Duryodhana

ສັນຊະຍາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຮັບຄວາມໃກ້ຊິດກັບພຣະຣາມາ ບຸດຂອງທ່ານ ຄື ດຸຣຍໂອທະນະ—ຜູ້ປາຖະນາສົງຄາມ—ກໍຍິນດີປິຕິຢ່າງຍິ່ງ; ລາວເປັນຜູ້ມີແຂນແກ່ງກ້າ ແລະມີພະລັງວີຣະຍະ.

ເມື່ອເຫັນເຂົາຊູຄອນຂຶ້ນສູງ ຕະຫຼອດດັ່ງພູໄກລາສະທີ່ມີຍອດ ພີມເສນະກໍໂກດຂຶ້ນອີກ ແລ້ວເວົ້າກັບທຸຣະໂຍທະນະ.

ໂອ ມະຫາຣາຊາ, ດຸຣະໂຍທະນະໄດ້ຂັບໄລ່ຝູງສັດແລະນົກກິນເລືອດໃນສະໜາມຮົບໃຫ້ກະຈັດກະຈາຍ; ແຕ່ສາຕະຍະກີກໍກັບມາປະຈັນໜ້າອີກ ແລະພຸ່ງເຂົ້າຫາລາວດ້ວຍຄວາມໄວຍິ່ງກວ່າເກົ່າ।

ບັນດາມະຫາຣະຖະນັກຮົບລົດສົງຄາມ ມາເພື່ອຮົບ ແລະຕັ້ງຄ່າຍຢູ່ກຸຣຸເກດຕຣະ. ຝ່າຍກົວຣະວະກໍຕັ້ງຕຳແໜ່ງເຊັ່ນກັນ ໂດຍມີທຸຣະໂຢທະນະນຳໜ້າ.

ທີ່ນັ້ນພວກພະອົງໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບຈາກພະພີສະແລະພະບຸດຂອງນາງອຳບິກາ (ພະທຣິຕາຣາຊ), ແລະພວກພະອົງໄດ້ຢູ່ຮ່ວມກັບທຸຣະໂຍທະນະແລະຜູ້ອື່ນໆ ເປັນເວລາຫ້າປີ.

ໂອ ພວກວິປຣະ, ໃນການກ່ອນ ພວກປານດະວະເລີ່ມຈາກທັມມະບຸດ ແລະບຸດທັງຫຼາຍຂອງທຣິຕະຣາສຕຣະ ນຳໂດຍທຸຣະໂຢທະນະ ໄດ້ຢືນປະຈັນໜ້າກັນເປັນສັດຕູ.

ເມື່ອສົງຄາມກຸຣຸເກດສະຕຣະສິ້ນສຸດ ວີຣະຊົນຝ່າຍກໍຣະວະ ແລະ ປານຑະວະ ຖືກສັງຫານແລະໄດ້ຮັບຄະຕິຂອງຕົນ ແລະບຸດຂອງທຣິຕຣາຣາສະຕຣະລົ້ມຄຳຄວນໂດຍຂາອ່ອນຫັກຈາກຄະທາຂອງພີມະເສນະ; ອັດສະວັດຖາມາ ບຸດໂທຣະນະ ຄິດວ່າ “ນາຍຂອງຂ້ອຍຈະພໍໃຈ”…

ອານາຈັກຂອງຢຸທິສຖິຣະຜູ້ບໍ່ມີສັດຕູ ຖືກນັກພະນັນຈອມກົດກະລຸນຊິງໄປ; ເມື່ອໄດ້ກູ້ຄືນແລ້ວ ບັນດາກະສັດອະທຳທີ່ເຂົ້າຂ້າງທຸຣໂຢທະນະ—ຜູ້ມີອາຍຸຂັຍຫຼຸດລົງເນື່ອງຈາກບາບແຕະຕ້ອງຜົມຂອງນາງດຣອບປະດີ—ຖືກປະຫານໂດຍພຣະກະຣຸນາຂອງພຣະເຈົ້າ…

ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີຊີວິດທີ່ຕົກຕ່ຳ ແລະ ອາໄສຄວາມເມດຕາຂອງຜູ້ທີ່ເຈົ້າພະຍາຍາມຂ້າດ້ວຍໄຟ ແລະ ຢາພິດ. ເຈົ້າຍັງໄດ້ດູຖູກເມຍຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຍຶດເອົາອານາຈັກ ແລະ ຊັບສົມບັດຂອງພວກເຂົາ.

ຈາກ ອຳບາລິກາ ພຣະວະຍາສະ ໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດ ທຣິຕະຣາສະຕຣະ ແລະ ປານດຸ ເປັນບຸດ; ແລະຈາກ ຄັນທາຣີ ທຣິຕະຣາສະຕຣະ ໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດບຸດຮ້ອຍຄົນ ມີ ທຸຣະໂຢທະນະ ເປັນຫົວໜ້າ.

ບັດນີ້ເລີ່ມບົດທີ 14 «ການພັນລະນາສົງຄາມລະຫວ່າງກູຣຸ ແລະ ປານະດະວະ». ອັກນິກ່າວວ່າ: ກອງທັບຂອງຢຸທິສຖິຣະ ແລະ ກອງທັບຂອງດຸຣະໂຢທະນະ ໄປຍັງກູຣຸກເສດຣະ; ແຕ່ເມື່ອເຫັນພີສະມະ, ໂດຣນະ ແລະ ອື່ນໆ ລາວບໍ່ຮົບ ເນື່ອງຈາກເປັນຄູອາຈານ ແລະ ຜູ້ເຖົ້າແກ່ຂອງລາວ.

ຂຶ້ນນັ່ງເທິງລົດສົ່ງມາໂດຍອິນທຣາ ພ້ອມກັບນ້ອງຊາຍ ທ່ານໄດ້ບັນລຸສະຫວັນ. ເມື່ອເຫັນດຸຣະໂຢທະນະ ແລະຜູ້ອື່ນໆ ພ້ອມທັງວາສຸເທວ ກໍເກີດຄວາມປິຕິ. ດັ່ງນີ້ «ພາຣະຕະ» ໄດ້ຖືກບອກແກ່ເຈົ້າ; ຜູ້ໃດອ່ານຫຼືສວດ ຈະໄປສູ່ໂລກສະຫວັນ.