Sukta 32

Mantra 1

अदर्दरुत्समसृजो वि खानि त्वमर्णवान्बद्बधानाँ अरम्णाः । महान्तमिन्द्र पर्वतं वि यद्वः सृजो वि धारा अव दानवं हन् ॥

ನೀನು ಉತ್ಸ (ಝರನೆ) ಯನ್ನು ಒಡೆದು ಕಾಲುವೆಗಳನ್ನು ಹರಡಿದೆ; ಬಂಧಿತವಾಗಿದ್ದ ಅರ್ಣವ (ಪ್ರವಾಹಜಲ) ಗಳನ್ನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಿದೆ. ಇಂದ್ರನೇ! ನೀನು ಮಹಾ ಪರ್ವತವನ್ನು ಚೀರಿದಾಗ ಧಾರೆಗಳು ಹೊರಹೊಮ್ಮಿ ಹರಿದವು—ಅವುಗಳನ್ನು ತಡೆದ ದಾನವನನ್ನು ನೀನು ಸಂಹರಿಸಿದೆ.

Mantra 2

त्वमुत्साँ ऋतुभिर्बद्बधानाँ अरंह ऊधः पर्वतस्य वज्रिन् । अहिं चिदुग्र प्रयुतं शयानं जघन्वाँ इन्द्र तविषीमधत्थाः ॥

ವಜ್ರಿನೇ! ಋತುಗಳ ಋತ (ನಿಯಮ)ದಿಂದ ಬಂಧಿತವಾಗಿದ್ದ ಉತ್ಸಗಳನ್ನು ನೀನು ಬಿಡಿಸಿದೆ; ಪರ್ವತದ ಊಧಃ (ಹಾಲು ತುಂಬಿದ ತೊಡೆಯಂತೆ ಉಬ್ಬಿದ ಮೂಲ)ವನ್ನು ನೀನು ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸಿದೆ. ಮತ್ತು ಅಹಿ—ಉಗ್ರ ಸರ್ಪ—ತನ್ನ ಸಂಹತ ಬಲದಲ್ಲಿ ಚಾಚಿಕೊಂಡು ಮಲಗಿದ್ದನು; ಅವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಇಂದ್ರನೇ, ನೀನು ನಿನ್ನ ತವಿಷೀ (ವಿಜಯಶಕ್ತಿ/ಪರಾಕ್ರಮ)ಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದೆ.

Mantra 3

त्यस्य चिन्महतो निर्मृगस्य वधर्जघान तविषीभिरिन्द्रः । य एक इदप्रतिर्मन्यमान आदस्मादन्यो अजनिष्ट तव्यान् ॥

ಆ ಮಹಾನ್ ನಿರ್ಮೃಗ—ಸ್ವಚ್ಛಂದವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುವ ‘ವನ್ಯ’—ಅವನ ಸಂಹಾರಕ ಪ್ರಹಾರವನ್ನು ಇಂದ್ರನು ತನ್ನ ಪ್ರಚಂಡ ತವಿಷಿಗಳಿಂದ ನಾಶಮಾಡಿದನು. ಏಕೆಂದರೆ ತಾನು ಒಬ್ಬನೇ, ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿಯಿಲ್ಲವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದವನು—ಅವನಿಂದ (ಅಥವಾ ಅವನ ನಂತರ) ಇನ್ನೊಬ್ಬನು, ಇನ್ನೂ ತವಿಷೀ, ಇನ್ನೂ ಬಲಿಷ್ಠನು ಉದ್ಭವಿಸಿದನು.

Mantra 4

त्यं चिदेषां स्वधया मदन्तं मिहो नपातं सुवृधं तमोगाम् । वृषप्रभर्मा दानवस्य भामं वज्रेण वज्री नि जघान शुष्णम् ॥

ಅವರೊಳಗಿನ ಆ ಒಬ್ಬನನ್ನೂ—ತನ್ನ ಸ್ವಧೆಯಿಂದ ಮದಗೊಂಡ, ಮಿಹನಪಾತ, ಸುವೃಧ, ತಮೋಗಾಮಿ—ದಾನವ ಶುಷ್ಣನ ಜ್ವಲಂತ ಭಾಮವನ್ನು ವಜ್ರಧಾರಿ, ವೃಷಪ್ರಭರ್ಮಾ ಇಂದ್ರನು ವಜ್ರದಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸಿ ಸಂಹರಿಸಿದನು.

Mantra 5

त्यं चिदस्य क्रतुभिर्निषत्तममर्मणो विददिदस्य मर्म । यदीं सुक्षत्र प्रभृता मदस्य युयुत्सन्तं तमसि हर्म्ये धाः ॥

ಅವನನ್ನೂ—ತನ್ನ ಕ್ರತುಗಳಿಂದ ಆಸೀನನಾಗಿಸಿದವನನ್ನು—ಇಂದ್ರನು ಅಮರ್ಮಣನ ಮರ್ಮವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದನು. ಅವನು, ಹೇ ಸುಕ್ಷತ್ರ, ಮದದಿಂದ ಉಬ್ಬಿ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಯುಯುತ್ಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನೀನು ಅವನನ್ನು ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ, ಮುಚ್ಚಿದ ಗೃಹದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದೆ.

Mantra 6

त्यं चिदित्था कत्पयं शयानमसूर्ये तमसि वावृधानम् । तं चिन्मन्दानो वृषभः सुतस्योच्चैरिन्द्रो अपगूर्या जघान ॥

ಹೀಗೆಯೇ ಸೂರ್ಯವಿಲ್ಲದ ತಮಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ, ಅಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಬಂದ ಕತ್ಪಯನನ್ನೂ—ಪೀಡಿತ ಸೋಮದಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಗೊಂಡ ವೃಷಭನಾದ ಇಂದ್ರನು ಮೇಲಿಂದಲೇ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿ, ಅವನನ್ನು ಬಹಿರಂಗಗೊಳಿಸುತ್ತಾ ಸಂಹರಿಸಿದನು.

Mantra 7

उद्यदिन्द्रो महते दानवाय वधर्यमिष्ट सहो अप्रतीतम् । यदीं वज्रस्य प्रभृतौ ददाभ विश्वस्य जन्तोरधमं चकार ॥

ಎದ್ದು ಹೊರಟ ಇಂದ್ರನು ಮಹಾ ದಾನವನ ವಿರುದ್ಧ ವಧಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಚಲಾಯಿಸಿದನು—ಅಪ್ರತಿಹತ, ಅಜೇಯ ಬಲವನ್ನು. ವಜ್ರದ ಪ್ರಹಾರಪ್ರಯೋಗದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಹೊಡೆದಾಗ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಅಧಮನೆಂದು ಮಾಡಿದನು.

Mantra 8

त्यं चिदर्णं मधुपं शयानमसिन्वं वव्रं मह्याददुग्रः । अपादमत्रं महता वधेन नि दुर्योण आवृणङ्मृध्रवाचम् ॥

ಮಧುಪಾನ ಮಾಡುವ ಆ ಪ್ರವಾಹವನ್ನೂ, ಅಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದುದನ್ನು—ಉಗ್ರನಾದ ಇಂದ್ರನು ಮಹಾ ಆವರಣರೂಪ ಗುಹೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು. ಪಾದವಿಲ್ಲದ, ಕಪಟಿಯನ್ನು ಮಹಾ ವಧದಿಂದ ಕೆಡವಿದನು; ವಕ್ರವಾಣಿ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ದುಷ್ಟ ಯೋನಿಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಹಾಕಿದನು.

Mantra 9

को अस्य शुष्मं तविषीं वरात एको धना भरते अप्रतीतः । इमे चिदस्य ज्रयसो नु देवी इन्द्रस्यौजसो भियसा जिहाते ॥

ಯಾರು ಅವನ ಉಗ್ರ ಶೂಷ್ಮವನ್ನೂ ಪ್ರಚಂಡ ತವಿಷಿಯನ್ನೂ ತಡೆಯಬಲ್ಲರು? ಒಬ್ಬನೇ ಅವನು—ಅಪ್ರತಿಹತನು—ಧನವನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರುತ್ತಾನೆ. ಈ ದೇವಿಯರಂತೆ ದಿಟ್ಟ ಶಕ್ತಿಗಳೂ ಇಂದ್ರನ ಓಜಸ್ಸಿನ ಭಯದಿಂದ ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತವೆ.

Mantra 10

न्यस्मै देवी स्वधितिर्जिहीत इन्द्राय गातुरुशतीव येमे । सं यदोजो युवते विश्वमाभिरनु स्वधाव्ने क्षितयो नमन्त ॥

ಅವನಿಗಾಗಿ ದೇವಿ ಸ್ವಧಿತಿ (ಸ್ವಯಂ-ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕ ಕುಲ್ಹಾಡಿ) ವಂದಿಸುತ್ತದೆ; ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಅವಳು ಆಸೆಯುಳ್ಳವಳಂತೆ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಅವನ ಓಜಸ್ಸು ಎಲ್ಲ ಶಕ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರುವಾಗ, ಸ್ವಧಾವನ್ (ಸ್ವಾಧೀನತೆಯ ಅಧಿಪತಿ) ಮುಂದೆ ನಿವಾಸಗಳೂ ಜನರೂ ವಿಧೇಯವಾಗಿ ನಮಿಸುತ್ತವೆ.

Mantra 11

एकं नु त्वा सत्पतिं पाञ्चजन्यं जातं शृणोमि यशसं जनेषु । तं मे जगृभ्र आशसो नविष्ठं दोषा वस्तोर्हवमानास इन्द्रम् ॥

ಒಬ್ಬನೇ ನೀನು—ಸತ್ಪತಿ, ಪಾಞ್ಚಜನ್ಯ (ಐದು ಜನಾಂಗಗಳ ಅಧಿಪತಿ)—ಜನಿಸಿದವನು; ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯೆಂದು ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ. ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲೂ ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲೂ ಹವಿಸುತ್ತ ನಾವು ಇಂದ್ರನನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತೇವೆ; ನನ್ನ ಆಶೆಗಳು ಅವನನ್ನು ನವಿಷ್ಠ—ಅತಿನವ, ಅತಿಸಮೀಪ—ಎಂದು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

Mantra 12

एवा हि त्वामृतुथा यातयन्तं मघा विप्रेभ्यो ददतं शृणोमि । किं ते ब्रह्माणो गृहते सखायो ये त्वाया निदधुः काममिन्द्र ॥

ಹೀಗೆ ನಾನೇ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ, ಹೇ ಇಂದ್ರನೇ—ನೀನು ಋತುಥಾ, ಅಂದರೆ ಋತದ ಯೋಗ್ಯ ಕಾಲ-ಮಾಪದಲ್ಲಿ, ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತೀ; ಮತ್ತು ವಿಪ್ರರಿಗೆ (ಋಷಿಗಳಿಗೆ) ಮಘಾ—ದಾನಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು—ಕೊಡುತ್ತೀ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಬ್ರಹ್ಮಾಣರು—ವಾಣಿ/ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಧರಿಸುವ ನಿನ್ನ ಸಖರು—ನಿನ್ನನ್ನು ಏಕೆ ತಡೆಯಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ? ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಕಾಮವನ್ನು ಬೇಡಿಕೆಯಾಗಿ ಇಟ್ಟ ಆ ಸ್ನೇಹಿತರು ಏಕೆ?