Sukta 69

Mantra 1

इषुर्न धन्वन्प्रति धीयते मतिर्वत्सो न मातुरुप सर्ज्यूधनि । उरुधारेव दुहे अग्र आयत्यस्य व्रतेष्वपि सोम इष्यते ॥

Wie ein Pfeil, dem Bogen entgegengesetzt, ist der Gedanke gespannt und gerichtet; wie ein Kalb eilt er zur Mutter, zum geschwollenen Euter. Vorn ergießt er seine weithinströmenden Fluten; selbst innerhalb seiner festgesetzten Gelübde und Wirkungen drängt Soma voran, um in uns das Opferwerk zu vollenden.

Mantra 2

उपो मतिः पृच्यते सिच्यते मधु मन्द्राजनी चोदते अन्तरासनि । पवमानः संतनिः प्रघ्नतामिव मधुमान्द्रप्सः परि वारमर्षति ॥

Der Gedanke tritt heran und wird verflochten, in Honig getränkt; die wonnebringende Geburt treibt ihn im Innern des Sitzes des Seins an. Der sich läuternde Soma, ein ununterbrochener Faden, wie einer, der Hindernisse niederschlägt, — der honigreiche Tropfen umfließt das umschließende Netz und schreitet weiter.

Mantra 3

अव्ये वधूयुः पवते परि त्वचि श्रथ्नीते नप्तीरदितेॠतं यते । हरिरक्रान्यजतः संयतो मदो नृम्णा शिशानो महिषो न शोभते ॥

Auf dem Schafvlies strömt er, nach der Braut verlangend; um die Haut zieht er und löst die Töchter der Aditi; er geht den Pfad des ṛta. Der Falbe schreitet — der Verehrungswürdige, die selbstgezügelte Trunkenheit; durch nṛ́mna geschärft, leuchtet er wie ein mächtiger Stier.

Mantra 4

उक्षा मिमाति प्रति यन्ति धेनवो देवस्य देवीरुप यन्ति निष्कृतम् । अत्यक्रमीदर्जुनं वारमव्ययमत्कं न निक्तं परि सोमो अव्यत ॥

Der Stier misst aus; die Kühe schreiten ihm entgegen — die göttlichen Mächte des Gottes nahen dem geklärten Ausfluss. Er ist über die helle, unvergängliche Umhegung hinausgeschritten; Soma wird darum gewoben wie ein Gewand, eingetaucht und gefärbt.

Mantra 5

अमृक्तेन रुशता वाससा हरिरमर्त्यो निर्णिजानः परि व्यत । दिवस्पृष्ठं बर्हणा निर्णिजे कृतोपस्तरणं चम्वोर्नभस्मयम् ॥

In das makellose, leuchtende Gewand gekleidet, hat der falbe Unsterbliche, sich reinigend, sich ringsum umhüllt. Den Rücken des Himmels machte er zum strahlenden Überwurf für seine Läuterung; für die Becher (camvú) schuf er eine ausgebreitete Unterlage, ein himmelgleiches Fundament.

Mantra 6

सूर्यस्येव रश्मयो द्रावयित्नवो मत्सरासः प्रसुपः साकमीरते । तन्तुं ततं परि सर्गास आशवो नेन्द्रादृते पवते धाम किं चन ॥

Wie die Strahlen der Sonne, schnell antreibend und begierig, drängen die berauschten Ströme gemeinsam voran. Die raschen Rinnen laufen um den gespannten Faden; ohne Indra läutert er keinerlei Wohnstatt, nicht eine einzige.

Mantra 7

सिन्धोरिव प्रवणे निम्न आशवो वृषच्युता मदासो गातुमाशत । शं नो निवेशे द्विपदे चतुष्पदेऽस्मे वाजाः सोम तिष्ठन्तु कृष्टयः ॥

Wie der Strom eines Flusses den Hang hinab in die Niederung, so fanden die schnellen Rausche, vom Stier ausgegossen, ihren Weg. Heil unserem Wohnen, dem Zweifüßigen und dem Vierfüßigen; in uns, o Soma, mögen die vājaḥ, die Fülle der Kraft, feststehen, und die Völker sich gründen.

Mantra 8

आ नः पवस्व वसुमद्धिरण्यवदश्वावद्गोमद्यवमत्सुवीर्यम् । यूयं हि सोम पितरो मम स्थन दिवो मूर्धानः प्रस्थिता वयस्कृतः ॥

Läutere dich für uns, reich an Gut — goldreich, pferdereich, rinderreich, kornreich — und (schenke) die höchste vīrya, die heldische Kraft. Denn ihr, o Soma, seid unsere Väter und unser Halt; auf des Himmels Scheitel seid ihr gesetzt, als Ordner und Mehrer unserer Lebenskraft.

Mantra 9

एते सोमाः पवमानास इन्द्रं रथा इव प्र ययुः सातिमच्छ । सुताः पवित्रमति यन्त्यव्यं हित्वी वव्रिं हरितो वृष्टिमच्छ ॥

Diese Somas, sich läuternd, zogen zu Indra hin wie Wagen zur Siegesbeute. Ausgepresst gehen sie über das wollene Sieb hinaus; die Hülle zurücklassend, eilen die fahlgoldenen (Ströme) zum Regen — zum Ausguss des höheren Überflusses.

Mantra 10

इन्दविन्द्राय बृहते पवस्व सुमृळीको अनवद्यो रिशादाः । भरा चन्द्राणि गृणते वसूनि देवैर्द्यावापृथिवी प्रावतं नः ॥

O Soma-Tropfen, läutere dich für Indra, den Großen — gütig, tadellos, ein Vernichter des Schadens. Bring dem Sänger leuchtende Güter; und ihr, Himmel und Erde, mit den Göttern, fördert und behütet uns.