Shloka 20
Adhyaya 33: Pashupata Conduct, Bhasma-Vrata, and Shiva’s Boon to the Sages
ततस्ते मुनयः सर्वे प्रणिपत्य महेश्वरम् भृग्वङ्गिरा वसिष्ठश् च विश्वामित्रस्तथैव च
tataste munayaḥ sarve praṇipatya maheśvaram bhṛgvaṅgirā vasiṣṭhaś ca viśvāmitrastathaiva ca
പിന്നീട് ആ എല്ലാ മുനിമാരും മഹേശ്വരനെ പ്രണാമിച്ചു—ഭൃഗു, അങ്ഗിരാ, വസിഷ്ഠൻ, വിശ്വാമിത്രൻ—പാശബന്ധിതമായ പശുക്കളെ പാശത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്ന പരമപതിയുടെ പാദങ്ങളിൽ നമിച്ചു।
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimiṣāraṇya)
FAQs
It establishes praṇipāta (humble prostration) to Maheśvara as the foundational mood of approach—devotion and surrender—through which Linga worship becomes spiritually efficacious rather than merely ritual.
By presenting even eminent Vedic seers bowing to Maheśvara, the verse implies Shiva’s status as Pati—the supreme Lord worthy of surrender—beyond ordinary hierarchy, the refuge who can dissolve pāśa (bondage) and uplift paśu (the individual soul).
Praṇipāta (prostration) is highlighted—an essential limb of Shaiva sādhanā and Pāśupata orientation—signifying ego-surrender and readiness for Shiva’s anugraha (grace).