Sukta 32

Mantra 1

अदर्दरुत्समसृजो वि खानि त्वमर्णवान्बद्बधानाँ अरम्णाः । महान्तमिन्द्र पर्वतं वि यद्वः सृजो वि धारा अव दानवं हन् ॥

তুমি উৎস-ঝৰ্ণাটো ভাঙি মুকলি কৰিলা, আৰু নলাসমূহ/খালসমূহ বিস্তাৰ কৰি দিলা; বন্ধনবদ্ধ বন্যা-জলসমূহক তুমি মুক্ত কৰিলা। হে ইন্দ্ৰ, যেতিয়া তুমি মহান পৰ্বতটো চিৰি পেলালা, তেতিয়া ধাৰাসমূহ বাহিৰলৈ বৈ উঠিল—ধাৰা ৰোধ কৰা দানৱক অৱনমিত কৰি বধ কৰিলা।

Mantra 2

त्वमुत्साँ ऋतुभिर्बद्बधानाँ अरंह ऊधः पर्वतस्य वज्रिन् । अहिं चिदुग्र प्रयुतं शयानं जघन्वाँ इन्द्र तविषीमधत्थाः ॥

ঋতুৰ বিধানে বন্ধনবদ্ধ উৎসসমূহক তুমি মুকলি কৰিলা; হে বজ্ৰধাৰী, পৰ্বতৰ স্ফীত ‘ঊধঃ’ (স্তন/উদৰ) তুমি উন্মুক্ত কৰিলা। আৰু সেই অহি—উগ্ৰ, গুচ্ছিত শক্তিত দীঘলকৈ শুই থকা—তাকো বধ কৰি, হে ইন্দ্ৰ, তুমি নিজৰ তৱিষী (বিজয়ী পৰাক্ৰম) স্থাপন কৰিলা।

Mantra 3

त्यस्य चिन्महतो निर्मृगस्य वधर्जघान तविषीभिरिन्द्रः । य एक इदप्रतिर्मन्यमान आदस्मादन्यो अजनिष्ट तव्यान् ॥

সেই মহৎ ‘বনৰীয়া’ মুক্তবিচৰণকাৰীৰ বধ-শক্তিক ইন্দ্ৰে নিজৰ তীব্ৰ পৰাক্ৰমে চূর্ণ কৰিলে। যি নিজকে একমাত্ৰ, প্ৰতিদ্বন্দ্বীহীন বুলি মানিছিল—তাৰ পৰা (বা তাৰ পাছত) অধিক পৰাক্ৰমী আন এজন উদ্ভৱ হ’ল।

Mantra 4

त्यं चिदेषां स्वधया मदन्तं मिहो नपातं सुवृधं तमोगाम् । वृषप्रभर्मा दानवस्य भामं वज्रेण वज्री नि जघान शुष्णम् ॥

তেওঁলোকৰ মাজত যি নিজৰ স্বধাৰ দ্বাৰা মত্ত, কুঁৱলীৰ সন্তান, সু-বৃদ্ধ, অন্ধকাৰগামী—সেইজনকো; বজ্ৰধাৰী, আঘাত-বহনকাৰী বৃষ ইন্দ্ৰে বজ্ৰেৰে দানৱৰ দীপ্ত ভাম, শুষ্ণক নিপাত কৰিলে।

Mantra 5

त्यं चिदस्य क्रतुभिर्निषत्तममर्मणो विददिदस्य मर्म । यदीं सुक्षत्र प्रभृता मदस्य युयुत्सन्तं तमसि हर्म्ये धाः ॥

নিজ কৌশলসমূহেৰে আসন গ্ৰহণ কৰিলেও, ইন্দ্ৰে অমৰ্মণৰো মর্ম—দুৰ্বল বিন্দু—উদ্ঘাটন কৰিলে। হে সুক্ষত্র! মদৰ উন্মাদনাৰে উত্থিত হৈ যুঁজিবলৈ উদ্যত হ’লে, তুমি তাক অন্ধকাৰত, বন্ধ গৃহত স্থাপন কৰিলা।

Mantra 6

त्यं चिदित्था कत्पयं शयानमसूर्ये तमसि वावृधानम् । तं चिन्मन्दानो वृषभः सुतस्योच्चैरिन्द्रो अपगूर्या जघान ॥

সেই কৎপায়—সূৰ্যহীন অন্ধকাৰত শুই থকা, তাতেই বাঢ়ি উঠা—তাকো সোমৰস-নিষ্পেষিতৰ আনন্দত উল্লসিত বৃষভ ইন্দ্ৰে ওপৰৰ পৰা আঘাত কৰি, আৱৰণ উন্মোচন কৰি, বধ কৰিলে।

Mantra 7

उद्यदिन्द्रो महते दानवाय वधर्यमिष्ट सहो अप्रतीतम् । यदीं वज्रस्य प्रभृतौ ददाभ विश्वस्य जन्तोरधमं चकार ॥

উদিত হৈ ইন্দ্ৰে মহৎ দানৱৰ বিৰুদ্ধে বধ-শক্তি প্ৰৱৰ্ত্তন কৰিলে—অপ্ৰতিহত বল। যেতিয়া বজ্ৰ ধৰি তেওঁ তাক আঘাত কৰিলে, তেতিয়া সকলো জীৱৰ মাজত তাক সৰ্বনিম্ন কৰি পেলালে।

Mantra 8

त्यं चिदर्णं मधुपं शयानमसिन्वं वव्रं मह्याददुग्रः । अपादमत्रं महता वधेन नि दुर्योण आवृणङ्मृध्रवाचम् ॥

সেই মধুপান কৰা প্ৰলয়-স্ৰোতটোও—শুই থকা—উগ্ৰ ইন্দ্ৰে মহা-আৱৰক গুহা-কন্দৰ দখল ল’লে। পদহীন, কপটীজনক তেওঁ মহৎ বধেৰে নিপাত কৰিলে; কুটিল-বাক শক্তিক দুষ্ট-যোনিত আবদ্ধ কৰি থ’লে।

Mantra 9

को अस्य शुष्मं तविषीं वरात एको धना भरते अप्रतीतः । इमे चिदस्य ज्रयसो नु देवी इन्द्रस्यौजसो भियसा जिहाते ॥

কোনে তেঁওৰ শুষ্ম (উদ্দাম বল) আৰু তৱিষী (কাৰ্যক্ষম শক্তি) ৰোধ কৰিব পাৰে? একেলগে তেঁৱেই ধন-সম্পদ বহন কৰে—অপ্ৰতিহত জন। ইন্দ্ৰৰ ওজস (তেজ-শক্তি) ৰ ভয়ত এই দৃঢ় দেবী-শক্তিসকলেও কঁপনি ধৰি আঁতৰি যায়।

Mantra 10

न्यस्मै देवी स्वधितिर्जिहीत इन्द्राय गातुरुशतीव येमे । सं यदोजो युवते विश्वमाभिरनु स्वधाव्ने क्षितयो नमन्त ॥

তেঁওৰ বাবে দেবী স্বধিতি—স্বয়ং-নিয়ন্ত্ৰিত কুঠাৰ—নত হয়; যেন আকুল হৈ ইন্দ্ৰলৈ পথ মেলি দিয়ে। যেতিয়া তেঁওৰ ওজস সকলো শক্তিৰ সৈতে একত্ৰ হয়, তেতিয়া স্বধাৱান (স্ব-অধিপতি) প্ৰভুৰ অনুগত হৈ বসতি আৰু জনসমূহ নত হয়।

Mantra 11

एकं नु त्वा सत्पतिं पाञ्चजन्यं जातं शृणोमि यशसं जनेषु । तं मे जगृभ्र आशसो नविष्ठं दोषा वस्तोर्हवमानास इन्द्रम् ॥

এজনেই—পাঁচজন্য (পাঁচগোত্ৰীয় জনতা) ৰ সত্য অধিপতি—তোমাক একেলগে শুনোঁ, মানুহৰ মাজত যশস্বী ৰূপে জন্ম লোৱা। মোৰ আশাসমূহে সেই ইন্দ্ৰক ধৰি ৰাখে—সৰ্বাধিক নৱীন, সৰ্বাধিক নিকট; ৰাতি আৰু প্ৰভাতত আমি আহ্বান কৰোঁ ইন্দ্ৰক।

Mantra 12

एवा हि त्वामृतुथा यातयन्तं मघा विप्रेभ्यो ददतं शृणोमि । किं ते ब्रह्माणो गृहते सखायो ये त्वाया निदधुः काममिन्द्र ॥

এৱা হি ত্বাং ঋতুথা যাতয়ন্তং, মঘা, বিপ্ৰেভ্যো দদতং শৃণোমি। কিম্ তে ব্ৰাহ্মাণো গৃহতে সখায়ো—যে ত্বায় নিদধুঃ কামম্, ইন্দ্ৰ॥