Sukta 32

Mantra 1

अदर्दरुत्समसृजो वि खानि त्वमर्णवान्बद्बधानाँ अरम्णाः । महान्तमिन्द्र पर्वतं वि यद्वः सृजो वि धारा अव दानवं हन् ॥

நீ ஊற்றை (உத்ஸ) உடைத்து, நீர்வழிக் கால்வாய்களைத் திறந்தாய்; கட்டப்பட்டிருந்த பெருவெள்ள நீர்மேகங்களை (அர்ணவ நீரை) நீ விடுவித்தாய். ஓ இந்திரா, நீ மாபெரும் மலையைப் பிளந்தபோது, நீரோடைகள் வெளியே பாய்ந்தன—அவற்றைத் தடுத்த தானவனைச் சாய்த்தபின்.

Mantra 2

त्वमुत्साँ ऋतुभिर्बद्बधानाँ अरंह ऊधः पर्वतस्य वज्रिन् । अहिं चिदुग्र प्रयुतं शयानं जघन्वाँ इन्द्र तविषीमधत्थाः ॥

ஓ வஜ்ரதாரியே! ருது-நியமத்தால் கட்டப்பட்டிருந்த ஊற்றுகளை நீ அவிழ்த்தாய்; மலையின் புடைத்த ‘ஊதஸ்’ (பால்-மடி/தனம்) நீ விடுவித்தாய். மேலும் அந்த அஹி—உக்கிரமானவன், திரண்ட வலிமையுடன் நீள்ந்து கிடந்தவன்—அவனைச் சாய்த்தபின், ஓ இந்திரா, உன் வெற்றியளிக்கும் தவிஷீ (பேராற்றல்) நிலைபெறச் செய்தாய்.

Mantra 3

त्यस्य चिन्महतो निर्मृगस्य वधर्जघान तविषीभिरिन्द्रः । य एक इदप्रतिर्मन्यमान आदस्मादन्यो अजनिष्ट तव्यान् ॥

அந்த மாபெரும், கட்டுப்பாடற்ற ‘வனவிலங்கு’ (மிருகம்) உடைய கொல்லும் வலிமையை இந்திரன் தன் தீவிர சக்திகளால் நசுக்கினான். தன்னை ஒருவனே, போட்டியற்றவன் என்று எண்ணியவனிடமிருந்து (அல்லது அவனுக்குப் பின்) அதைவிட வலிமைமிக்க மற்றொருவன் தோன்றினான்.

Mantra 4

त्यं चिदेषां स्वधया मदन्तं मिहो नपातं सुवृधं तमोगाम् । वृषप्रभर्मा दानवस्य भामं वज्रेण वज्री नि जघान शुष्णम् ॥

அவர்களுள் அவனையும்—தன் ஸ்வதா-வில் மயங்கியவனை, மிஹ (மூடுபனி) யின் புதல்வனை, நன்கு வளர்ந்தவனை, இருள்நோக்கிச் செல்லுபவனை—வஜ்ரம் ஏந்திய, வேகத்தைச் சுமக்கும் காளை இந்திரன் வஜ்ரத்தால் தானவ ஶுஷ்ணனின் எரியும் ஒளி-வலிமையைத் தாழ்த்தி வீழ்த்தினான்.

Mantra 5

त्यं चिदस्य क्रतुभिर्निषत्तममर्मणो विददिदस्य मर्म । यदीं सुक्षत्र प्रभृता मदस्य युयुत्सन्तं तमसि हर्म्ये धाः ॥

அவனையும்—தன் க்ரது (யுக்தி/திட்டம்) களால் அமர்ந்திருந்தவனையும்—இந்திரன் அந்த ‘அபேத்ய’னின் மర్మத்தை, அவனுடைய பலவீனப் புள்ளியை, கண்டறிந்தான். அவன், ஓ சு-க்ஷத்ர (நல்ல ஆட்சி/நல்ல அதிகாரம்), மதத்தால் தூக்கப்பட்டு போரிட விரும்பியபோது, நீ அவனை இருளில், மூடப்பட்ட இல்லத்தில், வைத்தாய்.

Mantra 6

त्यं चिदित्था कत्पयं शयानमसूर्ये तमसि वावृधानम् । तं चिन्मन्दानो वृषभः सुतस्योच्चैरिन्द्रो अपगूर्या जघान ॥

சூரியமற்ற இருளில் படுத்துக் கிடந்து அங்கேயே வளர்ந்து கொண்டிருந்த அந்த காத்பயனையும்—பிழிந்த சோமரசத்தில் மகிழ்ந்த வृषபன் இந்திரன் உயரத்திலிருந்து தாக்கி, அவனை வெளிப்படுத்தி, வீழ்த்தினான்.

Mantra 7

उद्यदिन्द्रो महते दानवाय वधर्यमिष्ट सहो अप्रतीतम् । यदीं वज्रस्य प्रभृतौ ददाभ विश्वस्य जन्तोरधमं चकार ॥

உயர்ந்து எழுந்த இந்திரன், மகா தானவனுக்கு எதிராகத் தடுக்க முடியாத வத-வலிமையை இயக்கினான். வஜ்ரத்தைச் செலுத்தி அவனைத் தாக்கியபோது, எல்லா உயிர்களிலும் அவனை மிகத் தாழ்ந்தவனாக ஆக்கினான்.

Mantra 8

त्यं चिदर्णं मधुपं शयानमसिन्वं वव्रं मह्याददुग्रः । अपादमत्रं महता वधेन नि दुर्योण आवृणङ्मृध्रवाचम् ॥

மதுவைப் பருகும் அந்தப் பெருக்கையும்—அங்கே படுத்திருந்ததையும்—உக்கிர இந்திரன் அந்தப் பெரும் மூடுகுகையைப் பற்றிக் கொண்டான். காலற்ற, சூழ்ச்சியுள்ள அவனைப் பெரும் வதத்தால் வீழ்த்தினான்; வளைந்த மொழியுடைய சக்தியைத் தீய யோனியில் அடைத்தான்.

Mantra 9

को अस्य शुष्मं तविषीं वरात एको धना भरते अप्रतीतः । इमे चिदस्य ज्रयसो नु देवी इन्द्रस्यौजसो भियसा जिहाते ॥

அவனுடைய உக்கிரமான ஶுஷ்மம் (வேகம்) மற்றும் தவிṣீ (விளைவு தரும் வீரியம்) யாரால் தடுக்க முடியும்? ஒருவனே—அப்ரதீதன் (தடுக்க இயலாதவன்)—செல்வங்களைத் தாங்குகிறான். இத்தேவியரும், அவனுடைய உறுதியான சக்திகளாயினும், இந்திரனின் ஓஜஸின் அச்சத்தால் ஒடுங்குகின்றனர்.

Mantra 10

न्यस्मै देवी स्वधितिर्जिहीत इन्द्राय गातुरुशतीव येमे । सं यदोजो युवते विश्वमाभिरनु स्वधाव्ने क्षितयो नमन्त ॥

அவனுக்காக தேவியான ஸ்வதிதி (தன்னால் வழிநடத்தப்படும் கோடரி) தலைவணங்குகிறாள்; இந்திரனுக்காக, ஏங்குவது போல, வழியை அமைத்துத் தருகிறாள். அவனுடைய ஓஜஸ் எல்லாச் சக்திகளுடனும் இணையும் போது, ஸ்வதாவன் (தன்னடக்கத்தின் ஆண்டவன்) முன்னால் குடியிருப்புகளும் மக்களும் பணிந்து வணங்குகின்றனர்.

Mantra 11

एकं नु त्वा सत्पतिं पाञ्चजन्यं जातं शृणोमि यशसं जनेषु । तं मे जगृभ्र आशसो नविष्ठं दोषा वस्तोर्हवमानास इन्द्रम् ॥

நீ ஒருவனே—ஸத்பதி, பாஞ்சஜன்ய (ஐந்து ஜனங்களின் ஆண்டவன்) எனப் பிறந்தவன்—மனிதர்களிடையே புகழ்மிக்கவனென நான் கேட்கிறேன். அந்த இந்திரனையே என் ஆசைகள் பற்றிக்கொள்கின்றன—நவிஷ்டம் (மிகப் புதியதும் மிக நெருக்கமானதும்) என; இரவும் விடியலும் நாம் அழைத்துக் கொண்டே இந்திரனை வேண்டுகிறோம்.

Mantra 12

एवा हि त्वामृतुथा यातयन्तं मघा विप्रेभ्यो ददतं शृणोमि । किं ते ब्रह्माणो गृहते सखायो ये त्वाया निदधुः काममिन्द्र ॥

ஆம், நான் நிச்சயமாகக் கேட்கிறேன்—ஓ இந்திரா, நீ ருதுவின்படி, சத்தியத்தின் யதாகால–யதாமாத்திரையில் தூண்டப்பட்டு முன்னே செல்கிறாய்; மேலும் விப்ரர்களுக்கு உன் ம஘ா (தான-செல்வம்) அளிக்கிறாய். அப்படியிருக்க, பிரஹ்மம் (வாக்கு/மந்திரம்) தாங்கும் உன் சఖாக்கள் ஏன் உன்னைத் தடுக்க முயல்கிறார்கள்—உன் மீது காமனையையே கோரிக்கையாக வைத்து அழுத்திய அந்த நண்பர்கள், ஓ இந்திரா?