Sukta 52

Mantra 1

यथा मनौ विवस्वति सोमं शक्रापिबः सुतम् । यथा त्रिते छन्द इन्द्र जुजोषस्यायौ मादयसे सचा ॥

மனுவிடத்தில் விவஸ்வானுடன், ஓ ஶக்ர (இந்திரா), நீ பிழிந்த சோமத்தை அருந்தினாய்; திரிதனிடத்தில், ஓ இந்திரா, நீ ஸ்தோத்திரத்தின் சந்தஸை ஏற்றுக்கொண்டாய்—அவ்வாறே இப்போதும் எங்களிடம் வந்து எங்களுடன் மகிழ்ந்து மயங்குவாயாக।

Mantra 2

पृषध्रे मेध्ये मातरिश्वनीन्द्र सुवाने अमन्दथाः । यथा सोमं दशशिप्रे दशोण्ये स्यूमरश्मावृजूनसि ॥

ப்ருஷத்ரத்தில், மேத்யத்தில், மாதரிஶ்வனில், ஓ இந்திரா, சோமம் பாய்ந்தபோது நீ மகிழ்ந்தாய். எவ்வாறு, ஓ தஶஶிப்ர (பத்து-உதடு உடையவன்), தஶோண்ய (பத்து-புயம் உடையவன்), யோகத்தின் ரஷ்மி-கயிற்றால் நீ இயக்கத்தை நேராக்குகிறாயோ—அவ்வாறே சோமத்தால் எங்கள் வழியையும் நேராக்குவாயாக।

Mantra 3

य उक्था केवला दधे यः सोमं धृषितापिबत् । यस्मै विष्णुस्त्रीणि पदा विचक्रम उप मित्रस्य धर्मभिः ॥

யார் தூய உக்தங்களை (புனித ஸ்தோத்திரவாக்குகளை) நிறுவினாரோ, யார் துணிவான வலிமையால் சோமத்தை அருந்தினாரோ—அவருக்காகவே விஷ்ணு, மித்ரனின் தர்மங்களின்படி, மூன்று அடிகளை (த்ரீணி பதா) விரித்து வைத்தான்।

Mantra 4

यस्य त्वमिन्द्र स्तोमेषु चाकनो वाजे वाजिञ्छतक्रतो । तं त्वा वयं सुदुघामिव गोदुहो जुहूमसि श्रवस्यवः ॥

ஏ இந்திரா, சதக்ரதோ! எங்கள் ஸ்தோமங்களில் மற்றும் வாஜ (வல-செழிப்பு) இல் மகிழ்பவனே—உன்னை நாம் அழைக்கிறோம்; செழுந்தரு பசுவிலிருந்து திறமையான கோதோஹன் பாலை கறப்பதுபோல், உன்னை நாம் ஜுஹூமஸி; இதனால் ஸ்ரவஸ்ய (புகழ்) எனும் ஒளிக்கதிர்களை நாம் இழுத்தெடுக்கலாம்.

Mantra 5

यो नो दाता स नः पिता महाँ उग्र ईशानकृत् । अयामन्नुग्रो मघवा पुरूवसुर्गोरश्वस्य प्र दातु नः ॥

எங்கள் தாதா யார், அவனே எங்களுக்கு பிதா—மகான், உக்ரன், ஈஷானக்ருத் (ஆளுமை அமைப்பவன்). அந்த உக்ர ம஘வா, புருவஸு, தன் வழியில் முன்னே சென்று, எங்களுக்கு கோ (ஒளிமிகு கோ-செல்வம்) மற்றும் அஷ்வ (வேக-சக்தி) ஆகியவற்றின் பெருக்கை அருள்வானாக.

Mantra 6

यस्मै त्वं वसो दानाय मंहसे स रायस्पोषमिन्वति । वसूयवो वसुपतिं शतक्रतुं स्तोमैरिन्द्रं हवामहे ॥

ஏ வசோ! யாருக்கு நீ தானத்திற்காக உன் ஊக்கமூட்டும் தாராளத்தை அளிக்கிறாயோ, அவன் ராயஸ்போஷ (செல்வ-வளர்ச்சி) யை முன்னே செலுத்துகிறான். நாங்கள் வசூயவः, வசுபதி சதக்ரது இந்திரனை ஸ்தோமங்களால் ஹவாமஹே.

Mantra 7

कदा चन प्र युच्छस्युभे नि पासि जन्मनी । तुरीयादित्य हवनं त इन्द्रियमा तस्थावमृतं दिवि ॥

நீ எந்நேரமும் உன் முன்னேறும் வேகத்தில் தளர்வதில்லை; இரு பிறப்புகளையும் நீ காக்கிறாய். ஹே ஆதித்யா, நான்காவது நிலையில் உன் ஹவனம் மற்றும் உன் இந்திரிய-வல்லமை சைதன்யத்தின் திவ்ய ஆகாயத்தில் அமரத்துவமாக நிலைபெற்றுள்ளன.

Mantra 8

यस्मै त्वं मघवन्निन्द्र गिर्वणः शिक्षो शिक्षसि दाशुषे । अस्माकं गिर उत सुष्टुतिं वसो कण्ववच्छृणुधी हवम् ॥

ஹே மகவன் இந்திரா, பாடலால் மகிழும் கீர்வணா, யாருக்கு நீ தாசுஷனுக்குரிய சரியான வளர்ச்சியை கற்பித்து அருளுகிறாயோ—அந்த தானகருக்கே நாங்கள் உரியவர்கள். ஹே வசுவே, எங்கள் சொற்களையும் நன்கு வடிவான ஸ்துதியையும் கேள்; கண்ண்வர்கள் கேட்டதுபோல் எங்கள் ஹவனையும் கேள்.

Mantra 9

अस्तावि मन्म पूर्व्यं ब्रह्मेन्द्राय वोचत । पूर्वीॠतस्य बृहतीरनूषत स्तोतुर्मेधा असृक्षत ॥

பழமையான ஊக்கமுற்ற மந்மம் பாடலாய் ஒலித்தது; இந்திரனுக்காகப் பிரஹ்ம-வாக்கு உரைக்கப்பட்டது. ருதத்தின் விரிந்த உச்சரிப்புகள் முழங்கின; ஸ்தோதாவின் மேதா-வல்லமைகள் தம் ஓட்டத்தில் விடுதலையடைந்தன.

Mantra 10

समिन्द्रो रायो बृहतीरधूनुत सं क्षोणी समु सूर्यम् । सं शुक्रासः शुचयः सं गवाशिरः सोमा इन्द्रममन्दिषुः ॥

இந்திரன் பேரளவான செல்வப் பெருக்கங்களை இயக்கமடையச் செய்தான்; பூமியையும் சூரியனையும் ஒரே இசைவில் இணைத்தான். ஒளிமிகு, தூய சோம-சக்திகள் ‘கவ’ (கதிர்கள்/பசுக்கள்) உடன் கலந்து இந்திரனை மகிழ்வித்தன—தெளிவு, விரிவு, ஒளி ஆகியவற்றை சாதகனில் ஒன்றாக்கி.