Sukta 32

Mantra 1

अदर्दरुत्समसृजो वि खानि त्वमर्णवान्बद्बधानाँ अरम्णाः । महान्तमिन्द्र पर्वतं वि यद्वः सृजो वि धारा अव दानवं हन् ॥

ତୁମେ ଉତ୍ସ (ଝରଣା)କୁ ଭେଦି ମାର୍ଗ/ନାଳାଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରସାରିତ କଲ; ବନ୍ଧିତ ଅର୍ଣବ (ପ୍ରବାହ-ଜଳ)କୁ ତୁମେ ମୁକ୍ତ କଲ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର! ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ମହାନ ପର୍ବତକୁ ଚିରିଦେଲ, ଧାରାମାନେ ବାହାରି ପ୍ରବାହିତ ହେଲେ—ସେମାନଙ୍କୁ ଅଟକାଇଥିବା ଦାନବକୁ ତୁମେ ହତ କଲ।

Mantra 2

त्वमुत्साँ ऋतुभिर्बद्बधानाँ अरंह ऊधः पर्वतस्य वज्रिन् । अहिं चिदुग्र प्रयुतं शयानं जघन्वाँ इन्द्र तविषीमधत्थाः ॥

ହେ ବଜ୍ରିନ! ଋତୁମାନଙ୍କ ଋତ (ନିୟମ)ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିତ ଥିବା ଉତ୍ସମାନଙ୍କୁ ତୁମେ ମୁକ୍ତ କଲ; ପର୍ବତର ଊଧଃ (ଦୁଧଭରା ଥନ ପରି ଫୁଲିଥିବା ଉତ୍ସ)କୁ ତୁମେ ଛାଡ଼ିଦେଲ। ଏବଂ ଅହି—ଉଗ୍ର ସର୍ପ—ନିଜ ସଂହତ ଶକ୍ତିରେ ଲମ୍ବି ପଡ଼ିଥିଲା; ତାହାକୁ ହତ କରି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ନିଜ ତବିଷୀ (ବିଜୟ-ଶକ୍ତି/ପରାକ୍ରମ) ସ୍ଥାପନ କଲ।

Mantra 3

त्यस्य चिन्महतो निर्मृगस्य वधर्जघान तविषीभिरिन्द्रः । य एक इदप्रतिर्मन्यमान आदस्मादन्यो अजनिष्ट तव्यान् ॥

ସେହି ମହାନ୍ ନିର୍ମୃଗ—ସ୍ୱଚ୍ଛନ୍ଦରେ ବିହରୁଥିବା ‘ବନ୍ୟ’—ତାହାର ସଂହାରକ ପ୍ରହାରକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ତବିଷୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୱଂସ କଲେ। କାରଣ ଯେ ନିଜକୁ ଏକା, ଅପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ଭାବିଥିଲା—ତାହାରୁ (କିମ୍ବା ତାହା ପରେ) ଅଧିକ ତବିଷୀ, ଅଧିକ ବଳବାନ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ।

Mantra 4

त्यं चिदेषां स्वधया मदन्तं मिहो नपातं सुवृधं तमोगाम् । वृषप्रभर्मा दानवस्य भामं वज्रेण वज्री नि जघान शुष्णम् ॥

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସେ ଜଣକୁ ମଧ୍ୟ—ନିଜ ସ୍ୱଧାରେ ମଦମତ୍ତ, ମିହର ନପାତ, ସୁବୃଦ୍ଧ, ତମୋଗାମୀ—ଦାନବ ଶୁଷ୍ଣର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଭାମକୁ ବଜ୍ରଧାରୀ, ବୃଷପ୍ରଭର୍ମା ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ନିମ୍ନକୁ ପତିତ କରି ସଂହାର କଲେ।

Mantra 5

त्यं चिदस्य क्रतुभिर्निषत्तममर्मणो विददिदस्य मर्म । यदीं सुक्षत्र प्रभृता मदस्य युयुत्सन्तं तमसि हर्म्ये धाः ॥

ତାକୁ ମଧ୍ୟ—ନିଜ କ୍ରତୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆସୀନ କରାଯାଇଥିବାକୁ—ଇନ୍ଦ୍ର ଅମର୍ମଣର ମର୍ମକୁ ଚିହ୍ନିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେ, ହେ ସୁକ୍ଷତ୍ର, ମଦରେ ଉଦ୍ଧତ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲା, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ତାକୁ ଅନ୍ଧକାରରେ, ବନ୍ଦ ଗୃହରେ ସ୍ଥାପିତ କଲ।

Mantra 6

त्यं चिदित्था कत्पयं शयानमसूर्ये तमसि वावृधानम् । तं चिन्मन्दानो वृषभः सुतस्योच्चैरिन्द्रो अपगूर्या जघान ॥

ଏହିପରି ସୂର୍ଯ୍ୟହୀନ ତମସରେ ଶୋଇଥିବା, ସେଠାରେ ହିଁ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଥିବା କତ୍ପୟକୁ ମଧ୍ୟ—ସୁତ ସୋମରେ ଆନନ୍ଦିତ ବୃଷଭ ଇନ୍ଦ୍ର ଉଚ୍ଚରୁ ପ୍ରହାର କରି, ତାକୁ ଉନ୍ମୋଚନ କରି, ଜଘନ୍ନ କଲେ।

Mantra 7

उद्यदिन्द्रो महते दानवाय वधर्यमिष्ट सहो अप्रतीतम् । यदीं वज्रस्य प्रभृतौ ददाभ विश्वस्य जन्तोरधमं चकार ॥

ଉଦିତ ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ର ମହା ଦାନବ ପ୍ରତି ବଧଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରବର୍ତ୍ତିତ କଲେ—ଅପ୍ରତିହତ, ଅଜେୟ ସାହସକୁ। ଯେତେବେଳେ ସେ ବଜ୍ରର ପ୍ରୟୋଗରେ ତାକୁ ପ୍ରହାର କଲେ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଜନ୍ତୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାକୁ ଅଧମ କରିଦେଲେ।

Mantra 8

त्यं चिदर्णं मधुपं शयानमसिन्वं वव्रं मह्याददुग्रः । अपादमत्रं महता वधेन नि दुर्योण आवृणङ्मृध्रवाचम् ॥

ମଧୁ ପାନ କରୁଥିବା ସେହି ପ୍ରବାହକୁ ମଧ୍ୟ, ସେଠାରେ ଶୋଇଥିବାକୁ—ଉଗ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର ମହା ଆବରଣରୂପ ଗୁହାକୁ ଧରିନେଲେ। ପାଦହୀନ, କପଟୀକୁ ସେ ମହା ବଧରେ ପତିତ କଲେ; ବକ୍ରବାଚୀ ଶକ୍ତିକୁ ଦୁଷ୍ଟ ଯୋନିରେ ଆବୃତ କରି ଅଟକାଇଦେଲେ।

Mantra 9

को अस्य शुष्मं तविषीं वरात एको धना भरते अप्रतीतः । इमे चिदस्य ज्रयसो नु देवी इन्द्रस्यौजसो भियसा जिहाते ॥

କିଏ ତାହାର ଉଗ୍ର ଶୁଷ୍ମ ଓ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ତବିଷୀକୁ ରୋକିପାରିବ? ଏକା ସେଇ—ଅପ୍ରତିହତ—ଧନକୁ ବହନ କରେ। ଏହି ଦେବୀସଦୃଶ ଦୃଢ଼ ଶକ୍ତିମାନେ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଓଜସର ଭୟରେ ସଙ୍କୋଚିତ ହୋଇଯାନ୍ତି।

Mantra 10

न्यस्मै देवी स्वधितिर्जिहीत इन्द्राय गातुरुशतीव येमे । सं यदोजो युवते विश्वमाभिरनु स्वधाव्ने क्षितयो नमन्त ॥

ତାହା ପାଇଁ ଦେବୀ ସ୍ୱଧିତି (ସ୍ୱୟଂ-ମାର୍ଗଦର୍ଶିନୀ କୁହାଡ଼ି) ନମିଯାଏ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ଆକାଙ୍କ୍ଷିଣୀ ପରି ପଥକୁ ସଜାଏ। ଯେତେବେଳେ ତାହାର ଓଜସ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିସହ ଏକତ୍ର ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ସ୍ୱଧାବାନ୍ (ସ୍ୱ-ନିୟନ୍ତ୍ରଣର ନାଥ) ପ୍ରତି ବସତିମାନେ ଓ ପ୍ରଜାମାନେ ଅନୁଗତ ହୋଇ ନମନ କରନ୍ତି।

Mantra 11

एकं नु त्वा सत्पतिं पाञ्चजन्यं जातं शृणोमि यशसं जनेषु । तं मे जगृभ्र आशसो नविष्ठं दोषा वस्तोर्हवमानास इन्द्रम् ॥

ଏକା ତୁମେ—ସତ୍ପତି, ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ (ପାଞ୍ଚ ଜନଙ୍କର ଅଧିପତି)—ଜନ୍ମିତ; ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯଶସ୍ବୀ ଭାବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଶୁଣେ। ରାତି ଓ ପ୍ରଭାତେ ହବନ କରି ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁ; ମୋର ଆଶାମାନେ ତାଙ୍କୁ ନବିଷ୍ଠ—ଅତ୍ୟନ୍ତ ନବ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସମୀପ—ଭାବେ ଧରିନେଇଥାଏ।

Mantra 12

एवा हि त्वामृतुथा यातयन्तं मघा विप्रेभ्यो ददतं शृणोमि । किं ते ब्रह्माणो गृहते सखायो ये त्वाया निदधुः काममिन्द्र ॥

ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ଶୁଣୁଛି—ତୁମେ ଋତୁଥା, ଅର୍ଥାତ୍ ଋତର ଯଥାଯୋଗ୍ୟ କାଳ ଓ ମାପ ଅନୁସାରେ, ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ଅଗ୍ରସର ହେଉଛ; ଏବଂ ବିପ୍ରମାନଙ୍କୁ (ଋଷିମାନଙ୍କୁ) ମଘା—ଦାନ-ସମୃଦ୍ଧି—ଦେଉଛ। ତେବେ ବ୍ରହ୍ମାଣଃ—ବାଣୀ/ବ୍ରହ୍ମକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା—ତୁମ ସଖାମାନେ କାହିଁକି ତୁମକୁ ରୋକିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେଇ ମିତ୍ରମାନେ ଯେ ତୁମ ଉପରେ କାମନାକୁ ଏକ ଦାବି ଭାବେ ରଖିଛନ୍ତି?