Kauravas

ໂອ ຜູ້ເຜົາຜານສັດຕູ, ພວກທາຣຕະຣາສຖະໂລບຫຼາຍຍິ່ງ; ພວກເຂົາໄດ້ຮັດແນ່ນຄວາມສະໜິດສະໜົມແລະຄວາມຈົ່ງຮັກ, ຢູ່ຮ່ວມກັນດົນນານໃນພັນທະມິດ, ສ້າງມິດສະຫາຍ ແລະສະສົມກຳລັງໄວ້ແລ້ວ.

ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອທ່ານ ໂດຣນະ ເຫັນພວກ ທາຣຕະຣາສະຕຣະ ແລະ ບຸດຂອງ ປານຑຸ ໄດ້ຝຶກຝົນວິຊາອາວຸດຈົນຊໍານານ ຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ ພຣະຣາຊາ ທຣິຕະຣາສະຕຣະ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງປະຊາຊົນ।

ເມື່ອຄວາມເມດຕາແລະມິດຕະພາບກຳລັງຖອຍຫ່າງ ຄວາມຮັກຂອງຄົນໃຈຕ່ຳຍ່ອມພັງທະລາຍ। ແລະຜົນປະໂຫຍດຈາກມິດຕະພາບ ພ້ອມທັງຄວາມສຸກທີ່ສະຖິດໃນຄວາມເມດຕາ ກໍສິ້ນສຸດໄປດ້ວຍ।

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ສົງຄາມໃຫຍ່ຈະເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງກຸຣຸ ແລະ ປານດະວະ. ຫາກຫຼັງຈາກນັ້ນ ພວກກໍຣະວະໄດ້ຮັບຂີ້ເຖົ່າທີ່ນອນຢູ່ເທິງດິນ…»

ດ້ວຍໄຊຊະນະ ພວກເຮົາໄດ້ຮັບຄັນທະນູ; ຈະຣາສັນທະ ຖືກຂ້ອຍສັງຫານ. ດັ່ງນັ້ນບັດນີ້ ພວກເຮົາປາຖະໜາຈະທວງຄືນຈາກກອຣະວະ ສິຣີອັນຊອບທໍາຂອງພວກເຮົາ.

ບັນດາມະຫາຣະຖະນັກຮົບລົດສົງຄາມ ມາເພື່ອຮົບ ແລະຕັ້ງຄ່າຍຢູ່ກຸຣຸເກດຕຣະ. ຝ່າຍກົວຣະວະກໍຕັ້ງຕຳແໜ່ງເຊັ່ນກັນ ໂດຍມີທຸຣະໂຢທະນະນຳໜ້າ.

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງພຣະບະລະເທວະ ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍ຤ິດເດດ ຄວາມກ້າຫານ ແລະພະລັງ ສົມກັບອໍານາດທິບ ພວກກຸຣຸກໍໂກດແລະກ່າວດັ່ງນີ້

ເມື່ອສົງຄາມກຸຣຸເກດສະຕຣະສິ້ນສຸດ ວີຣະຊົນຝ່າຍກໍຣະວະ ແລະ ປານຑະວະ ຖືກສັງຫານແລະໄດ້ຮັບຄະຕິຂອງຕົນ ແລະບຸດຂອງທຣິຕຣາຣາສະຕຣະລົ້ມຄຳຄວນໂດຍຂາອ່ອນຫັກຈາກຄະທາຂອງພີມະເສນະ; ອັດສະວັດຖາມາ ບຸດໂທຣະນະ ຄິດວ່າ “ນາຍຂອງຂ້ອຍຈະພໍໃຈ”…

ເມື່ອອໍລະຊຸນເກີດຄວາມລັງເລຍ້ອນຄວາມບໍ່ຮູ້ ເມື່ອເຫັນຍາດພີ່ນ້ອງໃນສະໜາມຮົບ, ພະອົງໄດ້ກຳຈັດຄວາມບໍ່ຮູ້ນັ້ນດ້ວຍການມອບຄວາມຮູ້ທາງຈິດວິນຍານ. ຂໍໃຫ້ຈິດໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຈົ່ງມີຄວາມຜູກພັນກັບພະບາດຂອງພະອົງ.

ເມື່ອຮູ້ວ່າ ບາລ (ບາລຣາມ) ໄດ້ມາຮອດແລ້ວ, ທຸຣະໂຍທັນ ແລະ ພວກອື່ນໆໄດ້ນຳສະເໜີງົວ, ເຄື່ອງບູຊາອາຣຄະຍ, ແລະ ນ້ຳໃຫ້ແກ່ຣາມ. ຫຼັງຈາກຮັບເອົາທຸກສິ່ງຕາມປະເພນີຍະມາລະຍາດ ລາວກໍໄດ້ກ່າວຕໍ່ຊາວກູຣຸ.

ຈາກນັ້ນ ສະຣະຖະ ໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ປົກຄອງຂອງເຈົ້າກຸຣຸວະທັງໝົດ. ຈາກເຈົ້າກຸຣຸວະຊື່ຊະຍາເມຊະຍະ ໄດ້ມີບຸດຊາຍຊື່ວ່າ ສັງວັດຕະວະສຸ.

ສະຖານທີ່ນີ້ບໍລິສຸດແລະມີຄວາມຊື່ນບານ, ເປັນທີ່ສັກກະລະບູຊາໂດຍຜູ້ປະຕິບັດກຸສົນ. ຍິ່ງໃຫຍ່ແທ້ແມ່ນຜົນບຸນທາງວິນຍານທີ່ໄດ້ຮັບຈາກສະຖານທີ່ນີ້, ບ່ອນທີ່ຊື່ຂອງມັນເອງ, ໂອ ເຈົ້າກຸຣຸວະ, ກໍປະທານບຸນນັ້ນ.