Sukta 17

Mantra 1

प्र निम्नेनेव सिन्धवो घ्नन्तो वृत्राणि भूर्णयः । सोमा असृग्रमाशवः ॥

ঢাল বগাই নামি অহা নদীৰ দৰে, দ্ৰুত সোমসমূহ আগবাঢ়ে; বাধাসমূহক আঘাত কৰি ভাঙে। ঘূৰ্ণমান বলত সিহঁতে ধাৱমান—মুক্ত গতি ৰোধ কৰা সকলো ভেঙি আগুৱাই যায়।

Mantra 2

अभि सुवानास इन्दवो वृष्टयः पृथिवीमिव । इन्द्रं सोमासो अक्षरन् ॥

চেপি উলিওৱা সোমবিন্দুবোৰ ইন্দ্ৰৰ অভিমুখে ধাৱমান—পৃথিৱীত বৰষুণ পৰাৰ দৰে; সোমসকল ইন্দ্ৰলৈ স্ৰৱি প্ৰবাহিত হয়।

Mantra 3

अत्यूर्मिर्मत्सरो मदः सोमः पवित्रे अर्षति । विघ्नन्रक्षांसि देवयुः ॥

অতিপ্ৰবাহিত উল্লাস-আনন্দৰ ঢৌ সদৃশ সোম পবিত্ৰৰ মাজেৰে স্ৰৱে; দেৱযু—দেৱলোকলৈ আকুল—অন্ধকাৰৰ বৈৰী ৰক্ষস-শক্তিসমূহক ছিন্ন-বিচ্ছিন্ন কৰে।

Mantra 4

आ कलशेषु धावति पवित्रे परि षिच्यते । उक्थैर्यज्ञेषु वर्धते ॥

সি কলশসমূহলৈ দৌৰি যায়; পবিত্ৰত সৰ্বদিশে ঢালি দিয়া হয়; উক্থ-স্তোত্ৰে আৰু যজ্ঞসমূহত সি বৃদ্ধি পায়—স্তববাণীৰ বলত অধিক প্ৰবল হয়।

Mantra 5

अति त्री सोम रोचना रोहन्न भ्राजसे दिवम् । इष्णन्त्सूर्यं न चोदयः ॥

হে সোম, তুমি ত্ৰয়ী ৰোচন—তিন উজ্জ্বল লোক—অতিক্ৰম কৰি ওপৰলৈ আৰোহণ কৰোঁতে দ্যুলোকত দীপ্তিমান হওঁ। সূৰ্যৰ দৰে উদ্দীপিত কৰি তুমি আগলৈ ঠেলি দিয়া—অন্তৰ্জ্যোতিক তাৰ পূৰ্ণ গতিৰ দিশে প্ৰবাহিত কৰোঁ।

Mantra 6

अभि विप्रा अनूषत मूर्धन्यज्ञस्य कारवः । दधानाश्चक्षसि प्रियम् ॥

দীপ্ত ঋষি-বিপ্ৰসকল আৰু বাক্যৰ কাৰৱসকল যজ্ঞৰ মূৰ্ধা—শিৰোশিখৰ—দিশে ওপৰলৈ গীত গায়। প্ৰিয় আনন্দ বহন কৰি, দৰ্শনত (অন্তৰ্দৃষ্টি) তেনে তাক চায়।

Mantra 7

तमु त्वा वाजिनं नरो धीभिर्विप्रा अवस्यवः । मृजन्ति देवतातये ॥

সেই বীৰ্যৱান সোমক, বাজিকৰ দৰে পূৰ্ণ বল-সমৃদ্ধ, নৰসকল—বিপ্ৰ, সহায়-প্ৰাৰ্থী—নিজ ধী (চিত্ত-ভাবনা)ৰে পৰিষ্কাৰ কৰে, যাতে তেওঁলোকত দেৱকাৰ্য জন্ম লয়।

Mantra 8

मधोर्धारामनु क्षर तीव्रः सधस्थमासदः । चारुॠताय पीतये ॥

মধুৰ ধাৰাৰ অনুগামী হৈ তুমি ক্ষৰি যোৱা; তীব্ৰ-শক্তিসম্পন্ন, যজ্ঞৰ সাধস্থত আসন গ্ৰহণ কৰা—ঋত (সত্য-ধৰ্ম)ৰ বাবে মনোহৰ, দেবতাসকলৰ পানাৰ্থে।