Sukta 69

Mantra 1

इषुर्न धन्वन्प्रति धीयते मतिर्वत्सो न मातुरुप सर्ज्यूधनि । उरुधारेव दुहे अग्र आयत्यस्य व्रतेष्वपि सोम इष्यते ॥

ধনুৰ বিপৰীতে স্থাপিত বাণৰ দৰে মতি স্থিৰ হৈ লক্ষ্যলৈ ধাৱিত হয়; মাতৃৰ ফুলা থনলৈ বাছুৰৰ দৰে ই দৌৰি যায়। অগ্ৰভাগত ই বহুধা-ধাৰা বিস্তৃত স্ৰোত দোহে; নিজৰ ব্ৰত-নিয়মসমূহৰ মাজতো সোম ৰীতিসিদ্ধিৰ বাবে আগবাঢ়ি যায়।

Mantra 2

उपो मतिः पृच्यते सिच्यते मधु मन्द्राजनी चोदते अन्तरासनि । पवमानः संतनिः प्रघ्नतामिव मधुमान्द्रप्सः परि वारमर्षति ॥

উপনীত চিন্তা মিলি যায়, মধুত সিঞ্চিত হয়; আনন্দ-বহন কৰা জননী সত্তাৰ আসনত অন্তৰত তাক প্ৰেৰণা দিয়ে। পৱমান সোম—অবিৰত সূতাৰ দৰে—বাধা ঘাত কৰা জনৰ ন্যায়, মধুময় বিন্দু জাল-আৱৰণৰ চাৰিওফালে বৈ গৈ আগবাঢ়ে।

Mantra 3

अव्ये वधूयुः पवते परि त्वचि श्रथ्नीते नप्तीरदितेॠतं यते । हरिरक्रान्यजतः संयतो मदो नृम्णा शिशानो महिषो न शोभते ॥

অব্যৰ লোম-মেঘলাত সি পৱে—বধূ-আকাঙ্ক্ষী; চামৰাৰ চাৰিওফালে ঘূৰি আদিতিৰ কন্যাসকলক শিথিল কৰে; ঋতৰ পথেদি গমন কৰে। হৰি বৰ্ণৰ জনা পদক্ষেপে আগবাঢ়ে—যজ্ঞাৰ্হ, স্ব-নিয়ন্ত্ৰিত মদ; নৃম্ণ-বলে তীক্ষ্ণ হৈ মহিষৰ দৰে দীপ্ত হয়।

Mantra 4

उक्षा मिमाति प्रति यन्ति धेनवो देवस्य देवीरुप यन्ति निष्कृतम् । अत्यक्रमीदर्जुनं वारमव्ययमत्कं न निक्तं परि सोमो अव्यत ॥

উক্ষা (বৃষ) মাপি দিয়ে; ধেনুসকল সন্মুখলৈ আগবাঢ়ি তাক সাক্ষাৎ কৰে—দেৱৰ দেৱী শক্তিসকল স্পষ্ট নিৰ্গম-দ্বাৰলৈ ওচৰ চাপি আহে। সি উজ্জ্বল, অব্যয় আৱৰণ অতিক্ৰম কৰিলে; সোম বস্ত্ৰ ডুবাই ৰঙোৱা দৰে তাক চাৰিওফালে বুনি লয়।

Mantra 5

अमृक्तेन रुशता वाससा हरिरमर्त्यो निर्णिजानः परि व्यत । दिवस्पृष्ठं बर्हणा निर्णिजे कृतोपस्तरणं चम्वोर्नभस्मयम् ॥

অমল, দীপ্তিমান বস্ত্ৰে আৱৃত হৰি—অমৰ—নিজকে শোধন কৰি চাৰিওফালে নিজকে বেষ্টন কৰিলে। শোধনৰ বাবে তেওঁ দ্যৌৰ পৃষ্ঠক উজ্জ্বল আৱৰণ কৰিলে; চমূ (পানপাত্ৰ)সমূহৰ তলত বিস্তৃত উপস্তৰণ সাজিলে—আকাশসদৃশ আধাৰ।

Mantra 6

सूर्यस्येव रश्मयो द्रावयित्नवो मत्सरासः प्रसुपः साकमीरते । तन्तुं ततं परि सर्गास आशवो नेन्द्रादृते पवते धाम किं चन ॥

সূৰ্যৰ ৰশ্মিসম, দ্ৰুত-চালিত আৰু উদ্দীপিত, উল্লাসময় স্ৰোতসমূহ একেলগে গতি কৰে। টানকৈ টানা সূতাটোৰ চাৰিওফালে তীব্ৰ ধাৰাসমূহ দৌৰি ফুৰে; ইন্দ্ৰৰ বাহিৰে তেওঁ কোনো ধাম (লোক/আধাৰ) একেবাৰে শোধন নকৰে।

Mantra 7

सिन्धोरिव प्रवणे निम्न आशवो वृषच्युता मदासो गातुमाशत । शं नो निवेशे द्विपदे चतुष्पदेऽस्मे वाजाः सोम तिष्ठन्तु कृष्टयः ॥

সিন্ধুৰ দৰে ঢাল বগাই নিম্নভূমিলৈ ধাৱমান, বৃষে ঢালি দিয়া দ্ৰুত উন্মাদ-আনন্দসমূহে নিজৰ পথ বিচাৰি পালে। আমাৰ নিবাসত, দ্বিপদ আৰু চতুষ্পদত শান্তি হওক; আমাৰ ভিতৰত, হে সোম, বল-সমৃদ্ধি (বাজ) দৃঢ় হৈ থাকক, আৰু জনসমূহ সুপ্ৰতিষ্ঠিত হওক।

Mantra 8

आ नः पवस्व वसुमद्धिरण्यवदश्वावद्गोमद्यवमत्सुवीर्यम् । यूयं हि सोम पितरो मम स्थन दिवो मूर्धानः प्रस्थिता वयस्कृतः ॥

হে সোম, আমাৰ বাবে পৱিত্ৰ হৈ আহা—ধন-সম্পদে ভৰপূৰ, সোণে ভৰপূৰ, অশ্ব-সমৃদ্ধ, গাভী-সমৃদ্ধ, অন্ন-সমৃদ্ধ, আৰু সু-বীৰ্য (শৌৰ্য-শক্তি) দান কৰি। কিয়নো, হে সোম, তুমিয়েই আমাৰ পিতৃসকল আৰু আমাৰ আধাৰ; দ্যৌৰ মূৰ্ধনত স্থাপিত হৈ তুমি আমাৰ প্ৰাণবল স্থিৰ কৰোঁতা আৰু বৃদ্ধি কৰোঁতা।

Mantra 9

एते सोमाः पवमानास इन्द्रं रथा इव प्र ययुः सातिमच्छ । सुताः पवित्रमति यन्त्यव्यं हित्वी वव्रिं हरितो वृष्टिमच्छ ॥

এই সোমধাৰাসকল পৱমান হৈ ইন্দ্ৰৰ ওচৰলৈ ৰথৰ দৰে বিজয়-লাভৰ দিশে আগবাঢ়ে। নিপীড়িত (সুত) হৈ সিহঁতে উলৰ পৱিত্ৰ (ছাঁকনি) পাৰ হৈ যায়; আৱৰণ ত্যাগ কৰি হৰিত (তাম্ৰবৰ্ণ) ধাৰাসকল বৰ্ষা-দিশে—উচ্ছ প্ৰাচুৰ্যৰ উজান ঢলৰ দিশে—ধাৱিত হয়।

Mantra 10

इन्दविन्द्राय बृहते पवस्व सुमृळीको अनवद्यो रिशादाः । भरा चन्द्राणि गृणते वसूनि देवैर्द्यावापृथिवी प्रावतं नः ॥

হে ইন্দু (সোমবিন্দু), মহান ইন্দ্ৰৰ বাবে পৱিত্ৰ হৈ বোৱা—সুমৃলীক (সৌম্য), অনৱদ্য (নিষ্কলংক), আৰু ৰিশাদা (অপকাৰ-নাশক)। গীত গোৱা স্তোতাক চকচকীয়া ধন-সম্পদ বহন কৰি দিয়া; আৰু দ্যৌ-প্ৰিথিৱী, দেৱসকলসহ, আমাৰ পথ প্ৰশস্ত কৰি আমাক আগবঢ়াই ৰক্ষা কৰা।