Sukta 52

Mantra 1

यथा मनौ विवस्वति सोमं शक्रापिबः सुतम् । यथा त्रिते छन्द इन्द्र जुजोषस्यायौ मादयसे सचा ॥

যেনেদৰে মনুৰ সৈতে বিবস্বানৰ সান্নিধ্যত, হে শক্ৰ (ইন্দ্ৰ), তুমি চেপা-সুত সোম পান কৰিছিলা; যেনেদৰে ত্ৰিতাৰ ক্ষেত্ৰত, হে ইন্দ্ৰ, তুমি স্তোত্ৰ-ছন্দ গ্ৰহণ কৰিছিলা—তেনেদৰেই এতিয়াও আমাৰ ওচৰলৈ আহি, আমাৰ সৈতে একেলগে আনন্দিত হোৱা।

Mantra 2

पृषध्रे मेध्ये मातरिश्वनीन्द्र सुवाने अमन्दथाः । यथा सोमं दशशिप्रे दशोण्ये स्यूमरश्मावृजूनसि ॥

পৃষধ্ৰত, মেধ্যত, মাতৰিশ্বনত, হে ইন্দ্ৰ, সোম ধাৰা বোৱাত তুমি আনন্দিত হৈছিলা। যেনেদৰে, হে দশশিপ্ৰ (দশ-ওঁঠীয়া), দশোণ্য (দশ-বাহুযুক্ত), যুগৰ ৰশ্মি-ৰেইনে তুমি গতি সোজা কৰিছা—তেনেদৰে সোমৰ দ্বাৰা আমাৰ পথো সোজা কৰি দিয়া।

Mantra 3

य उक्था केवला दधे यः सोमं धृषितापिबत् । यस्मै विष्णुस्त्रीणि पदा विचक्रम उप मित्रस्य धर्मभिः ॥

যিজনে শুদ্ধ উক্তি-স্তোত্ৰসমূহ স্থাপন কৰিলে, যিজনে সাহসী বীৰ্যৰে সোম পান কৰিলে; যাৰ বাবে বিষ্ণুৱে মিত্ৰৰ ধৰ্মসমূহ অনুসৰি ত্ৰি-পদ বিস্তাৰ কৰি পদক্ষেপ কৰিলে—বিজয়ৰ বাবে সুবিন্যস্ত বিস্তৃতি স্থাপন কৰি।

Mantra 4

यस्य त्वमिन्द्र स्तोमेषु चाकनो वाजे वाजिञ्छतक्रतो । तं त्वा वयं सुदुघामिव गोदुहो जुहूमसि श्रवस्यवः ॥

হে ইন্দ্ৰ, শতক্ৰতু—যি আমাৰ স্তোত্ৰসমূহত আনন্দ পাওঁ আৰু বাজ (vāja)-ৰ পূৰ্ণ বলত প্ৰীত হওঁ—তোমাক আমি আহ্বান কৰোঁ; যেন সুদক্ষ গোধোহে সুদুঘা গাইৰ পৰা দুগ্ধ দোহে, তেনেকৈ আমি তোমাক জুহূমসি, যাতে শ্ৰৱস্য (śravasya)—উজ্জ্বল যশ আৰু অন্তৰশ্ৰৱণৰ কিৰণসমূহ—আমি উলিয়াই ল’ব পাৰোঁ।

Mantra 5

यो नो दाता स नः पिता महाँ उग्र ईशानकृत् । अयामन्नुग्रो मघवा पुरूवसुर्गोरश्वस्य प्र दातु नः ॥

যি আমাৰ দাতা, সেয়াই আমাৰ পিতা—মহান, উগ্ৰ, ঈশানকৃত্ (অধিপত্য গঢ়োঁতা)। সেই উগ্ৰ মঘৱা, বহুবসু, আগবাঢ়ি আহক; গোৰ (গাইৰ দীপ্ত ধন) আৰু অশ্বৰ (দ্ৰুত গতিৰ শক্তি) প্ৰবাহ আমাৰ বাবে প্ৰ দাতু নঃ—দান কৰক।

Mantra 6

यस्मै त्वं वसो दानाय मंहसे स रायस्पोषमिन्वति । वसूयवो वसुपतिं शतक्रतुं स्तोमैरिन्द्रं हवामहे ॥

হে বসু (ধনৰ অধিপতি), যাক তুমি দানায় মংহসে—প্ৰেৰিত উদাৰতা দিয়া—সেইজন ৰায়স্পোষ (ধন-প্ৰাচুৰ্যৰ বৃদ্ধি) আগবঢ়ায়। বসূয়ৱঃ (সত্য ধন বিচৰা) আমি স্তোমেৰে ইন্দ্ৰক—বসুপতিম্, শতক্ৰতুম্—আহ্বান কৰোঁ।

Mantra 7

कदा चन प्र युच्छस्युभे नि पासि जन्मनी । तुरीयादित्य हवनं त इन्द्रियमा तस्थावमृतं दिवि ॥

কেতিয়াও তুমি তোমাৰ অগ্ৰগতিৰ বেগত ব্যৰ্থ নহোৱা; তুমি উভয় জন্মনীক ৰক্ষা কৰা। হে আদিত্য, চতুৰ্থত তোমাৰ আহ্বান আৰু তোমাৰ ইন্দ্ৰিয়-শক্তি চৈতন্যৰ দিৱ্য আকাশত অমৃতত্বৰূপে সুপ্ৰতিষ্ঠিত হৈ আছে।

Mantra 8

यस्मै त्वं मघवन्निन्द्र गिर्वणः शिक्षो शिक्षसि दाशुषे । अस्माकं गिर उत सुष्टुतिं वसो कण्ववच्छृणुधी हवम् ॥

যাক তুমি, হে মঘৱন ইন্দ্ৰ, গীতত আনন্দিত, দানশীলজনক যথোচিত বৃদ্ধি দিয়া শিক্ষা দিয়া—সেই দাতাৰেই আমি। হে বসু, আমাৰ বাক্য আৰু সুগঠিত স্তোত্ৰ শুনা; কণ্বসকলৰ দৰে আমাৰ আহ্বান শুনা।

Mantra 9

अस्तावि मन्म पूर्व्यं ब्रह्मेन्द्राय वोचत । पूर्वीॠतस्य बृहतीरनूषत स्तोतुर्मेधा असृक्षत ॥

প্ৰাচীন প্ৰেৰিত মনন গীত হৈ উঠিল; ইন্দ্ৰলৈ ব্ৰহ্ম-বচন উচ্চাৰিত হ’ল। ঋতৰ বিস্তৃত বাণীসমূহ ধ্বনিত হ’ল, আৰু স্তোতাৰ ঋষি-মেধা প্ৰবাহত মুক্ত হৈ ব’লে।

Mantra 10

समिन्द्रो रायो बृहतीरधूनुत सं क्षोणी समु सूर्यम् । सं शुक्रासः शुचयः सं गवाशिरः सोमा इन्द्रममन्दिषुः ॥

ইন্দ্ৰই মহৎ ঐশ্বৰ্যসমূহক গতি দিলে; পৃথিৱী আৰু সূৰ্যক এক সুৰ-সমন্বয়ত একত্ৰ কৰিলে। গোৱাশিৰ—‘গাই’ (ৰশ্মি)-মিশ্ৰিত উজ্জ্বল, পবিত্ৰ সোমশক্তিসমূহে ইন্দ্ৰক আনন্দিত কৰিলে; সাধকৰ ভিতৰত স্পষ্টতা, বিস্তৃতি আৰু আলোকক একত্ৰ কৰি।