

Verse 66

उल्लेखनेनाञ्जनेन तथा संमार्जनेन च गोनिवासेन वै शुद्धा सेचनेन धरा स्मृता

ഭൂമി ചുരണ്ടി സമമാക്കൽ, ലേപനം, തൂത്തുവാരൽ എന്നിവകൊണ്ട് ശുദ്ധമാകുന്നു. ഗോവാസം കൊണ്ടും അത് ശുദ്ധമെന്നു പറയുന്നു; ജലം തളിക്കുന്നതുകൊണ്ടും ധര ശുദ്ധമെന്നു സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 67

भूमिस्थम् उदकं शुद्धं वैतृष्ण्यं यत्र गौर्व्रजेत् अव्याप्तं यदमेध्येन गन्धवर्णरसान्वितम्

ഭൂമിയിൽ ലഭിക്കുന്ന ജലം ശുദ്ധമെന്നു കണക്കാക്കുന്നു—പ്രത്യേകിച്ച് പശു തൃപ്തിയായി കുടിക്കാവുന്ന ജലം. അമേധ്യവസ്തുക്കളാൽ മലിനമാകാത്തതും സുഗന്ധം, വർണം, രുചി എന്നിവയുള്ളതുമായ ജലം ശിവവിധിയിൽ അർഘ്യാദി അർപ്പണത്തിന് യോഗ്യം।

Verse 68

वत्सः शुचिः प्रस्रवणे शकुनिः फलपातने स्वदारास्यं गृहस्थानां रतौ भार्याभिकाङ्क्षया

പ്രസ്രവണം (സ്രാവം) സംബന്ധിച്ച് കിടാവ് ശുചിത്വത്തിന്റെ സൂചന; ഫലം വീഴുന്നതിൽ പക്ഷി സൂചന. ഗൃഹസ്ഥർക്കു രതിയിൽ സ്വന്തം ധർമ്മപത്നിയോടുള്ള ആഗ്രഹം—ഭാര്യയോടുള്ളതായ ആകാംക്ഷയിൽ നിന്നുയരുന്നത്—യോഗ്യമെന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു।

Verse 69

हस्ताभ्यां क्षालितं वस्त्रं कारुणा च यथाविधि कुशांबुना सुसंप्रोक्ष्य गृह्णीयाद्धर्मवित्तमः

ധർമ്മവിദൻ തന്റെ കൈകളാൽ കഴുകിയ വസ്ത്രം സ്വീകരിക്കണം; വിധിപ്രകാരം കരുണാഭക്തിയോടെ കുശാസംസ്കൃത ജലത്തിൽ നന്നായി പ്രോക്ഷണം ചെയ്ത് കർമത്തിൽ ഗ്രഹിക്കണം।

Verse 70

पण्यं प्रसारितं चैव वर्णाश्रमविभागशः शुचिराकरजं तेषां श्वा मृगग्रहणे शुचिः

വർണാശ്രമവിഭാഗപ്രകാരം വ്യാപാരവും പ്രചരിച്ചു. അവരുടെ കണക്കിൽ ഖനിയിൽ നിന്നു ലഭിക്കുന്നത് ശുദ്ധം; വേട്ടയിൽ മൃഗത്തെ പിടിച്ചാൽ നായയും ശുദ്ധമെന്നു കരുതപ്പെടുന്നു।

Verse 71

छाया च विप्लुषो विप्रा मक्षिकाद्या द्विजोत्तमाः रजो भूर् वायुर् अग्निश् च मेध्यानि स्पर्शने सदा

ഹേ ദ്വിജോത്തമരേ, നിഴൽ, ചിതറിയ തുള്ളികൾ, ഈച്ച മുതലായവ, പൊടി, ഭൂമി, വായു, അഗ്നി—സ്പർശത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഇവ എല്ലാം എപ്പോഴും മേധ്യം (ശുദ്ധം); ഇവയുടെ സ്പർശം അശൗചം വരുത്തുകയില്ല।

Verse 72

सुप्त्वा भुक्त्वा च वै विप्राः क्षुत्त्वा पीत्वा च वै तथा ष्ठीवित्वाध्ययनादौ च शुचिरप्याचमेत्पुनः

ഹേ വിപ്രരേ, ഉറങ്ങി, ഭക്ഷിച്ചു, തുമ്മി, കുടിച്ചു, തുപ്പിയ ശേഷവും—വേദാധ്യയനം മുതലായവയുടെ ആരംഭത്തിലും—മനുഷ്യൻ ശുദ്ധനായാലും വീണ്ടും ആചമനം ചെയ്യണം।

Verse 73

पादौ स्पृशन्ति ये चापि पराचमनबिन्दवः ते पार्थिवैः समा ज्ञेया न तैरप्रयतो भवेत्

ആചമനത്തിന് ശേഷം അനായാസം കാലുകളെ സ്പർശിക്കുന്ന തുള്ളികൾ ഭൂമിയോടു സമം (തടസ്ഥം) എന്നു അറിയണം; അതിനാൽ അവ കാരണം അശ്രദ്ധനാകാതെ ശൗചത്തിൽ ജാഗ്രത പാലിക്കണം।

Verse 74

कृत्वा च मैथुनं स्पृष्ट्वा पतितं कुक्कुटादिकम् सूकरं चैव काकादि श्वानमुष्ट्रं खरं तथा

മൈഥുനം ചെയ്ത ശേഷം, അല്ലെങ്കിൽ പതിതൻ (അശുദ്ധൻ)നെ സ്പർശിച്ച ശേഷം, കൂടാതെ കോഴി മുതലായവ, പന്നി, കാക്ക മുതലായവ, നായ, ഒട്ടകം, കഴുത എന്നിവയുടെ സ്പർശം മൂലം അശൗചം വരുന്നു. അതിനാൽ ശിവപൂജയ്ക്ക് മുമ്പ് വിധിപ്രകാരം ശുദ്ധി-ആചാരം അനുഷ്ഠിക്കണം।

Verse 75

यूपं चाण्डालकाद्यांश् च स्पृष्ट्वा स्नानेन शुध्यति रजस्वलां सूतिकां च न स्पृशेदन्त्यजामपि

യൂപം (യജ്ഞസ്തംഭം) അല്ലെങ്കിൽ ചാണ്ഡാലൻ മുതലായവരെ സ്പർശിച്ചാൽ സ്നാനത്തിലൂടെ ശുദ്ധി ലഭിക്കുന്നു. എന്നാൽ രജസ്വല, സൂതിക, അത്യജ സ്ത്രീയെ പോലും സ്പർശിക്കരുത്।

Verse 76

सूतिकाशौचसंयुक्तः शावाशौचसमन्वितः संस्पृशेन्न रजस्तासां स्पृष्ट्वा स्नात्वैव शुध्यति

സൂതികാ-അശൗചമോ ശാവ-അശൗചമോ ഉള്ളവൻ രജസ്വല സ്ത്രീകളെ സ്പർശിക്കരുത്. സ്പർശം സംഭവിച്ചാൽ സ്നാനം ചെയ്താൽ മാത്രമേ ശുദ്ധി ലഭിക്കൂ।

Verse 77

उन्देफ़िलब्ले पेओप्ले नैवाशौचं यतीनां च वनस्थब्रह्मचारिणाम् नैष्ठिकानां नृपाणां च मण्डलीनां च सुव्रताः

യതി, വനസ്ഥ ബ്രഹ്മചാരി, നൈഷ്ഠിക വ്രതധാരി, രാജാവ്, മണ്ഡലി (നിയമബദ്ധ തപസ്വി)—ഇവർക്കു ആശൗചമില്ല. വ്രതനിഷ്ഠയും ശമദമവും കൊണ്ട്, പതി-ശിവനിൽ പരായണരായി അവരുടെ ശുദ്ധി സ്ഥിരമാണ്।

Verse 78

ततः कार्यविरोधाद्धि नृपाणां नान्यथा भवेत् वैखानसानां विप्राणां पतितानामसंभवात्

അതിനാൽ കർത്തവ്യനിർവഹണത്തിന് വിരോധം വരാതിരിക്കേണ്ടതിനാൽ രാജാക്കന്മാർക്കിത് മറ്റെങ്ങനെ ആകുകയില്ല. വൈഖാനസ ബ്രാഹ്മണ ഋഷികളിൽ പതിതത്വം സംഭവിക്കില്ലെന്നും അംഗീകരിക്കുന്നു।

Verse 79

असंचयाद् द्विजानां च स्नानमात्रेण नान्यथा तथा संनिहितानां च यज्ञार्थं दीक्षितस्य च

അസഞ്ചയജന്യ അശൗചത്തിൽ ദ്വിജന്മാർക്ക് ശുദ്ധി സ്നാനമാത്രത്താൽ തന്നെ; മറ്റുവിധമല്ല. യജ്ഞാർത്ഥം സമീപസ്ഥരായവർക്കും യജ്ഞാർത്ഥ ദീക്ഷിതനും ശുദ്ധികരം സ്നാനമേ എന്നു വിധി പറയുന്നു.

Verse 80

एकाहाद् यज्ञयाजिनां शुद्धिरुक्ता स्वयंभुवा ततस्त्वधीतशाखानां चतुर्भिः सर्वदेहिनाम्

സ്വയംഭൂ പ്രസ്താവിച്ചതുപോലെ യജ്ഞം ചെയ്യുന്നവർക്കു ശുദ്ധി ഒരു ദിവസത്തിൽ തന്നെ. തുടർന്ന് എല്ലാ ദേഹധാരികൾക്കും—പ്രത്യേകിച്ച് വേദശാഖകൾ അധ്യയനം ചെയ്തവർക്കും—നാലു ദിവസത്തിൽ ശുദ്ധി ലഭിക്കുന്നു.

Verse 81

दुरतिओन् ओफ़् देफ़िलेमेन्त् सूतकं प्रेतकं नास्ति त्र्यहाद् ऊर्ध्वम् अमुत्र वै अर्वाग् एकादशाहान्तं बान्धवानां द्विजोत्तमाः

ഹേ ദ്വിജോത്തമന്മാരേ, സൂതകവും പ്രേതകവും എന്ന അശൗചം പരലോകത്തിൽ മൂന്നു ദിവസത്തിന് മീതെ നിലനിൽക്കില്ല. എന്നാൽ ഇഹലോകത്തിൽ ബന്ധുക്കൾക്കായി അത് ഏകാദശദിനാന്തം വരെ ആചരിക്കുന്നു.

Verse 82

स्नानमात्रेण वै शुद्धिर् मरणे समुपस्थिते तत ऋतुत्रयादर्वाग् एकाहः परिगीयते

മരണം സംഭവിക്കുമ്പോൾ ശുദ്ധി വാസ്തവത്തിൽ സ്നാനമാത്രത്താൽ തന്നെ. കൂടാതെ ആദ്യത്തെ മൂന്ന് ഋതുക്കളിൽ (അल्पവയസ്സിൽ) ഉള്ളവർക്കു അശൗചകാലം ഒരു ദിവസം എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

Verse 83

सप्तवर्षात् ततश्चार्वाक् त्रिरात्रं हि ततः परम् दशाहं ब्राह्मणानां वै प्रथमे ऽहनि वा पितुः

ഏഴ് വർഷം വരെ ഒരു ദിവസത്തെ വിധി; അതിന് ശേഷം മൂന്ന് രാത്രികളുടെ വിധി. പിന്നെ ബ്രാഹ്മണർക്കു പത്ത് ദിവസത്തെ അശൗചം—പിതൃനിമിത്തം ആദ്യ ദിനം മുതൽ പോലും—വിധിപ്രകാരം അംഗീകരിക്കുന്നു.

Verse 84

दशाहं सूतिकाशौचं मातुरप्येवमव्ययाः अर्वाक् त्रिवर्षात्स्नानेन बान्धवानां पितुः सदा

പ്രസവജന്യ സൂതികാശൗചം പത്ത് ദിവസം നിലനിൽക്കും; മാതാവിനും അതേ നിയമം. മൂന്ന് വയസ്സിന് താഴെയുള്ള ശിശുവിന് സ്നാനമാത്രംകൊണ്ട് ശുദ്ധി; പിതൃബന്ധുക്കൾക്കും എപ്പോഴും ഇതേ വിധിയാണ്.

Verse 85

अष्टाब्दाद् एकरात्रेण शुद्धिः स्याद् बान्धवस्य तु द्वादशाब्दात्ततश्चार्वाक् त्रिरात्रं स्त्रीषु सुव्रताः

എട്ട് വയസ് കഴിഞ്ഞ ബന്ധുവിന് (മരണാശൗച) ശുദ്ധി ഒരു രാത്രിയാൽ സിദ്ധമാകും. എന്നാൽ പന്ത്രണ്ട് വയസ്സ് മുതൽ മേലെ, സുവ്രതയായ സ്ത്രീകളുടെ കാര്യത്തിൽ മൂന്ന് രാത്രികൾ ശുദ്ധി പാലിക്കണമെന്ന് പറയുന്നു.

Verse 86

सपिण्डता च पुरुषे सप्तमे विनिवर्तते अतिक्रान्ते दशाहे तु त्रिरात्रमशुचिर्भवेत्

പുരുഷനിൽ സപിണ്ഡത ഏഴാം തലമുറയിൽ അവസാനിക്കുന്നു. പത്ത് ദിവസം കഴിഞ്ഞാൽ അശൗചം മൂന്ന് രാത്രികൾ മാത്രമാകും. ഇങ്ങനെ പശു (ബന്ധിത ജീവൻ) എന്നവനുവേണ്ടി അശൗചനിയമം ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നു; ശുദ്ധിയോടെ പിന്നെ അവൻ ശിവോന്മുഖാചാരത്തിലേക്ക്—പതി ശിവന്റെ ശാസ്ത്രീയ പൂജാക്രിയകളിലേക്ക്—മടങ്ങുവാൻ വേണ്ടി.

Verse 87

ततः संनिहितो विप्रश् चार्वाक् पूर्वं तदेव वै संवत्सरे व्यतीते तु स्नानमात्रेण शुध्यति

അതിനുശേഷം അവിടെ സന്നിഹിതനായിരുന്ന ആ ബ്രാഹ്മണൻ—ചാർവാകൻ—മുമ്പുപോലെ തന്നെ, ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞാൽ സ്നാനമാത്രംകൊണ്ട് ശുദ്ധനാകും.

Verse 88

पुरिफ़िचतिओन् अफ़्तेर् तोउछिन्ग् अ देअद् बोद्य् स्पृष्ट्वा प्रेतं त्रिरात्रेण धर्मार्थं स्नानमुच्यते दाहकानां च नेतॄणां स्नानमात्रमबान्धवे

മൃതദേഹം സ്പർശിച്ചാൽ ധർമ്മാർത്ഥം മൂന്ന് രാത്രികൾ സ്നാന-ശുദ്ധി പറയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ശവം ദഹിപ്പിക്കുന്നവർക്കും ശവം ചുമന്ന്/നയിച്ച് കൊണ്ടുപോകുന്നവർക്കും—അത് ബന്ധുവല്ലെങ്കിൽ—സ്നാനമാത്രംകൊണ്ട് ശുദ്ധി ലഭിക്കും.

Verse 89

अनुगम्य च वै स्नात्वा घृतं प्राश्य विशुध्यति आचार्यमरणे चैव त्रिरात्रं श्रोत्रिये मृते

അന്ത്യേഷ്ടി-യാത്ര അനുഗമിച്ച് സ്നാനം ചെയ്ത് ഘൃതം ആചമിച്ചാൽ ശുദ്ധി ലഭിക്കുന്നു. ആചാര്യന്റെ മരണത്തിലും ശ്രോത്രിയന്റെ മരണത്തിലും മൂന്നു രാത്രികൾ അശൗചം ഉണ്ടാകും.

Verse 90

पक्षिणी मातुलानां च सोदराणां च वा द्विजाः भूपानां मण्डलीनां च सद्यो नीराष्ट्रवासिनाम्

ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, മാതുലന്മാരെയോ സഹോദരന്മാരെയോ സംബന്ധിച്ച് പക്ഷിണിയുടെ അപശകുനം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടാൽ, രാജാക്കന്മാരുടെയും മണ്ഡലാധിപന്മാരുടെയും കാര്യത്തിലും അതുപോലെ—രാജ്യാധാരമില്ലാത്തവർ ഉടൻ നാശവും സ്ഥാനച്യുതിയും പ്രാപിക്കും.

Verse 91

केवलं द्वादशाहेन क्षत्त्रियाणां द्विजोत्तमाः नाभिषिक्तस्य चाशौचं संप्रमादेषु वै रणे

ഹേ ദ്വിജോത്തമന്മാരേ, ക്ഷത്രിയരുടെ അശൗചം പന്ത്രണ്ടു ദിവസമേ. അഭിഷിക്തനല്ലാത്തവന് യുദ്ധത്തിൽ അപ്രമാദവശാൽ സംഭവിച്ച മരണത്തിൽ അശൗചമില്ല.

Verse 92

वैश्यः पञ्चदशाहेन शूद्रो मासेन शुध्यति इति संक्षेपतः प्रोक्ता द्रव्यशुद्धिरनुत्तमा

വൈശ്യൻ പതിനഞ്ചു ദിവസത്തിൽ ശുദ്ധിയാകുന്നു; ശൂദ്രൻ ഒരു മാസത്തിൽ ശുദ്ധിയാകുന്നു. ഇങ്ങനെ സംക്ഷേപമായി അനുത്തമമായ ദ്രവ്യശുദ്ധി വിധി പ്രസ്താവിച്ചു.

Verse 93

अशौचं चानुपूर्व्येण यतीनां नैव विद्यते मेन्स्त्रुअतिओन् त्रेताप्रभृति नारीणां मासि मास्यार्तवं द्विजाः

യതിമാർക്ക് പതിവായ ക്രമത്തിൽ അശൗചം ഉണ്ടാകുന്നില്ല. ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, ത്രേതായുഗം മുതൽ സ്ത്രീകൾക്ക് മാസംതോറും ആർതവം (രജസ്സ്രാവം) സംഭവിക്കുന്നു.

Verse 94

कृते सकृद् युगवशाज् जायन्ते वै सहैव तु प्रयान्ति च महाभागा भार्याभिः कुरवो यथा

കൃതയുഗത്തിൽ യുഗധർമ്മവശാൽ മഹാഭാഗ്യവർ ഒരിക്കൽ മാത്രമേ ജനിക്കൂ; പുരാതന കുരുക്കളെപ്പോലെ അവർ ഭാര്യമാരോടുകൂടെ ഈ ലോകം വിട്ടുപോകുന്നു।

Verse 95

वर्णाश्रमव्यवस्था च त्रेताप्रभृति सुव्रताः भारते दक्षिणे वर्षे व्यवस्था नेतरेष्वथ

ഹേ സുവ്രതന്മാരേ, ത്രേതായുഗം മുതൽ ഭാരതത്തിന്റെ ദക്ഷിണവർഷത്തിൽ വർണ്ണാശ്രമവ്യവസ്ഥ സ്ഥാപിതമാണ്; മറ്റു ദേശങ്ങളിൽ അതുപോലെ സ്ഥാപിതമല്ല।

Verse 96

महावीते सुवीते च जंबूद्वीपे तथाष्टसु शाकद्वीपादिषु प्रोक्तो धर्मो वै भारते यथा

മഹാവീതയിലും സുവീതയിലും, ജംബൂദ്വീപിലും, ശാകദ്വീപാദി എട്ട് പ്രദേശങ്ങളിലും—ഭാരതത്തിൽ പ്രസ്താവിച്ചതു പോലെ തന്നേ ധർമ്മം സ്ഥാപിതമാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 97

रसोल्लासा कृते वृत्तिस् त्रेतायां गृहवृक्षजा सैवार्तवकृताद् दोषाद् रागद्वेषादिभिर् नृणाम्

കൃതയുഗത്തിൽ ഉപജീവനം രസത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക ഉല്ലാസത്തിൽ നിന്നായിരുന്നു; ത്രേതായുഗത്തിൽ അത് ഗൃഹവും വൃക്ഷവും ആശ്രയിച്ചുണ്ടായി. അതേ അവസ്ഥയിൽ നിന്നു കാല/ഋതുജന്യ ദോഷം മൂലം മനുഷ്യരിൽ രാഗദ്വേഷാദികൾ ഉദിച്ചു।

Verse 98

मैथुनात्कामतो विप्रास् तथैव परुषादिभिः यवाद्याः सम्प्रजायन्ते ग्राम्यारण्याश्चतुर्दश

ഹേ വിപ്രന്മാരേ, കാമവശമായ മൈഥുനത്തിൽ നിന്നും, കൂടാതെ പരുഷാദി പ്രക്രിയകളിൽ നിന്നും, യവം മുതലായ ധാന്യങ്ങൾ പതിനാലു വിധമായി—ഗ്രാമ്യവും അരണ്യജവും—ഉദ്ഭവിക്കുന്നു।

Verse 99

ओषध्यश् च रजोदोषाः स्त्रीणां रागादिभिर् नृणाम् अकालकृष्टा विध्वस्ताः पुनरुत्पादितास् तथा

ഔഷധസസ്യങ്ങളും നശിക്കും; സ്ത്രീകളിൽ രജോദോഷങ്ങൾ വർധിക്കും. പുരുഷന്മാർ രാഗാദിവികാരങ്ങളാൽ പ്രേരിതരായി കാലമല്ലാത്തപ്പോൾ കൃഷി/കൊയ്ത്ത് നടത്തും; നശിച്ചതും വീണ്ടും ഉത്ഭവിക്കുമെങ്കിലും വികൃതവും അസ്ഥിരവുമായിരിക്കും।

Verse 100

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन न संभाष्या रजस्वला प्रथमे ऽहनि चाण्डाली यथा वर्ज्या तथाङ्गना

അതുകൊണ്ട് എല്ലാ ശ്രമത്തോടെയും ആദ്യദിവസം രജസ്വലയായ സ്ത്രീയുമായി സംഭാഷിക്കരുത്. അന്ന് അവൾ ചാണ്ഡാലിനിയെപ്പോലെ വർജ്യ; അതിനാൽ അവളെ വേർതിരിച്ച് പാർപ്പിക്കണം।

Verse 101

द्वितीये ऽहनि विप्रा हि यथा वै ब्रह्मघातिनी तृतीये ऽह्नि तदर्धेन चतुर्थे ऽहनि सुव्रताः

ഹേ സുവ്രതന്മാരേ, രണ്ടാം ദിവസം അവളുടെ പാപാവസ്ഥ ബ്രാഹ്മണഘാതിനിയുടേതുപോലെ എന്നു പറയുന്നു. മൂന്നാം ദിവസം അത് അതിന്റെ പകുതിയാകും; നാലാം ദിവസം അതിലും കുറയും—ഇങ്ങനെ ക്രമം പ്രസ്താവിക്കുന്നു।

Verse 102

स्नात्वार्धमासात् संशुद्धा ततः शुद्धिर्भविष्यति आ षोडशात् ततः स्त्रीणां मूत्रवच्छौचमिष्यते

സ്നാനം ചെയ്താൽ അർധമാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ ശുദ്ധയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു; തുടർന്ന് പൂർണ്ണശുദ്ധി ലഭിക്കും. പതിനാറാം ദിവസം വരെ സ്ത്രീകൾക്ക് മൂത്രവിസർജനാനന്തര ശൗചംപോലെ തൽക്ഷണ ശുദ്ധി വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു।

Verse 103

पञ्चरात्रं तथास्पृश्या रजसा वर्तते यदि सा विंशद्दिवसादूर्ध्वं रजसा पूर्ववत्तथा

രജസ്സിന്റെ കാരണത്താൽ അവൾ അഞ്ചു രാത്രികൾ അസ്‌പൃശ്യാവസ്ഥയിൽ തുടരുകയും, ആ രജസ് ഇരുപത് ദിവസത്തിന് മീതെ നീളുകയും ചെയ്താൽ, അവളെ മുൻപുപോലെ തന്നെ അതേ നിയമങ്ങൾ പ്രകാരം കണക്കാക്കണം।

Verse 104

स्नानं शौचं तथा गानं रोदनं हसनं तथा यानमभ्यञ्जनं नारी द्यूतं चैवानुलेपनम्

സ്നാനം, ശൗചം, ഗാനം, കരച്ചിൽ, ചിരി, യാത്ര, എണ്ണമർദ്ദനം, സ്ത്രീാസക്തി, ചൂതാട്ടം, സുഗന്ധലേപനം—നിയമകാലത്ത് ഇവയെല്ലാം സംയമത്തോടെ വർജിക്കണം; ശിവാരാധനയിൽ ശുദ്ധിയും ഏകാഗ്രതയും നിലനിൽക്കട്ടെ।

Verse 105

दिवास्वप्नं विशेषेण तथा वै दन्तधावनम् मैथुनं मानसं वापि वाचिकं देवतार्चनम्

പ്രത്യേകിച്ച് പകൽനിദ്ര, ദന്തധാവനം (പല്ലുതേക്കൽ), കൂടാതെ മൈഥുനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മാനസികമോ വാചികമോ ആയ ആസ്വാദനം—ദേവാരാധനാകാലത്ത് ഇവ വർജ്യമാണ്; ശിവാർചനയിൽ ശുദ്ധിയും ഏകാഗ്രതയും നിലനിൽക്കട്ടെ।

Verse 106

वर्जयेत्सर्वयत्नेन नमस्कारं रजस्वला रजस्वलाङ्गनास्पर्शसंभाषे च रजस्वला

രജസ്വല സ്ത്രീ എല്ലാ ശ്രമത്തോടെയും നമസ്കാരാദികൾ ഒഴിവാക്കണം; കൂടാതെ രജസ്വല സ്ത്രീ, രജസ്വല സ്ത്രീയെ സ്പർശിക്കുന്നതും അവളോടു സംസാരിക്കുന്നതും വർജിക്കണം।

Verse 107

संत्यागं चैव वस्त्राणां वर्जयेत्सर्वयत्नतः स्नात्वान्यपुरुषं नारी न स्पृशेत्तु रजस्वला

വസ്ത്രങ്ങളെ അനാചാരമായി ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് എല്ലാ ശ്രമത്തോടെയും ഒഴിവാക്കണം. കൂടാതെ രജസ്വല സ്ത്രീ സ്നാനം ചെയ്താലും ഭർത്താവിനെ ഒഴികെ മറ്റൊരു പുരുഷനെ സ്പർശിക്കരുത്।

Verse 108

ईक्षयेद्भास्करं देवं ब्रह्मकूर्चं ततः पिबेत् केवलं पञ्चगव्यं वा क्षीरं वा चात्मशुद्धये

ദൈവഭാസ്കരനെ ദർശിച്ച്, തുടർന്ന് ബ്രഹ്മകൂർചം പാനം ചെയ്യണം. അല്ലെങ്കിൽ ആത്മശുദ്ധിക്കായി പഞ്ചഗവ്യം മാത്രം, അല്ലെങ്കിൽ പാൽ മാത്രം സ്വീകരിക്കാം।

Verse 109

चतुर्थ्यां स्त्री न गम्या तु गतो ऽल्पायुः प्रसूयते विद्याहीनं व्रतभ्रष्टं पतितं पारदारिकम्

ചതുര്ഥീ തിഥിയിൽ സ്ത്രീഗമനം ചെയ്യരുത്. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ അൽപായുസ്സുള്ള സന്താനം ജനിക്കും—വിദ്യാഹീനൻ, വ്രതഭ്രഷ്ടൻ, പതിതൻ, പരസ്ത്രീഗാമി; ഇതാൽ പാശബന്ധം വർധിച്ച് പശു (ജീവൻ) പതി ശിവനിലേക്കുള്ള ഗതി തടയപ്പെടുന്നു.

Verse 110

दारिद्र्यार्णवमग्नं च तनयं सा प्रसूयते कन्यार्थिनैव गन्तव्या पञ्चम्यां विधिवत्पुनः

അവൾ (ഈ അനുഷ്ഠാനഫലമായി) ദാരിദ്ര്യസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിയ പുത്രനെയും പ്രസവിക്കുന്നു. പിന്നെയും പഞ്ചമീ തിഥിയിൽ കന്യാർത്ഥി വിധിപൂർവ്വം നിശ്ചിത ക്രമപ്രകാരം മുന്നോട്ട് പോകണം.

Verse 111

रक्ताधिक्याद्भवेन्नारी शुक्राधिक्ये भवेत्पुमान् समे नपुंसकं चैव पञ्चम्यां कन्यका भवेत्

രക്തം അധികമായാൽ പെൺകുഞ്ഞ് ജനിക്കും; ശുക്രം അധികമായാൽ ആൺകുഞ്ഞ് ജനിക്കും. രണ്ടും സമമായാൽ നപുംസക സ്വഭാവമുള്ള സന്താനം; കൂടാതെ പഞ്ചമീ ദിവസം കന്യാശിശുവിന്റെ രൂപീകരണം ഉണ്ടാകുന്നു എന്ന് പറയുന്നു.

Verse 112

षष्ठ्यां गम्या महाभागा सत्पुत्रजननी भवेत् पुत्रत्वं व्यञ्जयेत्तस्य जातपुत्रो महाद्युतिः

ഷഷ്ഠിയിൽ ആ മഹാഭാഗ്യവതി സ്ത്രീ ഗമ്യയാകുകയും സത്പുത്രജനനിയാകുകയും ചെയ്യും. അപ്പോൾ ഗർഭം പുത്രത്വലക്ഷണങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു; ജനിച്ച പുത്രൻ മഹാദ്യുതിയുള്ളവനാകും.

Verse 113

पुमिति नरकस्याख्या दुःखं च नरकं विदुः पुंसस्त्राणान्वितं पुत्रं तथाभूतं प्रसूयते

‘പും’ എന്നത് നരകത്തിന്റെ നാമമാണെന്ന് പറയുന്നു; നരകം ദുഃഖസ്വരൂപമാണെന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ട് പുത്രൻ എന്നത്—പുരുഷനെ ആ (നരകദുഃഖം) മുതൽ രക്ഷിക്കുന്ന ശക്തിയോടെ ജനിക്കുന്നവൻ.

Verse 114

सप्तम्यां चैव कन्यार्थी गच्छेत्सैव प्रसूयते अष्टम्यां सर्वसम्पन्नं तनयं सम्प्रसूयते

പെൺകുട്ടിയെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ സപ്തമിയിൽ ഗമിച്ചാൽ പെൺകുട്ടി തന്നെ ജനിക്കുന്നു. അഷ്ടമിയിൽ സർവ്വഗുണസമ്പന്നനായ പുത്രൻ ജനിക്കുന്നു.

Verse 115

नवम्यां दारिकायार्थी दशम्यां पण्डितो भवेत् एकादश्यां तथा नारीं जनयेत्सैव पूर्ववत्

നവമിയിൽ പെൺകുട്ടിയെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവനും ദശമിയിൽ പണ്ഡിതനായ പുത്രനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നവനും ഗമിക്കണം. ഏകാദശിയിൽ മുൻപെന്നപോലെ സ്ത്രീ പെൺകുട്ടിയെ പ്രസവിക്കുന്നു.

Verse 116

द्वादश्यां धर्मतत्त्वज्ञं श्रौतस्मार्तप्रवर्तकम् त्रयोदश्यां जडां नारीं सर्वसंकरकारिणीम्

ദ്വാദശിയിൽ ധർമ്മതത്ത്വജ്ഞനും ശ്രൗതസ്മാർത്തകർമ്മങ്ങളുടെ പ്രവർത്തകനുമായ പുത്രൻ ഉണ്ടാകുന്നു. ത്രയോദശിയിൽ ജഡബുദ്ധിയുള്ളവളും സർവ്വസങ്കരകാരിണിയുമായ പെൺകുട്ടി ഉണ്ടാകുന്നു.

Verse 117

जनयत्यङ्गना यस्मान् न गच्छेत्सर्वयत्नतः चतुर्दश्यां यदा गच्छेत् सा पुत्रजननी भवेत्

അതുകൊണ്ട് (ത്രയോദശിയിൽ) സ്ത്രീ അശുഭസന്താനത്തെ പ്രസവിക്കുന്നു, അതിനാൽ സർവ്വപ്രയത്നത്താലും ആ ദിവസം ഗമിക്കരുത്. ചതുർദ്ദശിയിൽ ഗമിച്ചാൽ അവൾ പുത്രജനനിയാകുന്നു.

Verse 118

पञ्चदश्यां च धर्मिष्ठां षोडश्यां ज्ञानपारगम् स्त्रीणां वै मैथुने काले वामपार्श्वे प्रभञ्जनः

പതിനഞ്ചാം ദിവസം ധർമ്മിഷ്ഠയും പതിനാറാം ദിവസം ജ്ഞാനപാരഗനും ജനിക്കുന്നു. മൈഥുനകാലത്ത് സ്ത്രീകളുടെ ഇടതുവശത്ത് ശ്വാസം (പ്രഭഞ്ജനം) ചലിക്കുന്നത് ശുഭകരമാണ്.

Verse 119

चरेद्यदि भवेन्नारी पुमांसं दक्षिणे लभेत् स्त्रीणां मैथुनकाले तु पापग्रहविवर्जिते

സ്ത്രീയുടെ ഋതുകാലത്തിൽ പുരുഷബീജം വലതുവശത്ത് സ്ഥാപിതമായി, സമയം പാപഗ്രഹദോഷരഹിതമായാൽ പുത്രലാഭം ലഭിക്കുന്നു.

Verse 120

उक्तकाले शुचिर्भूत्वा शुद्धां गच्छेच्छुचिस्मिताम् इत्येवं संप्रसंगेन यतीनां धर्मसंग्रहे

നിയതസമയത്ത് ശുചിയായി, ശുദ്ധവും പവിത്രസ്മിതവുമായ (ഗുരു/പൂജ്യ) സന്നിധിയിലേക്കു പോകണം; ഇങ്ങനെ യതികളുടെ ധർമ്മസംഗ്രഹം പ്രസ്താവിക്കുന്നു.

Verse 121

सर्वेषामेव भूतानां सदाचारः प्रकीर्तितः यः पठेच्छृणुयाद् वापि सदाचारं शुचिर्नरः

സകല ജീവികൾക്കും സദാചാരം പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്നു. ശുചിചിത്തനായ മനുഷ്യൻ ഇത് പാരായണം ചെയ്‌താലും ശ്രവിച്ചാലും പവിത്രനാകുന്നു.

Verse 122

श्रावयेद्वा यथान्यायं ब्राह्मणान् दग्धकिल्बिषान् ब्रह्मलोकमनुप्राप्य ब्रह्मणा सह मोदते

അല്ലെങ്കിൽ യഥാന്യായം പാപം ദഹിച്ച ബ്രാഹ്മണന്മാരാൽ പാരായണം/ശ്രവണം നടത്തിച്ച്, ബ്രഹ്മലോകം പ്രാപിച്ച് ബ്രഹ്മാവിനൊപ്പം ആനന്ദിക്കുന്നു.