Sukta 32

Mantra 1

अदर्दरुत्समसृजो वि खानि त्वमर्णवान्बद्बधानाँ अरम्णाः । महान्तमिन्द्र पर्वतं वि यद्वः सृजो वि धारा अव दानवं हन् ॥

നീ ഉത്സ (ഉറവ/ഝര) പൊട്ടിച്ചുതുറന്ന് വഴികൾ (ചാനലുകൾ) വിരിച്ചു; ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന അർണവ (പ്രളയജലം/പ്രവാഹജലം) നീ മോചിപ്പിച്ചു. ഇന്ദ്രനേ! നീ മഹത്തായ പർവ്വതം പിളർത്തിയപ്പോൾ ധാരകൾ പുറത്തേക്ക് ഒഴുകി—അവയെ തടഞ്ഞ ദാനവനെ നീ വധിച്ചു.

Mantra 2

त्वमुत्साँ ऋतुभिर्बद्बधानाँ अरंह ऊधः पर्वतस्य वज्रिन् । अहिं चिदुग्र प्रयुतं शयानं जघन्वाँ इन्द्र तविषीमधत्थाः ॥

വജ്രിനേ! ഋതുക്കളുടെ ഋത (നിയമം)കൊണ്ട് ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഉത്സങ്ങളെ നീ അഴിച്ചു; പർവ്വതത്തിന്റെ ഊധഃ (പാൽ നിറഞ്ഞ അകിടുപോലെ വീർപ്പിച്ച ഉറവ) നീ മോചിപ്പിച്ചു. അഹി—ഉഗ്ര സർപ്പം—തന്റെ സംഹത ശക്തിയിൽ നീണ്ടുകിടന്നിരുന്നു; അവനെ വധിച്ച്, ഇന്ദ്രനേ, നീ നിന്റെ തവിഷീ (വിജയശക്തി/പരാക്രമം) സ്ഥാപിച്ചു.

Mantra 3

त्यस्य चिन्महतो निर्मृगस्य वधर्जघान तविषीभिरिन्द्रः । य एक इदप्रतिर्मन्यमान आदस्मादन्यो अजनिष्ट तव्यान् ॥

ആ മഹത്തായ നിർമൃഗൻ—സ്വേച്ഛയായി അലഞ്ഞുനടക്കുന്ന ‘വന്യൻ’—അവന്റെ സംഹാരക പ്രഹാരം ഇന്ദ്രൻ തന്റെ പ്രചണ്ഡ തവിഷികളാൽ തകർത്തു. കാരണം താൻ ഒരുത്തൻ മാത്രം, പ്രതിരോധമില്ലാത്തവൻ എന്നു കരുതിയവനിൽ നിന്ന് (അഥവാ അവന്റെ ശേഷം) കൂടുതൽ തവിഷിയുള്ള, കൂടുതൽ ശക്തനായ മറ്റൊരുത്തൻ ഉദിച്ചു.

Mantra 4

त्यं चिदेषां स्वधया मदन्तं मिहो नपातं सुवृधं तमोगाम् । वृषप्रभर्मा दानवस्य भामं वज्रेण वज्री नि जघान शुष्णम् ॥

അവരിൽ ആ ഒരുത്തനെയും—സ്വധയാൽ മദിച്ചവനെ, മിഹനപാതനെ, സുവൃദ്ധനെ, തമോഗാമിയെ—ദാനവൻ ശുഷ്ണന്റെ ജ്വലിക്കുന്ന ഭാമത്തെ വജ്രധാരി, വൃഷപ്രഭർമാ ഇന്ദ്രൻ വജ്രംകൊണ്ട് താഴെയിറക്കി സംഹരിച്ചു.

Mantra 5

त्यं चिदस्य क्रतुभिर्निषत्तममर्मणो विददिदस्य मर्म । यदीं सुक्षत्र प्रभृता मदस्य युयुत्सन्तं तमसि हर्म्ये धाः ॥

അവനെയും—സ്വക്രതുക്കളാൽ ഇരിപ്പിച്ചവനെ—ഇന്ദ്രൻ അമർമണന്റെ മർമം കണ്ടെത്തി. അവൻ, ഹേ സുക്ഷത്ര, മദം കൊണ്ടുയർന്നിട്ട് യുദ്ധം തേടുമ്പോൾ, നീ അവനെ അന്ധകാരത്തിൽ, അടഞ്ഞ ഗൃഹത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചു.

Mantra 6

त्यं चिदित्था कत्पयं शयानमसूर्ये तमसि वावृधानम् । तं चिन्मन्दानो वृषभः सुतस्योच्चैरिन्द्रो अपगूर्या जघान ॥

അങ്ങനെ സൂര്യരഹിതമായ അന്ധകാരത്തിൽ കിടന്ന് അവിടെത്തന്നെ വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്ന കത്പയനെയും—പിഴിഞ്ഞ സോമത്തിൽ ഉല്ലസിച്ച വൃഷഭനായ ഇന്ദ്രൻ ഉയരത്തിൽ നിന്നു പ്രഹരിച്ചു, അവനെ വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് വധിച്ചു.

Mantra 7

उद्यदिन्द्रो महते दानवाय वधर्यमिष्ट सहो अप्रतीतम् । यदीं वज्रस्य प्रभृतौ ददाभ विश्वस्य जन्तोरधमं चकार ॥

ഉദിച്ചുയർന്ന് ഇന്ദ്രൻ മഹാദാനവനോടു വിരുദ്ധമായി വധശക്തിയെ പ്രേരിപ്പിച്ചു—അപ്രതിരോധ്യമായ, അജേയമായ ബലത്തെ. വജ്രത്തിന്റെ പ്രയോഗത്തിൽ അവനെ പ്രഹരിച്ചപ്പോൾ, സർവ്വജീവികളിലും അവനെ അധമനാക്കി.

Mantra 8

त्यं चिदर्णं मधुपं शयानमसिन्वं वव्रं मह्याददुग्रः । अपादमत्रं महता वधेन नि दुर्योण आवृणङ्मृध्रवाचम् ॥

മധു കുടിക്കുന്ന ആ പ്രളയത്തെയും, അവിടെ കിടന്നതിനെ—ഉഗ്രനായ ഇന്ദ്രൻ മഹത്തായ ആവരണഗുഹയെ പിടിച്ചെടുത്തു. പാദമില്ലാത്ത, കപടനെ മഹാവധത്തോടെ വീഴ്ത്തി; വളഞ്ഞവാക്കുള്ള ശക്തിയെ ദുഷ്ടയോണിയിൽ അടച്ചു പൂട്ടി.

Mantra 9

को अस्य शुष्मं तविषीं वरात एको धना भरते अप्रतीतः । इमे चिदस्य ज्रयसो नु देवी इन्द्रस्यौजसो भियसा जिहाते ॥

ആരുടെ കൈക്കു അവന്റെ ഉഗ്രമായ ശുഷ്മവും പ്രബലമായ തവിഷിയും തടയാനാകും? ഒരുത്തൻ മാത്രം—അപ്രതിഹതൻ—ധനം വഹിക്കുന്നു. ഈ ദേവിമാരെന്നപോലെ ദൃഢശക്തികളും ഇന്ദ്രന്റെ ഓജസ്സിന്റെ ഭയത്തിൽ പിന്മാറുന്നു.

Mantra 10

न्यस्मै देवी स्वधितिर्जिहीत इन्द्राय गातुरुशतीव येमे । सं यदोजो युवते विश्वमाभिरनु स्वधाव्ने क्षितयो नमन्त ॥

അവനുവേണ്ടി ദേവി സ്വധിതി (സ്വയം-മാർഗ്ഗദർശിനിയായ കോടാലി) നമിക്കുന്നു; ഇന്ദ്രനുവേണ്ടി അവൾ ആഗ്രഹിണിയെന്നപോലെ പാത ഒരുക്കുന്നു. അവന്റെ ഓജസ് എല്ലാ ശക്തികളോടും ചേർന്നുയരുമ്പോൾ, സ്വധാവൻ (സ്വയം-അധിപത്യത്തിന്റെ നാഥൻ) മുമ്പിൽ വാസസ്ഥലങ്ങളും ജനങ്ങളും അനുസരണയായി നമിക്കുന്നു.

Mantra 11

एकं नु त्वा सत्पतिं पाञ्चजन्यं जातं शृणोमि यशसं जनेषु । तं मे जगृभ्र आशसो नविष्ठं दोषा वस्तोर्हवमानास इन्द्रम् ॥

ഒരുത്തൻ മാത്രം നീ—സത്പതി, പാഞ്ചജന്യ (അഞ്ചു ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ അധിപതി)—ജനിച്ചവൻ; മനുഷ്യരിൽ യശസ്വിയായി നിന്നെ ഞാൻ കേൾക്കുന്നു. രാത്രിയിലും പ്രഭാതത്തിലും ഹവനം ചെയ്ത് ഞങ്ങൾ ഇന്ദ്രനെ വിളിക്കുന്നു; എന്റെ ആശകൾ അവനെ നവിഷ്ഠൻ—അത്യന്തം പുതുമയും അത്യന്തം സമീപതയും ഉള്ളവൻ—എന്നായി പിടിച്ചെടുക്കുന്നു.

Mantra 12

एवा हि त्वामृतुथा यातयन्तं मघा विप्रेभ्यो ददतं शृणोमि । किं ते ब्रह्माणो गृहते सखायो ये त्वाया निदधुः काममिन्द्र ॥

ഇങ്ങനെ തന്നെയാണു ഞാൻ കേൾക്കുന്നത്, ഹേ ഇന്ദ്രാ—നീ ഋതുഥാ, അഥവാ ഋതത്തിന്റെ യുക്തമായ കാല-മാപത്തിൽ, പ്രേരിതനായി മുന്നേറുന്നു; വിപ്രന്മാർക്ക് (ഋഷികൾക്ക്) മഘാ—ദാനസമൃദ്ധി—നൽകുന്നു. അങ്ങനെയിരിക്കെ ബ്രഹ്മാണഃ—വാണി/ബ്രഹ്മം ധരിക്കുന്ന നിന്റെ സഖാക്കൾ—നിന്നെ എന്തിന് തടയാൻ ശ്രമിക്കുന്നു? നിന്മേൽ കാമത്തെ ഒരു ആവശ്യമായി വെച്ച ആ സുഹൃത്തുകൾ എന്തുകൊണ്ട്?