വിശ്വാമിത്രന്

ആ കഥ രാമനോട് നിവേദിച്ച ശേഷം, കുശികവംശജനായ കൗശികൻ കാകുത്സ്ഥനെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് വീണ്ടും മറ്റൊരു വാക്ക് പറഞ്ഞു.

ഹേ രാമാ, ദേവദേവനായ മഹാദേവൻ അവിടെ നിന്ന് പിരിഞ്ഞുപോയ ശേഷം, ഭഗീരഥൻ മഹാ അങ്കുഷ്ഠത്തിന്റെ അഗ്രംകൊണ്ട് ഭൂമിയെ അമർത്തി, അചഞ്ചല ധ്യാനത്തിൽ ഒരു വർഷം തപസ്സു അനുഷ്ഠിച്ചു.

ജനകന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട മഹാമുനി വിശ്വാമിത്രൻ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു: “രാമനു ധനുസ്സു കാണിക്കൂ.”

ഇങ്ങനെ വിശ്വാമിത്രൻ ത്രിലോകങ്ങളിലും ചരാചര സകല ജീവികളിലും പ്രസിദ്ധനായി; ആ മഹാഭാഗ്യവാൻ മനുഷ്യരിൽ നിത്യവും കൂടുതൽ കൂടുതൽ മഹിമയോടെ വളർന്നു।

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ത്രിശങ്കുവിനെയും മഹാമുനി വിശ്വാമിത്രനെയും മനസ്സിൽ ദീർഘകാലം ധ്യാനിച്ച്, പിന്നെ അവൻ ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്തു.

അത്രി, ഭൃഗു, കുത്സ, ഗൗതമൻ, പരാശരൻ; കണ്വൻ, അഗസ്ത്യൻ, സുതീക്ഷ്ണൻ എന്നിവരും മറ്റു—വിശ്വാമിത്രാദികളും—അവിടെ എത്തി।

അപ്പോൾ വിശ്വാമിത്രൻ അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ച് മാതംഗനോട് പറഞ്ഞു— “ഞാൻ വിശപ്പിലാണ്; പ്രാണശക്തി ക്ഷയിക്കുന്നു; ഞാൻ ശ്വജാഘനീ എടുത്തുകൊള്ളും.”

അവൻ വസിഷ്ഠന്റെ പാൽ നൽകുന്ന നന്ദിനിയെ പ്രശംസിച്ചു; തുടർന്ന് അത്യന്തം സന്തുഷ്ടനായ വിശ്വാമിത്രൻ ആ മുനിയോട് പറഞ്ഞു.

വൈശംപായനൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ഭാരതാ! വിശ്വാമിത്ര ഋഷിയുടെയും വസിഷ്ഠന്റെയും ഇടയിൽ തപസ്സിലെ മത്സരത്തിൽ നിന്നുയർന്ന അത്യന്തം പ്രബലവും മഹത്തുമായ വൈരം ഉണ്ടായി, ഹേ രാജാവേ।

ത്രിശങ്കുവിന്റെ ശാപമോക്ഷത്തിനായി വിശ്വാമിത്രന്റെ സാന്ത്വന വർണ്ണനം. രാജാവ് ചോദിച്ചു: രാജാവിന്റെ ആജ്ഞയാൽ മന്ത്രിമാർ ഹരിശ്ചന്ദ്രനെ രാജാവാക്കി. എന്നാൽ ത്രിശങ്കു ആ ചണ്ഡാല ദേഹത്തിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ മുക്തനായി?

വ്യാസൻ പറഞ്ഞു - രാജാവിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് കൗശികമുനി (വിശ്വാമിത്രൻ) ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഹരിശ്ചന്ദ്രനോട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.

വിശ്വാമിത്രൻ പോയതിനുശേഷം രാജാവ് അതീവ ദുഃഖിതനായി. വീണ്ടും വീണ്ടും നെടുവീർപ്പിട്ടുകൊണ്ട്, തല താഴ്ത്തി ഉറക്കെ പറഞ്ഞു.