कृतज्ञो वरदः सत्यः शरण्यः साधुवत्सलः । सुव्रतः सूर्यसंकाशो वह्निगर्भः कणो भुवः
kṛtajño varadaḥ satyaḥ śaraṇyaḥ sādhuvatsalaḥ | suvrataḥ sūryasaṃkāśo vahnigarbhaḥ kaṇo bhuvaḥ
ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ຮູ້ຄຸນ ແລະຈື່ຈຳການຮັບໃຊ້; ຜູ້ປະທານພອນ; ຄວາມຈິງແທ້ເອງ; ທີ່ພຶ່ງຂອງຜູ້ຂໍພຶ່ງ; ແລະຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຄົນດີ. ພຣະອົງຮັກສາວຣະຕະອັນດີຢ່າງໝັ້ນຄົງ; ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງດວງອາທິດ; ມີທາດເກີດຈາກໄຟ; ແລະດຳລົງຢູ່ແມ່ນແຕ່ໃນອະນຸພາກລະອຽດທີ່ແຜ່ຊຶມທົ່ວແຜ່ນດິນ.
Lomaharṣaṇa/Sūta (deduced: Māheśvarakhaṇḍa narration to sages)
Scene: Skanda is praised as truthful refuge and boon-giver, shining like the sun, with an inner fire-glow suggesting agni-born essence and subtle omnipresence across earth.
The hymn links divine grace with ethical living—truth, vows, gratitude, and protection of the virtuous.
No particular sacred place is referenced.
No direct injunction; the verse commends vrata-like discipline (suvrata) as an ideal.