Sukta 70

Mantra 1

त्रिरस्मै सप्त धेनवो दुदुह्रे सत्यामाशिरं पूर्व्ये व्योमनि । चत्वार्यन्या भुवनानि निर्णिजे चारूणि चक्रे यदृतैरवर्धत ॥

Dreimal melkten ihm die sieben nährenden Mächte die wahre Wonne in der uralten Weite des Himmelsraums. Und vier andere schöne Welten formte er sich als sein leuchtendes Gewand, als er nach den Gesetzen des Ṛta anwuchs.

Mantra 2

स भिक्षमाणो अमृतस्य चारुण उभे द्यावा काव्येना वि शश्रथे । तेजिष्ठा अपो मंहना परि व्यत यदी देवस्य श्रवसा सदो विदुः ॥

Nach der schönen Unsterblichkeit begehrend, breitet er sich durch des Sehers dichterisches Schauen über beide Himmel aus. Mit eilender Freigebigkeit umspannt er die strahlendsten Wasser, wenn sie durch des Gottes Ruhm den Sitz, die lichtvolle Stätte, erkennen.

Mantra 3

ते अस्य सन्तु केतवोऽमृत्यवोऽदाभ्यासो जनुषी उभे अनु । येभिर्नृम्णा च देव्या च पुनत आदिद्राजानं मनना अगृभ्णत ॥

Mögen seine Lichter unsterblich sein, unüberwältigbar, beiden Geburten folgend. Durch sie — durch menschliche Kraft und durch göttliche Macht — ergreifen, während er sich läutert, die Gedanken wahrlich den König, Soma.

Mantra 4

स मृज्यमानो दशभिः सुकर्मभिः प्र मध्यमासु मातृषु प्रमे सचा । व्रतानि पानो अमृतस्य चारुण उभे नृचक्षा अनु पश्यते विशौ ॥

Von zehn guten Wirkungen gereinigt, schreitet er mit den mittleren Müttern, im vorderen Maß. Das schöne Unsterbliche trinkend, schaut er mit menschenkundigem Blick beide Völker, beide Bereiche.

Mantra 5

स मर्मृजान इन्द्रियाय धायस ओभे अन्ता रोदसी हर्षते हितः । वृषा शुष्मेण बाधते वि दुर्मतीरादेदिशानः शर्यहेव शुरुधः ॥

Sich glättend für Indras indriya‑Kraft, jubelt er, zwischen die beiden Enden der zwei Welten gesetzt. Als Stier mit Wucht vertreibt er die krummen Gedanken, anstürmend wie ein Jäger gegen die Hemmenden.

Mantra 6

स मातरा न ददृशान उस्रियो नानददेति मरुतामिव स्वनः । जानन्नृतं प्रथमं यत्स्वर्णरं प्रशस्तये कमवृणीत सुक्रतुः ॥

Er brüllt wie die lichten Kühe, als riefe er die Mütter, mit dem Klang gleich dem der Maruts. Den ersten Ṛta kennend, jene himmeltragende Kraft, erwählt der gut Entschlossene sie zu seinem Lob.

Mantra 7

रुवति भीमो वृषभस्तविष्यया शृङ्गे शिशानो हरिणी विचक्षणः । आ योनिं सोमः सुकृतं नि षीदति गव्ययी त्वग्भवति निर्णिगव्ययी ॥

Brüllend, furchtbar, schärft der Stier mit Kraft die Hörner; der Falbe, weitblickend. In den wohlbereiteten Schoß setzt sich Soma nieder; eine kuhgeborene Haut wird sein glänzendes Gewand, kuhgeboren sein strahlender Mantel.

Mantra 8

शुचिः पुनानस्तन्वमरेपसमव्ये हरिर्न्यधाविष्ट सानवि । जुष्टो मित्राय वरुणाय वायवे त्रिधातु मधु क्रियते सुकर्मभिः ॥

Rein, reinigend, macht er seinen Leib makellos; der Falbe legt sich auf den wollenen Kamm. Von Mitra, Varuṇa und Vāyu willkommen geheißen, wird die dreifache Süße durch rechte Werke bereitet.

Mantra 9

पवस्व सोम देववीतये वृषेन्द्रस्य हार्दि सोमधानमा विश । पुरा नो बाधाद्दुरिताति पारय क्षेत्रविद्धि दिश आहा विपृच्छते ॥

Ströme, Soma, zum Genuss der Götter; tritt ein in den Soma-Sitz im Herzen des Stiers Indra. Ehe es uns trifft, führe uns über Not und Übel hinweg. Der das Feld kennt, verkünde dem Fragenden die Himmelsrichtungen.

Mantra 10

हितो न सप्तिरभि वाजमर्षेन्द्रस्येन्दो जठरमा पवस्व । नावा न सिन्धुमति पर्षि विद्वाञ्छूरो न युध्यन्नव नो निदः स्पः ॥

Wie ein angeschirrtes Ross stürme zur Fülle der Kraft; o Indu, läutere dich hinein in Indras Bauch. Wie ein Boot setze kundig über den Strom; wie ein Held im Kampf wehre von uns die feindlichen Schmähungen ab.